อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

ชื่อตอน : [ Episode 10 ] : ทวงคืน

คำค้น : the mission sniper 10

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มี.ค. 2562 19:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 10 ] : ทวงคืน
แบบอักษร

บทที่ 10

ทวงคืน


ปึง!

เสียงถีบประตูดังขึ้นพร้อมกับการมาเยือนของร่างสูงที่คุ้นตา "อีธาน..." ลีโอเปล่งเสียงได้อย่างยากลำบากเพราะอาการปวดหนึบบริเวณกลางลำตัวราวกับจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อย

"หืม...คุณแบรนโด" วิลเลี่ยมหันไปให้ความสนใจกับคนที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องส่วนตัวเขาแบบหน้าด้านๆ

"ฉันมาทวงของของฉันคืน"

"แต่ฉันเป็นคนประมูลเขามา"

"ต้องสน?"

"...." วิลเลี่ยมกัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าอีธานเป็นพวกที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ เพื่อสิ่งที่ถูกใจแล้ว ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรหมอนี่ก็ยอม

อีธานไม่พูดอะไรต่อแต่กลับยื่นมือออกแล้วกระดิกเล็กน้อยให้วิลเลี่ยมส่งตัวลูกสิงโตของเขามาแต่โดยดี

คนแก่กว่านั่งกุมมือเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ยอมส่งร่างที่สั่นเทิ้มของลีโอให้อีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ อีธานรับตัวเจ้าของเรือนผมสีอ่อนอุ้มในท่าเจ้าสาว ลีโอรู้สึกว่าตัวลอยขึ้นสูงจากพื้นจึงรีบคว้าบ่าแกร่งเป็นที่ยึดเกาะอัตโนมัติ

ชายวัยกลางคนข่มความคุกรุ่นไว้ในใจ...เขาไม่ควรเอาชีวิตไปแลกกับความอยากได้ของตัวเอง มันไม่คุ้มเอาซะเลย

เขาก้มหน้ารอจนกระทั่งบานประตูถูกปิดลงพร้อมกับร่างทั้งสองที่หายลับไป

"แล้วเราจะได้เห็นดีกัน...อีธาน แบรนโด"

หลังจากที่เขาถูกอีธานอุ้มออกมาจากห้องเมื่อครู่ เจ้าตัวก็ไม่รอช้าเปิดปากพูดแทบจะทันที "ผีเข้ารึไง" ประโยคกวนอวัยวะเบื้องล่างทำให้มาเฟียหนุ่มคิ้วกระตุกแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเก่า

เมื่อเห็นว่าคำพูดกวนประสาทของเขาไม่เป็นผลก็ตัดสินใจซุกใบหน้าลงกับบ่าแกร่ง แกล้งพ่นลมหายใจอุ่นรดซอกคออีกฝ่ายเป็นเชิงเย้าหยอก

การกระทำเมื่อครู่ทำให้อีธานต้องเหลือบมองคนในอ้อมกอดอย่างอดไม่ได้

"ผีเข้า?" นี่มันก็อปคำพูดเขามาชัดๆ

"เหอะ" ลีโอเค้นเสียงทั้งๆที่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

ใช้เวลาไม่นานทั้งสองคนก็มายืนหยุดอยู่หน้าประตูห้องพัก "ปล่อย...ตรงนี้แหละ" 

"แน่ใจ?"

"อืม"

ตุบ!

สิ้นเสียงของลีโอ อีธานก็ปล่อยมือที่โอบอุ้มตัวเขาไว้ เป็นดังคาดร่างสูงของเขาร่วงลงพื้นดังตุบชนิดที่ว่ามดยังวิ่งหนีไม่ทัน มือปืนหนุ่มตวัดสายตามองอย่างคาดโทษ

คำว่าปล่อยของอีธานก็คือปล่อยเขาร่วงจริงๆ!

ลีโอยันตัวลุกขึ้นจากพื้น เปิดประตูพร้อมก้าวขายาวๆเดินเข้าห้องไปโดยไม่สนใจคนด้านหลังที่ตามมา

"ให้ช่วยไหม"

"ไม่ต้อง!" เขาตวาดออกไปแทบจะทันที

"หึ..." อีธานเค้นเสียงหัวเราะขึ้นเมื่อเห็นลีโอเริ่มถอดเสื้อผ้าออก มือปืนหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไปรีบเร่งใช้นิ้วมือทั้งห้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวแล้วเริ่มรูดขึ้นลงไม่สนใจสายตาที่กำลังจับจ้องอยู่สักนิด

เห็นก็เห็นกันมาหมดแล้ว จะมาองมาอายทำไมล่ะ?

"...อา" เสียงครางต่ำอย่างสุขสมดังขึ้นเมื่อเสร็จกามกิจในรอบหลายวันที่ผ่านมา แต่แค่รอบเดียวมันคงไม่พอสำหรับเขา ลีโอจัดการปรนเปรอให้ตนเองอีกหลายรอบจนรู้สึกได้ว่าฤทธิ์เบาบางลงมากแล้ว

เขาทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนุ่ม ยกผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเปลือยเปล่าแล้วใช้มือปาดเหงื่อบนหน้าผากที่ผุดขึ้นมาเม็ดใหญ่ ยอมรับโต้งๆเลยว่าเขาเพลียจากการช่วยตัวเองเมื่อครู่มาก

ผ้าห่มผืนหนาถูกเลิกขึ้น ก่อนจะมีอีกร่างแทรกเข้ามานอนด้วยข้างๆ เขาเกือบลืมไปเสียสนิทว่าอีธานยังอยู่ในห้อง

มาเฟียหนุ่มแทรกตัวเข้ามานอนกอดเขาอย่างหลวมๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาพร้อมกับกลิ่นสบู่จางๆ

"ช่วยผมไว้ทำไม" 

"ฉันก็ไม่ได้จะยกนายให้ใครตั้งแต่แรก"

"แล้วคุณ..." ยังไม่ทันที่ลีโอจะพูดจบ อีธานก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน ทำให้เขาหายแคลงใจไปได้เปราะนึง

"ฉันบอกแล้วไง...ไม่มีใครแตะต้องนายได้ทั้งนั้น"

"อีธาน"

"นายเป็นของฉัน"


♜ THE MISSION SNIPER ♜



"อ่า...นี่มันไม่ง่ายเลย" อลาโน่ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังใช้ความคิดกับสิ่งตรงหน้าอย่างมาก

"..."

"ช่วยส่งไมโครชิพให้หน่อยสิ" โอเว่นที่นั่งดูตั้งแต่ต้นลอบถอนหายใจออกมา เขาเอื้อมมือไปหยิบไมโครชิพอันจิ๋วส่งให้อลาโน่

"ถ้าเบื่อก็ออกไปด้านนอกได้นะ" อีกฝ่ายพูดทั้งๆที่ไม่ได้ละสายตาออกจากงานตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

"ข้างนอกวุ่นวายจะตายไป"

"แล้วอยู่นี่ ไม่เบื่อหรอ"

"ไม่..."

แทนที่จะตอบว่า 'เบื่อ' เขากลับตอบตรงกันข้ามกับสิ่งที่คิดเสียอย่างงั้น จะให้บอกยังไงดีล่ะ...เขาเบื่อจนจะทนไม่ไหวแล้ว!!

ตั้งแต่ประชุมใหญ่ครั้งนั้น ทุกคนในหน่วยงานก็ต่างพากันวิ่งเข้าออกองค์กรกันจ้าละหวั่น ต่างคนต่างงานล้นมือ เว้นเสียแต่เขา วันๆไม่ได้ทำอะไร นอกจากนั่งๆกินๆนอนๆ แต่ยังดีที่ต้องฝึกฝนร่างกายทุกวันทำให้ชีวิตดูมีอะไรทำขึ้นมาอีกหน่อย

ส่วนเรื่องลีโอ...เอาเป็นว่าเขาจะไม่พูดถึงละกัน

"อลาโน่"

"หือ?"

"นายช่วยอะไรฉันสักอย่างนึงได้ไหม"

"ว่ามาสิ ถ้าช่วยได้ก็จะช่วย"

โอเว่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะตัดสินใจพูด "ช่วยเอาไฟล์โครงสร้างศูนย์วิจัยของแบรนโดมาให้ฉันที" อลาโน่ชะงักเล็กน้อย สมองประมวลผลประโยคขอร้องเมื่อครู่แล้วจึงหันมามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไฟล์โครงสร้างจะอยู่กับเขาก็จริง แต่เขาจะให้ข้อมูลกับใครมั่วซั่วไม่ได้แน่นอน อลาโน่ขอปฏิเสธ!

"เอ่อ...ไม่ได้หรอก"

"ทำไม" น้ำเสียงของคนตัวเล็กกว่าเริ่มดูมีน้ำโหขึ้นมา

"กะ ก็.....โอเว่น!!?" ร่างเล็กกว่าใช้แขนล็อคคอเขาจากด้านหลังก่อนจะกดให้เขาเอนตัวลงนั่งหลังแนบกับเก้าอี้

โอเว่นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ต้องขนลุกซู่ด้วยเช่นกันเมื่อรู้สึกถึงความแหลมคมที่จ่ออยู่ตรงคอ

"เอา-ไฟล์-มา" คนตรงหน้าค่อยๆพูดเน้นย้ำทีละคำ เล่นทำเอาตัวเขารู้สึกกดดัน

"เอ่อ..."

แต่ก่อนจะได้พูดอะไรอีก ก็ดันมีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามากลางคัน "อะแฮ่ม! ฉันคงจะไม่ได้ขัดจังหวะอะไรใช่ไหม" พวกเขาทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน

"บอส?!" เมื่อเห็นชัดแล้วว่าเป็นใครโอเว่นจึงรีบเก็บมีดพกลงก่อนจะปล่อยตัวอลาโน่ให้เป็นอิสระ

"ตามฉันมา ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอน่ะ...โอเว่น"

ยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไรต่อ โอดินก็เดินสะบัดกายออกไปยังนอกห้องทันที โอเว่นเห็นดังนั้นจึงรีบสาวเท้าตามไปโดยไม่ลืมหันมามองอลาโน่ ส่งสายตาคาดโทษพร้อมกับขยับปากบอกว่า 'ถ้าคิดจะหนี นายไม่รอดแน่'

ใช้เวลาไม่นานทั้งเขาและโอดินก็เข้ามาอยู่ในห้องที่คุ้นเคย สถานการณ์ที่คุ้นเคย รวมไปถึงบรรยากาศอันน่าอึดอัดระหว่างสองพ่อลูก

"มีอะไรหรอครับ" เป็นโอเว่นที่ทำลายความเงียบเมื่อครู่ลง

"เรื่องลีโอน่ะ..."

"พ่อ..." ลูกชายคนเดียวของตระกูลบรูชพูดสวนขึ้นมาทันควัน "อย่าพูดถึงเขาอีก" น้ำเสียงและสีหน้าบ่งบอกถึงความเจ็บปวดอย่างชัดเจน

"ลีโอ....หมอนั่นยังไม่ตาย"

โอเว่นเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้ยิน หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเมื่อชื่อของอดีตคู่หูถูกเอ่ยออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ แต่ไม่นานนักหลักฐานชิ้นสำคัญก็มาปรากฎตรงหน้าบุรุษร่างเล็ก

รูปถ่าย?

"สายสืบของเราไปเจออีธานกับลีโอโดยบังเอิญเข้า"

"ที่ไหน?"

"บนเรือสำราญ ในงานประมูลค้ามนุษย์"

เขาจดจ้องรูปถ่ายอยู่พักใหญ่ เรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าเรียวได้รูปมีหน้ากากบดบังโผล่มาแค่ริมฝีปาก ถึงจะเห็นแค่นี้ เขาก็รู้ทันทีว่านี่คือ ลีโอ เรนเดล ตัวจริง

ลีโอยังไม่ตาย...

"แต่...เป็นไปได้ยังไงกัน"

"นั่นน่ะสิ พ่อก็อยากรู้เหมือนกัน"

ไม่มีทางที่คนอย่างอีธานจะปล่อยให้ศัตรูมาเดินเล่นบนเรือสำราญอย่างนี้แน่ๆ "ตัวล่อหรอ?" โอดินส่ายหน้าปฏิเสธความคิดตื้นเขินของลูกชายตัวเอง

"บางที อาจจะเป็นสถานะที่เราคาดไม่ถึง"

"พ่อหมายความว่ายังไง"

"Take a wild guess :)"

(ลองเดาดูสิ)


เรือสำราญลำใหญ่จอดเทียบลงที่ท่าเรือ ประจวบเหมาะกับเวลาที่ดวงตะวันค่อยๆสาดส่องทอแสงตกกระทบกับผิวมหาสมุทรทำให้เกิดเป็นประกายสวยงาม ทริปนี้ใช้เวลาเพียงแค่ชั่วข้ามคืนเท่านั้น

ลีโอลากสังขารลงมาจากเรือพร้อมกับอีธาน อีกฝ่ายยังดูสบายดีเว้นเสียแต่เขาเอง ใบหน้าอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน โนเอลที่รอรับอยู่ด้านล่างจึงอดสงสัยเสียไม่ได้ ส่งสายตาสอดรู้สอดเห็นชัดเจนเสียจนมือปืนหนุ่มต้องกระแอมเบาๆแก้เก้อ

"อ่าว ไม่ใช่ว่าบอสขายเขาทิ้งไปแล้วหรอครับ"

ถ้าขายทิ้งจริงๆ เขาจะมายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ได้ไหมเล่า!!

อีธานเหลือบมองโนเอลหน่อยๆ "ขายไปแล้ว ซื้อคืนแล้ว" เป็นคำตอบที่เข้าใจง่าย ทั้งเขาและโนเอลล้วนคิดเป็นเสียงเดียวกันว่า 'แย่งคืนมากกว่า'

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถได้ไม่นาน ความง่วงก็เข้าเล่นงานลีโออีกรอบ แหงล่ะโดนแอร์เป่าตาซะขนาดนี้ไม่ง่วงสิแปลก

"บอสจะกลับที่พักเลยมั้ยครับ"

"อืม"

"เลขาหรือพ่อบ้าน..." ลีโอเอนหัวพิงกระจกรถพลางพูดกระซิบกระซาบกับตัวเอง

"ได้ยินนะครับ"

"หูหมา"

เจอกันได้ไม่ทันไรก็ต้องเห่าใส่กันทุกรอบ ไม่ว่าจะเป็นลูกน้องคนไหนของอีธาน หรือแม้กระทั่งเจ้าตัวเองก็ต้องโดนลีโอกวนประสาทอยู่เรื่อย

"บอสครับ ผมว่ายังเอาไปคืนคุณวิลเลี่ยมทันนะครับ" อีธานไม่ได้ตอบอะไร เลขาเองก็ไม่อยากเซ้าซี้ต่อ บรรยากาศในรถเลยเงียบไปโดยปริยาย

หลายวันต่อมา การใช้ชีวิตของ ลีโอ เรนเดล เป็นไปอย่างราบรื่น มันดูสงบเสียจนอดคิดไม่ได้ว่าเป็นความสงบก่อนพายุลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำ

อีธานปล่อยเขาไว้ที่บ้านพักตั้งแต่กลับจากเรือสำราญครั้งนั้น ถึงเจ้าตัวจะไม่อยู่ดูแล(รังแก)แต่ก็ไม่ได้ละเลย กลับส่งผู้ดูแลมาประกบติด และแน่นอนว่าคนอย่าง ลีโอ เรนเดล ไม่มีทางนิ่งนอนใจได้ เขาพยายามหนีออกไปหลายครั้งหลายครา จนผู้ดูแล หรือ คุณอีฟ มาเดลิน ซวยไปด้วยเช่นกัน

"ถ้าคุณยังปล่อยให้เขาหนีออกไปอีกครั้งเดียวล่ะก็...เราคงต้องมีบทลงโทษกันหน่อยแล้วแหละครับ ถึงคุณจะเคยเป็นแม่นมของบอสมาก่อน แต่อย่าลืมว่าทุกคนในเบลดที่ทำผิดซ้ำซากจะต้องได้รับบทลงโทษเหมือนกันหมด"

"ดิฉันเข้าใจแล้วคุณโนเอล"

"ดีครับ...แล้วก็ บอสจะกลับมาพรุ่งนี้ตอนเย็นๆ อย่าให้เขาก่อเรื่องได้อีก ไม่อย่างนั้นจะเป็นคุณที่ซวย" เธอพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนโนเอลจะขอปลีกตัวออกไปเมื่อเสร็จธุระ

ลีโอรีบปลีกตัวออกมาจากหน้าบานประตูหลังจากบทสนทนาจบลง เขากลับมานั่งในห้องดั่งเดิมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อ่า...จะบอกยังไงดีล่ะ เขาน่ะจงใจก่อเรื่องให้ผู้ดูแลอีฟถูกเรียกตัว ถ้าไม่ใช่เพราะความสงสัยเกี่ยวกับเธอแต่แรกเรื่องที่ผ่านมาคงไม่เกิดขึ้น

อีฟ มาเดลิน เผลอหลุดปากเรื่องอีธานบ่อยเกินไป บ่อยเสียจนเขาแอบสงสัยไม่ได้ว่าหญิงวัยกลางคนมีความสัมพันธ์อะไรกับอีธาน แบรนโด จนกระทั่งตัดสินใจแอบฟังและได้รู้ความจริง เขายังคงประหลาดใจไม่หาย ทีแรกคิดเพียงว่าอีฟคงจะเคยทำงานและได้รับความเชื่อใจจากอีธานพอสมควร แต่นึกไม่ถึงจริงๆว่าจะเป็นแม่นมของคนเย็นชาแบบนั้น

"คุณลีโอ รอนานมั้ยคะ" เธอเดินเข้ามาพร้อมกับระบายยิ้มอ่อนโยนให้เขา ถึงจะยิ้มกว้างมากแค่ไหนในใจอีฟตอนนี้คงกำลังเหนื่อยอ่อนอยู่แน่ เขารู้ดี

"โนเอลคุยอะไรกับคุณหรอ"

"คุณอีธานแค่ฝากโนเอลมาถามน่ะค่ะ ว่าขาดเหลืออะไรรึเปล่า" ถ้าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า คงจะหลงเชื่อการแสดงของเธอคนนี้ไปแล้ว

"อ๋อครับ"

"แต่จะว่าไป...คุณดูรู้เรื่องของอีธานเยอะจังนะครับ" ลองหย่อนเบ็ดสักหน่อย รอให้ปลามาติดกับ

"ไม่หรอกค่ะ นี่เป็นเรื่องพื้นๆ" เธอยกมือขึ้นมาปิดปากหัวเราะหน่อยๆให้เขาตายใจ

"ถ้างั้น ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้สิคะ"

ลีโอแสร้งอมยิ้มน้อยๆ ยกมือขึ้นจับท้ายทอยแก้เก้อราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา "อีธานชอบทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ ผมอยากจะขอบคุณที่เขาดูแลผมสักหน่อย"

"คุณไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้นะคะ"

กึก

อีฟ มาเดลิน คุณนี่ร้ายไม่เบา!

เมื่อเห็นมือปืนหนุ่มนิ่งเงียบไป เธอจึงยอมเปิดปากพูด แค่อาหารที่ชอบไม่น่าจะเป็นอันตรายอะไร

"...ลาซานญ่า"

"ครับ?"

"คุณอีธานชอบทานลาซานญ่าค่ะ ถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงพวกลาซานญ่าซีฟู้ด...ส่วนที่ชอบเป็นพิเศษก็น่าจะลาซานญ่าซอสเนื้อค่ะ" ไม่ต้องถามซักไซ้อะไรต่อ อีฟก็ตอบกลับมาให้อย่างเสร็จสรรพ

"อีธานไม่ชอบอาหารทะเลหรอครับ" เขาชักจะสงสัยขึ้นมาแล้วสิ ทำไมลาซานญ่าซีฟู้ดถึงเป็นข้อยกเว้น

"คุณอีธานเขาแ..."

"คุณอีฟครับ" ก่อนจะถึงจุดสำคัญ ดันมีเสียงโนเอลพูดแทรกขึ้นมา เลขาหนุ่มจ้องมองผู้ดูแลอีฟอย่างไม่วางตา ขนาดคนนอกอย่างเขายังรู้เลยว่าโนเอลกำลังตำหนิอีฟด้วยสายตาอยู่ เหมือนหญิงวัยกลางคนจะเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดเสียแล้ว

ชัดเจนว่าโนเอลไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่ายแน่ๆ อีฟถูกเรียกตัวออกไปคุยข้างนอกอีกรอบ การกระทำของทั้งสองคนเป็นตัวจุดชนวนความอยากรู้อยากเห็นชั้นดี

สงสัยเรื่องนี้เขาคงต้องลองพิสูจน์ด้วยตัวเอง ไม่ชอบ หรือ กินไม่ได้กันแน่




#talk

น้องลีนี่น่าตีจริงๆ! เรื่องเก่ายังไม่ทันแก้ก็ดันหาเรื่องมาให้ชวนปวดหัวกันเป็นแถบ เห็นทีอีธานต้องกำราบน้องหน่อยแล้วล่ะค่ะ =...,= แต่จะจัดการด้วยวิธีไหนหมาก็ไม่เกี่ยงนะคะ ได้หมดดดดดดด

ปล. ตอนหน้าจะเริ่มมีฉากบู๊ที่ห่างหายไปนานแล้วเน้ออ อดใจรออีกสักนิดดด เดี๋ยวเราจะได้รู้กันว่ามาเฟียตัวพ่ออย่างอีธานจะจัดการกับสถานการณ์ปั่นป่วนยังไง

ความคิดเห็น