มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : SS2 EP.09

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2562 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 EP.09
แบบอักษร

"อะ ของมึง" สามวางถุงพลาสติกสีชมพูที่มีโลโก้เป็นรูปหมูถือช้อนส้อมพร้อมแลบลิ้นลงตรงหน้าผม ผมก็รับมาเปิดดูมันคือเค้กช็อกโกแลต


"ของกูหรอ ใครให้มาอะ"


"เอ่อ..เขาฝากๆกันมา บอกจากพี่รหัสมึง" สามเหล่ตาไปมาอย่างมีพิรุธ แต่ผมก็ไม่ได้สักถามอะไรต่อ หันมาสนใจกล่องเค้กตรงหน้าที่ถูกแต่งหน้าเค้กด้วยอักษรภาษาอังกฤษคำเดียวเด่นๆคือตัว G ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเค้กก่อนจะโพสลงโซเชียลพร้อมแคปชั่น


'ขอบคุณสำหรับเค้กก้อนนี้นะครับ #G #ไอเกรน'


แล้วผมก็ลงมือเปิดกล่องตักกินทันที เนื่องจากไม่ได้ทานข้าวเช้ามาครับฮ่าๆๆ อะไรที่สามารถยัดปากตอนนี้ได้ก็กินหมดเลย ขณะที่ผมกำลังลิ้มรสชาติเค้กตรงหน้านั้นก็รู้สึกถึงสายตาของคนตรงหน้าที่มองมาอย่างสงสัยสุดๆ


"มึงจะมองกูอีกนานไหมสาม"


"มึงรู้ยังว่าใครพี่รหัสมึง"


"ใจเย็นนะมึง กูเพิ่งได้คำใบ้มาเมื่อวาน กูไม่ได้มีญาณทิพย์ขนาดที่มองคำใบ้ปุ๊ปจะรู้ปั๊ปว่าใครคือพี่รหัส"


"ให้กูช่วยไหม" มันถามเสียงแผ่ว


"มึงรู้รึไง"


"อะ เอ่อ..คับคล้ายคับคลาอะ แต่ไม่แน่ใจหรอก"


"มึงมีอะไรปิดบังกูอยู่รึเปล่า" ผมปิดฝากล่องเมื่อเค้กตรงหน้าหมดลง หันไปกระดกน้ำอีกสองสามอึกแล้วจ้องหน้าสามอย่างจริงจัง


"ไม่มี" สามหลบสายตาแล้วหันไปมองรอบๆแทน แต่คงรู้ว่าผมยังจ้องอยู่มันเลยหันมา "คืองี้นะ..ถ้าเกิดมีคนคนหนึ่งอยากจีบมึงโดยให้กูช่วยอะ มึงจะว่าไรปะ"


"ทั้งๆที่กูมีแฟนแล้ว?"


"เอาจริงๆกูก็ไม่ได้อยากหรอก..แต่เขาน่ากลัวมากอะ"


"มึงโดนบังคับหรือเปล่าสาม เขาทำร้ายมึงหรือเปล่า" ผมถามอย่างลนๆ สามสายหน้าปฏิเสธแต่สีหน้ายังคงลำบากใจอยู่


"เขาเป็นคนที่กูปฏิเสธไม่ได้ ไม่งั้นชีวิตกูไม่สงบแน่"


"นั่นมันบังคับนะ!"


"เขาไม่ได้บังคับ" ..แค่ข่มขู่นิดหน่อย สามอยากจะพูดคำนี้ออกไปมากแต่ก็ต้องตัดฉับ เก็บไว้ในปาก


"เฮ้อ กูฝากบอกเขาด้วยละกัน ถ้ามันไม่ทำให้กูกับพี่โซมีปัญหากันกูจะปล่อยๆไป แต่ถ้าหนักกว่าที่คิดกูก็ไม่ยอมเหมือนกันนะ"


"ไม่ๆๆพี่เขาไม่ได้อยากให้มึงกับพี่โซมีปัญหากันหรอก ..อารมณ์แบบเทคแคร์คนที่ชอบอะ" 


"อืมกูเข้าใจ ถึงกูไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงชอบกูก็เถอะ แต่ฝากบอกด้วยว่าขอบคุณที่มีความรู้สึกดีๆให้"


"อือ เขาต้องเข้าใจอยู่แล้วล่ะ"


หลังจากนั้นเราก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นกันเพราะผมไม่ได้ค้างคาอะไรในส่วนนั้น แต่ผมรู้สึกว่าสามมันซึมๆยังไงก็ไม่รู้ จากนั้นมันก็รับสายโทรศัพท์ก่อนจะเดินออกไป ผมมองมันไปจนสุดสายตาอย่างสงสัยแต่ไม่ได้คิดจะเดินตามไป สักพักหนึ่งกับสองก็มาพร้อมถุงในมือกันคนล่ะถุง คงจากพี่รหัสนั่นแหละแต่ที่เราสามคนแปลกใจคือสามถุงของเรานั้นดันเป็นเค้กที่มาจากร้านเดียวกัน

เค้กร้านนี้ไม่ได้เป็นร้านฮิตฮอตอะไรเลย เพราะบริเวณรอบๆก็มีอีกหลายร้านที่ขายคล้ายๆกัน


"สงสัยร้านนี้มันลดราคา" หนึ่งพูดออกมา "อะไรวะ ไม่ลงทุนเลย ทำไมซื้อเค้กลดราคามาให้น้องรหัสเนี่ย"


"บ่นทำไม กินจนจะหมดอยู่แล้วน่ะ" ผมพูดขำๆ


"ก็กูหิวนี่หว่า ..ว่าแต่ไอ้สามไปไหนวะ"


"เห็นรับโทรศัพท์เสร็จก็เดินออกไป ..มึงกูมีไรอยากจะถาม" ผมถามสองแฝด มันก็ให้ความร่วมมือกันอย่างดี เงยหน้าจากเค้กมาสนใจสิ่งที่ผมจะถาม

"ช่วงนี้สามมันดูผิดแปลกไปจากเดิมบ้างไหมอะ แบบหนีหายไปบ่อยๆ"


"อือออ ช่วงเลิกเรียนบางครั้งมันจะบอกให้พวกกูกลับไปก่อนอะ หลังจากนั้นมันก็จะกลับมาบ้านหลังจากพวกกูถึงแล้วประมาณสองสามชั่วโมงได้ ..แอบไปมีแฟนมั้ง" หนึ่งพูดแบบไม่ได้สนใจอะไรบ้าง


"บางครั้งกลับมาก็จะดูซึมๆไม่ก็ลนลานอะไรสักอย่าง" สองตอบบ้าง


"ไหนบอกไม่ได้บังคับ" ผมพึมพำ สองแฝดมันก็สงสัยแต่ผมไม่ได้บอกอะไร

หลังจากนั้นเราก็ขึ้นเรียนกันสามคน โดยที่สามมันหายไปยังไม่กลับมา พอเริ่มเรียนไปได้สักครึ่งชั่วโมง สามมันก็เปิดประตูหลังวิ่งเข้ามานั่งด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ ผมหันไปมองมันแต่เหมือนมันจะพยายามไม่สบตากับผม ทั้งๆที่ผมคิดว่ามันน่าจะรู้ว่าผมมองมันอยู่ คอเสื้อที่ดูยับๆและทรงผมที่เหมือนจะกระเซอะกระเซิงหน่อยๆซึ่งต่างจากตอนแรกที่มันมานั่งคุยกับผม

...หรือจะโดนหาเรื่อง?


.

.


"ก่อนขึ้นเรียนมึงไปไหนมา"

ผมถามมันขณะที่เรานั่งอยู่โรงอาหาร หนึ่งและสองเดินไปซื้อข้าวโดยที่สามบอกไม่หิว ผมเลยเลือกที่จะนั่งถามมันก่อนแล้วค่อยไปซื้อของตัวเอง


"ไปห้องน้ำ ..กูท้องเสียนิดหน่อย"


"แต่ก่อนหน้านี้มึงรับโทรศัพท์"


"อะ..อันนั้นแม่กูโทรมา แล้วมันก็ปวดท้องพอดีด้วย กูลืมบอกมึงเลย โทษทีว่ะ" สามยังคงไม่ยอมบอกความจริง ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจกับความปากแข็งของมัน ยอมพยักหน้าเข้าใจแล้วลุกไปซื้อข้าวของตัวเองบ้าง


"อะอ้าว น้องแอลนี่เอง" น้ำเสียงกวนๆทำให้ผมไม่ค่อยอยากจะหันไปหาสักเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่เขาเป็นรุ่นพี่อะนะ จะเสียมารยาทก็ไม่ได้


"มีอะไรรึเปล่าครับพี่เชน"

พี่เชนยืนต่อแถวซื้อข้าวต่อจากผม ทีแรกแอบเห็นนะว่าจะเดินไปอีกร้านนึง แต่เปลี่ยนใจอะ ข้างหลังพี่เชนคือพี่ฟักที่กำลังยืนมองเมนูอาหารด้านบน ไม่ได้สนใจผมอย่างพี่เชน


"เห็นคุ้นๆพี่เลยลองทักดู" ใช่หรอ เรียกชื่อผมออกมาซะเต็มปากขนาดนั้น


"หรอครับ" ผมทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วหันกลับไปยืนตรงๆ พี่เชนยังคงชวนคุยไม่หยุดผมก็แค่ตอบไปนิดหน่อยอย่าง อ่อ หรอ ครับ และพยักหน้าเฉยๆ เมื่อถึงคิวผม ผมก็สั่งที่อยากกินอย่างรวดเร็วแล้วรับจานมา ก่อนจะเดินหนีพี่เชนกลับมาที่โต๊ะอย่างไว


"อ้าวพี่ยักษ์" ทำไมมียักษ์ปักหลั่นอยู่ที่โต๊ะผมได้เล่า! อย่าบอกนะว่า

..

นั่นไงครับ เต็มโต๊ะเลย ผมจะร่ายให้ฟังนะครับ หนึ่ง สอง สาม ผมนั่งฝั่งหนึ่ง พี่เชน พี่แพรว พี่ฟักและพี่ยักษ์นั่งอีกฝั่งหนึ่ง จะมีวันไหนไหมที่ผมจะได้นั่งกินข้าวกันเพื่อนอย่างสบายใจกัน เฮ้อ!


"ชอบกินชามะนาวหรอ"

เสียงคนตรงข้ามผมถามเสียงนิ่งเล่นเอาผมสะดุ้งทันที พ่วงด้วยสามที่สะดุ้งตามผมเป็นลูกคู่ ผมเงยมองหน้าเขาอย่างสงสัยว่าถามใคร ก่อนจะมองบนโต๊ะว่ามีใครกินชามะนาวบ้าง ปรากฏว่าเป็นผมกับสามสองคน ผมเลยนั่งเงียบเพราะคิดว่าพี่เขาน่าจะถามสาม เพราะมีหลายครั้งที่พี่ยักษ์มักจะถามและคุยกับสามมากกว่าผม ผมก้มหน้ากินข้าวต่อแต่ศอกของสามเนี่ยสิที่กระตุกมาโดนแขนผมยิกๆ ผมเลยเงยหน้ามองมันอย่างหาเรื่อง มันก็มองผมก่อนจะเหลือบตาไปมองพี่ยักษ์ ... จะบอกว่าเขาถามผมงั้นหรอ ผมหันไปมองพี่ยักษ์ก็เห็นเขายังคงหน้านิ่งอยู่แต่คิ้วเลิกขึ้นเชิงถาม อ่า..ไม่ระบุคนแล้วผมจะไปตรัสรู้ไหมล่ะครับท่าน ว่าท่านคุยกับใคร


"อ่าครับ ผมชอบชามะนาว"


เขาก็ยกยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะก้มหน้ากินข้าวของเขาต่อ ที่จริงผมไม่เห็นหรอกครับว่าเขายิ้ม แต่รู้สึกว่าหนวดอันรุงรังของเขามันถูกเลิกให้สูงขึ้นก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม งงมะ ช่างมันเถอะครับฮ่าๆๆ


-+-+-+-+-+-+-+--+-+-+


HAPPY NEW YEAR จ้าาาา~~ ปีใหม่แล้วขอให้รีดที่น่ารักทุกคนพบเจอแต่สิ่งดีๆตลอดปีใหม่นี้นะค้าา ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดเนอะ

...อยากจะบอกว่าตอนนี้มีคำใบ้มากมายซ่อนอยู่ด้วยล่ะ ฮ่าๆๆ

ส่วนอีกเรื่องที่อยากแจ้งคือ ตอนแรกที่ไรท์บอกว่าจะกลับมาอัพทุกวันแล้ว ไรท์คงทำไม่ได้นะคะเนื่องจากปีใหม่นี้มีกิจกรรมและไปค่าย ไหนจะทัศนศึกษาอีก ทำให้ไรท์ไม่ว่างจริงๅ แต่จะพยายามมาอัพให้นะคะ



ความคิดเห็น