กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8 (2)

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 721

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2562 13:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 (2)
แบบอักษร

​หอม ระวังตัวนะหอม

**********************************

บทที่ 8 (2)

                เมื่อถึงช่วงต้องเปิดฟลอร์เต้นรำ หญิงสาวก็รับไมตรีเต้นรำกับบุรุษในงานห้าเพลงติดต่อกัน แต่เมื่อถึงเพลงที่หก มะลิหอมก็ต้องขอตัวออกมานั่งพักขา ภายในงานกำลังบรรเลงเพลงท่วงทำนองโรแมนติก แขกที่มาในงานทั้งหญิงและชายที่ล้วนเป็นหนุ่มโสดและสาวโสดจับคู่กันออกไปเต้นรำ

                   มะลิหอมอาศัยจังหวะนั้นหลบออกมาจากห้องจัดเลี้ยง คิดว่าจะออกมานั่งพักเงียบๆ ในสวนสักครู่ เพราะด้านหลังห้องจัดเลี้ยงมีระเบียงกว้าง และสามารถเดินลงบันไดไปที่สวนได้ หญิงสาวเดินลงบันได คิดจะพักด้วยการนั่งสูดอากาศบริสุทธิ์สักครู่

                   ยังไม่ทันทรุดกายนั่งลง หางตาของมะลิหอมก็มองเห็นบางอย่าง หญิงสาวเปลี่ยนมายืนตัวตรงตามเดิม เพ่งสายตามองผ่านความมืดที่มีความสว่างจากไฟทางเดินสีเหลืองนวล เธอมองเห็นชายเสื้อคลุมที่สะบัดตามการเคลื่อนไหว

                   “คนนี่นา”

                   มะลิหอมเกิดความรู้สึกใคร่รู้ เป็นใครกันหนอถึงได้มาทำลับๆ ล่อๆ หญิงสาวไม่ได้คิดในแง่ร้าย ภายในปราสาทเวอร์โดซาจะมีคนร้ายได้ยังไง ถึงจะเป็นส่วนปราสาทชั้นนอกก็ตาม บางทีอาจเป็นข้ารับใช้ที่อยากเข้าไปร่วมงาน แต่ไม่มีสิทธิ์เข้าไปก็ได้

                   มะลิหอมคิดจะนั่งลงตามเดิม แต่อีกฝ่ายก็เหมือนรั้งรอไม่ยอมไปไหน หญิงสาวจึงตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหา เพราะเหมือนกับว่าฝ่ายนั้นต้องการให้เธอเข้าไปหา แต่พอเธอเดินเข้าใกล้มากขึ้น อีกฝ่ายก็เดินห่างออกไป มะลิหอมเร่งฝีเท้าเดินตาม

                   “คุณคะ”

                   เธอส่งเสียงเรียก ร่างนั้นยอมหยุดเดิน หันมามองมะลิหอม แต่เพราะอีกฝ่ายมีผ้าปิดคลุมตั้งแต่ศีรษะลงไปจนเกือบจรดพื้น นอกจากนี้ใบหน้านั้นยังมีผ้าคลุมหน้าปิดอยู่ มะลิหอมมองเห็นเพียงแค่ดวงตาของอีกฝ่าย และเมื่อฝ่ายนั้นหันกลับไปเพื่อก้าวเดินต่อ มะลิหอมก็ขยับเท้าตาม

                   “คุณคะ หยุดก่อนค่ะ”

                   อีกฝ่ายไม่หยุดเดิน แต่พอมะลิหอมเดินช้าลง ฝ่ายนั้นก็เดินช้าลงไปด้วย มะลิหอมเดินตามไปเรื่อยๆ เหมือนคนต้องมนตร์ ทำไมเธอต้องตาม ทั้งที่มันอาจเกิดอันตรายขึ้นกับเธอหญิงสาวก็ไม่แน่ใจ คนที่เดินนำหน้าเธอทำให้มะลิหอมมีปัญหาเสียแล้ว

                   มะลิหอมมัวแต่เดินตาม จนไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายพาเธอซอกแซกมาถึงส่วนไหนของปราสาท หญิงสาวหยุดเดิน คิดจะเดินย้อนกลับไป แต่เธอก็เห็นเพียงแต่ต้นไม้สูง แสงสว่างจากดวงจันทร์ และแสงไฟทางเดินที่ทำให้รู้สึกว่าทุกพื้นที่ช่างเหมือนกันไปเสียหมด

                   “หลงทางแล้วมั้งเรา”

                   มะลิหอมหันกลับไปยังคนผู้นั้นอีกครั้ง ในเมื่อเดินย้อนกลับไปไม่ได้ เธอก็คงต้องเสี่ยงไปข้างหน้า แล้วดูสิว่า คนผู้นั้นต้องการอะไรจากเธอกันแน่ หญิงสาวก้าวเท้าเดินตามไปอีก และเมื่อเธอเริ่มเดิน อีกฝ่ายก็ขยับตัวเดินไปพร้อมกัน

**********************************

                    สียงครางหอบระรัวนั้นทำให้โซเฟียปวดหนึบในอก นอกจากนี้ยังมีความรุ่มร้อนที่แผดเผาอยู่ในอกของเธอด้วยความริษยา ความรู้สึกต้องการเป็นเจ้าของ ต้องการครอบครองท่านชายคาร์โลมัน และการต้องแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันในตำหนักขาวเพื่อเรียกร้องความโปรดปราน เปลี่ยนโซเฟียจากสตรีที่ยังมีความไร้เดียงสา ให้เปิดเผยด้านที่ร้ายเดียงสาออกมาเต็มตัว

                   ความรู้สึกต้องการเอาชนะ หวงแหน ไม่ปรารถนาให้ท่านชายคาร์โลมันแตะต้องผู้หญิงคนอื่นนอกจากเธอกำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอกของโซเฟีย ท่านชายคาร์โลมันมาที่ตำหนักขาว แต่ท่านชายไม่เรียกเธอเข้าไปปรนนิบัติในห้อง

                   “ฉันเกลียดแก”

                   โซเฟียพึมพำไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา เธอเกลียดผู้หญิงทุกคนที่ใกล้ชิดท่านชายคาร์โลมัน ความหวงแหนในอกของโซเฟียนั้นเหมือนคลื่นอันบ้าคลั่งที่กำลังก่อตัวหลอมรวมเข้าด้วยกัน เพื่อรอวันระเบิดออกมาทำลายล้างทุกสิ่ง

                   ไม่จำเป็นต้องแอบฟัง เสียงครางครวญของสตรีก็ดังผ่านออกมาจากห้องปรนนิบัติท่านชายคาร์โลมัน นั่นก็เพราะสตรีที่มีโอกาสขึ้นเตียงกับชายหนุ่ม ต้องการอวดอ้างว่าตนเองนั้นมีความสุขถึงขนาดไหน เมื่อได้คลอเคลียชิดใกล้กับท่านชายสูงศักดิ์

                   “อา…อา…”

                   เสียงครางกระเส่าของสตรีเสียดแทงเข้าไปในอกของโซเฟีย หญิงสาวกำมือเข้าหากัน เธอทำได้แค่ยืนแอบฟัง ไม่กล้าพาตัวเองเข้าไปถึงหน้าประตูห้อง เพราะถึงจะไม่ปรากฏร่างขององครักษ์ให้เห็น แต่ถ้าหากมีใครคิดจะล่วงล้ำเข้าไปในห้องนั้น องครักษ์ที่ไม่รู้แอบซ่อนอยู่ตรงไหน จะปรากฏตัวทันที เมื่อท่านชายคาร์โลมันใช้เวลากับนางบำเรอในห้องนั้น มันจะกลายเป็นห้องต้องห้ามสำหรับนางบำเรอคนอื่น

                   “แพศยา”

                   โซเฟียอยากจะถลาเข้าไปในห้องนั้น เธอจะกระชากตัวนังผู้หญิงแพศยาออกห่างจากผู้ชายของเธอ ท่านชายคาร์โลมันเป็นของเธอเท่านั้น

                   “ไปกันเถอะค่ะคุณโซเฟีย”

                   “ฉันไม่ไป!”

                   “คุณโซเฟียคะ ไปเถอะค่ะ ก่อนจะมีคนมาเห็นนะคะ ถ้ามีคนมาเห็น คุณโซเฟียอาจไม่ได้อยู่ที่นี่อีกนะคะ”

                   คนรับใช้ของโซเฟียจับมือนายสาว แล้วทั้งผลักทั้งดันโซเฟียกลับไปที่ห้องของตัวเอง โซเฟียจำต้องยอมให้คนรับใช้พากลับไปที่ห้อง คำเตือนนั้นของคนรับใช้ ทำให้โซเฟียต้องยอมรามือ หลังจากครั้งล่าสุดที่เธอมีโอกาสได้ปรนนิบัติท่านชายคาร์โลมัน

                   ท่านชายมาที่ตำหนักขาวครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง แต่ท่านชายเรียกคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ การเรียกของท่านชายไม่ใช่การระบุเจาะจงชื่อของสตรี แต่ให้ผู้ดูแลตำหนักขาวจัดส่งนางบำเรอเข้าไปให้ โซเฟียเคยไปถามผู้ดูแลตำหนักขาว ว่าทำไมไม่เป็นเธอ

**********************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น