ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ(2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2562 11:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ(2)
แบบอักษร

เอ็ดการ์ด มารีญา และหนูน้อยริก้าเดินบนชายหาดโดยที่เอ็ดการ์ดอุ้มลูกและมีมารีญาช่วยถือกล้องให้ เธออยู่ในชุดบิกินี่แม้ส่วนบนจะร้อนแรงแต่ข้างล่างก็ถูกพันผ้าสามเหลี่ยมเอาไว้ มันทำให้ดูเซ็กซี่แบบนี้จริต เอ็ดการ์ดไม่จำเป็นต้องหวงเพราะว่าที่นี่คือเกาะส่วนตัว บอดี้การ์ดไม่ยุ่งอยู่แล้ว ให้ความรู้สึกถึงความเป็นส่วนตัว

“ขอบคุณพี่เบลล่ามากเลยนะคะ” มารีญากล่าวขอบคุณเบลล่าที่มาจัดแจงเรื่องที่นั่งและของเล่นให้หนูน้อยนิก้า  เบลล่ายิ้มจากนั้นก็ขอตัวกลับไปยังที่พักของตนเอง เพื่อให้เวลาส่วนตัวกับครอบครัวของเจ้านาย

“ริก้าต้องให้สัมผัสกับทรายบ้างจะได้มีภูมิคุ้มกัน”

เชื้อโรคมีอยู่ทุกที่ แต่การป้องกันไม่ใช่อยู่ในบ้านหรือห้องปลอดเชื้อ นั่นเป็นวิธีการที่ผิดมาก และวิธีการที่ถูกต้องคือต้องออกมาเผชิญกับสิ่งแวดล้อมภายนอก เพื่อเสริมสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่ตัวเอง

เอ็ดการ์ดเลี้ยงลูกสาวอย่างมีสติยกเว้นเรื่องหนุ่มๆ ที่ในอนาคตหากใครกล้าเข้ามาจีบลูกสาวของเขาล่ะก็ หึ...น่าดู!!!

“จริงของคุณค่ะ บางบ้านฉันเห็นห้ามลูกเล่นนั่นเล่นนี่ เด็กโตมาก็ป่วยง่ายเพราะไม่เคยสัมผัสสิ่งสกปรกหรือสภาพแวดล้อมอื่นๆ” มารีญาเห็นด้วยกับสามี

เธอเองก็โตมาด้วยการเลี้ยงดูที่ทั้งพ่อและแม่ให้ความเอาใจใส่มากแต่ไม่โอเวอร์ชนิดที่จับต้องสิ่งนั่นสิ่งนี้ไม่ได้ และถึงแม้จะเป็นคนรวย แต่ครอบครัวก็สอนให้ลูกให้หลานไม่อวดความรวย ซึ่งหากยัยหนูริก้าโตขึ้นมารีญาก็จะเอาคำสั่งสอนที่พ่อและแม่เคยสอนมาสอนลูกสาวด้วยเหมือนกัน

“เดี๋ยวผมถ่ายรูปคุณกับลูกนะครับ”

“แล้วคุณล่ะคะ เราควรมีคุณในรูปด้วยนะคะ”

“อ่า...นั่นสิ เดี๋ยวนะมีขาตั้งกล้องนี่ ผมจะตั้งกดตั้งเวลาแล้ววิ่งไปถ่ายรูปด้วยนะครับ”

เอ็ดการ์ดบอกจากนั้นเขาก็เริ่มจัดแจงกล้องให้เรียบร้อย แล้วตั้งเวลากล้องก่อนจะวิ่งไปร่วมเฟรมให้เวลาโพสท่าแล้วซัตเตอร์ก็กดถ่ายภาพด้วยตัวของมันเอง

“เอิ้กๆ” หนูน้อยริก้าสนุกใหญ่เมื่อเห็นพ่อวิ่งไปวิ่งมา 

“ตลกปาป๊าเหรอคะ”

“เอิ้กๆ”

“คิกๆ น่ารักจริงๆ เลยลูกสาวคนนี้” มารีญาหอมแก้มลูกจากนั้นก็ปล่อยให้ลูกสาวได้เล่นทรายต่อไป ส่วนเอ็ดการ์ดก็คอยเก็บภาพบรรยากาศของเมียและลูกเอาไว้ทุกฉากทุกมุม

เมื่อเหนื่อยก็มาพักโดยการนั่งเล่นทรายกับลูกสาวช่วยกอปราสาท

“แบบนี้สวยไหมริก้า” หนูน้อยเงยหน้ามองพ่อแล้วก็มองไปที่ปราสาทก่อนจะยิ้ม เอ็ดการ์ดรู้ว่าลูกสาวชอบมัน แม้ลูกจะไม่พูดว่ามันสวยหรือไม่ แต่รอยยิ้มนั้นคือคำตอบ

อย่างว่าตอนนี้ลูกเพิ่งได้หนึ่งขวบยังพูดไม่ได้แต่ก็จะมีคำง่ายๆ ที่พอจะออกเสียงได้อยู่ ซึ่งนานๆ ครั้งถึงจะได้ยิน

“คุณก่อปราสาทสวยจังเลยนะคะ งานฝีมือจริงๆ ไม่รู้ไปหัดมาจากไหน” มารีญากล่าวชม เธอก็เพิ่งเคยเห็นเขาก่อปราสาทนี่แหละ และมันน่าจะเป็นเรื่องที่ผู้หญิงควรเก่งกว่าในเรื่องนี้

แต่ไม่ใช่เมื่อเธอได้ยินคำตอบจากเอ็ดการ์ด

“ตอนคุณแม่รับไดอาน่ามาเลี้ยง น้องไม่มีเพื่อนและผมต้องเป็นเพื่อนของไดอาน่าครับ ดังนั้นนอกจากปราสาทที่ผมก่อสร้างมันเก่งแล้ว การเลือกชุดตุ๊กตาบาร์บี้ผมก็ไม่แพ้ใครด้วยเหมือนกัน”

“พระเจ้า” มารีญาอุทานตาโต สามีของเธอมีเซ้นท์การเลือกชุดตุ๊กตาบาร์บี้ซะด้วย ถึงว่าล่ะ เขาถึงได้มีเซ้นท์ในการเลือกเสื้อผ้าสวยๆ มาให้เธอ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ไปช็อปปิ้งกับเขาก็ตาม

“ไม่ต้องตกใจผมหื่นกับคุณมากขนาดนี้ผมไม่ใช่ตุ๊ดแน่นอนที่รัก”

“ฉันเชื่อค่ะ”

“ครับ และคุณโชคดีนะครับ แต่น่าเสียดายที่ผมไม่ค่อยเอาเรื่องกับงานครัวสักเท่าไร”

“ให้เป็นหน้าที่ของฉันดีกว่าค่ะ” เพราะทุกวันนี้เอ็ดการ์ดเหนื่อยกับงานมาก แล้วเขายังต้องพยายามเอาอกเอาใจเธออีก

ส่วนมารีญาเธอมีงานที่สำนักงาน แต่หน้าที่ของเธอก็ไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องให้เวลากับงานตลอดเวลาอย่างเอ็ดการ์ด และมารีญามีสมองที่อัจฉริยะเรื่องการวางแผนการตลาด ซึ่งเธอวางแผนมาตั้งแต่ตอนที่เธอตั้งครรภ์แล้ว และปัจจุบันเธอก็สามารถอยู่นอนกินเงินเดือนได้อย่างชิลๆ

และเพราะมีพี่ชายที่ดีแอเรียลหาผู้ช่วยมาช่วยดูงานยิบย่อยให้น้องสาวได้มีเวลาอยู่กับครอบครัวได้อย่างเต็มที่ เว้นก็แต่เอ็ดการ์ด เพราะเขาเป็นผู้บริหารดังนั้นหน้าที่ของเขามันเยอะมาก ไหนต้องคอยแบ่งเวลาไปทำงานไกลอีก ซึ่งมารีญาก็ไม่ได้น้อยใจหรือคิดมาก เธอเชื่อใจเขาและเข้าใจในงานของเขา

“เราควรมีลูกอีกสักคนนะครับ ผมไม่อยากทิ้งช่วงห่างมาก เพราะเราสองคนก็อายุมากแล้ว” จู่ๆ เอ็ดการ์ดก็พูดขึ้นมา เขาไม่ได้แสดงสีหน้าหื่น แต่ดูจริงจังกับเรื่องนี้มาก

และสิ่งที่เขาพูดมันก็จริงด้วยปัญหาเรื่องอายุมันมีผลแน่นอน เพราะยิ่งอายุมากการมีลูกก็ยิ่งยากและมีความเสี่ยงสูง มารีญาไม่ได้เขินเพราะคุยเรื่องจริงจังกันอยู่

“ฉันแล้วแต่คุณค่ะ อีกอยากทรัพย์สมบัติก็เยอะมากเหลือเกิน ยัยหนูเป็นผู้หญิงด้วย หากเป็นผู้ชายมันก็จะง่ายในการจัดการและทำงานมากกว่า”

แม้หญิงชายจะเท่าเทียมกันแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้หญิงนั้นเป็นเพศที่บอบบางและอ่อนแอมากกว่าผู้ชาย ดังนั้นการมีลูกอีกคนหนึ่งมันก็ดี หากไม่ชายก็เป็นหญิง จะได้มาช่วยสานต่อกิจการที่ใหญ่โตแบบนี้ และงานของเอ็ดการ์ดมันดันเหมาะกับผู้ชายมากกว่านี่สิ

“เราจะมีลูกชายกันครับ”

“มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ผมถามหมอมาแล้ว ท่าการร่วมรักและการหลั่ง ซึ่งเพื่อนในกลุ่มมันก็แนะนำมา มันบอกว่าใช้ได้ผลจริงๆ”

“อ่า...คนบ้าลูกนั่งอยู่ด้วยนะคะพูดอะไรของคุณเนี่ย” มารีญาหยิกแขนเอ็ดการ์ดไปทีหนึ่ง หนูน้อยริก้ามองพ่อและแม่อ้าปากค้าง แล้นิ่งเหมือนกำลังฟังว่าผู้ใหญ่ทั้งสองคุยอะไรกัน

“ลูกไม่เข้าใจหรอก”

“ไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ควรพูดค่ะ”

“งัดปิดหูริก้าเอาไว้แบบนี้” เอ็ดการ์ดเอามือไปปิดหูลูกสาวเอาไว้ แล้วทำหน้าทำตาน่ารักใส่ลูก หนูน้อยริก้าหัวเราะมีความสุข ที่พ่อเล่นกับตนเอง

“แสงใกล้จะหมดแล้วเรากลับบ้านพักกันดีกว่าค่ะ” มารีญาบอกแล้วลุกขึ้นยืน เอ็ดการ์ดพยักหน้าแล้วอุ้มร่างกลมป้อมไว้ในอ้อมแขน ส่วนมืออีกข้างโอบเอวเมีย

มารีญาไม่ขัดขืนเธอมีหน้าที่คือช่วยถือกล้องแล้วทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็เดินไปตามชายหาด มีลมเย็นๆ พัดโชยมาปะทะหน้า กลิ่นทะเล กลิ่นหาดทราย กลิ่นอายของอากาศที่แสนบริสุทธิ์ และความรักของเธอและเขาที่มีให้แก่กันอย่างบริสุทธิ์

และมันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป.......

.......

ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ คิวต่อไปในเซทนี้เป็นเรื่องของไดอาน่าและจ้าวสุมทร ยังไม่คิดจะเขียนในทันทีนะคะ ขอเอาเรื่องที่มีอยู่ให้จบหรือเดินเรื่องไปได้มากก่อน 

นิยายฟรีที่จะมอบให้เป็นของขวัญอาจจะสัปดาห์หน้านะคะ

ความคิดเห็น