โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

03-7 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

ชื่อตอน : 03-7 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-7 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ
แบบอักษร

​“ฮู่ ยังไม่พอเหรอ” 

‘ไม่เป็นไร’ โชคดีที่คราวนี้อีกฝ่ายเข้าใจได้เป็นอย่างดี 

ดวงตาของฮันฮีเบิกโตขึ้นชั่วขณะ เพราะแท่งเนื้อที่กระแทกคอของเขาอย่างคุกคาม ในขณะที่คิด ลมหายใจก็ติดขัดอีกครั้ง กับการขยับเอวที่เริ่มเคลื่อนไหวด้วยความเร็วซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับเมื่อสักครู่นี้ ฮันฮีหลับตาลงอย่างอัตโนมัติ ทันทีที่ศีรษะของเขาขยับอย่างรุนแรง ร่างกายก็พลอยเสียวซ่านไปด้วย ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ไม่ถูกบีบรัด หว่างขาที่ถูกเชือกเสียดสีอยู่เรื่อยๆ นั้น ร้อนขึ้นอย่างเต็มที่ 

“ฮู่ อึก...! อุ๊บ....!” 

แก่นกายร้อนเข้ามาจนถึงจุดที่ลึกมากๆ จนลมหายใจของเขาขาดหาย กับความรู้สึกอึดอัดจากแท่งเนื้อที่พูดได้แค่ว่ายอดเยี่ยมมาก ลมหายใจหอบๆ นั้น ไม่สามารถปล่อยออกมาด้านนอกได้ และมันก็กลับเข้ามาในลำคออีกครั้ง ซึ่งเป็นเพราะตัวของเขาเองที่ติดอยู่กับแก่นกายที่เติมเต็มเข้ามาตั้งแต่ปากไปจนถึงคอหอย 

น้ำตาไหลเอ่อออกมาทันทีที่ไม่สามารถหายใจได้ ลมหายใจที่ปล่อยออกมาทางจมูกก็มีข้อจำกัด แม้แต่ตรงนั้นก็ถูกปิดกั้นด้วยกลิ่นของยุนซองแล้วเหมือนกัน ในระหว่างที่ไม่สามารถทำนู้น ทำนี้ได้ ฮันฮีก็ทำได้แค่เพียงยกสะโพกขึ้นๆ ลงๆ เท่านั้น ส่วนล่างเหมือนจะระเบิดออกมาเลย เขารู้สึกเหมือนจะตาย กับการกระทำที่ทรมานประสาทสัมผัสทั้งห้านี้ 

ถึงแม้ฮันฮีจะส่ายหัวเพื่อให้หลุดพ้นจากส่วนนั้นของยุนซอง แต่เขาก็ยังมีความสามารถไม่พอ หายใจไม่ออกเหรอ ก็เหตุผลนั้นด้วย แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายส่วนล่างของเขาก็อึดอัด ราวกับกำลังมีอะไรบางอย่างบิดไปมาเพื่อพุ่งตัวออกมาข้างนอก 

ยิ่งทำแบบนั้น ยุนซองก็ยิ่งเพิ่มแรงลงไปอีก และกลายเป็นว่าแก่นกายของเขาถูกกัด เหมือนจะไม่มีที่ให้หนีแล้ว เป็นการข่มเหงที่ต้อนฮันฮีให้จนตรอก คางกับปากที่อ้าอยู่นั้นชาจนลืมความรู้สึกไปนานแล้ว และตอนนี้สะโพกที่กระสับกระส่ายก็ถึงขีดสุดแล้วด้วย 

“อ...อา! ยะ หยุด...!” 

ในเวลาเดียวกับอีกฝ่ายถอนแก่นกายออก ฮันฮีก็ตะโกนว่าหยุดออกมาอย่างยากลำบาก แต่สิ่งที่ฮันฮีจะต้องตะโกนออกมาน่ะ ควรจะเป็นชื่อของยุนซองมากกว่า การขัดขืนที่ดูผิวเผินสุดๆ แบบนี้ แท่งเนื้อร้อนจึงกระแทกกลับเข้ามาใหม่อีกครั้ง 

“...อา ปล่อยได้ไหม” 

น้ำเสียงที่ตั้งใจโยนคำถามมาว่า จะเค้นน้ำกามของตัวเองออกมาทั้งหมดได้ไหม ทั้งๆ ที่เนื้อเยื่อร้อนๆ  นั้นยังคาคงอยู่ในปากของฮันฮีน่ะ อย่าว่าแต่อ่อนโยนเลย ดูจะเป็นการข่มขู่ซะมากกว่า มันไม่ใช่คำถามตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ฮันฮีส่ายหัวไปมา ไม่ได้ จะปลดปล่อยแบบนี้ ไม่... ได้... แต่ก็ใม่รู้จะบอกให้ใครฟังกันแน่ 

“เธอก็ปล่อย... ได้นะ” 

เขาได้รับการอนุญาตล่วงหน้าอย่างที่ไม่เคยได้มาก่อน แท่งเนื้อที่ขยายจนตึงนั้นสั่นระริก พร้อมๆ กับน้ำเสียงของอีกฝ่าย ฮันฮีหลับตาแน่นด้วยความเสียวซ่าน 

น้ำตาที่เคยเอ่อเต็มก็ไหลลงมาเพราะเปลือกตาที่ปิดลง แต่สิ่งที่ฮันฮีปล่อยออกมานั้น ไม่ใช่แค่น้ำตา 

“ฮะ อึก...” 

...อา แก่นกายของเขาสั่น ตามเสียงครางของยุนซองที่หนักแน่นและทุ้มต่ำ ซึ่งออกมาในเวลาเดียวกัน เป็นตอนนั้นเอง ที่น้ำข้นๆ ซึ่งส่งกลิ่นรุนแรงทะลักออกมา เขารู้สึกถึงน้ำสีขาวขุ่นผ่านปาก ผ่านลิ้น ตรงไปยังลิ้นไก่ และไหลลงไปตามหลอดอาหาร ภายในของฮันฮีกำลังถูกเติมเต็มด้วยน้ำรักของยุนซอง เป็นการบุกรุกอย่างสมบูรณ์แบบ 

และในตอนที่รับรู้อาการขนลุกอย่างเสียวซ่านที่ทำให้รู้สึกดี ก็ครอบคลุมร่างกายของเขาเอาไว้ ร่างกายของฮันฮีสั่นเทา และตอนนั้นก็เกิดเสียงเหมือนสายน้ำที่เล็กและแปลกๆ ชอบกลดังขึ้น แก่นกายที่เคยตั้งเกร็งอ่อนกำลังลง ในขณะที่ของเหลวที่ไม่มีรูปทรงวาดขึ้นเป็นเส้นโค้ง และตกลงบนพื้นระหว่างรองเท้าของยุนซองที่ยืนอ้าขาออก 

และทำให้พรมเปียกชุ่ม 

เป็นปัสสาวะนั่นเอง ฮันฮีสะอึกสะอื้นออกมาอย่างไม่รู้ตัว แก่นกายของอีกฝ่ายก็ถอยตัวออกไป ทำให้การขับน้ำกามที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เสร็จนั้น มันต้องปริ่มอยู่ในปากและลิ้นของเขา 

มือของยุนซองที่เคยกำผมของเขาไว้ เลื่อนมาปิดปากฮันฮีหลังจากถอนแก่นกายออกมาอย่างเงียบๆ น้ำสีขาวขุ่นที่ปริ่มอยู่ในปากและกองกันอยู่ในท้องนั้น ถูกปล่อยเข้าสู่ภายใน และกำลังเติมเต็มร่างกายของฮันฮีแทนปัสสาวะ 

“กลืนลงไป” 

เขาไม่สามารถขัดขืนคำสั่งของอีกฝ่ายได้ ฮันฮีกลืนน้ำรักของยุนซองที่เคยอมไว้อย่างเต็มที่ลงไปดังอึก อึก เป็นความรู้สึกที่ทั้งแปลก ทั้งไม่คุ้นเคย เมื่อของเหลวที่มีน้ำหนักผ่านลิ้นของเขาและไหลลงหลอดอาหารไปอีกครั้ง 

“ฮือ อึก... ฮึก....” 

ทันทีที่กลืนเข้าไปจนหมด น้ำตาของฮันฮีก็ทะลักออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เหมือนว่าทำไม แล้วก็ไม่ได้อยากรู้เหตุผลด้วย เขารู้แต่สิ่งที่ทำให้แตกกระจายไปแล้ว หรืออะไรบางอย่างที่ไม่รู้ชื่อ กระจายออกเป็นวงกว้าง ยุนซองใช้นิ้วโป้งช่วยเช็ดริมฝีปากของฮันฮีที่เปื้อนน้ำกามตัวเอง 

“เหมือนเลขาของฉัน จะต้องการผ้าอ้อมนะ” 

ถึงจะเป็นลักษณะการพูดที่นุ่มนวล แต่ก็เป็นน้ำเสียงที่ปลุกความละอายใจของฮันฮีด้วย  ไม่มีเวลาที่จะขัดขืน หรือเข้าใจความหมายอย่างลึกซึ้ง การสะอื้นลุกลามไปเป็นการร้องไห้ฮักๆ ปล่อยออกมาแล้ว หมายถึงการปล่อยปัสสาวะที่ผสมกับน้ำกามน่ะ ไม่ได้ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงภาพลักษณ์แบบนี้ต่อหน้าคนอื่น ไม่ใช่ตอนที่พูดจาดูถูกนั่นนี่ หรือตอนที่รู้สึกละอายที่สุดด้วย 

ตอนนั้นร่างกายของเขาเอนไปข้างหน้า เพราะยุนซองคลายเชือกที่เคยผูกอยู่ไว้ตรงเสาออก และก็เป็นยุนซองอีกนั่นแหละ ที่ดึงร่างกายที่เกือบจะล้มลงไปของเขาเอาไว้ตามเดิม เจ้านายจับตัวเขาขึ้นด้วยแรงที่มหาศาล แล้วก็ผลักร่างของฮันฮีไปทางเตียงนอนทั้งอย่างนั้น 

“อ๊า อึ่ก...!” 

ความเจ็บปวดตามระยะการเคลื่อนที่ที่ยังคงรุนแรงอยู่ เชือกที่รัดเขาไว้ทั้งตัวกระชับร่างกายของฮันฮีไว้ ทุกๆ ครั้งที่ผ้าปูที่นอนเผยิบผยาบขึ้นมา จุดที่ถูกมัดไว้ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทั้งหมด 

“อ้าออก” 

น้ำเสียงที่น่าเกรงขามไหลเข้ามาในหู เปลือกตาที่ปิดลงอย่างแน่นสั่นระริกและเปิดออก อ้าออกเหรอ หมายถึงอะไรกัน ความคิดรวมทั้งสติสัมปชัญญะพวกนั้นน่ะ พังไปเรียบร้อยแล้ว 

ริมฝีปากพะงาบๆ เพื่อที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไร อ้าออก เสียงที่จำได้อย่างแม่นยำนั้น สั่งชัดเจนตามสิ่งที่ต้องการอีกครั้งหนึ่ง แต่ฮันฮีมีแค่ริมฝีปากเท่านั้นที่อ้าออก 

เกลียด บางทีอาจจะเป็นสิ่งที่ฮันฮีอยากจะพูด กลัว เป็นความรู้สึกที่ตรงไปตรงมา อาการสั่นที่ไม่รู้ว่าเริ่มขึ้นจากตรงไหนเข้าครอบงำร่างกายทั้งหมด ความไม่ปกตินี้มันอันตราย สัญชาตญาณที่รับรู้ขีดจำกัดของตัวเองดี แม้กระทั่งฮันฮีเองก็ไม่รู้ว่ามันจะจบตรงไหนเหมือนกัน 

สะโพกที่ยกขึ้นอย่างยากลำบากที่ปลายเตียงนั้น บิดไปบิดมา จะต้องหนี แต่ว่าเขาถูกมัดอยู่ ขาที่หุบลงหลังจากพลิกตัวไปด้านขวา ทั้งๆ ที่เข่ายังติดกัน สายตาที่ไม่สามารถกะพริบได้จ้องมองไปที่ไหนซักที่ไกลๆ เขากลัวการสบสายตากับยุนซอง ซึ่งกำลังทอดสายตามองเขาอยู่ 

เป็นครั้งแรกที่ฮันฮีอายภาพลักษณ์ของตัวเอง ไม่อยากให้ใครได้เห็นอีกต่อไป 

“ขาน่ะ อ้าออก” 

ไหล่ของเขาสะดุ้งเฮือก กับความต้องการของอีกฝ่ายที่ได้ยินอีกครั้งหนึ่ง อ้าออกเหรอ อยากจะเห็นอะไรอีกจากตรงนี้กันล่ะ ระหว่างที่คิดอยู่ก็มีน้ำหนักทับลงมาบนตัวเขา เป็นยุนซองนั่นเอง และกลิ่นของอีกฝ่ายก็ฟุ้งเข้ามาผ่านประสาทรับกลิ่น ที่แสดงประสิทธิภาพอย่างดีเยี่ยม และประสาทการได้ยินก็เปิดรับคำสั่งนั้น 

ยุนซองกระซิบ 

“จะต้องคิดอะไรอีกล่ะ หื้ม” 

ด้วยน้ำเสียงที่แสนหวาน 

เสนอสิ่งที่ฮันฮีต้องการและคาดหวังมากที่สุด ก็คือการที่ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรเลย หลบหนีจากการกระตุ้นที่ไม่มีเหตุผลต่อความคิดตัวเอง กับความละอายใจที่อึดอัดใจที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ ไหล่ของฮันฮีที่สั่นเทาเหมือนกับสัตว์ที่ถูกกัดต้นคอนั้นหันไปทางด้านข้าง และสุดท้ายก็เกิดความกล้าที่จะมองตรงไปยังยุนซอง 

ใบหน้าร้อนผ่าวจนเป็นสีแดง กับริมฝีปากที่กัดไว้จนแน่น และนัยน์ตาสีดำที่ไม่สามารถซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้ได้นั้น ไม่มีส่วนไหนที่ไม่ใช่รสนิยมของยุนซองเลยซักอย่างเดียว 

ความคิดเห็น