โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

03-6 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

ชื่อตอน : 03-6 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-6 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ
แบบอักษร

​“เธอน่ะ จะสำส่อนได้แค่ไหนกันเชียว” 

แม้จะรู้ว่ามันเป็นคำที่พูดเพื่อจงใจดูถูกเขา แต่ร่างกายของฮันฮีกลับร้อนรุ่มขึ้นมา และถึงจะรู้ว่ายุนซองยืนอยู่ข้างหน้า แต่น้ำเสียงที่นุ่มนวลลงไปแล้วครั้งหนึ่ง ก็ไม่กลับไปแข็งกร้าวอีก 

“ฮึก อื้อ... อึ่ก ฮือ...” 

ความเจ็บปวดกับความเสียวซ่าน เขาคาดหวังว่าหลังจากนี้จะถูกเท้าของยุนซองบดขยี้ลงมายิ่งกว่าเดิม ตอนนี้ฮันฮีฟุบลงไปทางด้านหน้า แท่งเนื้อร้อนบวมขึ้น พอๆ กับที่รู้สึกเจ็บจากการเคลื่อนไหวของรอเท้าที่เหยียบลงและขยี้ผิวเขาอยู่ แก่นกายที่แข็งขืนนั้น แม้จะแข็งตัวตั้งแต่เมื่อสักครู่นี้ แต่มันก็พองตัวขึ้นอีกราวกับกำลังจะปลดปล่อย 

ขาสั่นเทาไปหมด ยุนซองจับที่ผมด้านหลังของฮันฮีแล้วกระชากไปข้างหลัง จนทำให้ศีรษะที่ถูกกระชากอย่างแรงนั้นไม่มีสิทธิ์เลือกอะไร นอกจากแหงนขึ้นไปด้านบนตามแรงดึง 

ผ้าปิดตาที่ถูกผูกไว้อย่างหนาแน่นตั้งแต่แรกไหลตกไปทางด้านซ้าย ใบหน้าของยุนซองจึงโผล่เข้ามาในสายตาซึ่งเขาถูกอนุญาตให้มองเห็นเพียงแค่ข้างเดียว เจ้านายของเขากำลังยิ้มเหมือนเวลาปกติ และฮันฮีก็เกลียดที่ไม่สามารถต้านทานรอยยิ้มของอีกฝ่ายได้ 

“ตอบสิ” 

เขาจะไม่แพ้โดยเด็ดขาด 

“มันยิ่งกว่าที่คุณคิดไว้... มากเหรอครับ” 

ถึงจะโดนว่า ว่าอวดดีเขาก็ไม่สนใจ ฮันฮียังคงจ้องอย่างไม่วางตา 

ซึ่งจุดนั้นน่ะ เหมือนกับรู้ว่ามันจะทำให้ยุนซองเสียวซ่านจนทนไม่ได้ 

อาการขนลุกและความเร้าใจที่คล้ายๆ กันนั้น เลื่อนจากบนลงล่างไปตามแนวกระดูกสันหลังของเขา ถึงแม้ไม่พูดอะไรแต่ก็สามารถรู้สึกได้ ว่ายุนซองต้องกำลังทำสีหน้าแบบนั้นอยู่แน่ๆ 

ในขณะที่มองอีกฝ่าย สายตาที่ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้กำลังลุกไหม้จนกลายเป็นสีแดง คราวนี้สายตาที่เต็มไปด้วยความใคร่ มันก็กระตุ้นความอยากของฮันฮีอีกแล้ว 

แม้แต่ยุนซองเองก็เหมือนจะรู้ ทั้งสองคนสบตากันอย่างแน่วแน่ และระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ไม่มีคำพูดใดๆ โต้ตอบอีกต่อไป ไม่สามารถเดาได้เลยว่ายุนซองจะทำอะไร 

มือของคนเป็นเจ้านายที่ปลดหัวเข็มขัดโดยไม่มีคำพูดนั้น ชักช้าเป็นพิเศษ เขาได้ยินเสียงรูดซิปลงได้ชัดกว่าเดิมอย่างประหลาด 

หัวของฮันฮียังคงเอนไปด้านหลังอยู่ด้วยฝีมือของยุนซอง อึ่ก จนมองเห็นการเคลื่อนไหวของเส้นเสียงที่กลืนน้ำลายอยู่ได้อย่างชัดเจน ยุนซองคว้าแก่นกายของตัวเองออกมาตรงหน้าของเขา ราวกับจะมอบให้เป็นรางวัล 

แก่นกายที่แข็งตัวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ถึงแม้ว่าหน้าของฮันฮีจะยังคงอยู่ด้านบน แต่ไม่รู้วิธีที่จะละสายตาไปจากแก่นกายของยุนซองเลย ต่อมน้ำลายพังหรือเปล่านะ เส้นเสียงของเขาสั่นอยู่เรื่อยๆ ส่วนการลำตัวของอีกฝ่ายถูกโลมเลียทางสายตาอย่างช้าๆ ตั้งแต่ส่วนปลายลงไปจนถึงส่วนหลัก แม้แต่ที่เดียวก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้ จึงเกิดความโลภขึ้นมา เขาเริ่มหอบหายใจถี่และลำคอก็แห้งผาก 

แก่นกายของยุนซองถูกผลักออกมาตรงกับริมฝีปากของฮันฮี 

ถึงจะไม่เคยเลีย แล้วก็ยิ่งไม่เคยดูดด้วย แต่ปากของฮันฮีก็กำลังเปิดออกอย่างช้าๆ ลิ้นที่แลบออกมาจากข้างในนั้น แตะลงที่ส่วนปลายแก่นกายอย่างแผ่วเบา ทันทีที่ได้แตะไปครั้งหนึ่ง เขาก็ไม่สามารถหยุดได้แล้ว ปลายลิ้นตวัดไปตามส่วนปลายราวกับกำลังวาดภาพ เป็นการเคลื่อนไหวช้าๆ และไม่มีใครสักคนที่เร่งรีบ ถึงอย่างนั้นเวลาทั้งหมดก็กลับมาอย่างรีบเร่ง 

อื้ม... ยิ่งพื้นที่ของแก่นกายที่ลิ้นแตะไปกว้างขึ้น เสียงครางที่ไม่สามารถซ่อนได้ในคอของฮันฮีก็ยิ่งหลุดออกมา เขาต้องการสิ่งนี้ มันดีมาก ทั้งความใหญ่ ทั้งกลิ่น เพราะฉะนั้นให้เขาเถอะนะ... น้ำเสียงที่มีความละโมบนั้นทำให้แก่นกายของยุนซองที่คาอยู่ตรงลิ้นเปียกชุ่ม  ฮันฮีค่อยๆ โลมเลียไปอย่างช้าๆ และแสดงอาณาเขตด้วยการทำให้มันเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายของตัวเอง 

เป็นของเขา อย่างน้อยก็แค่ในเวลานี้เท่านั้น 

ขนตาที่สั่นระริกๆ ในเวลาเดียวกับที่เปลือกตาปิดลง เสียวจัง... 

“ฮุ อึบ!” 

ก่อนที่ยุนซองจะกระแทกแก่นกายเข้ามาในปากเขาไม่ยั้ง โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว 

แก่นกายที่ผลักเข้ามาจนสุดในรวดเดียวนั้น ทิ่มเข้ากับลิ้นไก่ ฮันฮีมึนงงอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่จะได้พักหายใจกับแก่นกายที่ถอนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว และส่วนปลายที่กระแทกเข้ามาใหม่อย่างแรงนั้น ก็ลึกลงไปจนถึงคอหอย เขาหลับตาลง ไม่ใช่แค่ตาอย่างเดียว รูตามส่วนต่างๆ ของร่างกายเขาก็ปิดลงเพราะความตกใจ แต่ไม่ว่าจะเปิดตรงไหนมันก็ไม่มีประโยชน์เท่ากับปาก เป็นแค่การเปิดทางเพื่อให้ง่ายต่อการเข้าออกของแก่นกายอีกฝ่าย ไม่มีอะไรมากหรือน้อยไปกว่านี้ 

“อือ อุบ อึก! ฮือ... อุบ อึก!” 

ถึงแม้จะดิ้นแต่ก็ไม่มีอะไรที่แตกต่างไปจากเดิม ในขณะที่แท่งเนื้อร้อนของยุนซองที่จับผมของเขาอยู่ ดุนดันเข้าในจนถึงส่วนที่ลึกมากๆ นั้น ศีรษะของฮันฮีก็โยกไปหน้าหลังด้วยการขยับมือที่รุนแรง แก่นกายที่ทั้งยาวและใหญ่นั้น ขยับเข้าๆ ออกๆ ในปากที่อ้าอยู่อย่างเลี่ยงไม่ได้หลายต่อหลายครั้ง ถึงแม้จะเป็นฮันฮี แต่เขาก็ไม่สามารถตั้งสติได้เลย ยุนซองน่ะ ทั้งรวดเร็วและก็รุนแรงมากด้วย 

“ฟู่ อย่ากัดนะ คงไม่จำเป็นต้องเตือน... หรอก ใช่ไหม” 

แต่เขากลับคิดว่าจำเป็นที่จะต้องเตือนนะ เพราะฮันฮีน่ะ มีความคิดว่าจะกัดซะเลยดีไหม ตามเสียงกระซิบที่น่ารังเกียจซะแล้ว แต่ว่า 

“จะกระแทกเข้าไปจนสุดเลย อมเข้าไปหมด... ได้ใช่ไหม” 

นี่ไม่ใช่สภาพที่เขาจะสามารถตอบว่าทำไม่ได้ออกมาได้นี่ ส่วนปลายของยุนซองกำลังทิ่มคอหอยฮันฮีอยู่ จะมีใครที่เข้าไปจนลึกแบบนี้ได้จริงเหรอ สิ่งที่ได้รับด้วยช่องทางด้านล่าง กับสิ่งที่อมเข้าไปด้วยปากนั้น มันต่างกันอย่างชัดเจน 

เขาไม่มีสิทธิ์เลือก ยุนซองบอกให้เร็วๆ และตอนนี้แก่นกายของอีกฝ่ายก็กำลังทิ่มเข้าจนถึงส่วนที่ลึกที่สุดในปากของฮันฮีแล้ว 

“อื้อ...อึก!” 

“บอกให้ช้าๆ เหรอ ฟู่... มันก็ประมาณนี้แหละ” 

ถึงจะบอกว่า ‘ดึงออกตอนนี้’ แต่อีกฝ่ายก็เป็นผู้ชายที่ไม่สนใจคำพูดของตัวเขาหรอก ฮันฮีได้แต่หลับตาลง  ถึงแม้จะเป็นตัวแปรที่ถูกนำออกมาใช้บ่อยๆ โดยเฉพาะตอนที่เผชิญหน้ากับยุนซอง เพราะเขาก็เป็นผู้ชายที่ไม่บอมรับฟังการโต้แย้งด้วยเช่นกัน 

ในที่สุดฮันฮีก็หยุดเคลื่อนไหวไปจังหวะหนึ่ง และอ้าปากออกด้วยความกระตือรือร้น จมูกของเขาแสบไปหมดกับกลิ่นน้ำกามที่รุนแรง  มันเป็นกลิ่นของยุนซอง กลิ่นที่ถึงแม้ไม่อยากจำ แต่ก็จำได้ ฮันฮีเปิดคอออกเพื่อที่จะกลืนของเหลวของอีกฝ่ายลงไป 

แก่นกายที่ดันเข้ามานั้น ผ่านลิ้นและฟันของเขาไป และเข้ามาลึกขึ้นอีกนิด ตรงจุด Deep Throat 

[WU1] 

แล้วที่บอกว่าประมาณนี้คืออะไรกันแน่ ถึงจะไม่ชอบใจกับวิธีที่ถูกบังคับไม่มากก็น้อย แต่ฮันฮีก็เป็นคนที่อ่อนไหวต่อการยั่วยวนกว่าที่ตัวเองคิดไว้มาก 

“…อึก! อื้ม... อืม” 

แม้จะส่งเสียงร้องอย่างเต็มที่ก็ทำไม่ได้ เสียงทั้งหมดที่สามารถออกมาได้นั้น เป็นเพียงเสียงที่ออกมาอย่างยากลำบาก ผ่านช่องแคบๆ ที่แหวกออกระหว่างปากกับแท่งเนื้อร้อนเท่านั้น ฮันฮีรู้สึกถึงมือใหญ่ที่จับด้านหลังศีรษะของเขาอยู่ ที่บอกว่าจะทำค่อยๆ น่ะ ไม่ใช่เรื่องโกหกงั้นเหรอ แบบนี้แค่ผ่อนความเร็วลงมากกว่า 

เพราะสิ่งที่กระแทกเข้ามากลับยิ่งรุนแรงมากขึ้น แท่งเนื้อที่ทั้งบวมเป่งและแข็งขึง กระแทกและบุกรุกเข้ามาอย่างคับแน่นเต็มปากของเขา ความรู้สึกที่ถูกเสียบเข้ามาดังปั่ก ยังคงเด่นชัด ขนตรงนั้นที่แข็งกระด้างถูอยู่บนริมฝีปากของฮันฮี  แต่ถ้าเขารู้สึกเหมือนจะไม่สามารถหายใจได้ มันก็จะถูกถอนออกไปอีกครั้ง 

ถ้าเป็นขนาดนี้ คงไม่สามารถบอกได้ว่าทำด้วยความฝืนใจ แต่ก็ไม่สามารถลบล้างความรู้สึกที่โดนบังคับได้ เขาอ้าปากและกลืนแก่นกายลงไปจนถึงคอหอยตามที่อีกฝ่ายต้องการ ปมเงื่อนต่างๆ ที่มัดบนร่างกายด้วยความตั้งใจของอีกคนนั้น บีบรัดร่างกายของเขาทุกครั้งที่ขยับคอไปมาหน้าหลัง 

เสียวจัง ในที่สุดฮันฮีก็สารภาพออกมาอย่างปฏิเสธไม่ได้ เขาดูดแท่งเนื้อร้อนดังจ๊วบจ๊าบทุกๆ ครั้งที่มันถอยไปข้างหลัง ถึงจะไม่ค่อยอร่อย แต่ก็เป็นรสขาติที่เขาอยากจะกินอีก ถึงเขาจะทำจนกระทั่งปากมีกลิ่นคาว แต่ก็เป็นรสชาติที่อยากจะดูดเข้าไปอีกเรื่อยๆ ฮันฮีเลียริมฝีปาก 

ถึงจะรัดเขาเพิ่มอีกนิด จะทำรุนแรงขึ้นอีกหน่อย ก็ไม่เป็นไรหรอก 

ความคิดเห็น