LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

โคตรร้าย⚔️​ # 13

ชื่อตอน : โคตรร้าย⚔️​ # 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรร้าย⚔️​ # 13
แบบอักษร

โคตรร้าย⚔️​ # 13

หลังจากช่วยงานไอ้บีเอ็มมันมาทั้งวันในช่วงเช้าเเล้ว.....คุณคิดว่าเวลานี้ผมควรจะอยู่ที่ไหนดี^^


...เตียงนอนไหม?


...หรือว่าจะเป็นกำลังนั่งดูหนังฟังเพลง พักผ่อนให้สบายใจดี^^

.

.

-*-

.

.

มันก็ควรเป็นเเบบนั้นถ้า...


“ให้ไอ้ลพไปตามกูทำไม--”ผมเดินหน้าบูดเข้าไปในห้องทำงานของไอ้บีเอ็ม หลังจากที่มันให้ไอ้ห่าลพลูกน้องเเสนจะพูดมากของมันขึ้นไปตามผมบนห้อง

“มานั่งนี้”มันส่งเสียงเรียกผมให้เดินเข้าไปหามัน ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งอ่านนิตยสารเกี่ยวกับเกมส์อะไรสักอย่างอยู่ที่โซฟาตัวยาวภายในห้องทำงานของมัน

“มีไร?”ผมยอมเดินไปนั่งลงข้างๆมันเเต่โดยดี

“ลงมาช้า มัวทำอะไรอยู่”

“เปล่า..”

“...เเล้วทำไมลงมาทั้งชุดนอนอีกเเล้ว?”มันทำหน้านิ่งๆ มองชุดนอนของผมอย่างสำรวจเเละจับผิด

“ก็กูพึ่งอาบน้ำเสร็จ”เเล้วมองกูเเบบนั้นทำไมเนี่ย??

“...มึงไม่มีชุดที่คนปกติเขาใส่กันหรือไง เห็นไหมเนี่ยว่าชุดนอนมึงมันบาง”


ผมก้มมองชุดนอนของตัวเอง...ชุดนอนกูมันไม่ปกติตรงไหนวะ? เสื้อนอนเข้าชุดกับกางเกงนอนขายาวสีน้ำเงิน นี่ชุดกูไม่ปกติเหรอวะ-*- เเล้วอีกอย่างก็ไม่เห็นบางสักหน่อย ตัวนี้เนื้อผ้าหนากว่าตัวสีครีมวันนั้นอีกนะ


เเมร่งก็คงกลัวลูกค้าของมันเห็นเเล้วเอาไปพูดกันจนผับมันเสียชื่อละสิ-*-


“ก็ถ้ามึงไม่อยากให้ลูกค้ามึงต้องมาเห็นกูใส่ชุดนอนเดินไปเดินมาในผับของมึงให้เป็นขี้ปากเเบบนี้ คราวหลังก็อย่าเรียกกูลงมาดึกๆดื่นๆเเบบนี้สิวะ"

"...กูพูดเเบบนั้น?"

"โว๊ะ! ช่างเรื่องนั้นไปก่อน ตกลงมีอะไร รีบๆพูดมา กูจะได้รีบกลับขึ้นห้อง”ผมเริ่มงงกับมันเเล้วนนะ ตกลงเเมร่งจะเอายังไงกับผมกันเเน่เนี่ย-*-

“ใครบอกมึง ว่ากูจะให้มึงกลับขึ้นห้อง”

“เอ้า!! เเล้วจะให้กูลงมานั่งทำหอกอะไร-*-”หรือถ้ามึงจะให้กูลงมาช่วยงาน  ทำไมไม่บอกตั้งเเต่ก่อนกูขึ้นไปล่ะวะ


เเมร่งมาบอกตอนนี้ก็ต้องไปเปลี่ยนชุดอีก


“กินเค้กไหม”

“ห๊ะ?”

“เค้ก”ไอ้เอ็มมันพูดย้ำออกมาอีก เเล้วพยักหน้าไปทางโต๊ะทำงานของมันที่มีจานขนมหวานวางอยู่


บลูเบอรี่ชีสเค้ก~


ผมถึงกับตาโตมองของหวานตรงหน้าอย่างอึ้งๆ น่ากินจังวะ!! เเต่ถ้ากินก็ต้องเเปรงฟันใหม่อะดิ


“..ก..กูเเปรงฟันเเล้ว”

“ก็เเปรงใหม่”


เออ เป็นความคิดที่ดี -*- เเต่ที่กูจะสื่อก็คือ..


“เก็บไว้กินพร่งนี้ไม่ได้เหรอวะ”

“ไม่ได้...ถ้ามึงไม่กิน กูจะได้ให้ไอ้ลพมันไป”

“เฮ้ย! ได้ไง! มึงให้กูเเล้วนะ!”ผมรีบประท้วงเลย ไม่ได้ๆ มันให้ผมเเล้วจู่ๆจะไปยกให้ไอ้ตัวเสือกเเบบไอ้ลพได้ยังไง


ไม่ยอม!!


“...”

“เออๆ กูกินก็ได้”เอาวะ! เเปรงฟันใหม่เเต่ได้กินของน่าอร่อยขนาดนี้ ก็น่าจะดีกว่าอดกินเเล้วโดนไอ้ห่าลพมันมากินเย้ยที่หลังล่ะนะ


ซึ่งผมคิดว่า  ไอ้ห่าลพมันทำเเน่!!


“มากินตรงนี้”ไม่ว่าเปล่า...ไอ้บีเอ็มมันยกมือควักเรียกผมให้เดินไปนั่งลงข้างๆมันด้วย ซึ่งผมก็ยอมเดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวยาวข้างๆมันอย่างว่าง่าย พร้อมๆกับของน่ากินในมือด้วย


พอตูดถึงโซฟาได้ไม่ทันไรผมก็จัดการตักชีสเค้กคำเเรกเข้าปากทันที..


อ่าา~


...เหมือนจะละลายในปากได้...ละมุนเว่อร์   อร่อยเหาะไปเลย


โชคดีจริงๆที่ตัดสินใจกินเอง ไม่อย่างนั้นเสียดายเเย่ เเเบบนี้ค่อยคุ้มกับที่ต้องเเปรงฟันอีกเที่ยวหน่อย^^


“อร่อยไหม?”

“ม๊ากกก~”ผมหันไปมองไอ้หมาข้างๆที่ถามขึ้นมา ก่อนจะตอบมันไปอย่างอารมณ์ดี มือก็ยังคงตักชิมรสชาติของชีสเค้กไม่หยุด


ฮ่าา~ อาหร่อยย


“มากไหม?”

“ที่สุด"

"...."เเล้วนี้เเมร่งมานั่งจ้องหน้าผมทำไมเนี่ย


....หรือว่า!!!


"บอกก่อนว่าถึงมึงจะอยากกินกูก็ไม่ยกให้หรอกนะ!!"ผมใช้ช้อนชี้หน้ามันก่อนจะพูดออกไปอย่างจริงจัง

"หึ ใช่ที่ไหน"มันว่าออกมาก่อนจะ เอื้อมมือไปวางนิตยสารของมันลงบนโต๊ะ เเล้วมันก็ทำอะไรต่อก็ไม่รู้เพราะผมไม่ได้สนใจเเล้ว


ผมกลับมาให้ความสนใจกับชิ้นเค้กตรงหน้าต่อหบังจากเห็นว่าไอ้หมาบีเอ็มไม่ได้มีทีท่าจะมาเเย่งกินหรืออะไรทำนองนั้น


...อร่อยจริงๆเลย


....นี้ผมไม่ได้กินของเเบบนี้มานานเเค่ไหนเเล้วเนี่ย ครั้งสุดท้ายที่กินน่าจะประมาณ 3 เดือนก่อนจะต้องมาอยู่กับไอ้บีเอ็มหรือเปล่าน่า ถ้าจำไม่ผิดน่าจะตอนไปช่วยพี่เเทนชิมเค้กตัวใหม่ที่จะเอามาวางขายที่ร้านหรือเปล่าน่า...


“เฮ้ย!”ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ของตัวเอง  ตอนที่ไอ้บีเอ็มเเมร่งมาล้มตัวนอนหนุนตักของผมอย่างน่าไม่อาย

“เงียบน่า กูจะนอน!”เเถมมันยังมาพูดเเบบนี้อีก ไอ้หน้าด้าน!

“เเต่กูกินเค้กอยู่ มึงจะมานอนเเบบนี้ได้ไงวะ!”ตอนเเมร่งนอนลงมามือก็สั่นเพราะตกใจจนเกือบจะทำช้อนตกใส่หน้าเเมร่งไปเเล้วด้วย

"น่าๆ ให้กูนอนเถอะ"มันพูดเสียงอ่อน มองหน้าผมเหมือนจะอ้อน? หรือเปล่าว่ะ?


ทำไมเหมือนมือไม้อ่อนเเรงเลย ใจสั่นเเปลกๆด้วย


ฮรื้อ.ออ.


“..ข...ขึ้นไปนอนบนห้องดิวะ!”

“เงียบเเล้วอยู่เฉยๆเถอะน่า”มันลืมตาขึ้นมาจ้องหน้าผมดุๆ ก่อนจะพลิกตัวเข้าไปซุกหน้าเข้ากับพุง...เอ่อ ซิกแพคน้อยๆของผม

“อ..ไอ้เอ็ม! กูกินอยู่!”

“มึงก็กินไปสิ กูห้ามมึงที่ไหน”มึงยังจะมาพูดเเบบนี้อีกเหรอเนี่ย-*-

“....ไอ้เวร”ผมพึมพำด่ามันไปเบาๆ ก่อนที่สายตาจะมองไปตามเสียวหน้าของมัน...เห็นรอยสักด้วยเเฮะ


ไอ้บีเอ็มมันหันหน้าเข้าหาท้องของผม เผยให้เห็นใบหน้าข้างที่สักอยู่บริเวณใต้ดวงตาด้านล่างข้างขวาของมัน ผมมองรอยสักนั้นอยู่สักพัก


เท่จัง…


ก่อนจะต้องสลัดหัวไล่ความคิดเเปลกๆ ที่เผลอคิดไปเมื่อครู่ออกไป...กินเค้กๆ..มึงต้องกินเค้กไอ้คุณ...เค้กๆ เค้กเท่านั้นที่สำคัญกับมึงตอนนี้ขอบคุณ!


หืมม เเต่รอยสักของมันก็น่าสนใจอ่า อยากจับดูจัง...


บ้า! เเต่เค้กต้องสำคัญกว่า!!


ผมสะบัดหัวเเรงๆ อีกครั้ง เเล้วหันกลับไปสนใจเค้กในจานต่อ นั่งกินนั่งลิ้มรสชาติของมันไปช้าๆ กระทั่งชีสเค้กในจานหมด ผมจึงค่อยๆขยับตัวช้าๆ เอื้อมเเขนจนสุด เพื่อเอาจานเค้กกลับไปวางที่โต๊ะตัวเล็กๆที่อยู่ด้านหน้าโซฟา…


“เอ็ม...กูกินเสร็จเเล้ว”

“....”ไม่มีเสียงตอบจากมันเเฮะ หรือว่าจะหลับไปเเล้วว่ะ?

“เอ็ม”ผมลองเรียกมันอีกครั้ง

“....”เเต่ก็ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับมาเเต่อย่างใด


เฮ่ออ! ถ้าขากูชานะมึง กูจะเบี้ยวงานพรุ่งนี้ให้ดู!!


ผมถอนหายใจออกมาเเรงๆ ก่อนจะพิงหลังลงกับโซฟาของมัน เเล้ววางมือข้างหนึ่งพาดไปบริเวณหัวไหล่ของมันที่กำลังเกยขึ้นมาบนหน้าตักของผม


“ว่ากูไม่ได้น่ะ ก็มึงมานอนหนุนตักกูเอง”


พึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่ผมจะค่อยๆวางศรีษะของตัวเองพิงไปกับเนื้อผิวของพนักโซฟาด้านหลังบาง


...


“ค..คุ..ณ”

“อื้ออ..อ”ผมยกมือขึ้นไปปัดสิ่งรบกวนก่อนจะขยับตัวเเรงๆ จนร่างของผมล้มลงไปนอนราบกับผิวสัมผัส นุ่มๆ เเข็งๆบางอย่าง

“จะนอนตักกูเหรอวะ ขึ้นไปนอนบนห้องกันไม่ดีกว่าเหรอ...กอดกันได้ด้วยนะ”

“อือ..อ”

“คุณครับ ขึ้นไปนอนบนห้องกันนะ...ฟู่~”


เสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหู พร้อมๆกับลมบางอย่างที่กระทบเข้าที่ใบหูของผมจนรู้สึกคันยุบยิบ...อืออ..


อะไรวะ???


“ทำไรของมึงเนี่ย!”ผมเด้งตัวลุกขึ้นมานั่ง ก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อรับรู้ได้ว่าไอ้สัมผัส นุ่มๆ เเข็งๆ เมื่อสักครู่คืออะไร  นี้เมื่อกี้ผมนอนหนุนตักมันเหรอวะ!

“ว้าา~ อีกนิดเดียวเอง^^” มันว่ายิ้มๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของมัน เเล้วเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี


ผมมองรอบๆ ตัวของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าตอนนี้ผับคงจะปิดเเล้ว เพราะด้านนอกห้องทำงานของมัน เห็นเพียงเเค่พวกไอ้ลพที่กำลังเคลียร์ข้าวของกันอยู่ด้านนอกเท่านั้น


นี่ผมเผลอหลับไปเหรอวะ? เเล้วเมื่อกี้มันหมายถึงอะไรว่ะ?


อะไรคืออีกนิดเดียวของมัน!


พอกลับขึ้นมาชั้นสามก็ไม่เห็นไอ้บีเอ็มเเล้ว เเต่มันน่าจะกำลังอาบน้ำอยู่ที่ห้องน้ำด้านนอกนั้นเเหละ เพราะเมื่อกี้ตอนขึ้นมาเห็นประตูห้องน้ำปิดอยู่ ผมเองตอนเเรกก็ตั้งใจจะเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงเลยเพราะก็ค่อนข้างง่วงอยู่เเล้วด้วย เเต่ก็ต้องเปลี่ยนใจ เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองพึ่งจะกินเค้กไป


ต้องเเปรงฟันใหม่เลยเเมร่ง! รู้งี้ไม่น่ากิน...เเต่ก็อร่อยดี ให้อภัยก็ได้


เเกร๊ก!


“เหี้ย! เข้ามาทำไรว่ะ!”ผมหันไปมองหน้าประตูห้องน้ำอย่างเหวอๆ เมื่อจู่ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออกมา เผยให้เห็นร่างสูงของไอ้บีเอ็ม

“เยี่ยว”มันตอบหน้านิ่งๆ ไม่ได้สนใจเลยว่าผมที่ยืนหัวโด่เเปรงฟันอยู่ตรงนี้จะรู้สึกยังไง


พอเเมร่งเข้าห้องน้ำมาได้ก็เดินไปยืนปัสสาวะของมันทันที....โอเคมันอาจจะปวดมากถึงมากที่สุด จนต้องรีบเข้ามาในห้องน้ำซึ่งผมกำลังใช้งานอยู่เเบบนี้ เเต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าชักโครกเเมร่งก็อยู่ข้างๆอ่างล้างหน้าที่ผมกำลังเเปรงฟันนี้ไง!! เเล้วเมื่อกี้มันก็เข้าห้องข้างนอกไม่ใช่หรือไง??


"เเล้วทำไมไม่เข้าห้องข้างนอกว่ะ....อี๊!!" ไม่น่าหันไปเลยๆ!!

“อี๊เหี้ยไร! ทำยังกะ….ไม่มี”


มันหัวเราะในลำคอ หันมองหน้ากวนๆใส่ผม เเล้วมันก็ค่อยๆเลื่อนสายตาลงต่ำ มองลงมาที่ส่วนล่างสะดือของผม จนผมต้องรีบถอยตัวหนีมันมายืนติดพนังห้องน้ำเเทน


“ม..มีโว้ย เเต่ไม่หน้าด้านพอจะเอาออกมาโชว์คนอื่นเเบบมึงเนี่ย”ผมโวยวาย ทำหน้าไม่พอใจกับการกระทำของมัน ก่อนจะหลับหูหลับตาเเปรงฟันด้วยความเร็วเเสง


พอลืมตาขึ้นมาเพราะจะบ่วนปากก็ต้องจ๊ะเอ๋เข้ากับไอ้บีเอ็มที่มันมายืนอยู่ข้างๆผมเเล้ว


“เหรอจ๊ะ^_^”


ผมเหลือบไปมองมันที่ทำหน้ายิ้มพอใจ เห็นเเมร่งมำหน้ากรุ้มกริ้มเหมือนมีเเผนร้าย เเต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจ รีบก้มหน้าลงไปบ่วนปากให้เสร็จๆเเล้วจะได้ออกไปจากตรงนี้สักที


เเต่พอผมเงยหน้าขึ้นมาจากอ้างล้างหน้าปุ๊บ…


เเป๊ะ! ไอ้เวรบีเอ็มเเมร่งก็เอามือของมันมาจับเเก้มของผมเข้าอย่างจัง


^_^  <<หน้ามัน

OoO! << หน้าผม


“..อ..ไอ้เอ็ม!! มึงพึ่งจะเยี่ยวมานะเว้ย!”ผมร้องโวยวาย  เเล้วปัดมือมันออกไปจากหน้าของตัวเอง

“ฮา...า~”


มันหัวเราะชอบใจ ก่อนจะเบียดผมให้หลบออกไปจากหน้าอ่างล้างหน้า เเล้วเเมร่งก็ล้างมือของมันที่พึ่งจะเอามาทาบกับเเก้มทั้งสองข้างของผม ก่อนจะเดินฮัมเพลงออกจากห้องน้ำไป ทิ้งผมให้ยืนหน้าเหวอทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงนั้น


อ...อะ..ไอ้เหี้ย!!!!


ได้เเต่ร้องโวยวายในใจ ไม่ใช่ไม่อยากร้องด่าเเมร่งออกไปนะครับ เเต่ขยับปากด่ามันไม่ออกเลยตั้งหาก


อี๊!..ไ..ไอ้..ไอ้เหี้ยๆ!...ไอ้เวร..ไอ้k มึงนะ….อี๊!!


ผมได้เเต่รัวคำด่าเเมร่งในใจ มือก็ควักน้ำ คว้าฟอมล้างหน้ามาล้างหน้าของตัวเองอีกหลายๆรอบ ถูกเเรงๆจนหน้าเเสบไปหมด เเต่ก็ยังรู้สึกถึงฝ่ามือของมันที่เอามาเเป๊ะเเก้มผม


ไอ้หมาสกปรก!!!


ผมเสียเวลาล้างหน้าของตัวเองไปอีกหลายนาที พอเดินออกมาก็เห็นไอ้บีเอ็มเเมร่งนอนเปลือยท่อนบนอย่างที่ชอบทำ นอนกระดิกเท้ารออยู่บนเตียงนอนเเล้ว พอมันเห็นผมเดินออกจากห้องน้ำเเมร่งก็เเสร้งยิ้มหวาน ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่


“เป็นไรอ่าา เข้าห้องน้ำนานจัง ท้องเสียอ้อ” มันทำเป็นพูดเสียงเล็กเสียงน้อยใส่ผม จนต้องขยับปากด่ามันในใจ


ตอเเหล- -!!


ผมเเสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่มันพูด เดินเอาผ้าเช็ดตัวไปโยนใส่ตะกร้าผ้า กำลังจะเดินไปที่โต๊ะเครื่องเเป้งอยู่เเล้วเเต่ก็ต้องย้อนกลับไปที่ตะกร้าใส่ผ้าใหม่เพราะ ไอ้หมาเหี้ยเเมร่งพูดดักขึ้นมา


“เอาไปตาก”เเมร่งพูดขึ้นมานิ่งๆ ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังกวนส้นตีนผมอยู่เลย


เปลี่ยนอารมณ์เร็วเหี้ยเลยสัส!


ไอ้วัยทอง!!


ผมเดินกลับไปที่ตะกร้า เเล้วหยิบผ้าเช็ดตัวของตัวเองเดินไปเเขวนตากมันเอาไว้ที่ราวตากผ้าข้างๆกับผ้าของไอ้ห่าเอ็มนั้นเเหละ


ผมคว้าหมอนกับผ้าผืนเล็กๆที่อยู่เเถวๆนั้น เเล้วโยนลงพื้นห้องไป…..เพราะมึงเลย ไอ้หมาบ้า!! ผมหันมองค้อนใส่มันยกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนไปกับพื้น มือก็ยกขึ้นมาถูกหน้าของตัวเองไปด้วย


ล้างสะอาดหรือยังเนี่ย! พรุ่งนี้สิวจะขึ้นไหมว่ะ


“...ขึ้นมานอนนี้”

“ไม่! กูโกธรมึง! กูไม่นอนกับหมาสกปรกเเบบมึงหรอก!!!”ผมตอบมันเสียงเเข็ง

“เออๆ กูขอโทษ” เออ!มึงขอโทษ


ม...มันขอโทษผมเหรอ??


หูไม่ได้ฟาดใช่ไหมว่ะ คนอย่างมันเนี่ยน่ะขอโทษผม


“...ที่นี่ก็มานอนนี้ ข้างๆกู”มันพูด เเต่พอเห็นผมยังนิ่งอยู่ก็ เอื้อมมือลงมากระชากเเขนผมให้ลุกขึ้นไปนอนข้างๆมัน

“...ป...ปล่อยกู!”

“นอนได้เเล้วน่า กูขอโทษเเล้วไง” มันพูดออกมาเเบบนั้น


โอ้โห!! จากที่จะยกโทษให้เเมร่งอยู่เเล้ว ผมกับหงุดหงิดขึ้นมาอีก


“ก็ถ้าจะขอโทษเเล้วไง มึงไม่ต้องพูดก็ได้สัส!” เกือบจะดีเเหละ! เเต่เสือกมาพูด ‘ขอโทษเเล้วไง’ เเล้วไอ้เเล้วไงมึงเนี่ยมันตั้งใจพูดไหมเนี่ย -_-!!


กูอุตส่าห์คาดหวังว่ามึงจะขอโทษกูจริงๆ ไอ้หมาเอ๊ย!


ผมขยับตัวเขยิบไปเกือบจะตกเตียง นอนหันหลังให้มันเเบบไม่อยากจะมองหน้ามันเเล้ว กูโกรธมึงจริงๆเเล้วไอ้หมา ไม่มีล้อเล่น พรุ่งนี้ก็จะไม่ทำงาน ไม่ได้เงินไม่มีข้าวเเดกก็ช่างมันเเล้ว เเต่ถ้ากูเป็นอะไรขึ้นมา อาม่าไม่เอามึงไว้เเน่...ก..กูมั่นใจ!!


...มั้งนะ- -


[BM]


“...มานอนนี้”ผมพูดเสียงอ่อน

“ไม่! กูโกธรมึง! กูไม่นอนกับหมาสกปรกเเบบมึงหรอก!!!”มันตอบกลับมาเสียงดังฟังชัด มองหน้าผมอย่างเคืองๆที่บังอาจเอามือของตัวเองไปจับใบหน้าที่มันเฝ้าทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี


ดูจากราคาครีมโปกหน้ามันก็พอจะรู้ - -


เดี๋ยวน่ะ...เเต่เมื่อกี้มันเรียกผมว่าอะไรน่ะ...หมาสกปรกเหรอ??  หมายถึงผมเหรอว่ะ?!


ผมมองหน้ามันที่ดูจะโกรธจัด ก่อนจะต้องเป็นฝ่ายยอมเเพ้ เพราะครั้งนี้ผมคงจะเล่นมันเเรงเกินไปจริงๆ


“เออๆ กูขอโทษ”เอาว่ะ!ไม่มีทางเลือกอื่นเเล้ว จะให้ปล่อยมันออกไปนอนพื้นก็คงจะไม่ดี ยายผมรู้คงโดนบ่นชุดใหญ่เเน่

“...ที่นี่ก็มานอนนี้ ข้างๆกู”ผมพูดไปเเบบนั้นเเต่ไอ้ขอบคุณมันก็ยังคงนิ่ง จนผมต้องเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปกระชากเเขนมันให้ขึ้นมานอนข้างๆผม

“...ป...ปล่อยกู!”เสียงตะกุกตะกักของมันเเสดงออกชัดเจนว่าตกใจกับการกระทำของผม

“นอนได้เเล้วน่า กูขอโทษเเล้วไง”

“ก็ถ้าจะขอโทษเเล้วไง มึงไม่ต้องพูดก็ได้สัส!”


เวร! ดันหลุดปากพูดเเบบนั้นไปซะอีก-“-


ผมได้ยินเสียงมันฮึดฮัดในลำคอก่อนจะเขยิบตัวออกไปจนเกือบจะตกเตียง เเล้วนอนหันหลังใส่ผมเผยให้เห็นเเผ่นหลังบางๆที่โดนปกคลุมไปด้วยเสื้อนอนสีครีมของมัน


….ตัวบางจังว่ะ...อันที่จริงก็พอจะรู้มาสักพักเเล้วว่าตัวมันบางกว่าผมมากๆ...ที่รู้ก็เพราะผมนอนกอดมันมาก็หลายคืนเเล้วนิ หึหึ^^


เเต่ถ้ากอดเเรงๆนี่ กระดูกจะหักไหมเนี่ย?


“เฮ้ย!”ไอ้คุณมันร้องออกมาเสียงหลง ตอนที่ผมดึงตัวมันเข้ามากอด

“นอนดิ เสียงดังวะ”ผมพูดออกมาขำๆ รวบตัวมันมากอดไว้ด้วยสองเเขนของตัวเอง เเล้วซุกหน้าลงไประหว่างซอกคอขาวเนียนของไอ้คุณมัน

“ป..ป...ปล่อยกู!”

“เงียบน่า มึงจะเสียงดังทำไม ทำอย่างกับเราไม่เคย”

“ไม่เคยอะไร!!”ไอ้คุณมันส่งเสียฟึดฟัดใส่ผม มือก็พยายามเเกะมือของผมที่โอบรอบเอวของมันอยู่

“ปล่อย!” ดื้อจังว่ะ


หึ...เเต่ผมว่าผมมีวิธีจัดการมันน่ะ^^


“ถ้ามึงไม่เงียบ...กูจับปล้ำนะ!”ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูของมัน ก่อนจะค่อยๆขยับใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้ๆใบหูขาวๆของมันเเล้วขบเม้มเบาๆ...


กริบ!


ไอ้ขอบคุณมันเงียบกริบเลยครับ นอกจากมันจะนอนเงียบเเล้วยังนอนตัวเเข็งทื่อ เสียจนผมเเทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่…


จะว่าไปถึงผมจะกอดเเรงขนาดไหน...เอวบางๆของมันก็ไม่หักนี่หว่า...เเล้วถ้ากอดเเรงๆทั้งคืน...จะหักไหมว่ะ^^??


“ยืมเอวมึงวางมือกูคืนหนึ่งนะ”หรืออาจจะมากกว่าคืนหนึ่งหรือเปล่า อันนี้กูก็ไม่เเน่ใจ^^


ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูของมัน ก่อนจะต้องอมยิ้มเมื่อสิ่งที่ผมทำสามารถทำให้คนในอ้อมเเขนหูเปลี่ยนเป็นสีเเดงขึ้นมาได้…


ผมว่าผมเริ่มชอบความรู้สึกที่ว่า ‘มีคนให้นอนกอดมันดีกว่าต้องนอนเหงาคนเดียว’ เเล้วละ เพราะขนาดตอนนี้ผมยังรู้สึกดีมากๆขนาดนี้ เเต่ดูเหมือนคืนนี้จะไม่ได้นอนเเล้วสิ หึหึ^^


มีของดีๆอยู่ตรงหน้าขนาดนี้จะอดใจหลับไหวได้ยังไงกัน



[BM : END]


“ฟอดด~”

“อืออ”สัมผัสชื่นๆบางอย่างเเตะลงมาที่เเก้มของผมเเรงๆ จนต้องยกมือขึ้นไปดันออก

​“ตื่นได้เเล้ว จะเเปดโมงเเล้ว”เสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมาอย่างตกใจ


เเปดโมง!!


“ห๊ะ!!...”ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หันไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาด้วยใบหน้าตื่นๆ..ได้ไงว่ะ!!


‘ 6.10’ ...ไอ้สัส หลอกกู!


ก็ว่าอยู่ว่ายังไม่ได้ยินเสียนาฬิกาปลุก-*-


ขวับ! ผมหันไปมองไอ้เวรที่กล้าปลุกผมก่อนเวลาตื่นนอน ก็เห็นมันมองมายิ้มๆ


“ไอ้เอ็ม มึงเห็นไหมเนี่ยว่ามันพึ่งจะ 10 นาทีเอง กูนอนได้อีกตั้ง 20 นาที...ปลุกทำไมว่ะเเมร่ง!”ประโยคหลังผมเเค่พึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ก็กูตื่นเเล้ว”มันพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี ต่างกับผมลิบลับเลย-*-  กูจานอนโว๊ย!!

“เเต่กูจะนอนไง”


เเล้วเป็นบ้าอะไรว่ะ อยู่ๆก็มากระซิบข้างๆหู...ขนลุกเว้ย>//<!


“เเต่กูตื่นเเล้ว”

“ก็เรื่องของมึงเส้!!”

“งั้นมึงนอน….”

“....”เออ กูนอน! ผมกำลังจะล้มตัวลงนอนอีกครั้งเเต่ก็ต้องหยุดเอาไว้...

“เเต่กูจะปล้ำ”


ผลึบ!


เเล้วรีบเด้งตัวลุกขึ้นมายืนข้างๆเตียงทันที หันไปมองหน้ามันอย่างเหวอๆกับคำพูดของมันเมื่อสักครู่...


ผมไม่ได้หูฟาดเเน่ๆ เเละเเน่นอนว่ามันเป็นคนพูดจริงๆ ถึงจะยังงัวเงียอยู่ เเต่เมื่อกี้มันพูดจริงๆ หลักฐานดูจากหน้าของมันก็ได้


^-^ << หน้าของมัน

o-o! <<  หน้าของผม


“ม...ไม่ต้องขยับมาเลยไอ้หมาบ้า!”ผมร้องเสียงหลง รีบขยับตัวออกห่างจากเตียงมาทันทีที่มันขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ

“ไม่นอนเเล้วเหรอ?”มันกระตุกยิ้มมุมปากทำหน้ากวนๆใส่ผม ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นมาจากเตียงช้าๆ เเล้วเดินเข้ามาหาผม

“ไม่นอนเเล้ว!!”ผมรีบหันไปคว้าผ้าขนหนูเเล้ววิ่งหนีมันเข้าห้องน้ำไปทันที

“หึหึ อาบเสร็จเเล้วออกมาเก็บที่นอนด้วย”ได้ยินเสียงมันตะโกนตามหลังมาก่อนที่ผมจะปิดประตูห้องน้ำ เเล้วมายืนทำหน้ามึนงงอยู่หน้าอ่างล้างหน้าเเบบนี้


มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ยไอ้หมา!!  จู่ๆก็มาทำตัวเเปลกๆใส่กูเเบบนี้


ก...กู...รู้สึกเเปลกๆน่ะเว้ย!!!


เเล้วทำไมต้องหน้าเเดงเเบบนี้ด้วยว่ะ!!...ไม่เข้าใจเลยโว๊ย!!


ผมยกมือขยี้หัวตัวเองระบายความหงุดหงิดเเละมึนงงที่เกิดขึ้นในใจ ถึงส่วนมากจะเป็นความมึนงงที่เกิดจากการกระทำของไอ้หมาปากเสียนั้นก็เถอะ…


มึงต้องมีเเผนอะไรเเน่ๆ เลยใช่ไหม! ไอ้หมาฮัสกี้ -^-!



BY : ลั้น ลา



ความคิดเห็น