โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

03-5 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

ชื่อตอน : 03-5 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-5 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ
แบบอักษร

ถ้าลองคิดดูแล้ว นี่เป็นสถานการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้บ่อยมากๆ ระหว่างการเล่น มันเป็นสิ่งที่เรียกได้ว่า การปล่อยปะละเลย ก็คือการปิดกั้นประสาทสัมผัสของอีกฝ่าย หรือแค่ปล่อยทิ้งไว้ในสภาพที่ถูกควบคุม โดยเฉพาะถ้าปิดตาทิ้งไว้ล่ะก็ จะสามารถเห็นผลได้อย่างรวดเร็วทีเดียว เพราะฝ่ายโดนกระทำจะรู้สึกกลัวโดยสัญชาตญาณ 

ความกลัวที่ไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรกับตัวเองนั้น มันทำให้ประสาทสัมผัสส่วนที่เหลือรับรู้ได้เร็วมากขึ้นอย่างแน่นอน ระดับของการกระตุ้นที่รู้สึกนั้น ก็จะรุนแรงขึ้นเช่นกัน 

เป็นการเล่นที่ฮันฮีไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ การกระทำที่ถูกปล่อยปะละเลยด้วยวิธีแบบนี้ ไม่มีอะไรเป็นสไตล์ของเขาเลย ความรู้สึกดีกับความเจ็บปวดที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ยังตรงกับรสนิยมของฮันฮีมากกว่าเสียอีก ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคู่ขาที่ลองเล่นอะไรแบบนี้กับเขา แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาซึ่งถูกยกเลิกก่อนได้เสนอความคิดเห็นออกมา 

แต่นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะปรึกษา หรือพูดคุยกับยุนซองแล้ว สิ่งสำคัญตอนนี้ก็คือ ตัวเขาที่ถูกมัดเสียจนขยับไม่ได้ ทั้งๆ ที่ข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดอยู่ด้านหลัง ในขณะที่เชือกที่มัดข้อมืออยู่นั้น ลอดผ่านหว่างขาของเขาไปมัดอยู่กับเสาเตียงอีกที และเพื่อลดการถูกกระตุ้น จึงต้องยืดหลังตรงอย่างช่วยไม่ได้ 

ที่แย่กว่านั้นก็คือแม้แต่ตาก็ถูกปิดด้วย ลมหายใจที่สั่นระริกนั้น เข้าๆ ออกๆ ซ้ำไปซ้ำมาผ่านทางริมฝีปาก ฮันฮีก้มหน้าลงอย่างอัตโนมัติ แต่มันก็ไม่ได้นานขนาดนั้น บางทีอาจจะยังไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ 

ร่างกายไม่สามารถเก็บรวบรวมสิ่งที่รับรู้ในหัวได้เลย ความรู้สึกลุกลี้ลุลนที่เข้ามา และเข่าของเขาก็ชาไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าหากลองยกขาขึ้นเพียงเล็กน้อย เชือกที่กดตรงหว่างขาของเขาอยู่นั้น ก็จะถูกขยี้ลงมาอย่างแรง 

เชือกที่ถูกมัดอย่างพิถีพิถันกำลังความคุมฮันฮีด้วยตัวของมันเอง ถ้าลองพลิกแขนที่รู้สึกไม่สบายหรือก้มหลังลง ก็จะรู้สึกได้ว่าร่างกายถูกรัดจากรอบด้านอย่างไร้หนทางต่อสู้  ความรู้สึกเจ็บจากการโดนบีบรัดผิวนั้น ปิดกั้นลมหายใจของฮันฮี 

รู้สึกถึงความเสียวซ่านอย่างน่าขำในทุกๆ ครั้ง ไม่ได้เกลียดหรอก ไม่สามารถพูดได้ว่าไม่สนใจการถูกควบคุมกับการยอมจำนน แต่ตอนนี้ฮันฮีไม่จำเป็นต้องขยายความเพิ่มเติมว่า ตัวเขาที่ไม่อยากเชื่อฟังน่ะ กลายเป็นชอบการถูกควบคุม 

ฮันฮีกัดริมฝีปากไว้แน่น เขาสงสัยถึงตำแหน่งของยุนซอง พอๆ กับเวลาที่หายไปอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายยังอยู่ที่นี่หรือเปล่านะ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ออกไปแล้วเหรอ... 

“กะ กรรมการผู้จัดการครับ” 

ฮันฮีลองเรียกด้วยความกังวล แน่นอนว่าเขาหวังแค่ให้อีกคนช่วยตอบเขาหน่อย ตอนนี้มันไม่สามารถรับประกันอะไรได้ทั้งนั้น ไม่สามารถช่วยยืนยันได้ด้วยว่ายุนซองอยู่แถวนี้หรือเปล่า แต่ว่าก็ไม่มีคำตอบกลับมาต่างจากที่เขาหวังเอาไว้ ฮันอีกัดปากอีกครั้ง พร้อมกับลมหายใจที่ร้อนรุ่มขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้ 

ถ้าหากเป็นเจ้านายที่เจ้าเล่ห์ของเขาแล้วล่ะก็ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทิ้งเขาไว้ที่นี่จริงๆ แล้วไปที่อื่นหรือเปล่า ซึ่งถ้าเป็นยุนซอง มันสามารถเป็นไปได้อย่างแน่นอนเลยล่ะ ไม่ได้พูดออกมาจากปากเมื่อกี้หรอกเหรอ ว่าอยากจะทำให้ฮันฮียอมแพ้น่ะ ไม่ได้มีความคิดที่อยากจะทำตามสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการเลยแม้แต่น้อย ไม่สิ... ยิ่งเป็นแบบนั้น เขาก็ยิ่งต้องเลือกทางที่ต่างไปจากความต้องการของยุนซอง 

ถ้าอยู่ในกำมือของยุนซอง และถ้าถูกจับแบบนั้น เขาจะต้องกลายเป็นผู้ชายที่ทำความสนุกหล่นหายแน่ๆ 

พอคิดแล้วก็โมโห แต่พอลองคิดดูอีกที มันก็น่าตื่นเต้นไปอีกแบบ ฮันฮีเงยหน้าขึ้น ตอนนี้เหมือนลิ้นของเขาไหม้ด้วยลมหายใจที่ตัวเองพ่นออกมาเลย ไม่สามารถทนได้นานไปกว่านี้แล้ว 

“...ไม่อยู่ ที่นี่เหรอครับ” 

ถึงจะลองเรียกเจ้านายอย่างระมัดระวังอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีคำตอบกลับมาอยู่ดี ยุนซองไม่อยู่ ความโล่งใจกับความไม่พอใจถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน 

แต่สุดท้ายชัยชนะก็เป็นของความไม่พอใจ ฮันฮีตัดสินใจไม่เรียกอีกฝ่ายแล้ว 

แบบนี้กระแทกเข้ามาจนกว่าจะพอใจไม่ดีกว่ารึไง เมื่อกี้ไม่ได้พูดไว้แบบนั้นชัดๆ หรอกเหรอ ที่บอกว่าอยากจะเข้ามาในตัวเขาตอนนี้เลยน่ะ 

“ฮึบ...” 

แม้แต่ในสถานการณ์แบบนี้ พลังแห่งจินตนาการที่โดดเด่นมากๆ ของมนุษย์ ก็ทำให้เกิดภาพการมีเซ็กซ์กับยุนซองทันที ช่องทางรักของฮันฮีหดแคบลงโดยไม่รู้ตัว แก่นกายของยุนซองในความทรงจำนั้น รุนแรงกว่าเจ้าของของมันมาก เป็นแบบที่เขาชอบเลย ทันทีที่นึกถึงส่วนแข็งขึงที่กระแทกเข้ามาอย่างไม่มีติดขัดนั้น ร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มขึ้นอย่างง่ายดาย มือที่ถูกมัดอยู่ก็ขยับไปขยับมา 

เขาเสียวซ่านทุกครั้งที่แท่งเนื้อร้อนกระแทก ปั่ก ปั่ก เข้ามาแล้วโดนผนังด้านในช่องทาง ไม่มีเวลาให้ตั้งสติเลย ถึงแม้จะจำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่ก็เป็นเรื่องที่มีความเป็นไปได้เพียงพอ ว่าสิ่งที่ตัวเขายึดไว้ขณะที่ร้องครวญครางนั้น จะเป็นขาที่เกี่ยวกระหวัดอยู่ที่เอวของอีกฝ่าย รวมถึงอาจจะอ้อนวอนขอร้องให้ช่วยทำต่อไปอีกก็ได้ ฮันฮีรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนยังไง 

“ฮะ ฮือ...” 

ร่างกายที่เริ่มร้อนผ่าว ส่งผลให้เขามีอารมณ์มากขึ้นกว่าเดิมอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ก็อยากจะรู้สึกมากกว่านี้อีกนิดหน่อย เข่าที่ตั้งขึ้นเล็กน้อยนั้นสั่นไหว เชือกก็ยังคงลอดผ่านหว่างขาของเขาเหมือนเดิม และถูไถอย่างรุนแรงในทุกๆ ที่บนตัวที่มันเคลื่อนผ่านไป 

แต่ไม่ว่ายังไง มันก็ไม่มีอะไรอยู่ตรงหว่างขาที่เปลือยเปล่านั้นเลย แต่นั่นก็เพียงพอแล้วกับความรู้สึกแปลกๆ เพราะความจริงที่ว่าเชือกกำลังบีบรัดส่วนนั้นอยู่ อื้อ...ฮันฮีเผลอส่งเสียงร้องเบาๆ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว เป็นเสียงที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ยุนซองได้ยิน เพราะมันไม่จำเป็นที่จะต้องช่วยเทน้ำมันให้กับความมั่นใจของผู้ชายที่อวดดีคนนั้นอยู่แล้ว 

“อือ อ๊ะ อื้อ...” 

แต่ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ล่ะ ในขณะที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายอยู่แถวนี้หรือเปล่า เสียงเบาๆ นั้น ก็หลุดออกมาดังยิ่งขึ้น ทุกๆ ตอน ทุกการเคลื่อนไหว ความรู้สึกของของเชือกที่เฉียดผ่านแท่งเนื้อร้อน และความรู้สึกอึดอัดจากเชือกที่บีบตรงหว่างขาซะแน่น ทั้งหมดนี่มันกระตุ้นอารมรณ์ของตัวเขา 

อีกนิด อีก... นิด สะโพกของเขาส่ายไปด้วยความรู้สึกที่น่าสมเพช ฮันฮีลองแหวกหว่างขาตัวเองดู ทุกๆ ครั้งที่สะดุ้ง ช่องทางรักของเขาก็จะขมิบเข้าขมิบออกอยู่ซ้ำๆ แต่ว่ามันยังรู้สึกไม่เพียงพออย่างไม่มีเหตุผล แก่นกายค่อยๆ แข็งตัวขึ้น แต่ก็แค่นั้น แม้ตอนนี้เขาอยากจะกำมือมันไว้แล้วขยับมือก็ตาม แต่ความจริงที่ว่าตอนนี้เขาไม่สามารถทำได้เพราะถูกมัดอยู่นั้น ก็ยิ่งกระตุ้นความเร้าใจเข้าไปอีก 

“...อ๊า ฮือ... อื้อ...” 

ฮันฮีระเบิดเสียงครวญครางนี้ออกมาอย่างลังเล เพราะความรู้สึกที่ถูกเชือกกดและเสียดสีอยู่ตรงช่องทางรักในทุกๆ ครั้งที่ขยับนั้น มันดีมาก ถึงแม้จะดูน่าสมเพช แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบซะหน่อย บางครั้งเขาก็มัวเมากับเสียงร้องที่ตัวเองปล่อยออกมา เสียงครางเพราะหมกมุ่นอยู่กับความรู้สึกเสียวซ่านออกมาจากปาก และถูกดึงกลับเข้าไปที่แก้วหูอีกครั้งนั้น เป็นความรู้สึกที่ดี ซึ่งถ้าไม่ใช่ตัวเขาก็ไม่มีใครสามารถมอบให้ได้อีกแล้ว 

จะเป็นเพราะมักมากในกามรมณ์หรืออะไรก็ดีทั้งนั้น ฮันฮีพอใจกับภาพที่ตัวเองรู้สึกเสียวซ่านอย่างไม่ได้สติ เพราะอย่างนั้น ก็ขออีกนิดนะ... 

“เสียวจนทนไม่ได้เลยเหรอ” 

อีกนิด ช่วยทำให้เขา... แตกสลายหน่อย 

น้ำเสียงที่จู่โจมเข้ามาโดยไม่คาดคิดนั้นอยู่ใกล้กว่าที่คิดมาก ตอนนั้นนั่นเอง ฮันฮีตกใจอย่างใจหายใจคว่ำแล้วถอยไปด้านหลัง แต่ไม่มีที่ให้หลบ แค่เชือกพวกนั้นพันตัวเขาอย่างแน่นหนายิ่งขึ้น กับการเคลื่อนไหวที่ไม่ทันได้ตั้งตัวนี้ 

กำลังดูอยู่เหรอ ถ้าอย่างนั้นนี่ก็หมายถึงเหตุการณ์เมื่อกี้นี้...ใช่ไหม หมายถึงคนที่น่ารังเกียจที่ถูหว่างขาของตัวเองด้วยเชือกใช่ไหม พอได้คิดแล้ว ใบหน้า ไม่สิ ตัวของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา ฮันฮีกัดริมฝีปากแทนที่จะตอบกลับ เขากลืนลมหายใจที่กลั้นไว้ลงคอไป 

“โยกเอวด้วยตัวเองเลยนะเนี่ย...” 

“อ๊า อึ่ก!” 

“ทั้งๆ ที่โดนมัดด้วยเชือกแบบนี้” 

ฮันฮีรู้สึกถึงความอึดอัดที่ผสมกับความเจ็บปวดบนแก่นกายที่แข็งขึงของตัวเอง เหมือนกับอีกฝ่ายไม่เห็นด้วย ผิวส่วนที่ละเอียดอ่อนของเขาถูกเหยียบอย่างแรงด้วยพื้นรองเท้าแข็งๆ รองเท้าของยุนซองนั่นเอง เสียงครางแหลมๆ หลุดออกมาจากปากของฮันฮีทันที กับความรู้สึกที่แก่นกายถูกบดขยี้ ความรู้สึกที่ถูกกดอย่างแรงนั้นไม่มีหยุดชะงักเลยสักครั้ง แถมยังเกิดขึ้นเรื่อยๆ อยู่สองสามรอบ 

ความคิดเห็น