ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#20 Vampire cruel ลวงรักแวมไพร์

ชื่อตอน : #20 Vampire cruel ลวงรักแวมไพร์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 457

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2561 06:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#20 Vampire cruel ลวงรักแวมไพร์
แบบอักษร

​ขออนุญาตเจ้าของภาพด้วยนะครับผม

"ผมกลัวแล้ว" ทิวาดิ้นไปมาในอ้อมกอดของคารอน 

"ทิวาตั้งสติทิวา" คารอนจับหน้าทิวาให้เงยขึ้นมาสบตาตัวเอง 

"ตั้งสติทิวา"  ตาคมแดงจ้องลึกเข้าไปในตาคมสวยของทิวานิ่ง

 "อย่าทำอะไรผมเลยนะ ผมกลัวแล้ว" ทิวาพยายามเบือนหน้าหนีคารอนแต่ไม่สำเร็จมือหนายังคงจับหน้าของทิวาเอาไว้แน่น

 "ทิวาใจเย็นๆค่อยๆหลับตาลงใช่แบบนั้นแหละ หลับตาลงช้าๆผ่อนคลายนะคนดีผ่อนคลาย "  ทิวาทำตามอย่างว่าง่าย เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงช้าๆ

ฟุบ! หัวเล็กซบลงบนอกแกร่ง มือหนายกขึ้นลูบหัวอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา  

"  อย่ารังเกลียดผมได้มั้ย " คารอนพูดด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มหน้ามองคนหลับนิ่ง 

" อย่ารังเกลียดผมเลยนะทิวา " 

แขนแกร่งสอดเข้าไปใต้ร่างของทิวาแล้วยกคนหลับขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินหายไปในความมืด

"ฝากดูแลทิวาด้วยนะครับป้าปริก" 

"แล้วนายหัวล่ะคะ"  หลังจากเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ทิวาเสร็จคารอนเรียกหัวหน้าแม่บ้านให้ขึ้นมาเฝ้าไข้ทิวาแทนตัวเอง

"ผมจะไปนอนที่ห้องทำงาน  อีกสักพักเซทคงจะมาถึงที่นี่ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปเรียกผมที่นั่น " พูดจบคารอนก็เดินเข้าไปห้องทำงานของตัวเอง

หลังจากประตูห้องปิดลงคารอนวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

แคว๊กก!!! มือหนากระชากเสื้อของตัวเองขาดหลุดลุ่ยติดมือออกมา

ตาคมมองหน้าอกของตัวเองที่เริ่มขึ้นสีเขียวม่วงช้ำเป็นวงจ้ำๆ 

 ร่างสูงเดินไปเปิดฝักบัวหวังจะใช้ความเย็นของน้ำช่วยบรรเทาความปวดแสบปวดร้อนที่หน้าอกของตัวเอง   แฮ่ก แฮ่ก 

" อ้ากกก" คารอนร้องออกมาเสียงดังทันทีที่รอยเขียวช้ำนั้นแผ่ขยยายลามขึ้นไปที่ไหล่ทั้งสองข้าง

ตุ้บ!!!ร่างสูงทรุดฮวบลงไปนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง

ปังๆ 

เสียงทุบประตูดังมาจากประตูห้องน้ำด้านนอก

"นายครับนาย"

"เฮ้! พี่คารอนพี่เป็นอะไร"

อเล็กซ์และไบรอันรีบวิ่งมาที่ห้องทำงานทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของคารอน

ปังๆ 

" พี่คารอน!!พี่อยู่ในนั้นรึเปล่า" ปังๆ

แอดด..... ประตูห้องน้ำเปิดออกอย่างช้าๆ

" นายท่าน!! " ไบรอันอุทานออกมาอย่างตกใจทันทีที่เห็นผู้เป็นนายนั่งก้มหน้าก้มตาบนพื้นห้องน้ำในสภาพเสื้อเปียกเต็มไปด้วยรอยฉีกขาด

ใบหน้าหล่อคมชื้นเหงื่อค่อยๆเงยขึ้นมามองผู้มาใหม่ทั้งสองอย่างช้าๆมุมปากหยักยกยิ้มเย็น ไอพลังสีดำน่าอึดอัดแผ่ซ่านออกมาจากตัวของคารอน

 'เกิดอะไรขึ้น' ไบรอันคิดในใจ 

"นายท่าน" 

คารอนปัดมือไล่ทั้งสองคนให้ออกไปจากห้องน้ำ

"แต่ผมว่าพี่กำลังไม่โอเค " อเล็กซ์เดินเข้าไปใกล้คารอนพร้อมกับยื่นมือไปจับไหล่หนาเอาไว้

"ออกไป" เสียงเย็นพูดขึ้น ตาคมหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมกับปัดมืออเล็กซ์ออกจากไหล่ตัวเอง

"แต่..." อเล็กซ์มีท่าทีจะพูดแย้งอีกครั้งแต่ถูกไบรอันลากออกไปก่อน

   หลังจากทั้งสองเดินพ้นประตูห้องน้ำออกไป    คารอนค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นแล้วร่างสูงก็หายไป

"ค่อยยังชั่ว" ไบรอันพูดขึ้นทันทีที่เดินพ้นประตูห้องของคารอน

 "ทำไมพี่ชายฉันเป็นแบบนั้นล่ะ  นายรู้รึเปล่าไบรอัน"

"ผมก็ไม่ทราบครับ"

" พี่ชายฉันจะไม่เป็นอะไรจริงๆใช่มั้ย" 

"ผมก็ไม่แน่ใจครับแต่ทางที่ดีตอนนี้เราควรออกไปจากตรงนี้กันก่อนเถอะครับ "

"ทำไม"

"คุณไม่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างหรอครับ"

"นั่นสิ" อเล็กซ์มองบรรยากาศกดดันแปลกๆรอบตัว แล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีตามด้วยไบรอัน

"มิ้ง คืนนี้แหละกูจะได้ขึ้นสวรรค์สมใจกูอีกสักที" พูกจบเจ้าตัวก็โยนชุดคลุมไปให้สาวใช้ พร้อมกับเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องทำงานของคารอน 

"เป็นไงกูสวยมั้ยมิ้ง" เจ้าหล่อนพูดพร้อมกับหมุนตัวไปมา

 "สวยค่ะ" "ดี มึงจะไปไหนก็ไป กูจะได้เป็นนายหญิงของไร่นี้สักที มึงรอฟังข่าวดีได้เลยอีมิ้ง"

"เอ่อ..ไร่นี้ก็มีนายหญิงอยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ"

"เอ๊ะ อีนี่ถ้าคืนนี้กูมีลูกก่อนอีลูกผู้ดีตีนแดงนั่น มันก็ต้องเป็นกูสิที่ได้เป็นนายหญิงคนใหม่ของไร่นี้มึงกลับห้องไปเลยนะกูจะเข้าไปแล้ว ชอบทำกูอารมณ์เสียอยู่เรื่อยจะไปไหนก็รีบไปเลยนะไป!! "

"คุณเลนน่าคะมิ้งว่าคุณเลนน่าไม่ควรเข้าไปในห้องนี้นะคะ"

"ทำไมกูจะเข้าไปไม่ได้ขนาดอีโซเฟียยังเข้าไปได้เลย ปล่อย!" เลนน่าสะบัดมือของสาวใช้ออกแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของคารอน

"แต่คุณเลนน่าคะนายหัวเคยสั่งถ้านายไม่อนุญาตห้ามเข้านะคะ"

"แล้วไง กู!จะ!เข้า! ส่วนมึงจะไสหัวไปไหนก็ไป!! " พูดจบเลนน่าก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป

'คารอนอยู่ไหนนะ ไอ้เราก็นึกว่าอยู่ในห้องชิ' เจ้าหล่อนเดินสำรวจทั่วห้องก็ไม่เจอกับบุคคลที่ต้องการเจอจึงตัดสินใจจะกลับห้องของตัวเองและในจังหวะที่เลนน่ากำลังหันหลังหมุนตัวจะออกจากห้องก็ชนเข้ากับบางอย่าง อย่างจัง  

"โอ๊ยย!!! ตุ้บบ! นี่เดิน!!....." เจ้าหล่อนพูดไม่ออกทันทีที่เห็นคนที่ตัวเองเดินชนเมื่อกี้

"คะคารอน!!! เอ่อ ทะทำไม..ทำไมคุณถะ..ถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ล่ะคะ" เลนน่าไล่มองคนตัวสูงจากบนลงล่าง เลือดสดๆที่ติดอยู่ตามโครงหน้าหล่อเหลานั่นแล้วไหนจะเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งแบบนี้อีก เค้าไปทำอะไรมาอย่าบอกนะว่านี่คือเลือดคน

"ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้เลนน่า" น้ำเสียงเย็นเปล่งออกมาจากปากคนตัวสูงพร้อมกับมือหนากำเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอ

"อะเอ่อ....คือว่าเลนน่าได้ยินคุณร้องเสียงดังเลยมาดูเพราะเลนน่าเป็นห่วงคุณค่ะ คุณเป็นอะไรมากรึเปล่าคะอยากได้คนนวดให้รึเปล่าคืนนี้" เจ้าหล่อนไม่ว่าเปล่ารีบลุกขึ้นเดินเข้าไปคล้องคอของคารอนเอาไว้แน่น

"ออกไป คราวหน้าถ้าฉันไม่เรียกอย่าเข้ามาในนี่อีกเด็ดขาด" คารอนแกะมือของเธอออกจากคอของตัวเอง

"ทำไมล่ะคะ"

"ก็บอกว่าออกไปไง! พูดไม่รู้เรื่องรึไง ห้ะ!!"คารอนตวาดเสียงดังใส่เธอ

"ค่ะๆไปแล้วค่ะ" พูดจบเจ้าหล่อนก็วิ่งตัวปลิวออกไปจากห้อง

 หลังจากไล่เธอออกไปได้สำเร็จคารอนรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที มือหนาถอดเสื้อออก "หึ" ปากหนายกยิ้มขึ้นทันทีที่รอยม่วงช้ำหายไป พูดจบมือหนาก็เปิดน้ำชำระล้างเลือดของของมนุษย์ออกจากร่างกาย.....

"ป้าปริกคุณวาเป็นยังไงบ้างครับ" อเล็กซ์เดินเข้าไปใกล้เตียงของทิวาพร้อมกับส่งยิ้มหวานพิมพ์ใจให้สาวแก่ที่กำลังยกกะละมังใส่น้ำเล็กๆมาวางที่โต๊ะข้างเตียง

"ตัวยังร้อนอยู่เลยค่ะ ตอนนี้คงหลับเพราะฤทธิ์ยาของคุณเซทอยู่ค่ะ"

"อ้อครับป้ากลับไปพักผ่อนเถอะครับเดี๋ยวทางนี้ผมดูแลคุณทิวาให้เอง"

 "จะดีหรอคะ" 

"เชื่อใจผมเถอะครับเดี๋ยวทางนี้ผมจัดการให้เองป้าไปพักผ่อนเถอะครับ"

"ค่ะ งั้นเดี๋ยวเช้าๆป้ามานะคะ "

"ครับ"

หลังจาก ปริกเดินออกไป อเล็กซ์นั่งลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อให้ไม่เป็นการรบกวนคนหลับมากเกินไป

 มือหนายื่นออกไปเกลี่ยไรผมออกจากใบหน้าเนียนรูปไข่ ตาคมเหล่หางตามองที่หลังผ้าม่านผืนใหญ่แล้วยกยิ้มบางออกมาอย่างนึกสนุก 

  "ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายผมก็ชอบคุณ ผมชอบคุณตั้งแต่วันนั้น วันแรกที่เราสองคนเจอกันที่บ้านของคุณ "  อเล็กซ์ค่อยๆปลดกระดุมชุดนอนของทิวาออกทีละเม็ด

"นั่นเจ้ากำลังจะทำอะไรอเล็กซ์"  คารอนที่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้พูดขึ้นพร้อมกับเดินออกมาจากหลังม่านของห้อง

" พี่คิดว่าผมจะทำอะไรคุณทิวา" อเล็กซ์เลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม ถามคารอน

"........." คารอนเงียบมองมืออเล็กซ์ที่กำลังปลดกระดุมเสื้อของทิวาอย่างไม่พอใจ

"ผมแค่จะเช็ดตัวให้คุณทิวา "

"  อย่ามาโกหกข้าจะดีกว่าน้องชายข้า  " 

"โอเคเอาตรงๆเลยนะถึงผมจะชอบคุณวาแต่ผมก็ไม่เคยคิดจะแย่งเขามาจากพี่หรอก พี่คารอนพี่สบายใจได้เพราะคุณวาเค้าไม่ได้ชอบผม"

"...." ห้องตกอยู่ในความเงียบทันทีที่อเล็กซ์พูดจบ ตาคมสองคู่จ้องกันนิ่ง

"งั้นที่เหลือผมฝากพี่ด้วยนะ" อเล็กซ์ลุกขึ้นจากเตียงเดินเข้าไปหาคารอนแล้วยัดผ้าเช็ดตัวผืนเล็กใส่มือหนา

"......."

"ผมไปละ ไว้เจอกัน" พูดจบอเล็กซ์เดินออกไปจากห้องพร้อมกับยิ้มน้อยๆ

'หึ เป็นไปตามแผน' แกร็ก!  อเล็กซ์พูดเสียงเบาพร้อมกับปิดประตูห้อง

คารอนมองผ้าสีขาวผืนเล็กๆในมือแล้วเดินไปนั่งลงข้างคนไข้

มือหนาข้างหนึ่งทาบลงบนหน้าผากร้อนเบาๆพร้อมกับใช้มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อของทิวาออกจนหมด

"ตัวยังร้อนอยู่เลยหนิ ยาแกมันห่วยจริงๆเซท"

ทางด้านเซท ฮัดชิ้ววว!!!!!! 

"ดึกดื่นขนาดนี้ใครนินทาว่ะ แม่งว่านักหรอ " คนที่เพิ่งถึงคอนโดได้ไม่นานพึมพำออกมาเบาๆแล้วล้มตัวลงนอนต่อ

มือหนาจุ่มผ้าลงในกะละมังใบเล็กๆก่อนจะบิดให้หมาดแล้วใช้มันเช็ดตัวให้คนหลับเพื่อระบายความร้อนของอุณหภูมิร่างกาย

" ผู้ชายแน่รึทำไมเจ้าช่างบอบบางถึงเพียงนี้เจ้ามนุษย์รูปร่างอ้อนแอ่นจะว่าหญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิง" ตาคมไล่มองคนหลับตรงหน้าแล้วสะดุดตรงจี้สร้อยรูปไม้กางเขนสีดำ

 " หนาวว " ทันทีที่เสียงแหบของทิวาดังขึ้นมือหนาวางจี้สร้อยลงแล้วรีบเช็ดตัวให้คนหลับต่อ เช็ดตัวเสร็จก็เดินไปหยิบแผ่นเจลลดไข้มาแปะลงที่หน้าผากของทิวา

กว่าจะเช็ดตัวเสร็จก็ปาไปหลายนาทีร่างสูงเดินไปปิดไฟแล้วขึ้นไปนอนลงบนเตียงข้างๆคนตัวเล็ก "หนาวว" 

"แม่วาหนาว" คารอนมองคนตัวเล็กในความมืดก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วดึงคนตัวร้อนเข้าไปกอดหลวมๆ

" สร้อยเส้นที่เจ้าใส่อยู่นั่นใช่เส้นเดียวกันกับที่ข้ามอบให้น้องหญิงของข้ารึเปล่านะทิวา "

อื้อ~ ทิวาดิ้นดุ๊กดิ๊กซุกตัวเบียดเข้าไปหาความอุ่นจากร่างกายของร่างสูงแม้สัมผัสจะรู้สึกเย็นแต่ทำไมมันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดใจ

ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นบางๆเมื้อได้กลิ่นหอมอ่อนๆออกมาจากคนตัวเล็กตรงหน้า

" เจ้าทำให้ข้ารู้สึกแปลกไปเวลาข้าอยู่กับเจ้ามันช่างต่างจากเวลาที่ข้าอยู่กับคนอื่นเจ้าทำให้ข้าคิดถึงใครบางคน ใครบางคนที่เคยกอบกุมหัวใจดวงนี้ของข้าเอาไว้ " คารอนพูดเสียงเบาคล้ายเสียงกระซิบมือหนาเชยคางของทิวาขึ้นมาก่อนจะก้มหน้าลงไปกดจูบที่ริมฝีปากบางเบาๆจากนั้นก็หลับตาลงไป

 "เธอผู้ทำให้หัวใจของข้าแตกสลาย"

อื้ออ ฮ้าวววว  หืม! 

" ทำไมวันนี้หมอนข้างมันแข็งแปลกๆ"  มือเรียวคลำหมอนใบใหญ่อย่างนึกสงสัย

 " แปลกแฮะป้าปริกเอามาเปลี่ยนใหม่หรอ" ทิวานอนพึมพำทั้งๆที่ตายังไม่เปิด ปากหยักยกยิ้มขึ้นก่อนจะดึงคนตัวเล็กที่นอนชิดกันอยู่แล้วให้ชิดมากขึ้น

 "เฮ้ย!! หมอนผีสิง หมอนขยับได้ ว้ากกกกกก อย่าทำอะไรลูกช้างเลยเดี๋ยวลูกช้างจะทำบุญกรวดน้ำอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลไปให้นะครับอย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยเพี้ยงง " ทิวากระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงหลับตาปี๋ยกมือขึ้นไหว้สิ่งลี้ลับที่ดึงเอวของตัวเองเมื่อครู่ มือหนาดึงกระตุกแขนเรียวเบาๆ

 "ว้ากกกกกกกผีหลอก!!!!!" ผั่วะ!!!หมัดหนักไม่ออมแรงซัดเข้าที่สันกรามของคารอนอย่างแรงจนคารอนหงายหลังลงไปนอนราบบนเตียง โอ๊ยยยย 

"นายทำบ้าอะไรทิวา โอ๊ยยคางข้....ฉัน " 

"ห้ะ // ลืมตา //  เฮ้ยคุณหน้าไปโดนอะไรมาอ่ะ" ทิวาหยุดร้องแล้วถามคารอนอย่างสงสัย

 "โดนผีหมอนข้างชกมามั้ง ช้ำรึเปล่าเนี้ยย" 

"อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ เอ่อ..นี่เป็นฝีมือผม" ผมจิ้มนิ้วไปที่บริเวณแดงๆตรงสันกรามของเขา 

 "โอ๊ยย เบาๆ" 

"ผมทำจริงๆหรอ" ผมถามเขาอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ มันอาจจะไม่ใช่ผมทำ(?)ก็ได้ใครจะไปรู้เผื่อเขานอนละเมอตกเตียงไรงี้ไงเมื่อคืน

 "อยู่กันสองคนคงจะมีคนอื่นอยู่หรอก" 

" ขอโทษษ ก็คนมันกลัวหนิ ว่าแต่เจ็บมากมั้ยอ่ะขอโทษนะ" ทิวารีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพยคารอนหลายครั้ง 

"ไม่เจ็บเลยมั้งแดงขนาดนี้ คนบ้าอะไรตัวก็เล็กแต่ทำไมหมัดหนักจัง" 

"ขอโทษน้าา เดี๋ยวไปหยิบยามาทาให้รอแปปนึง" พูดจบทิวาก็วิ่งไปหยิบกล่องยาที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กๆมาหาคารอนที่เตียง

 "นี่มื่อคืนผมฝันว่าคุณไม่ใช่มนุษย์ด้วยแหล่ะ" 

ทิวาพูดขึ้นขณะควานหายาทาในกล่องพยาบาล 

"หรอ" คารอนตอบเสียงเรียบตาคมจ้องมองหน้าของทิวานิ่ง

 "อืมใช่ๆ" ทิวาดึงหน้าคมเข้ามาหาตัวเองนิดหน่อย "นิ่งๆนะ" ทิวาบีบยาใส่นิ้วเล็กน้อยแล้วแตะที่แผลเบาๆ 

"ร้อนหน่อยนะสูตรเย็นไม่มี" 

"ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ นายจะทำยังไง" คารอนถามทิวา

 "ไม่มีทางหรอก"  

"มีสิ" คารอนจับมือเรียวที่กำลังนวดยาค้างไว้ ตาคมมองเข้าไปในตาทิวานิ่ง

 "อย่ามาล้อผมเล่นหน่าคารอนผีเผออะไรกัน" ทิวาเบือนหน้าหนีออกไปทางหน้าต่าง 

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น" เหวอ! คารอนดึงทิวาเข้าไปหาตัวเองแล้วใช้แขนทั้งสองล็อกทิวาไว้บนตัก 

"คารอนคุณต้องการจะสื่ออะไร" 

"ฉันไม่ใช่มนุษย์เหมือนคุณ"

 "อย่ามาอำผมเล่นเลย"

 "ไม่ได้อำ" คารอนหลับตาลง

 "คุณจะบอกว่าคุณเป็นผีงั้นสิ?"

 "......" คารอนไม่ตอบเพราะเขาอยากให้คนตรงหน้าได้เห็นด้วยตาของตัวเอง

 "คารอน!" ดวงตาสีแดงก่ำมองเข้าไปในสายตาของทิวานิ่ง

 "เชื่อรึยัง"

 "อือ" 

"รังเกลียดรึเปล่า"

 "......" นิ่งงงง

 "นั่นสินะ" คารอนปล่อยทิวาลงแล้วเดินออกไปทางประตูห้อง 'คารอน' 

 หมับ!! ทิวาวิ่งเข้าไปสวมกอดคารอนจากด้านหลัง 

"ผมยังไม่ตอบคุณห้ามไปไหนทั้งนั้น ผมรู้นานแล้วว่าคุณไม่ใช่มนุษย์แต่ตอนนั้นแค่ยังไม่แน่ใจเฉยๆ" คารอนแกะมือทิวาออกจากเอวตัวเองแล้วหันมาสบตาคนตัวเล็กนิ่ง

 " คนปกติบ้าอะไรจะตัวเย็นขนาดนี้ผมทำงานกับศพมาเป็นหลายปีทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันไม่ใช่อุณหภูมิของคนธรรมดา"  

 "แล้วท่าทีหวาดกลัวเมื่อคืนล่ะจะบอกว่าไม่กลัว?"  คารอนเลิกคิ้วถามอย่างล้อเลียน 

"คะ..แค่ตกใจ เกิดมาเพิ่งเคยเห็นเรื่องเหนือธรรมชาติแบบนั้นหนิ" ทิวาพูดจบก็ก้มหน้าหนีหลบสายตาของร่างสูง หึ คารอนยิ้มออกมาบางๆแล้วดึงทิวาเข้ามากอด 

"ขอบคุณ"

 "อืออ" ทั้งสองยืนสบตากันนิ่ง ใบหน้าคมค่อยๆโน้มเข้าไปหาคนตัวเล็ก 

โคร่กกกกกก~~~ 

'อ๋อยยยย กำลังซึ้งเลยจะร้องหาพระแสงวิมารหรอไอ้กระเพาะตระกละเอ้ยยย' ทิวาเบือนหน้าหนีสายตาที่กำลังจ้องตัวเองอย่างขำๆของคนตรงหน้า 

"ถ้าตาจะระริกระรี้ขนาดนั้นหัวเราะออกมาก็ได้นะไม่ว่า ชิ " ทิวาพูดเหน็บเสร็จก็เดินปึงปังอย่างเขินอายเข้าไปในห้องน้ำ

ยิ้มบางๆบนใบหน้าของร่างสูงค่อยๆหายไปปากหยักที่กำลังยกยิ้มกลับมาเรียบตึงทันที

 " ข้าไม่มีวันดื่มเลือดเจ้าเพื่อตัวข้าเองอีกเด็ดขาดเพราะข้าไม่อยากเสียเจ้าไปอีกครั้ง ถ้าทิวาเป็นเจ้าจริงๆข้าจะทำทุกอย่างให้เราได้ครองรักกันตลอดไปน้องหญิงของข้า" พูดจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินตามคนป่วยเข้าไปในห้องน้ำอีกคน

"เฮ้ยย!!!!! เข้ามาทำไมคนกำลังอาบน้ำ!หยุดตรงนั้นเลยนะ "

"ผมกำลังโป๊! ว้อยยยบอกว่าอย่าเข้ามาไงเล่าโว้ยยยยไอ้โรคจิต ไอ้ ไอ้ ไอ้วิปริตอย่าเข้ามา!! อื้อ อ่าอับ(อย่าจับ) อ๊ะอ๊าา ไ้อ้อ่าเอ้ย(ไอ้บ้าเอ้ย) อื้ออ " เสียงเอะอะโวยวายดังออกมาจากห้องน้ำหลังจากร่างสูงเดินเข้าไป

"อะไรนะ!!!!แวมไพร์ตนนั้นยังไม่ตาย แทนไทไหนแกบอกฉันว่ามันตายแล้ว" ชายวัยห้าสิบปลายดึงคอเสื้อของผู้เป็นลูกชายเข้าหาตัวเองด้วยความโมโห

" ...... "

" เงียบทำไม ห้ะ! ไม่ได้ยินหรอที่ฉันถามว่าทำไมมันยังไม่ตาย!!!!" 

"......"ชายหนุ่มยังคงปิดปากเงียบใบหน้าเบื่อโลกของชายหนุ่มยิ่งกระตุ้นให้ผู้เป็นพ่อโมโหขึ้นอีกหลายเท่าตัว

"แกมันไร้ประโยชน์!!" ชายวัยห้าสิบปลายๆตวาดชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าย่างสามสิบเสียงดัง

"ถ้าขืนท่านพูดอีกแม้แต่คำเดียวผมรับรองว่าหัวท่าน....กระจุยแน่" แทนไทไม่ว่าเปล่าชายหนุ่มชักปืนขึ้นมาจ่อตรงขมับเหี่ยวย่นตามกาลเวลาของผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

"กะ....แกจะทะ..ทำอะไร ฉันเป็นพ่อแกนะ" ชายวันห้าสิบปลายๆพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก

" หึ พ่อหรอ อย่ามาพูดพล่อยๆแบบนั้นอีกไม่งั้นฉันเอาแกตายแน่ ไม่เคยคิดจะใส่ใจไม่เคยคิดจะดูแลขนาดแม่ป่วยใกล้จะตายแกยังไม่มาดูใจ แกจำได้มั้ยวันนั้นฉันทั้งขอร้องแกก้มกราบเท้าแก ยอมให้แกเตะแกต่อยเพื่อขอร้องให้แกไปดูใจแม่แต่สุดท้ายแกก็ไม่ไป แกมันไม่ใช่พ่อฉันไอ้ห่วยแตกพ่อของฉันมีเพียงนายท่านคนเดียวเท่านั้นส่วนแกมันสวะ!" 

"พอได้แล้วแทนไท กลับไปเตรียมตัวกับงานที่นายท่านมอบหมายเถอะอย่าเสียเวลากับคนแบบนี้เลย" แน็กชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาเตือนสติเพื่อนสนิทของตัวเอง

"อืม" แทนไทตวัดสายตามองชายวัยห้าสิบปลายๆด้วยสายตาดูแคลนก่อนจะหันหลังเดินออกไป

"แทนไทมึงโอเคนะ"

"อืมกูโอเค"

"ระยะนี้มึงยังตามน้องวาอยู่เหมือนเดิมรึเปล่า"

"......"แทนไทส่ายหัวเบาๆ

"ทำไมล่ะวะ"

"น้องเค้าอยู่ดีๆก็เงียบหายไป กูไปถามคุณอาเมื่อวันก่อนคุณอาบอกว่าน้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด"

"อืม" สองหนุ่มร่างสูงผู้มีเส้นผมที่ยาวดกดำเดินขึ้นรถหรูก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็ว 


​อเล็กซ์


 TALK...... ทู๊กกโคนนนนขอโทษน้าาาาไรท์หายไปนานเลย ไรท์เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยอาทิตย์ที่ผ่านมาตอนนี้ก็ป่วยยังไม่หายเยยยย😂 ไรท์ขอโทษนะทุกคน ไรท์ขอโทษนะถ้าแต่งออกมาไม่สนุกแล้วก็ปล่อยให้รอนานเลยไรท์ขอโทษนะครับ🙏

มาถึงจุดๆนี้จะมีใครงงมั้ยนะทำไมทิวาไม่เป็นแวมไพร์ทั้งๆที่โดนกัดไปแล้ว2ครั้งไรท์ก็งงฮ่าๆๆๆ    ว่าแต่งานไรอ่ะที่นายท่านมอบหมายให้แทนนี่กับแน็กกี้ทำ ถ้าใครจำได้นี่คือสองเจ๊แห่งร้านตัดผม555 จากตอนไหนก็ไม่อาจทราบได้ไรท์เดาน่าจะตอนที่6รึเปล่ามั้งนะ ไรท์คิดถึงทุกคนจงเลย

ความคิดเห็น