facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่-3- ช่วยด้วยค่ะ ตะคริวกินขาหนูดา 13+

ชื่อตอน : ตอนที่-3- ช่วยด้วยค่ะ ตะคริวกินขาหนูดา 13+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2563 05:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่-3- ช่วยด้วยค่ะ ตะคริวกินขาหนูดา 13+
แบบอักษร

ตอนที่-3- 

ช่วยด้วยค่ะ ตะคริวกินขาหนูดา 13+ 

"เนี่ยกำลังไป เดี๋ยวถึงแค่นี้นะบุ้ง"หญิงสาวในชุดนักศึกษารีบหยิบข้าวของและวิ่งออกมาจากห้องนอนของตนด้วยความรีบร้อน นี่ถ้าเมื่อคืนไม่มัวแต่ระแวงจนลืมดูเวลานะคงจะไม่ตื่นสายขนาดนี้ แล้วไอ้พวกรุ่นพี่บ้านี่ก็เหลือเกิน 

บอกเที่ยงนี่8โมงโทรมาเร่งเฉยอุตส่าห์นัดกับเพื่อนรักว่าจะไปหาอะไรกินก่อนไป นี่วันหยุดยาวนะวันหยุดยาวแต่ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย 

"ขอโทษค่ะ คุณอา"เพราะความรีบจนเกินไปทำให้เธอไม่ทันระวังจนไปชนเข้ากับร่างหนาของคนที่กำลังเดินสวนมา เมื่อรู้ว่าเป็นใครหนูลินดารีบขอโทษออกมา เธอลืมไปซะสนิทเลยว่าห้องนี้ไม่ได้มีแค่เธอแต่ยังมีอีกสองชีวิตที่อยู่ที่นี่ 

"รีบร้อนไปไหน"โจอาร์มองเด็กสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของตนที่ดูเหมือนจะรีบร้อนจนไม่ดูอะไรอีกทั้งกลิ่นตัวก็ยังหอมละมุน 

"ไป เออะ คุณอาค่ะ ปล่อยหนูดาก่อนได้ไหมคะ"สายตาสบประสาน ญาลินดารู้สึกว่าตนขนลุกไปทั้งตัว จึงรีบก้มหน้าแล้วพูดด้วยเสียงอ้อมแอ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตา 

"แล้วสรุปจะไปไหน"โจอาร์ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากตัวของเด็กสาวพร้อมกับถามคำถามเดิม 

"ไปทำกิจกรรมค่ะ หนูดาไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองควรจะรีบมากกว่านี้ หญิงสาวจึงกล่าวลาแล้วรีบวิ่งไปที่ประตูห้อง 

::: 

::: 

19.50pm 

"โอ๊ยเหมือนร่างจะแตก"เสียงโอดครวญของสาวน้อยร่างเล็กดังตั้งแต่หน้าประตูจนมาถึงห้องครัว โจอาร์มองร่างของญาลินดาที่คล้ายคนหมดแรงเดินมาเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่ม 

หนูลินดาเดินลากขาทั้งสองข้างที่เธอคิดว่าพรุ่งนี้มันต้องบวมแน่มาถึงพื้นที่ในห้องครัว ด้วยความที่ใช้เวลาเดินจากลิฟต์มาถึงห้องนานมากเพราะเจ็บขาทำให้หญิงสาวร้อนจนเหงื่อออกท่วมตัว แล้วจะทำยังไงละถ้าไม่คลายร้อนโดยการดื่มน้ำแต่มันยังไม่พอ นี่ขนาดมีแอร์นะเนี่ย 

"โอ๊ยโล่ง"หญิงสาวตอนนี้ดูมีเย็นสบายขึ้นมานิดหนึ่ง ท่อนบนมีแค่เพียงซับในตัวจิ๋วที่แทบจะห่อหุ้มหน้าอกอวบอิ่มของเธอไม่มิด ญาลินดาร้อนจนทนไม่ไหวปลดกระดุมชุดนักศึกษาถอดเสื้อออกด้วยความที่ว่าอยู่คนเดียวจนเคยชินและทำแบบนี้ประจำ เปลือกตาบางปิดสนิทหลับตารับแรงลมจากเครื่องปรับอากาศค่อยสดชื่นหน่อย 

แต่เดี๋ยวนะ!! เราเพิ่งมาแล้วยังไม่ได้เปิดแอร์ 

"คุณอาโจอาร์"แพขนตาหนาเปิดออกญาลินดาเบิกตากว้างเพราะพอเธอลืมตาก็ต้องตกใจเพราะเพื่อนของแม่นั่งทานข้าวอยู่ตรงนี้โดยที่เขานั้นไม่สนใจเธอเลยสักนิด 

"....." 

"อยู่นานหรือยังค่ะ"เธอรีบหยิบเสื้อขึ้นมาปิดกายแล้วหันหน้าไปอีกทางหลับตาลงทำใจโดยที่ไม่ให้คุณอาที่นั่งอยู่ผิดสังเกต อยากจะฆ่าตัวเองให้ตาย ทำไมถึงจำไม่ได้นะว่ามีคนอาศัยอยู่ด้วย 

"นานแล้ว"เธอหันกลับมามองคุณอาโจอาร์ที่กินข้าวหน้าตาเฉย คือเฉยถึงกับเฉยมาก อย่างนี้เรียกว่าดีไหม เขาเป็นผู้ชายและเห็นเธอกึ่งเปลือยแต่กับยังคงทำสีหน้าเรียบนิ่ง หรือเราไม่สวย 

"แล้วคุณอาเอเดน"มองซ้ายมองขวาหาบุคคลที่ตนกำลังเอ่ยชื่อ 

"ไม่อยู่"รู้สึกโล่งใจ แต่ก็ต้องงงกับตัวเองเพราะพอคุณอาพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินหนีไปในทันที 

นี่เธอไม่มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามเลยหรือไง แต่ก็คงไม่แปลกเพราะคุณอาแก่แล้ว คงจะผ่านอะไรมาเยอะ เหมือนว่าเธอกำลังปลอบใจตัวเอง 

ไหนดูหน่อยกินอะไร อาหารกระป๋องแต่เทใส่ถ้วย บ้าไปแล้วคุณอาทำไมคุณอาเอเดนถึงไม่ดูแลนายตัวเองแต่พอนึกอีกที ก็ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อเช้าหรือรีบเกินจนไม่รู้ว่าอยู่หรือไม่อยู่ ไม่ได้เลยคนที่เรื่องกินที่หนึ่งอย่างหนูลินดายอมไม่ได้ แต่ก่อนจะทำอะไรเราควรจะไปอาบน้ำก่อนเหม็นเหงื่อจะแย่ 

..... 

..... 

หญิงสาวเดินเข้ามาในห้องแต่ก็ไม่ลืมที่จะโทรหาเบอร์ร้านอาหารที่เธอชอบเก็บไว้ในโทรศัพท์เป็นประจำเวลาที่ถูกใจร้านอาหารนั้น ญาลินดาเลือกที่ใกล้ที่สุดเพราะเธอเองก็หิวเหมือนกัน รู้สึกว่าปวดขาจนขยับไม่ได้ เพราะไอ้กิจกรรมบ้าเนี้ย วิ่ง วิ่ง วิ่ง แล้วคนที่เอาแต่กินอย่างเธอไม่ค่อยได้ออกกำลังกายจะเหลือหรือ 

"ห้องน้ำ"เย็นสบายชื่นใจ ได้แช่น้ำในอ่างแบบนี้มีความสุขจริงๆ แต่เมื่อแช่ไปนานๆ เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง 

ตะคริว ตะคริวเล่นงาน ตอนนี้เหมือนตัวเธอกำลังขยับลงไปในอ่างเหมือนว่ามันโดนดูดลงไปจะทำยังไงดี สัญชาตญาณการเอาตัวรอดมันบอกให้เธอเอามือทั้งสองข้างจับขอบอ่างเอาไว้ แต่เหมือนจะไม่เป็นผลเพราะมือเธอลื่นและอ่อนแรงเหลือเกิน 

"ช่วยด้วย คุณอาช่วยหนูด้วย อาโจอาร์ช่วยด้วย"เมื่ออะไรที่เธอทำไม่เป็นผลสักอย่าง สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือตะโกนให้คนข้างนอกช่วย 

"หนูลินดาเป็นอะไร"เสียงตอบกลับมามันเบามาก เบาขนาดที่ว่าถ้าไม่ฟังดีๆ จะไม่ได้ยิน คงจะแน่อยู่แล้วเพราะเธอล็อกห้องเอาไว้เพราะไม่ไว้ใจ แล้วอย่างนี้คุณอาจะมาช่วยยังไง 

"ตะคริว อาโจตะคริวกินขาหนูดา ช่วยด้วย"เธอตะโกนออกไปสุดเสียง พยายามตะโกนให้ดังที่สุดเพื่อให้คนที่อยู่ข้างนอกได้ยิน โทรศัพท์ก็ไม่ได้เอาเข้ามาด้วย แล้วอย่างนี้จะทำยังไงดี 

ปึก ปึก!! 

"หนูดา หนูลินดา" 

เสียงที่ดังจากข้างนอกแรงพอสมควร พร้อมทั้งเสียงเรียกของคนที่กำลังเอาตัวกระแทกประตู 

โจอาร์พยายามเรียกคนด้านในแต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมามีแต่เพียงความว่างเปล่า 

"น้องมา กุญแจห้องหนูลินดาอยู่ไหน"โจอาร์หยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาแล้วต่อสายหาคนที่น่าจะช่วยตนได้ 

(มีอะไรหรือเปล่าคะพี่โจ) ปลายสายถามกลับมาอย่างสงสัย 

"หนูลินดาตะคริวกินขา" 

(อยู่ที่กล่องยาค่ะ อีกชุดหนึ่งอยู่ที่หลังตู้เย็น) ไม่ต้องให้รอนาน คู่สนทนาที่อยู่ปลายสายรีบตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนใจ 

"เดี๋ยวพี่โทรกลับนะ" 

(ค่ะฝากหนูลินดาด้วยนะคะ) เมื่อได้ความแล้วโจอาร์รีบเดินไปที่กล่องยาเพราะใกล้ที่สุด ทำไมชายหนุ่มถึงรู้ว่าน่าจะมีกุญแจสำรองเพราะ มาติกาแม่ของหนูลินดาเคยบอกว่าลูกสาวของตนโก้ะชอบลืมกุญแจอยู่บ่อยๆ จนเธอต้องทำกุญแจสำรองทุกอย่างแล้วเก็บเอาไว้ 

"หนูลินดา"โจอาร์รีบเดินมาเปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพราะมองดูทั่วห้องไม่เห็นแม้แต่เงา และก็เจอคนที่กำลังนอนหมดสติอยู่ในอ่างน้ำ ด้วยความรีบร้อนทำให้ชายหนุ่มไม่ทันคิด เอื้อมมือไปช้อนตัวของเด็กสาวขึ้นมาจากน้ำแล้วตรงไปที่เตียง 

"หนูลินดา ลินดา หนูดา"ชายหนุ่มพยายามเรียกสติและเขย่าตัวเบาๆ แต่คนที่หมดสติก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น แต่ชีพจรยังคงที่อยู่ สิ่งที่โจอาร์ต้องทำตอนนี้ก็คือ ทำให้เด็กสาวที่ตัวเริ่มเหี่ยวเพราะแช่น้ำเป็นเวลานานร่างกายอบอุ่น 

แต่สัดส่วนที่อยู่ตรงหน้าไม่อยากจะยอมรับกับตัวเองเลยสักนิดว่าร่างกายนี้มันเหมือนมีแรงดึงดูด ร่างกายสมส่วนของเด็กสาวเจริญวัยมันทำให้โจอาร์ไล่สายตามองไปทุกสัดส่วน แต่ก็ต้องข่มใจไว้เพราะนี่คือเด็กและมันยังไม่ถึงเวลา!!(?) 

โจอาร์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเดินมาใส่ให้เด็กสาว แต่จะทำยังไงละถ้าไม่โดนตัว มือหนาเอื้อมสอดเข้าใต้วงแขนของสาวน้อยแต่เพราะทรวงงามที่ใหญ่เกินวัยมีบ้างที่เผลอไปโดนยอดประทุมถันชูช่อรอการสัมผัสยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งทำให้ใจของชายหนุ่มเริ่มจะพยศ อยากจะลงลิ้นลากเลียไปทั้งตัว 

ความจริงเรื่องอย่างนี้นักธุรกิจหนุ่มอย่างโจอาร์ก็ไม่เคยขาดอยู่แล้ว แต่เพราะว่าเป็นเด็กคนนี้หรือเปล่าถึงได้มีแรงดึงดูดขนาดนี้ แต่เขาก็ต้องข่มใจแล้วเอาเสื้อสวมทับติดกระดุมในขณะที่ใจของเขานั้นไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด  

งานยากอยู่ตรงที่กางเกง เรียวขาขาวค่อยๆ ถูกยกขึ้นเพื่อใส่กางเกง โจอาร์ไม่กล้ามองส่วนนั้นเพราะกลัวว่าจะเผลอเอามือไปโดนแต่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งใจยิ่งไม่เชื่อฟัง  

เขาต้องเหลือบตาไปดูอยู่หลายที เนินเนื้อสาวโหนกนูนที่มีเส้นไหมรำไรสวยจนละสายตาไม่ได้ จนทนไม่ไหวต้องหลับตาแล้วดึงกางเกงขึ้นในทีเดียว หากใครจะคิดว่าคนแก่ตัณหากลับก็คงไม่แปลก เพราะโจอาร์ก็คือมนุษย์ 

แต่สิ่งที่โจอาร์ทำได้ในตอนนี้คือต้องเว้นระยะห่าง 

--------------------- 

อาโจขา 555 อาโจก็คนนะนั้น อะไรใครคิดว่าเจอวันเดียวแล้วจะขนาดนี้ ไม่เป็นอาโจไม่มีวันเข้าใจ ทนไม่ได้หรอกค่ะเชื่อไฝ 

ความคิดเห็น