Li Aza

เสิร์ฟร้อนๆ ไว้บนหน้าตักของรีดนะคะ เรื่องนี้ก็แสบถึงทรวง พริกสิบเม็ด พร้อมแล้วเรียกร้องได้เลยค่ะ มันในอารมณ์แน่นอน (ถึงรีดไม่ค่อยจะเยอะแต่ก็ขอขอบคุณนะคะ) รักด้วยใจค่ะ

ตอนที่ 4 ผมมารับคุณกลับบ้าน (เจสัน)

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ผมมารับคุณกลับบ้าน (เจสัน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 217

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ผมมารับคุณกลับบ้าน (เจสัน)
แบบอักษร

 “บ้าเอ้ย  ใครวะอยากตายหรือไง  กระโจนใส่รถ”  นี้ถ้าเขาชนเข้าให้รับรองเหลือแต่ชื่อแน่  เจสันใส่เกียร์ถอยหลังเข้ากลับมาดูที่เกิดเหตุ  พบร่างหญิงสาวเอเชียนอนสลบอยู่  เจสันหยิบปืนพกลงรถไปด้วย    อาจมีคนมาจัดฉากหรือเปล่า   เพราะการทำธุรกิจของเขาก็มีความเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา  จะไว้ใจใครไม่ได้  เจสันเดินลงถนนมาผู้หญิงที่นอนสลบอยู่ซึ่งดูจากสภาพแล้วหนักเอาการ  ทั้งผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมดเสื้อผ้าขาดวิ่นเหมือนไปฟัดกับหมาที่ไหนมา รอยขีดข่วนตามเนื้อตัวแทบจะมองไม่ออกว่าคนหรือผ้าขี้ริ้วกันแน่

            “ฮัลโล  เจคอบ  ฉันพึ่งขับรถเฉี่ยวผู้หญิงคนหนึ่ง  เธอนอนสลบอยู่ข้างทางไปบ้านพักต่างอากาศของฉัน”  เจสันรอไม่ถึงยี่สิบนาที  เจคอบก็มาพาสาวนิรนามไปที่บ้านของเขาทันที  แม่บ้านต่างกระวีกระวาดเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พรรษภิรมย์ทันที  ไม่นานหมอก็มาถึงหมอตรวจบริเวณศีรษะของพรรษภิรมย์  “แผลนี้ต้องเอ็กซเรย์นะครับ เราคงต้องย้ายเธอไปที่โรงพยาบาลถึงสิ่งที่พูดออกไปจะทำให้มาเฟียหนุ่มไม่พอใจ  แต่ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องทำเพราะมันคือจรรยาบรรณของหมอ  จะให้หมอนิ่งดุดายในขณะที่คนไข้อยู่ในอาการเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้  เจสันพยักหน้าน้อยๆเพราะเขาก็รู้ดีว่าสิ่งที่หมอกล่าวมาถูกทั้งหมด  ถึงเขาจะเป็นคนที่ดุเอาการแต่ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง    เมื่อลูกน้องส่งสาวนิรนามขึ้นรถไปที่โรงพยาบาลแล้วเจสันก็เข้าห้องทำงานซึ่งเขามีนัดประชุมกับบร์อดบริหารที่อยู่หลายๆประเทศซึ่งดูแลกิจการของเขา  การประชุมเป็นไปอย่างราบรื่น  เจสันว่ายน้ำสระกว้างที่ออกแบบจากสถาปนิกชื่อดัง  เจสันเดินขึ้นมาจากสระ เผยกล้ามให้เห็นเป็นมัดๆ

             “วันนี้พร้อมไหม”  เจคอบเข้าใจดีว่าเจ้านายหมายถึงอะไร 

            “ครับ”   เจคอบยื่นผ้าขนหนูผืนใหญ่เจ้านาย  แล้วเดินออกไปต่อสายโทรหาผู้หญิงที่นัดไว้ให้เจ้านายมาให้ทันเวลาที่นัดไว้อย่าให้เจสันต้องรอ  เพราะเวลาเจสันโกรธใครก็เข้าหน้าไม่ติดทั้งนั้นแม้กระทั่งเขาเองก็เถอะ

            “ลูกชายนายธนาคารใหญ่ช้ำรัก  เจ้าสาวปริศนาหนีงานแต่ง”    เจสันเบื่อข่าวซุปซิบดาราแต่เมื่อเขาเห็นข่าวนี้กลับทำให้เขารู้สึกสมเพชผู้ชายคนนี้อย่างมาก  เป็นผู้ชายแท้ๆกลับจะตายเพราะผู้หญิงคนเดียว  โลกก็ช่างตลกดีแท้เพราะเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดกับเขาเด็ดขาด  หรือหากมีผู้หญิงคนไหนกล้ามาทำให้เขาไม่พอใจจบไม่สวยแน่งานนี้  และแล้วเขาก็สลัดความคิดบ้าๆทิ้งไป

            นาธานสลบไปสองวันแล้ว  ครูสเฝ้ารอลูกชายตื่นด้วยอาการกระวนกระวาย  พอนาธานฟื้นขึ้นมาก็เอาแต่นอนนิ่งไม่ยอมพูดอะไรกับผู้เป็นพ่อเลยสักคำ  ครูสแทบอยากจะบ้าตาย 

            “นาธาน  พ่อให้คนออกตามหาแพทจนทั่วอีกไม่นานพ่อจะพาเธอกลับมาหานะลูก”  ครูสพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเพราะเขาไม่อยากให้นาธานต้องมากังวลกับเขาอีกคน    

            “ผมพาลูกของผมออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ครับ”  ครูสถามหมอประจำตัวของนาธาน  อาการทางร่างกายดีขึ้นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ  แต่ทางจิตใจต้องดูแลเป็นพิเศษ  ผมว่าควรให้เวลาและให้คนดูแลเป็นพิเศษ”    คำแนะนำของหมอก็ตรงกับความคิดของครูสเขาไม่กล้าปล่อยให้นาธานอยู่คนเดียว  กลัวนาธานจะทำอะไรบ้าๆเขารู้ว่านาธานรักพรรษภิรมย์มากขนาดไหน

            อ้า อ้า!!  คลื่นกระทบขอบสระเป็นระยะตามแรงกระแทก  เสียงนางแบบสาวครางกระเส่าไปตามระลอกคลื่น    เจสันละเลงบทเพลงยาวทั้งคืนสาวเจ้าก็ช่างสู้ทนกับเจสันเสียจริง  ทั้งช่ำชองทั้งเผ็ดร้อน  เขาไม่ต้องการผู้หญิงบริสุทธิ์ไม่ใฝ่ใจในเยื่อพรหมจรรย์ใดๆทั้งนั้น  มีสาวสวยหลายคนที่ตั้งใจขายพรหมจรรย์ให้เขา  แต่เขากลับไม่แยแส  เขาไม่ได้ชอบตรงนั้น  เขาชอบผู้หญิงที่พร้อมทำงานให้เขา  ทำให้เขาพอใจ  เป็นการเป็นงาน  รู้งานไม่ต้องมาเสียเวลาและอารมณ์ปลอบใจกันอยู่    ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงที่มาเงียบไปเงียบนั้นถูกใจเขาอย่างมาก  เขาไม่ชอบผู้หญิงที่คอยออดอ้อนหรือพูดเอาใจเขาตลอดเวลา   เมื่อเจสันบรรเลงเพลงจบเขาก็วางเงินปึกใหญ่ให้กับนางแบบสาวพร้อมเชิญเธอออกจากบ้านตากอากาศของเขาทันที 

            แดดยามเช้าในฤดูฝนช่างทำให้ป่าทั้งป่าดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก   เจสันจิบกาแฟ   ทอดสายตายาออกไปกลางหุบเขากว้างที่อยู่ตรงหน้า  “ผู้หญิงคนนั้นฟื้นแล้วครับนาย”  เจคอบรายงานผู้เป็นนาย  เจสันวางแก้วกาแฟลงทันที  เขาลืมไปเลยว่ายังมีเรื่องของผู้หญิงคนนั้นที่ยังไม่จัดการให้เสร็จ  “ให้เงินสักก้อนหนึ่ง  เป็นค่าทำขวัญไป”   เจคอบยังยืนนิ่งไม่ไหวติง  จนเจสันหันกลับเป็นเชิงถาม  “นายครับ  เธอจำอะไรไม่ได้เลยครับ”   เจสันหมุนตัวลุกขึ้นอารมณ์ข้นมัวขึ้นมาทันที   

            “หมายความว่าเธอความจำเสื่อม  ใช่ไหม”    เจสันถามเจคอบทันควัน  เจคอบพยักหน้ารับ  นี้มันตลกร้ายใช่ไหม  หรือมีใครส่งเธอมากันแน่    “อีกครึ่งชั่วโมงเตรียมรถไว้ให้พร้อม   ฉันจะไปโรงพยาบาล”     รถสปอร์ตหรูวิ่งออกจากบ้านพักตากอากาศด้วยความเร็ว  ความจริงแล้วเรื่องทั้งหมดจะไม่มีปัญหาเลยถ้าหากเธอไม่ความจำเสื่อม  

            “เธอเป็นไงบ้าง”  เจสันถามหมอทันทีที่เปิดประตู  เข้ามาในห้องพิเศษของโรงพยาบาล  “เธอความสำเสื่อมครับ”  หมอไม่สามารถบอกได้ว่าความจำเธอจะต้องใช่เวลานานเท่าไหร่  “หมายความว่าผมจะต้องดูแลเธอ”   เจสันเสียงแข็งกร้าว  เขาเริ่มรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นสร้างปัญหาให้เขาจริงๆ  “เราควรประกาศหาครอบครัวของเธอนะครับ”  เจสันกุมหัวทันที   นี้คือปัญหาใหญ่ของเขาเลย  ถ้านักข่าวรู้เรื่องการขับรถเฉี่ยวผู้หญิงคนนี้ละก็ผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือและธุรกิจของเขาเป็นแน่   เจสันเดินเข้าไปใกล้ผู้หญิงที่มีผมยาวสลวยนั่งหันหลังให้เขาเจสันลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเธอ   เขานิ่งไปสักระยะหนึ่งซึ่งเจคอบก็สงสัยในอาการของเจ้านายจึงเดินตามไปยืนข้างหลังเจสัน  เขาถึงรู้ว่าที่เจสันนิ่งเงียบไปนั้นเขาตะลึงในความสวยของผู้หญิงคนนี้นี่เอง   เจสันกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก  มันช่างแตกต่างกับเหลือเกินระหว่างนางฟ้าที่นั่งอยู่ตรงหน้ากับยายเผิ้งเมื่อสามวันก่อน    ผิวพรรณผุดผ่องสะอาดสะอ้านผมตรงสลวยถือได้ว่าครบเครื่องเท่าที่เคยเห็นผู้หญิงเอเชียมาเลยก็ว่าได้  ตาโต  นัยตาสีดำขลับสีเดียวกับเส้นผม  ริมฝีปากเอิบอิ่มจนน่าหลงใหล   เจสันเก็บอาการในทันที   เขายักไหล่แล้วเอื้อมมือไปกุมมือพรรษภิรมย์เอาไว้  

            “ผมมารับคุณกลับบ้าน”   พรรษภิรมย์มองหน้าเจสันสลับกับเจคอบ 

            “พวกคุณเป็นใครคะ”

ความคิดเห็น