facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สอนครั้งที่ 1 เริ่มมาก็เอาเลยนะ!

ชื่อตอน : สอนครั้งที่ 1 เริ่มมาก็เอาเลยนะ!

คำค้น : Music of love วุ่นรัก นายปี1วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 732

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สอนครั้งที่ 1 เริ่มมาก็เอาเลยนะ!
แบบอักษร

สอนครั้งที่ 1 เริ่มมาก็เอาเลยนะ!

เสียงรุ่นน้องนักศึกษาที่มายืนรวมกลุ่มเข้าแถวกันพร้อมหน้า เสียงพูดคุยกันเซ็งแซ่ที่ดูเหมือนจะไม่เกรงใจรุ่นพี่เลยแม้แต่ น้อย ก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนหนักแน่น ที่แผ่ซ่านเข้ามาภายในอาคาร

"เงียบๆ กันไม่เป็นหรือไงวะ!! "

ปี1เงียบเสียงลงทันที สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่รุ่นพี่ปี3คนหนึ่ง ฝีเท้าหยุดเดินตรงหน้าแถวที่เรียงยาว ด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด น่าเกรงกลัว ไม่มีเสียงไหนเล็ดลอด มีเพียงเสียงลมที่โชยพัดเข้ามาด้านในเบาๆ เท่านั้น

"คุยอะไรกันนักกันหนาครับ? อยู่บ้านไม่เคยคุยกันหรือไง? อยู่ข้างนอกอะ คุยๆ กันไปสิ!! " ปี1แต่ละคนต่างก้มหน้าหงุดลง ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง "เงียบก็ดี!! เพราะหลังจากที่พวกคุณอยู่ที่นี่แล้ว นั่นถือว่าพวกคุณเป็นรุ่นน้องของพวกผม ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ช่วยเห็นหัวกันด้วย!! ถ้ากลัวมากนัก เกลียดมากนัก ก็ไสหัวออกไป พวกผมจะถือว่าคุณ ไม่ใช่รุ่นน้องของพวกผม!! "

น้ำเสียงแววตาดุดันนั้น เจ้าของน้ำเสียงเข้มทีใครๆ ก็ต่างหวาดกลัว 'ภาคิน' เขาคือรุ่นพี่เฮดว๊ากปี3 ประจำภาควิชาวิศวกรรมโยธา เขามักเป็นที่พูดถึงในหลายๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นในด้านการผลการเรียนที่เป็นเริศอยู่เสมอ ด้วยความที่เป็นคนมีความรับผิดชอบสูง เป็นที่พูดถึงในหมู่นักศึกษาในคณะจึงไม่แปลกใจแม้แต่น้อย ที่เขาจะได้รับตำแหน่งหน้าที่เป็นเฮดว๊าก

พวกรุ่นน้องยังคงก้มหน้าเงียบไม่ปริคำพูดใดๆ ออกมา ดูเหมือนทุกอย่างกำลังจะเป็นไปได้ด้วยดี ดวงตากลมหม่นจ้องมองรุ่นน้องปี1หัวแถวริมสุด เขามีรูปร่างเล็กดูบอกบาง พร้อมกับแว่นกลมกรอบหนาที่มีไอน้ำเกาะแว่นจนแทบมองไม่เห็นแววตาหลังกรอบแว่นนั่น ฝีเท้าจะค่อยๆ เดินตรงเข้ามาทีละนิดๆ และหยุดลงตรงหน้าอีกฝ่ายในวินาทีต่อมา ชายหนุ่นที่ดูมีอาการสั่นกลัว จ้องมองรุ่นพี่สลับกับกลอกตาไปมาเพื่อสลัดความกลัว รุ่นพี่จ้องมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดลงด้านล่างก่อนที่จะเอ่ยถ้อยคำหนักแน่นออกมาจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก

"ทุกคน นั่งลงไป!! " ปี1ทุกคน นั่งลงกับพื้นตามเสียงคำสั่งของรุ่นพี่ที่เฮดว๊าก พร้อมกับชายหนุ่มที่มีท่าทางเกร็งๆ แต่แล้วก็น้ำเสียงกระแทก ก็ตะโกนขึ้นต่อหน้าเขา "ยกเว้นคุณที่อยู่ตรงหน้าผม" เขาสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง ก่อนจะพยุงตัวขึ้นยืนช้าๆ ด้วยท่อนขาที่เริ่มสั่นไปมา

"บอกชื่อ กับรหัสคุณมาครับ"

"..." เขายืนตัวเกร็งไม่พูดอะไร แต่หารู้ไม่ ว่าทำแบบนั้น ดีแต่จะทำให้พี่ว๊ากอย่างภาคินหัวร้อนขึ้นมาเป็นการเรียกน้ำย่อย "ถามว่าชื่อกับรหัสคุณคืออะไร!!! "

"อ...ไอดิน.. ร..รหัส0451 ค..ครับ"

"ไหน!! นับสมาชิกเพื่อนๆ ของคุณทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ ให้ผมฟังหน่อยครับ เดินไป!! แล้วนับทีละคน ออกเสียงฟังชัดด้วย ถ้านับผิด!! หรือเสียงหาย ให้นับใหม่ตั้งแต่เริ่ม เอ้า!! "

"อึก..." ชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูเริ่มมีน้ำตาคลอสั่นเทาก้มหน้าเนื้อตัวสั่นเกร็ง "เอ้า? ไปนับสิครับ ยืนทำซากอะไร!! ไป!! "

"ค..ครับ! น..หนึ่ง... ส..สอง..." เสียงเอ่ยนับด้วยอาการสั่นเทาแผ่ซ่านก่อนที่ฝีเท้าจะเริ่มเดินไล่นับเพื่อนร่วมชั้นปีทีละคนๆ

"เอ้า!! ไม่ได้ยินครับ ตะโกนสิ ตะโกน!! "

"ส...สิบสี่!! " การไล่นับสมาชิกดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ก่อนที่หนึ่งในสมาชิกพี่ว๊ากคนหนึ่งจะเดินตรงมายังเฮดว๊ากอย่างภาคิน ที่กำลังยืนคุมการไล่นับสมาชิกรุ่นน้องที่อยู่ที่นี่

"สมาชิกที่เข้าร่วม กูไปเช็กมาแล้ว ปีนี้มีปี1 ทั้งหมดหกสิบสามคน" ภาคินพยักหน้าเพื่อเป็นการตอบรับเสียงอีกฝ่าย ประจวบเหมาะ กับที่รุ่นน้องหัวแถวที่ไล่นับสมาชิกเพื่อนทีละคนจบครบในเวลาต่อมา ฝีเท้าเดินกลับกลับมายืนที่หัวแถวจุดเดิมอีกครั้ง

"เอ้า!! รุ่นของคุณมีกี่คน!! "

"ห..หก...สิบสองครับ"

"หกสิบสอง? หก สิบ สอง? นับใหม่!!! "

"อึก..." ชายหนุ่นสะดุ้งเฮือก เขากลัวอีกฝ่ายจนขาแทบก้าวไม่ออก แต่ไม่มีทีท่า ว่าเฮดว๊ากอย่างเขา จะลดความปาณีลงแม้แต่น้อย "อะไร? เหน็บกินหรือไงครับ? ผมบอกว่าอะไร!! "

"ค..ครับ" ร่างเล็กก้าวเท้าเดินวนนับสมาชิกอีกครั้งจนครบแล้ววนกลับมายืนจุดเดิม "เท่าไหร่ครับ! "

"ห..หก ห..หกสิบสองครับ" หกสิบสอง? หายไปไหนคนนึงวะเนี่ย? ภาคินถอนหายใจเฮือกใหญ่ พึ่งเริ่มได้ไม่นาน ก็มีเด็กปีหนึ่งท้าทายอำนาจมืดเข้าซะแล้ว "ยืนปื้ออะไร นั่งลงไปสิ! "

"ค...ค..ครับ! " ชายหนุ่มนั่งลงอย่างรวดเร็วด้วยอาการสั่นๆ "แล้วก็...หัดเช็ดแว่นมั่ง มันมัวจนมองไม่รู้เรื่องแล้วว่าตกลงนายมีกี่ตากันแน่"

"ค...ครับ..." มือบางรีบถอดแว่นแล้วยกชาเสื้อของตัวเองขึ้นมาเช็ดแว่นไม่ให้ขุ่นมัว ฝีเท้าเดินกลับมายืนยังจุดเดิมด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยความหงุดหงิดสุดๆ แม่งเอ้ย! พึ่งจะเริ่มไม่นานก็มีเด็กทำตัวมีปัญหาอีกคนแล้ว อะไรของแม่งวะเนี่ย "หกสิบสองคน แต่ว่ารุ่นคุณ มีทั้งหมดหกสิบสามคนไม่ใช่หรือครับ? เพื่อนของคุณหายไปไหน!! " ปี1ในละแวก กวาดตามองกระซิบกระซาบกันไปมาด้วยอาการแตกตื่นเหมือนนกแตกรัง "ผมถาม ว่าเพื่อนคุณหายไปไหน!! "

"ผมรู้ครับ" หนึ่งในสมาชิกของปีหนึ่งในแถวยกมือขึ้นสูง "คุณ! ลุกขึ้นยืน" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง "ชื่ออะไรครับ"

"วีรยุทธ รหัส0425"

"เพื่อนคุณไปไหน? " ดวงตาจ้องประสานกันอย่างไม่ลดละ "ก่อนมาที่นี่ เขาลืมป้ายชื่อไว้ที่ห้อง เลยกลับไปเอาครับ" ลืมป้ายชื่อโคตรพ่อ ไปข้ามหัววันเลยหรือไงกัน?! ในหัวที่ตีกันยุ่งไปหมด ใบหน้าของภาคินขมวดคิ้วบ่งบอกว่าเขากำลังเกิดอาการหัวร้อนขึ้นมา

"มึง เดี๋ยวกูไปตามน้องมาให้" รุ่นพี่ว๊ากอีกคนเดินเข้ามาทาบอีกฝ่าย แต่ใบหน้าได้รูปนั้นก็ค่อยๆ หันหลังมามองอย่างท่าทางทีดูใจเย็นลง "ไม่เป็นไรวิน เดี๋ยวฉันไปดูเอง มึงมาคุมแทนที"

"เดี๋ยว! บ้าหรือไงไอคิน! ให้กูคุมแทนเนี่ยนะ"

"เอ้อ! แปบเดียว เดี๋ยวมา" เมื่อได้รับคำสั่งดังนั้น วินที่ไม่อาจขัดคำสั่งจากเพื่อนของเขาอย่างภาคิน ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ แล้วขยับขึ้นมายืนแทนที่อีกฝ่าย ก่อนที่ภาคินจะผละตัวออกไปจากตรงนั้น ไหล่กว้างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วถอนหายใจออกมาเต็มแรง เกาหัวไปมาอย่างหมดอารมณ์พร้อมกับหันมองไปรอบๆ

"แม่งเอ้ย! ให้มันได้งี้ดิวะ" ฝีเท้าก้าวเดินกวาดตามองหารุ่นน้องที่หายตัวไปจากกิจกรรม แต่ไม่ว่าจะหาตามห้องน้ำ โรงอาหาร หรือหอพักใกล้ๆ นี้ ก็ดูไม่มีวี่แววของรุ่นน้องที่ว่านั่นเลย แม่ง เป็นนินจาหรือไง หายหัวไปไหนวะเนี่ย ในระหว่างทางที่เดินตามหาจนสุดจะถอดใจ ในตอนนั้นที่หันไปเจอกับเจ้าตัวปัญหาที่ว่า กำลังเดินยกกล่องขนาดใหญ่ออกมาจากท้ายรถช่วยอาจารย์อยู่พอดิบพอดี เจอตัวสักทีไอตัวปัญหา

ฝีเท้าวิ่งก้าวตรงไปยังอีกฝ่าย แล้วเอ่ยทักอาจารย์ที่กำลังยกของไปด้วยเช่นกัน "อาจารย์น้ำผึ้งครับ เดี๋ยวผมช่วย" มือเข้าคว้ายกกล่องขนาดใหญ่ที่มือของอาจารย์สาวอย่างไม่รอช้า

"อุ้ย ขอบใจจ้ะ งั้นภาคินช่วยพานทีขึ้นไปที่ห้องพักอาจารย์เอาของไปวางให้ทีนะจ๊ะ พอดีอาจารย์ต้องไปทำธุระอีกตึกนิดหน่อย" อาจารย์สาวส่งยิ้มให้อีกฝ่ายพลางปิดท้ายรถของตนเองเบาๆ "ครับ" ภาคินส่งยิ้มให้อาจารย์ ก่อนที่อาจารย์น้ำผึ้งจะกลับขึ้นไปนั่งบนรถ สายตาหันขวับกลับไปยังรุ่นน้องปีหนึ่งที่ชื่อนทีด้วยแววตาไม่ค่อยพอใจ ชายหนุ่มร่างสูงจ้องมองอีกฝ่ายแต่ไม่พูดอะไร ใบหน้านิ่งเรียบดูไร้ความรู้สึกจ้องมองมายังเจ้าตัวจนทำให้เฮดว๊ากอย่างภาคิน รู้สึกเกร็งเองขึ้นมา เจ้ากรรม ฉันควรทำให้เจ้าเด็กบ้านี่กลัวฉันสิ ฉันจะมาเกร็งเจ้านี่ทำไมกัน

"จ...จ้องอะไรอยู่ได้! ไม่ใช่ปลากัดจะได้จ้องตาแล้วท้อง ไป!! ตามมานี่! " ฝีเท้าก้าวนำโด่งไปยังตึกอาคารชั้นบนที่พักของอาจารย์ อะไรอยู่ในกล่องนี่กันนะ? มันหนักอย่างกับยัดดัมเบลไว้ข้างในอย่างงั้นแหละ ภายในกล่องขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะบรรจุอะไรบางอย่างไว้ข้างในจนน้ำหนักมีมากเกินไป มันทำให้เขาเริ่มมีอาการขาสั่นเล็กน้อย ต่างกับนที ที่ดูจะเดินชิวๆ อย่างกับว่ากล่องที่เขาถือมันเป็นกล่องเปล่า ในระหว่างทางที่เดินมานั้น บรรยากาศที่ดูเงียบอึมครึม ไม่มีใครเอ่ยปากทักคุยก่อนเลย หรือเพราะรุ่นน้องกลัวเขากันนะ?

"นี่ นาย ทำไมไปเอาป้ายชื่อนานแท้ คนอื่นเขาทำอะไรกันไปถึงไหนแล้ว ไม่ไปเอาป้ายชื่อข้ามปีเลยล่ะ? "

"......" ไร้เสียงตอบกลับจากเลขหมายที่ท่านเรียก ไอ้บ้านี่ กวนโอ๊ยนักหรือไงฟ้ะ?! ภาคินที่เอ่ยทักอีกฝ่ายออกไป แต่ดูเหมือนว่า รุ่นน้องอย่างนทีจะไม่เอ่ยหรือพูดคุยอะไรมาเลย เขายังคงทำหน้านิ่งๆ ยังกับว่าเสียงที่เอ่ยทักไปนั้น เป็นเพียงอากาศที่ลอยไปเรื่อยๆ แม่ง โดดกิจกรรม แล้วยังกวนตีนอีก รับไม่ได้ ฉันรับไม่ได้!!

"เห้ย!! ได้ยินที่พูดไหมเนี่ย? "

".........." เจ้าตัวไม่พูดอะไรเช่นเคย ดวงตาจ้องมองอีกฝ่าย พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับ "อะไร? เป็นใบ้หรือไง? " ชายที่ชื่อนที ส่ายหน้าตัวเองเบาๆ แต่เขาก็ไม่พูดอะไรออกมาเช่นเคย มันจะกวนประสาทเกินไปแล้วนะไอเด็กบ้านี่?! "เอ้อ! ช่างแม่ง รีบๆ เอาของไปไว้ แล้วก็รีบตามไปเข้ากิจกรรมด้วย! " ร่างเล็กเดินนำดิ๊กๆ ตรงไปยังห้องพักอาจารย์ เปิดประตูออกกว้างทีละนิด ก่อนจะก้มโค้งทักทายอาจารย์ที่อยู่ด้านใน

"ขออนุญาตครับ"

"จ้าภาคิน วางไว้บนโต๊ะอาจารย์น้ำผึ้งตรงนั้นได้เลยจ้ะ"

"ครับ" ร่างเล็กเดินตรงไปยังโต๊ะที่ว่าพร้อมกับวางกล่องนั่นลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วจัดวางเนื้อที่ให้อีกฝ่ายได้มีพื้นที่ไว้วางกล่องอีกชิ้นที่ยกมาด้วย "ผมไปก่อนนะครับ" ภาคินก้มโค้งพลางพนมมือไหว้อาจารย์ที่อยู่ภายในห้อง แต่แล้วสายตาก็เงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องเจ้ากรรมที่ยืนหัวโด่ไม่ทำอะไรเลย

"เห้ย! ไหว้อาจารย์สิวะ! " ภาคินเอ่ยเสียงกระซิบทักอีกฝ่าย พลางจับมือของนทีขึ้นพนมมือไหว้อาจารย์ภายในห้อง "ฮ่า ฮ่า ลาแล้วครับ" กล่าวลาเสร็จ มือเล็กคว้ามืออีกฝ่ายก่อนจะรีบฉวยเดินจูงร่างสูงเดินหลบออกมาแล้วเดินนำหน้าออกไปเรื่อยๆ

"นายนี่! ไม่รู้จักมารยาทการไหว้หรือไง โตจนป่านนี้แล้ว? " ทั้งคู่หยุดลงระหว่างทาง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยของภาคินทำให้เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง

"............" แม่ง จะไม่พูดอะไรจริงดิ? ใบ้ก็ไม่ได้เป็น แล้วทำไมถึงไม่พูดวะ เด็กมีปัญหาอ่อ จะบ้าตาย "แล้ว.. รหัสอะไร? ชื่อด้วย? " อีกฝ่ายยังไม่ปริปากพูดเช่นเคย เข้าค่อยๆ หยิบป้ายชื่อขึ้นมาแขวนไว้ที่คอ แล้วชี้ไปยังป้ายให้อีกฝ่ายดู "นที.. รหัส0627" ศูนย์หกสองเจ็ด เชี่ย! หลานรหัสตูหรอเนี่ย? เวรๆ ๆ อะไรจะแม่ง บังเอิญเกินไปละ โดดกิจกรรมตั้งแต่วันแรก ใบ้แดกไม่พูด แถมยัง... แม่งเป็นหลานรหัสอีก? ภาคินถอนหายใจอีกเฮือกแล้วเกาหัวตัวเองจนผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

"จะทำไงกับนายดีวะเนี่ย? เอาเถอะ รีบไปรวมกับเพื่อนได้แล้วไป" ชายตรงหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ แต่แล้วก็ก้มโค้งเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไปยังอาคารที่ทุกคนร่วมกิจกรรมกันอยู่ ในขณะที่อีกฝ่ายเดินตามกลับเข้าไปยืนรวมกับพี่ว๊ากคนอื่นๆ ที่กำลังดำเนินกิจกรรมต่อไปเช่นกัน

"คุณภาคินครับ ช่วยแจ้งเกี่ยวกับกิจกรรมแรกของเราด้วยครับ" เสียงเอ่ยทักขึ้นจากวินที่รับหน้าที่ยืนคุมรุ่นน้องและกล่าวปราศรัยชั่วคราวแทนภาคินเมื่อครู่ เท้าเล็กก้าวออกมายืนตรงหน้าขบวนแถวด้วยใบหน้าดุแบบที่เห็นทุกที

"กิจกรรมแรก เราจะเริ่มกันพรุ่งนี้!! เราจะเห็นได้ว่า ตรงหน้าของพวกคุณนั้น มีสมุดพกขนาดเล็กพร้อมกับปากกา จำนวนหกสิบสามเล่มหกสิบสามด้าม ใครที่อยู่หัวแถว ช่วยไล่แจกให้ครบทุกคนด้วยครับ!! " รุ่นน้องแต่ละคนที่นั่งหัวแถวรีบลุกตัวขึ้นก้มหยิบสมุดพกพร้อมปากกา ไล่แจกไปยังท้ายแถวเรื่อยๆ ในขณะที่เฮดว๊ากประกาศรายละเอียดไปเรื่อยๆ

"พรุ่งนี้ เราจะทำการตามล่ารายชื่อรุ่นพี่กัน!! ขั้นต่ำหกร้อยสามสิบชื่อ!! ใครไม่ครบ ผมจะให้ไปวิ่งกลางสนามห้าสิบรอบ ตรงนั้นอ่ะเห็นไหม!! " นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังสนามลู่วิ่งขนาดใหญ่ด้านนอก ที่วิ่งวนแค่รอบเดียวก็แทบจะช็อกตายกันเป็นแถว ทุกสายตาจับจ้องไปที่สนามพร้อมกับเสียงโห่ดังสนั่นอย่างไม่พอใจและเหนื่อยหน่าย "ถ้าใครไม่ทำล่ะก็ ไสหัวไป ลาออกไปเลย!! " เสียงโห่เซ็งแซ่หยุดชะงักด้วยความเกรงกลัว

"มีใครมีปัญหาอีกไหมครับ? ถ้าให้แค่ล่ารายชื่อหกร้อยสามสิบชื่อแล้วทำกันไม่ได้ ก็ออกไป แค่นั้น ใครมีปัญหาอะไรไหม? " ทุกคนต่างหันมองหน้ากัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี จนกระทั่งมือหนาคู่หนึ่งในแถวยกสูงขึ้น ดวงตากลมโตเบิกด้วยท่าทางแปลกใจ เมื่อคนที่ยกมือค้านนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นนที รุ่นน้องปีหนึ่งที่พึ่งก่อปัญหาเมื่อกี้ไปหยกๆ เอาอีกแล้วไอนี่

"คุณนที!! คุณมีปัญหาอะไร? พูดก็ไม่พูด จะมาทำท่าภาษาใบ้สื่อสารกับผมหรือไงครับ?! " ร่างสูงไม่พูดอะไร ได้แต่งนั่งเงียบ ดวงตาทั้งคู่จ้องประสานกันแทบจะไม่กะพริบ ภาคินทำสีหน้าถอดใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะขวักมือเรียกอีกฝ่ายให้เดินตรงเข้ามา

"เดินมาใกล้ๆ ผมนี่มา" ร่างสูงพยุงตัวขึ้นยืนสาวเท้าเดินตรงมาหาอีกฝ่าย ร่างสูงโปร่งในระยะประชิดทำเอาภาคินที่อยู่ตรงหน้าตัวเล็กกระจิริดไปเลยทีเดียว

"........"

"คุณมีอะไรจะคัดค้านไม่ทราบ? " ร่างสูงจ้องมองนิ่งๆ ไม่พูดอะไร แต่ครั้งนี้เขาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันคือโพสอิทกับปากกาด้ามหนึ่ง นิ้วเรียวยาวจรดปลายปากกาเขียนลงบนโพสอิทเบาๆ ก่อนที่จะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าอีกข้าง ทุกคนต่างมองลุ้นเป็นตาเดียวกันว่าเขากำลังทำอะไรต่อจากนี้ ท่ามกลางเสียงเงียบเชียบนั้น มีเพียงเสียงกรอบแกรบอะไรบางอย่างจากกระเป๋ากางเกงของเขา มือหนาหยิบห่อลูกอมแก้เจ็บคอออกมาพลางแปะโพสอิทแล้วส่งให้อีกฝ่ายอย่างไม่รีรอ

สายตาทุกคู่ จับจ้องมาที่การกระทำของเขา พร้อมกับภาคินที่รับซองลูกอมนั่นมาจากเขาแล้วอ่านโพสอิทที่แปะอยู่บนห่อ ดวงตาเบิกกว้างหลังเห็นข้อความบนโพสอิท ภายในอาคารจัดแสดงเงียบสงัด ทุกคนไม่พูดอะไร แต่ยังงงงวยกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เมฆ เพื่อนของภาคินอีกคนที่เห็นว่าอีกฝ่ายดูเงียบแปลกๆ เขาเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับชะโงกมองโน๊ตในมือ แต่แล้วดวงตาก็เบิกกว้างตกใจ แล้วฟุบหน้าหันหลังกลั้นขำจนน้ำตาแทบร่วง

"อุ้บ.. อึก ฮิฮิฮิ"

"อะไรวะไอเมฆ" วินที่สงสัยในท่าทางของอีกฝ่าย กระซิบเพื่อชายที่กำลังกลั้นขำสุดความสามารถ "อึก ฮิฮิ ก็.. ในนั้น มันเขียน อึก ฮิฮิ เขียนว่า"

"ขำเชี่ยไร! หุบปากไปเลยมึง" ร่างสูงสะดุ้งเฮือกกลืนน้ำลายกลั้นขำแล้วรีบกลับไปยืนเงียบๆ ที่เดิม ทิ้งความสงสัยไว้อยู่เบื้องหลัง ภาคินอ่านโพสอิทอีกครั้งด้วยใบหน้าหงุดหงิดกึ่งเขินกระแทกแปลกๆ

(พูดมาก ระวังเจ็บคอนะครับ เป็นห่วง <3)

"นี่คุณหาว่าผมพูดมากหรอ? สนุกมากป่ะไอใบ้! " เสียงยียวนแผงความหงุดหงิดกลบเกลื่อนความเขิน ภาคินหยิบซองลูกอมของอีกฝ่าย ส่งคืนกลับไปในเชิงหาเรื่องโดยการกระแทกมันลงบนแผงอกอีกฝ่าย "อย่ามากวนประสาทผม ถ้าคิดอยากอยู่ที่นี่ดีๆ "

"เห้ยมึงใจ เย็นๆ " รุ่นพี่ว๊ากปีสามรีบเข้ามาคว้าตัวภาคินที่เริ่มจะเดือดขึ้นมาไว้ "น้อง กลับไปนั่งที่ไป ไอคินมันขี้หัวร้อน" ภายในห้องที่เริ่มเกิดเสียงอึกทึกอีกครั้ง แต่แล้วก็กลับมาเงียบสงบลงด้วยเสียงของพี่ว๊ากคนอื่นที่เข้ามาคุมสถานการณ์ไว้แทน

...

...

หลังจากกิจกรรมงของวันนี้เสร็จสิ้น มีเพียงร่างเล็กที่ยังนั่งสงบสติอารมณ์เอาไว้นิ่งๆ เวร วันนี้ต้องมาหัวร้อนกับไอใบ้นี่อีก เสียงบ่นพึมพำในใจมันทำให้เขาสงบสติลงได้ไม่มาก แต่แล้วกระป๋องน้ำอัดลมเย็นๆ ก็ขยับเข้ามาทาบลงบนแก้มของเขาจนสะดุ้งเฮือก

"เห้ย! ตกใจหมดไอเชี่ยวิน"

"เออ โทษ เห็นมึงหัวร้อน วันนี้เป็นห่าไรเนี่ย เมนส์มาหรือไง? ปกติไม่เคยขี้หัวร้อนนี่หว่า? " ร่างกายขยับลงนั่นข้างๆ ดื่มน้ำอัดลมของตัวเองที่พกมาในมือแล้วนั่งปรับความเข้าใจกับเจ้าตัว ใบหน้าขมวดคิ้วตึงเครียด แล้วถอนหายใจอีกครั้งใจรอบที่สาม "ไม่รู้ว่ะ เห็นขี้หน้าน้องมันแล้วหงุดหงิด กูก็ไม่รู้ว่าทำไม สงสัยคงเป็นเพราะมันกวนตีนเขียนโน๊ตเชี่ยๆ นี่แล้วยังไม่ยอมพูดทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นใบ้ ที่สำคัญ...แม่งเป็นหลานรหัสกูอีก อึก แอ๊กๆ โอ๊ย แม่งแสบคอ วันนี้แหกปากทั้งวัน"

"เห็นไหม บางทีน้องมันอาจจะเป็นห่วงมึงจริงๆ แล้วไม่ได้ตั้งใจก็ได้มึง ใจเย็น เอ้า สงบสติแล้วก็รีบกลับเข้าไปประชุมได้ล่ะ พรุ่งนี้ลุยต่ออีกกินน้ำกินยาอมแล้ววันนี้มึงหยุดพูดมากไปเลยนะ" ร่างสูงลุกขึ้นยืนตบไหล่ภาคินเบาๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องประชุม ทิ้งไว้เพียงอีกคนที่นั่งหง๋อเงียบๆ อยู่บนโต๊ะหน้าห้อง ใบหน้าก้มลงต่ำพลางเปิดฝากระป๋องเครื่องดื่มน้ำอัดลมขึ้นดื่มหลายอึก

แต่แล้วไม่ทันไร เงาทอดยาวค่อยๆ เคลื่อนผ่านเดินเข้ามาใกล้ แล้วหยุดอยู่ตรงหน้า "อะไร เดี๋ยวกูไปเองล่ะน่ะ มึงไม่ต้องรอ..." ในขณะที่เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของฝีเท้านั่น ก็พบกับเจ้ารุ่นน้องเจ้าปัญหานั่นอีกครั้ง

"จะมากวนตีนอะไรอีกล่ะ? อ่ะ.." นทีสอดมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบโพสอิทกับปากกาเขียนลงไปแล้วดึงซองลูกอมแก้เจ็บคอ แปะโพสอิทแล้วส่งมาให้เขาอีกครั้ง รุ่นพี่ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยังรับลูกอมนั่นมา แล้วอ่านโพสอิทบนซอง

(ขอโทษครับ ถ้าทำให้ไม่ชอบใจ รีบกินยานะครับ จะได้หายเจ็บคอ)

"..........." ดวงตาหรี่เหมือนกำลังคลี่ยิ้มของรุ่นน้อง ทำให้อีกฝ่ายเริ่มรู้สึกฉงนขึ้นมา "ทำตางั้นหมายความว่าไงวะ? " ร่างสูงชี้นิ้วไปที่ซองแล้วก็ขยับเลื่อนขึ้นมาชี้ที่ปาก เหมือนบ่งบอกว่าให้เขากินมันเข้าไปตอนนี้ "อะไร? จะให้ฉันกินมันเลย? " เขาพยักหน้าตอบรับ แต่ภาคินที่ดูอารมณ์จะขึ้นๆ ลงๆ ก็ค่อยๆ บ่ายเบียง "ไม่อ่ะ ทีหลังแล้วกัน ขอบใจนะ ไปได้ล่ะ"

".........." เขายังคงจ้องมองด้วยสีหน้านิ่งๆ ไม่พูดอะไเรเช่นเคย "อะไรอีกเล่า ไปไป๊ ฉันจะไปประชุมแล้ว" ไม่ทันไร มือหนาที่เอื้อมเข้ามาหยิบซองลูกอมนั้นออกไปจากมืออีกฝ่าย เขาแกะซองนั่นออกมาช้าๆ พร้อมกับเขียนอะไรบางอย่างลงไปในโพสอิทก่อนฉวยแปะลงบนไหล่เสื้อของรุ่นพี่เฮดว๊ากอย่างเขา

"ท..ทำอะไรเนี่ย? " ภาคินที่ยังงงๆ มึนการกระทำของรุ่นน้องที่ไม่แม้แต่จะพูดจา หันมองโพสอิทที่แปะบนไหล่เสื้อของเขาแล้วแกะมันออกมาอ่าน

(ถ้าพี่ไม่กิน ผมจะป้อนพี่แล้วนะครับ) ใบหน้าฉงนสงสัยเมื่ออ่านบนกระดาษโพทอิทนั่น

"ฮ่า ฮ่า... ป้อนที่ว่านี่ อ่ะ..." เงยหน้าเพื่อที่จะทักตอบอีกฝ่ายไป แต่แล้วเรื่องไม่ทันคาดคิดก็เกิดขึ้น ร่างสูงก้มโค้งตัวลงมาใกล้ๆ พร้อมใบหน้าได้รูปเลื่อนผ่านเข้ามาเกือบแทบจะแนบชิดจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของฝ่ายตรงข้าม ในปากที่คาบลูกอมแก้เจ็บคอด้วยดวงตาของรุ่นน้องแปลกประหลาดที่แฝงความหมายแปลกๆ ดวงตาที่จ้องมองผ่านกันจนแทบเกือบจะหยุดหายใจ และวินาทีต่อมา เสียงหัวใจของรุ่นพี่แสนโหดที่จู่ๆ มันก็เต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาข้างนอก

...

บ้าน่า คนอย่างฉันเนี่ยนะ!!!

ความคิดเห็น