facebook-icon Twitter-icon

ความคิดเห็น (comment) จากผู้อ่านคือกำลังใจที่ดีที่สุดของนักเขียน อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจนักเขียนมีแรงใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปนะ :)

ตอนพิเศษ 5 : ใครบนโลกนี้ที่จะรักอิฐเท่าไป๋, ไม่มีหรอก, ก็มีแค่ไป๋คนเดียวนี่แหละ.

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 5 : ใครบนโลกนี้ที่จะรักอิฐเท่าไป๋, ไม่มีหรอก, ก็มีแค่ไป๋คนเดียวนี่แหละ.

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.3k

ความคิดเห็น : 149

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2561 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 5 : ใครบนโลกนี้ที่จะรักอิฐเท่าไป๋, ไม่มีหรอก, ก็มีแค่ไป๋คนเดียวนี่แหละ.
แบบอักษร

ตอนพิเศษ 5 : ใครบนโลกนี้ที่จะรักอิฐเท่าไป๋, ไม่มีหรอก, ก็มีแค่ไป๋คนเดียวนี่แหละ.


“คุณ!”


“ไป๋มาถึงเร็วจัง”

“เกิดอะไรขึ้น เห็นน้อง GP บอกว่าคุณล้มลงในงานวิ่งมินิมาราธอน คุณเจ็บหน้าอกหรือเปล่า”


“ไม่เจ็บหรอก แค่ไป๋มา อิฐก็หายดีแล้ว”

“อิฐ! นี่มันใช่เวลามาพูดเล่นไหม คุณเจ็บหน้าอกหรือเปล่า หายใจไม่ทันหรือเปล่าตอนล้มลง แขนขาคุณอ่อนแรงไหม ภาพเห็นปรกติชัดดีหรือเปล่า”


“ผมปรกติดีไป๋ ผมแค่เป็นตะคริวเฉยๆ เอง ยังปวดอยู่นิดหน่อย แต่ได้พักสักพักก็คงจะหาย”

“อิฐ!”


“ครับ!”

“เป็นแค่ตะคริวแล้วทำไมไม่ให้น้อง GP ดูให้ ให้น้องไปตามผมทำไม คุณรู้ไหมว่าผมตกใจแทบบ้าแค่ไหนตอนรู้ว่าคุณล้มลงตอนวิ่ง คุณรู้ไหมว่าผมยกเลิกประชุมบอร์ดบริษัทแล้วรีบมาหาคุณเลยนะ”


“อิฐไม่ได้บอกหมอว่าห้ามเค้ารักษาสักหน่อย อิฐแค่บอกว่าอิฐอยากรอไป๋ แค่นั้นเอง”

“นั่นแหละ เจ็บแค่นิดหน่อยก็ให้คนอื่นรักษาไปก่อนก็ได้ ทำไมคุณต้องรอผม ถ้าวันหนึ่งคุณเจ็บหนักแล้วมัวแต่รอผมจนอาการทรุดจะทำยังไง ฮึ”


“อิฐรู้หรอกน่าว่าอะไรฉุกเฉิน อะไรไม่ฉุกเฉิน แฟนอิฐเป็นหมอนะครับ แถมเป็นหมอที่น่ารักด้วย”

“พอเลยคุณ แก่ขนาดนี้แล้ว ยังจะมาพูดอะไรเป็นเด็กๆ อีก ไม่เบื่อบ้างหรือไง”


“ไม่เบื่อหรอก อิฐยังมองหน้าไป๋ทุกวันได้ไม่เบื่อเลย”

“พอเลย ไม่เล่นแล้ว แล้วนี่มีอาการยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่อีก ส่งเจลเย็นมาซิ เดี๋ยวประคบให้ นอนไปเถอะ เดี๋ยวประคบให้เอง”


“ไม่ต้องหรอกไป๋ อิฐเกรงใจ”

“ถ้าจะเกรงใจก็เกรงใจตั้งแต่หลอกให้รีบมาหาดีกว่า ฮึ มาถึงขนาดนี้ไม่ต้องเกรงใจแล้วก็ได้มั้ง ส่งมาเถอะน่า ผมเป็นหมอนะคุณ รีบมาหาคุณเพราะอยากดูแล ผมไม่ได้วิ่งข้ามตึกมาเพื่อมองดูคุณนอนถือเจลประคบเย็นบนเตียงผู้ป่วยหรอกนะ”


“มีแฟนเป็นหมอนี่ดีจังเลย เจ็บป่วยก็มีคนดูแลตลอด อิฐเป็นวิศวะนะ ไป๋อยากสร้างเรือนหอใหม่ไหม เดี๋ยวอิฐสร้างหะ... โอ๊ย! ไป๋แกะผ้าออกทำไม มันเย็น”

“เลิกพูดมากสักที ไม่งั้นจะเย็นกว่านี้อีก ไอ้คุณอิฐ”


“ไป๋แกล้งอิฐเหรอ”

“เปล่ามั้ง”


“ใจร้ายจัง แฟนนอนอยู่บนเตียงคนไข้แท้ๆ ยังแกล้งได้ลงคอ”

“แหม คุณอิฐ คุณหลอกให้ผมวิ่งข้ามตึกมาหาคุณเนี่ยนะ คุณไม่แกล้งผมเลยเนอะ”


“ผมไม่ได้บอกให้หมอไปตามไป๋สักหน่อย อิฐแค่บอกว่าอิฐจะรอไป๋เฉยๆ เค้ารีบไปตามเองต่างหาก ตอนแรกอิฐตั้งใจว่าพอดีขึ้นค่อยไลน์ไปหาไป๋ ลูกน้องไป๋นั่นแหละ รีบทำไมก็ไม่รู้”

“ยังจะโทษคนอื่นอีก ฮึ คุณทำผมเป็นห่วงรู้ไหมเนี่ย ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าคุณหนะแก่แล้ว ให้ยืดกล้ามเนื้อเยอะๆ ก่อนวิ่ง ตะคริวกินแบบนี้แปลว่าคุณยืดกล้ามเนื้อน้อยใช่ไหม ไหนตอบมาซิว่ายืดกล้ามเนื้อครบ 20 นาทีตามที่ผมก็เคยบอกหรือเปล่า”


“อิฐ...”

“รึเปล่า?”


“น้องคนขับรถเค้าหลงทาง อิฐก็ไปถึงงานสาย โถ่ ไป๋ ไป๋จะให้คนทั้งงานรอผมอีก 20 นาทีเพื่อยืดกล้ามเนื้อก่อนวิ่งเนี่ยนะ อิฐเกรงใจคนอื่นแย่”

“ผมก็ลืมไปนี่นะ เดี๋ยวนี้คุณอิทธิกร นพณราดล เค้าเป็นถึงประธานคณะกรรมการร่างแผนขับเคลื่อนเศรษฐกิจและลดความเหลื่อมล้ำทางสังคมแห่งชาติ คุณต้องวิ่งเปิดงานสินะ ไม่ใช่ตาเป๋อตาป่องวิ่งเอาเหรียญตรงขอบถนนอีกแล้ว”


“เมื่อไหร่จะเลิกแซวอิฐสักที นี่ตั้งใจท่องชื่อตำแหน่งมาแกล้งอิฐใช่ไหม”

“ไม่รู้ หมั่นไส้ เบื่อคนที่ชอบทำให้เป็นห่วง ถ้าคุณเจ็บหนัก ผมจะทำยังไง”


“อิฐไม่ตายง่ายๆ หรอกน่าไป๋ แฟนผมเป็นถึงคณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนววิวัฒน์นะ เค้าไม่ปล่อยให้ผมตายง่ายๆ หรอกนะ... โอ๊ย! ไป๋ อิฐเย็นนะ”

“พูดมากจริง”


“ไป๋ครับ”

“อะไรอีกหละ”


“สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานนะ”

“...”


“...”

“ขอบคุณนะอิฐ”


“ไป๋ร้องไห้ทำไม”

“30 ปีแล้ว ไม่เบื่อคนอย่างกูบ้างเหรอ ยิ่งเห็นมึงแบบนี้ กูยิ่งถามตัวเองว่าทำไม มึงถึงทนคนบ้าๆ บอๆ แบบกูมาได้นานขนาดนี้ ฮึ อิฐ ทำไมกูถึงโชคดีขนาดนี้วะที่มาเจอมึง”


“อิฐต่างหากที่ต้องขอบคุณไป๋ ดูสิ ปีหน้าอิฐก็จะอายุ 60 แล้ว แต่ร่างกายอิฐยังแข็งแรงปึ๋งปั๋ง ที่สำคัญ ชีวิตก็สดชื่น การได้เจอไป๋ทุกวันตอนเช้าทำให้อิฐกระชุ่มกระชวยที่สุดเลย”

“คบกันมา 40 กว่าปีแล้ว เบื่อกูบ้างไหมอิฐ กูไม่ใช่คนปากหวานนักหรอก แต่กูก็รักมึงนะ”


“ชินแล้วหรอกน่า ไป๋ก็เป็นนี้ไง ไป๋ถึงน่ารัก อิฐต้องถามไป๋มากกว่าว่าเบื่ออิฐบ้างไหม 40 กว่าปีแล้ว อิฐเริ่มคิดคำมาบอกรักไป๋ไม่ออกแล้วนะ”

“กูคบมึงเป็นแฟนไหม ไม่ใช่คบเป็นดิกชันนารี พูดคำซ้ำก็ได้ มันก็ซึ้งเหมือนเดิมนั่นแหละ”


“ไป๋นี่ยังติดนิสัยด่าไปร้องไห้เหมือนเดิมเลย”

“อิฐ!”


“กลัวแล้วครับ ไม่ล้อแล้วครับ โอ๋ๆ อย่าฆ่าอิฐนะ อิฐตายไปเดี๋ยวไป๋ได้ติดคุกตอนแก่นะเอ้อ”

“พูดมาก”


“แต่ก็รักมากนะครับ”

“...”


“...”

“อืม รักมากเหมือนกัน ถึงแม้จะพูดน้อยก็เหอะ”


“เรื่องนั้นอิฐรู้อยู่แล้ว ใครบนโลกนี้ที่จะรักอิฐเท่าไป๋ ไม่มีหรอก ก็มีแค่ไป๋คนเดียวนี่แหละ”

“แต่ก่อนกูเคยสงสัยนะ ไม่เชิงสงสัยสิ เชิงคิดและยอมรับได้มากกว่า”


“ว่าอะไรครับ”

“ว่าความรักแท้แบบชายรักชายมันคงไม่มีจริงไง ความสัมพันธ์ที่อยู่กันไปนานๆ ดูแลกันไปเรื่อยๆ แบบนี้มันไม่มีหรอก คู่รักชายชายส่วนมากก็คงฉาบฉวย ไม่ยาวนาน ยิ่งไม่มีลูกมาข้องเกี่ยว ไม่มีสถานะทางสังคมมารองรับ การจะอยู่กันไปจนแก่จนเฒ่าไปด้วยกันมันคงหาไม่ได้”


“ไป๋...”

“กูเคยเข้าใจและรับเรื่องนี้ได้ไปแล้วนะ ตอนนั้นกูเลยคิดว่าไม่มีใครน่าจะดีกว่า โสดไปตลอดชีวิตน่าจะดีกว่า รักแท้แบบเรามันคงจะไม่มีหรอก”


“แล้วตอนนี้หละ ไป๋คิดว่าไง”

“ก็คิดว่าความคิดนั้นมันไม่จริงไง กูกับมึงก็อายุจะ 60 แล้วนะ เรียกว่าแก่ก็เรียกได้แบบเต็มปากเต็มคำเลยหละ แล้วไง แล้วมึงก็ยังอยู่ตรงนี้ไง มึงก็ไม่เห็นไปไหน สุดท้าย เราก็ได้ดูแลกันจนแก่เฒ่าจริงๆ”


“อิฐยังไม่แก่สักหน่อย”

“จ้ะ ไม่แก่เลย ลูกไอ้ว่านเพิ่งแต่งงานไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ไม่แก่เลย”


“เอาน่า ว่าแต่ฟังแล้วชุ่มชื่นหัวใจจัง อิฐดีใจจังที่ได้เป็น fairy tale story ของไป๋”

“อืม มึงนี่แหละ fairy tale story ของชีวิตกูเลยหละ”


“อิฐว่าความรักมันไม่มีข้อจำกัดหรอก จะเพศไหน อายุเท่าไหร่ สีผิวเป็นแบบไหน ทุกคนก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งนี่แหละ รักได้เกลียดเป็น”

“เดี๋ยวนี้ถ้าใครมาบอกกูว่ารักแท้ในคู่รักชายชายไม่มีจริง กูก็คงจะต้องเถียงขาดใจ”


“...”

“เนี่ย ก็ไอ้อิฐ ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้เนี่ยก็เป็นรักแท้ของไอ้ไป๋ทั้งคน”






หวังว่าเกียร์สีขาวจะได้คู่กับกาวน์สีฝุ่นไปตราบนานเท่านาน

- - - จบบริบูรณ์ - - -

- - - เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น - - -

- - - ภาคสุดท้าย - - -






นายพินต้า

กล่าวคำว่าจบบริบูรณ์ได้อย่างสมบูรณ์เสียทีสำหรับเกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น พวกเราพากันมาส่งลูกชายทั้ง 5 คนถึงฉากสุดท้ายแล้วนะครับ ไม่รู้ว่าเป็นเหมือนกันไหม แต่ผมผูกพันกับตัวละครและคนอ่านทุกคนเหลือเกิน อย่าลืมนะครับ พรุ่งนี้คืนสิ้นปี เราจะมาส่งท้ายนิยายเรื่องนี้ด้วย WRITER TALK และเราจะสวัสดีปีใหม่ด้วยกันในนิยายเรื่องใหม่เรื่อง "ใครคือ... อองชองเต" ใครยังไม่อ่านตอนแรกกดอ่านได้เลยนะ เสิจค้นพาชื่อนิยายได้เลย


ละครโรงใหญ่ของไป๋อิฐโฟคเพียวว่านรูดม่านปิดฉากลงแล้ว

แต่นายพินต้ายังหวังใจเป็นอย่างยิ่งว่า

จะมีโอกาสรับใช้ทุกท่านในนิยายเรื่องต่อไปนะครับ


ไปเที่ยวโลกใหม่ โลกที่ชื่อว่า NINEPINTAniverse กัน :)

ความคิดเห็น