Li Aza

เสิร์ฟร้อนๆ ไว้บนหน้าตักของรีดนะคะ เรื่องนี้ก็แสบถึงทรวง พริกสิบเม็ด พร้อมแล้วเรียกร้องได้เลยค่ะ มันในอารมณ์แน่นอน (ถึงรีดไม่ค่อยจะเยอะแต่ก็ขอขอบคุณนะคะ) รักด้วยใจค่ะ

ตอนที่ 3 เจ้าสาวที่หายไป

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 เจ้าสาวที่หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 163

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 เจ้าสาวที่หายไป
แบบอักษร

“เร็วสิวะ  เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้าหรอก”  ชายฉกรรจ์ทั้งห้ารีบช่วยกันอุ้มพรรษภิรมย์หลังจากที่ห่อร่างไร้สติในตู้ที่ออกแบบมาให้ง่ายต่อการขนย้ายและไม่เป็นที่สังเกตของคนที่พบเห็น  พวกเขารีบเดินไปที่รถที่จอดรออยู่ข้างโรงแรมแล้ววางเธอเข้าไปในรถ  ขับออกไปด้วยความเร็วทันที

            “งานนี้รับรองเร็วเละแน่วะ”  ฟาร์ลพูดขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ  เขารอเวลานี้มานานแล้วเพราะนี้คือช่องทางที่จะสร้างเงินมหาศาลให้กับเขา  “เราจะส่งข้อความไปให้นาธานเมื่อไหร่”  แฟรงค์ถามขึ้น  ฟาร์ลยกยิ้มอย่างพอใจทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการเขาเตรียมเรื่องนี้เป็นเดือนๆ  เมื่อได้ข่าวว่าลูกชายคนเดียวของเจ้าของธนาคารใหญ่กำลังจะเข้าประตูวิวาห์  แผนชั่วก็ผุดขึ้นมาบ่นหัวสมองของเขาทันที  “รอก่อนสิวะ  อยากของหวานต้องใจเย็นๆ”  ฟาร์ลยิ้มร้ายในทันที  “รอให้มันคลั่งก่อนดีกว่า  บอกพรุ่งนี้ยังไม่สาย”    เสียงหัวเราะดังขึ้นกลางวงสนทนา  ฝั่งนาธานที่กำลังยืนรอพรรษภิรมย์มาเข้าพิธีอยู่นานสองนานก็ยังไม่มีวี่แววที่เธอจะเข้ามา  จนเขาร้อนรนขึ้นมา  “เกินอะไรขึ้นทำไมเจ้าสาวไม่มาสักที”  เสียงผู้คนที่อยู่ในงานเริ่มการสนทนาไปต่างๆนานา   ทำให้นาธานอยู่ไม่สุข  “นาธานแย่แล้ว!!  หาพรรษภิรมย์ไม่เจอ”  เพื่อนเจ้าบ่าววิ่งตาเหลือกมากระซิบหลังจากที่นาธานให้อารีฟไปตามพรรษภิรมย์ซึ่งเขาหายไปนานสองนานแล้วถึงวิ่งกลับมาแจ้งข่าวร้าย  ความรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงที่กลางหัวเขา  นาธานถึงกับเก็บอาการไม่อยู่  “แกพูดบ้าอะไรวะ  แพทจะหายไปได้ยังไง”  การพุดคุยของสองหนุมอยู่ในสายตาของแขกและนักข่าว  เมื่อได้ยินดังนั้นนักข่าววิ่งกรูเข้าไปหานาธานทันที 

            “เมื่อกี้ที่พูดว่าเจ้าสาวหายไปจริงหรือเปล่าคะ”  นักข่าวคนหนึ่งจ่อไมถามนาธาน  นาธานเดินฝ่าฝูงนักข่าวออกมาทันที  เขาใจร้อนรีบเดินแกมวิ่งมาที่ห้องรับรองเพื่อที่ไปตามหาพรรษภิรมย์  “แพท  แพท คุณอยู่ไหน  นาธานน้ำตาไหลเอ่อ  เป็นไปไม่ได้แพทจะหายไปได้ยังไงกันเธอจะไปไหนได้วันนี้เป็นวันสำคัญของเขากับเธอ  เธอไม่มีวันทิ้งเขาไปไหนแน่นอน  นาธานวิ่งหาว่าพรรษภิรมย์เหมือนคนบ้า   เขาทรุดตัวลงกับพื้นสนามหญ้าเพราะเขาไปทุกทีในห้องที่มี  ดูทุกซอกทุกมุมในงาน  กลับไม่มีแม้แต่เงาของเธอเลย 

            เมื่อแขกและนักข่าวกลับไปหมดแล้ว  ครูสสั่งให้คนปิดข่าวเรื่องงานแต่งที่พังไม่เป็นท่าของนาธานกับพรรษภิรมย์  ครูสเข้าไปปลอมโยนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ตอนนี้ไม่อยากพูดกับใคร         “พ่อเสียใจด้วยนะลูก  พ่อจะช่วยตามหาแพทอีกแรง”  นาธานกำหมัดแน่นน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบสองแก้ม    “เธอทำแบบนี้ได้ยังไงแพท”  “เธอหายไปไหนกันแน่”  นาธานยันกายที่หนักอึ้งเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านแต่ทุกอย่างก็ดับวูบทันที  นาธานตกบันไดลงมาสิบกว่าขั้นแล้วสลบแน่นิ่งไป

            กรี๊ด!  เสียงกรีดร้องของสาวใช้ในบ้านทำให้ครูสวิ่งออกมาดู  เห็นนาธานนอนจมกองเลือดอยู่ที่บันได

            “นาธาน  เกิดอะไรขึ้น”  เขาหันไปถามเด็กรับใช้ในบ้านทันที  “คุณนาธานตกบันไดค่ะ”  หัวใจของคนเป็นพ่อแทบสลายเมื่อเห็นลูกชายคนเดียวมาเจอเรื่องแบบนี้เขายิ่งเจ็บและทรมานใจยิ่งกว่า  “เรียกรถโรงพยาบาลมาเร็ว”  ครูสสั่งสาวใช้ทันที

            น้ำถังใหญ่ถูกสาดเหน้าพรรษภิรมย์อย่างจัง แค่ก ๆๆ  ห๊ะ  พรรษภิรมย์ลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมาทันที  สถานที่ที่ไม่คุ้นตา  ฟาร์ลลากเก้าอี้ที่มีพนักพิงมาตรงหน้าพรรษภิรมย์ แล้วใช้นิ้วหยาบเกลี่ยผมออกจากหน้าเธอด้วยความอ่อนโยน  “ไม่ต้องกลัวฉันหรอกนะ  ฉันแค่มีเรื่องให้เธอช่วยนิดหน่อย”  พรรษภิรมย์นั่งนิ่งเพราะเธอรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้นิ่งจะดีที่สุด  ขืนเธอโวยวายอาจเจ็บตัวได้   “คือฉันรู้มาว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับมหาเศรษฐี  ฉันก็พอเดาได้นะว่าเธอคงมีความสำคัญกับไอ้หล่อเงินหนานั้นอยู่มากพอสมควร”  ฟาร์ลหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ  เสียงหัวเราะช่างเป็นเสียงที่น่าขยะแขยงที่สุด  แต่พรรษภิรมย์ก็ยังอดทนที่จะฟังคำเน่าๆที่ฟาร์ลพ่นออกมาไม่ขาดสาย  “คือฉันเนี่ย  อยากให้เธอช่วยมาเป็นตัวประกันให้ฉันสักสองสามวันเพื่อกดดันให้นาธานโอนเงินให้ฉันได้ไหม  ฉันไม่ขอมากหรอกนะสักร้อยล้านก็พอ”  พรรษภิรมย์จ้องหน้าฟาร์ลนิ่ง   “เงินมันไม่มากหรอกนะสำหรับว่าที่เมียคนสวยอย่างเธอ  เธอยิ่งดูยิ่งเร้าร้อน”  พูดจบฟาร์ลก็ยื่นหน้ามาใกล้หน้าของพรรษภิรมย์แล้วใช้ลิ้นเลียแก้มเนียนของเธอ  ลิ้นสากยิ่งสัมผัสเนื้อสาวแล้วทำให้เธอยิ่งขยะแขยงมากขึ้น  พรรษภิรมย์ขยับถอนหนี  “ อย่าห่วงเลยฉันไม่พิศวาสเธอหรอก  พอได้เงินมาฉันสามารถซื้อผู้หญิงที่สวยกว่าเธอ  สดๆซิงๆฉันไม่มานั่งกินเดนไอ้นาธานหรอก หึหึ”  ได้ยินแบบนั้นแล้วพรรษภิรมย์ค่อยโล่งใจมากขึ้น  ไอ้บ้าเอ่ย  อย่าให้ฉันหนีไปได้นะ จะแจ้งตำรวจจับให้หมดเลย  เมื่อทุกคนออกไปข้างนอกที่เหลือแค่คนเฝ้าคนเดียวแล้ว  พรรษภิรมย์ต้องหาทางรอดออกไปจากที่นี้ให้ได้  เพราะพวกมันต้องฆ่าเธอเป็นแน่เพราะเธอเห็นหน้าพวกมันแล้ว  ที่มันยังปล่อยเธอไว้เพราะเธอยังมีผลประโยชน์กับมันอยู่

            “ฉันอยากเข้าห้องน้ำ  พาฉันเข้าห้องน้ำได้ไหม”  พรรษภิรมย์เรียกชายร่างใหญ่ที่นั่งเฝ้าไม่ไกล  ทอมมี่เดินเข้ามาใกล้ๆพรรษภิรมย์  “อย่าคิดตุกติกหรือคิดหนีนะ  ฉันฆ่าเธอแน่”  คำขู่ที่พ่นออกมาทำให้เธอรู้ว่าเธอต้องตายแน่ๆถ้ามันจับได้ว่าเธอจะหนี  “ฉันไม่หนีให้เมื่อยหรอกน่า  เพราะนาธานต้องมาประกันตัวฉันแน่นอนเงินแค่ร้อยล้านสบายมากสำหรับเขา”  ทอมมี่ผลักพรรษภิรมย์ให้เดินไปทางฝั่งห้องน้ำ  “โอ้ย  เห็นไหมเนี่ยว่าฉันเดินลำบากไม่ต้องผลักก็ได้”  พรรษภิรมย์บู้ยปากให้ดูชุดเจ้าสาวที่เธอใส่อยู่    “มีชุดให้เปลี่ยนบ้างไหมจะได้เดินนั่งสะดวก”  ทอมมี่จึงหยิบชุดในถุงสีน้ำตาลให้เธอเพราะพวกเขาเตรียมไว้เปลี่ยนให้เธอเวลาที่จับตัวเธอมาเพราะกลัวว่าจะมีใครผิดสังเกต   พรรษภิรมย์หยิบชุดออกมาแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำเปลี่ยนชุดทันที  เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มหน้าพรรษภิรมย์  ในเวลานี้คือจังหวะที่ดีทีสุดที่เธอจะหนี 

            “ว้ายๆๆๆ”   ทอมมี่รีบวิ่งเข้าไปดูว่าเกิดอะไรในห้องน้ำ  แต่พอชะโงกหัวเข้าไปดูก็โดนฟาดด้วยขวดจนสลบแน่นิ่ง  พรรษภิรมย์รีบวิ่งออกมาจากโกดังทันที  สายตาสอดส่ายหาทางหนีขาก็วิ่งไม่ยอมหยุด  “วิ่งสิวิ่ง เธอต้องวิ่งออกจากที่นี้ให้เร็วที่สุด”   พรรษภิรมย์วิ่งเลาะแนวชายป่าไปเรื่อยๆจนเจอถนน   สายตาคู่สวยมองซ้ายขวาเพื่อดูความปลอดภัยให้แน่ใจว่าพวกนั้นจะไม่ตามมา 

            “นั้นมันอยู่ตรงนั้น”  เสียงดังขึ้นจากทางด้านหลัง   พรรษภิรมย์วิ่งข้ามไปยังถนนอีกฝั่งด้วยความเร็ว  เธอวิ่งไม่คิดชีวิตวิ่งหายเข้าไปในป่าทั้งหนามเกาะเกี่ยวเลือดไหลซิปไปทั่วกายก็ไม่อาจต้านทานหัวใจแกร่งของเธอได้  เธอจะต้องรอดออกไปจากที่นี้ กลับไปหานาธานเขาคงรอเธออยู่คงกังวลเป็นแน่แท้  พรรษภิรมย์เหนื่อยหอบแล้วนั่งลงข้างต้นไม้ใหญ่เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้   มองไปรอบๆตัวเองมีแต่ป่าไปหมด  ใจดวงน้อยเต้นระริกด้วยความกลัว  “สติสิ สติ  เธอต้องไหวพรรษภิรมย์”  พรรษภิรมย์หาต้นไม้ที่เธอพอจะปีนขึ้นไปยังที่สูงได้  เพื่อที่จะมองหาแสงไฟจากตึกหรืออาคาร  ใช้เวลาไม่นานพรรษภิรมย์ก็ปีนขึ้นไปถึงจุดที่พอจะมองเห็นแสงไฟได้  เธอเห็นแสงไฟจากถนนมันอยู่ทางซ้ายมือของเธอพรรษภิรมย์รีบปีนต้นไม่ลงมาแต่ขาเธอต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นแสงไฟเบื้องล่างมุ่งมาทางเธอ

             “เจอไหมวะ  มันหลับอยู่ที่ไหนวะ”  เธอจำได้เสียงของฟาร์ลแน่นอน  พรรษภิรมย์หยุดการกระทำทุกอย่างนั่งกอดต้นไม้แน่นเธอคงต้องค้างเติ่งอยู่บนต้นไม้อีกสักระยะเพราะหากลงไปแล้วเจอเข้ากับพวกมัน  เธอต้องโดนฆ่าแน่นอน 

            “จิ๊บๆๆ  เสียงนกร้องข้างๆหู  ปลุกให้เธอตื่น   พรรษภิรมย์มองลงไปข้างล่างมันทำให้ขาเธอสั่นขึ้นมาทันที  นี้ฉันขึ้นมาสูงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย  เมื่อเท้าสองข้างสัมผัสพื้นโลกพรรษภิรมย์มุ่งหน้าไปทางถนนทันที  นั่นไงถนนเจอสักที  พรรษภิรมย์ยืนอยู่ข้างถนนรอไม่นานก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มมุ่งหน้ามาทางนี้   จังหวะเดียวกัน  ติ่ง !  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  “สินค้าพร้อมส่งออกแล้วครับนาย”  พรรษภิรมย์วิ่งขึ้นไปโบกไม้โบกมือเพื่อให้รถคันนั้นจอดรับเธอไปด้วย 

            “จอดด้วยค่ะ  จอดด้วย”  ด้วยการความเร็วที่คงของรถ  ทำให้เจสันแทบจะหักหลบผู้หญิงที่วิ่งเข้ามาตัดหน้ารถไม่ทัน  ร่างของพรรษภิรมย์ที่กระโดดหลบรถตกลงไปข้างถนนศรีษะเธอกระแทกเข้ากับก้อนกินอย่างจังทำให้พรรษภิรมย์สลบไปทันที   เสียงเบรกรถดังสนั่นทั้งป่า

ความคิดเห็น