ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความสัมพันธ์ที่มิอาจยอมรับ

ชื่อตอน : ความสัมพันธ์ที่มิอาจยอมรับ

คำค้น : อ๋อง วาย ชายรักชาย มาเฟีย เด็กดื้อ ครู

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2561 07:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความสัมพันธ์ที่มิอาจยอมรับ
แบบอักษร

​"อึก...พี่สาม...ปะ..ปล่อย..อื้อ!"

ถึงแม้เหล่าคนด้านนอกที่ประกอบไปด้วยทหารองค์รักษ์ ขันที และนางกำนัล ต่างยืนก้มหน้าสงบเสงี่ยมออกห่างจากกระโจมสิบก้าว ป้องกันผู้คนภายนอกที่เข้าใกล้กระโจมพักขององค์ชายสาม แม้จะได้ยินเสียงแปลกๆจากด้านในแต่สีหน้าคนเหล่านั้นไม่เปลี่ยนสักนิด

ด้านในกระโจมยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างหากผ่านฉากกั้นแบ่งกระโจม ด้านในคือห้องนอนขององค์ชายสามที่เปลี่ยนเป็นห้องลงทัณฑ์สวาท 

ความรักที่มิอาจยอมรับ แต่ไม่สามารถปฏิเสธ ความสัมพันธ์ที่เกินกว่าพี่น้องท้องเดียวกันพึงกระทำ 

แต่มันไม่ใช่ครั้งแรกและคนแรก และไม่ใช่ครั้งสุดท้ายและคนสุดท้าย

เหมือนทุกๆครั้งที่ต้องก้มหน้ารับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต่อให้ฆ่าตัวตายคนพวกนี้ก็ฉุดวิญญาณกลับมาได้ทุกครั้ง...จนคร้านจะทำร้ายตัวเอง..ไหนจะชีวิตของคนนับร้อยในตำหนักอ๋องเก้า  ที่ต้องแขวนไว้บนความเป็นความตายของตนเพียงผู้เดียว

บนเตียงที่กว้างราวสามคนนอนมีสองร่างอยู่บนนั้น ร่างหนึ่งในชุดตัวในสีขาวกำลังคุกเข่า อีกร่างเปลือยเปล่าขาวนวลกลางเตียงสีแดง มือสองข้างถูกพันธนาการด้วยสายหนังยึดกับข้อเท้าของตนเองนอนคว่ำหน้าโก้งก้นขึ้นสูง ผมดำยาวสลวยสยายไปบนที่นอนสีแดงเพลิง

ร่างบางชื้นเหงื่อครางในลำคอ ปากเล็กจิ้มลิ้มกัดหมอนนิ่มกั้นเสียงครางหวาน ยามเมื่อแท่งหรรษายาวสองคืบแทรกผ่านรอยจีบ ที่ฝืดเคืองไม่กสรล่อลื่น ส่วนปลายจมหายไปในประตูสวรรค์ที่พร้อมดูดกลืนสิ่งแปลกปลอมที่ล่วงล้ำภายใน

"น้องเก้า ดูเจ้าไม่ได้รังเกียจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดูสิทั้งที่ข้าอยากดึงออกแต่ เจ้ากลับดูดแน่นจนข้าไม่สามารถทำได้ จำต้องปล่อยแท่งหรรษาให้จมลึกเข้าไปจนสุด..ช่างเป็นภาพที่หน้าดูยิ่งนัก"

ใครบอกกัน...เจ้าพี่บ้านั้นหละกดเข้ามาจนสุดความยาว แม้จะเล็กแต่ก็ทำเอาจุกแน่นแถมยังไม่มีตัวช่วย แท่งหรรษาที่ทำจากไม้ต่อให้ขัดจนเรียบลื่นดีเพียงใดมันก็ยังทำเอาเจ็บแสบปากทางอยู่ดี

"อ๊า!!!"

หยวนเหยาร้องลั่นเมื่อแท่งหรรษาถูกกระชากออกในครั้งเดียวจนเกิดเสียงน่าอาย ร่างกายสั่นระริกด้วยความกระสันเสียว ร่างกายน่าอายที่เสพติดความทรมานน่ารังเกียจ กระตุกเสร็จสมแต่มิอาจปลดปล่อยน้ำขาวขุ่น กลับยิ่งทรมานมากกว่า

ช่องทางขมิบอากาศรัวเร็ว ร่างบางยังกระตุกเสร็จสม แต่ใครจะรู้หากไม่มีสิ่งนั้นก็มิอาจปลดปล่อยจากความทรมานในเกมลงทัณฑ์ครั้งนี้

"ต่อไปคือการทำโทษที่เจ้าหาเรื่องเจ็บตัว..และพี่สามต้องไปตามแก้"

"พะ..พี่..สาม..อ๊ะ!!!"

"ชู่~หากเสียงดังคนอื่นอาจได้ยินเสียงหวานๆของเจ้า และข้าไม่ชอบให้เจ้าครางให้คนอื่นได้ยิน เจ้าอาจได้รับโทษเพิ่ม หยวนเหยา"

หยวนเหยากัดผ้าปูแน่น ยามเมื่อแท่งร้อนด้านหลังจ่อที่ปากทาง ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอของพี่สามที่ชั่วร้าย ยามกดแทรกส่วนแข็งขืนเข้ามา แก้มก้นกลมถูกแบะออกด้วยสองมือหยาบ ส่วนปลายใหญ่กดผ่านเข้าไปด้านในที่รัดแน่น

หยวนเหยากระตุกเกร็ง รับความเจ็บปวดยามสอดแทรกไร้สิ่งหล่อลื่น ปากทางฉีกออกตามขนาดที่ใหญ่ขึ้นกว่าส่วนปลาย ร่างบางอยากจะเขยิบหนีความทรมาน แต่ถูกยึดด้วยคีบเหล็กที่กอดรัดจากด้านหลังแบนไปตามแผ่นหลังเนียน

ความเจ็บเปลี่ยนเป็นสุขสม เสียงครางหน้าอายมิอาจกลั้นความหรรษาที่ได้รับการเติมเต็ม แท่งร้อนยาวใหญ่ถูกกระแทกจนมิด เข้าโพลงถ้ำร้อนที่ขยับสวนขึ้นอย่างลืมตัว

"ชอบสินะ ข้ารู้เพราะพวกข้าสอนเจ้ามาดี ยกสะโพกหน่อย ข้าจะกระแทกแรงๆจนกว่าเจ้าจะพอใจ...หยวนเหยา"

แท่งร้อนถูกดึงออกจนสุดความยาว ร่างบางผวาตามติด ช่องทางร้อนขมิบรัดส่วนปลายยอดไว้ แท่งร้อนเพียงขยับส่วนหัวบานที่ปากทาง ตื้นๆผลุบเจ้าออกเพียงส่วนปาก จนรู้สึกคันยุบยิบ 

ทรมาน ลึกกว่านี้ กระแทกแรงๆ อยากปลดปล่อย ข้าต้องการสิ่งนั้น ในหัวสมองขาวโพลนมีแต่ความต้องการที่ถูกสั่งสอนให้จดจำ

ใบหน้างามแดงซ่าน ครางหวานไม่สนใจสิ่งใด ทุกอย่างจดจ่ออยู่ที่ด้านหลังที่โดนกลั่นแกล้ง ถึงพยายามฝืนเท่าไหร่ มันไม่เคยสำเร็จ ความตั้งใจจะถูกทำลายลงด้วยน้ำมือคนพวกนี้ คนที่มีสายเลือดเดียวกัน คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่น้อง

"พี่ชาย..อ๊า!!ให้ข้า..ขอสิ่งนั่นให้ข้า..อ๊ะ~"

เมื่อความต้องการถึงขีดจำกัด คำหน้าอายร้องขอการเสพสมก็หลุดออกมา สะโพกยกสูงเพื่อให้ส่วนนั้นเข้ามาลึกขึ้น แต่คนด้านหลังมักจะถอยออกให้เหลือเพียงส่วนปลายที่ยังทำหน้าที่ของมัน

"เจ้าอยากได้อะไรหละ น้องรัก แบบนี้หรือเปล่า หึ..หึ"

ส่วนนั้นกระแทกเข้ามาสุดลำอย่างไม่ตั้งตัวเติมเต็มจนแน่น ภายในบีบรัดหนุบหนับ ร่างบางเคลิ้มลอยน้ำลายไหลออกมุมปาก ร่างกายกระตุกเสร็จครึ่งๆกลางๆ ร่างบางดิ้นพล่านด้วยความทรมานยิ่งขึ้น

"มันคือการลงโทษดังนั้น ข้าจะไม่ให้เจ้าเสร็จสม ข้าจะให้ฝ่าบาทเป็นผู้วินิฉัย ดังนั้นก็จงอดทนไปก่อนนะน้องชายที่รัก"

"ไม่..พี่สาม..ข้า..อ๊า!~~อ๊า~~พี่สาม"

เอวสอบกระแทกลงโพลงนิ่มที่ตอดรัดสิ่งแปลกปลอม กระแทกจุดอ่อนไหวด้านในซ้ำๆ แต่องค์ชายสามรู้ดีต่อให้กระแทกนานเท่าไหร่หรือจนตนเสร็จสมปลดปล่อยเชื้อมังกรเข้าไปมากเท่าไหร่ น้องชายที่น่ารักก็ไม่อาจเสร็จสมหากขาดสิ่งนั้น

สิ่งที่พวกเขาใช้เพื่อฝึกร่างกายที่แสนสวยงามให้เชื่อฟังยามขัดคำสั่ง ต่อให้เจ้าตัวไม่ยินยอมแต่ไม่อาจต่อต้าน







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น