Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเสิ่นเวยกับจ้าวอวิ๋นหลาน

ชื่อตอน : บทที่ 8 มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเสิ่นเวยกับจ้าวอวิ๋นหลาน

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 202

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเสิ่นเวยกับจ้าวอวิ๋นหลาน
แบบอักษร

        จูอี้หลงระมัดระวังตัวมาโดยตลอด เขาระมัดระวังคำพูดของตัวเอง เขาระมัดระวังในทุกการกระทำของตัวเอง การระมัดระวังที่เขาทำจนติดเป็นนิสัยได้ตัดขาดเขาออกจากสังคมส่วนใหญ่ของคนในวงการบันเทิงที่คนจะเห็นเขาก็ต่อเมื่อเขากำลังทำงาน         

        คนที่เริ่มคุ้นเคยกับจูอี้หลงเท่านั้นที่จะเห็นว่าการระมัดระวังของเขาล้วนเริ่มจากความใส่ใจในผู้อื่นมาเป็นอันดับแรก ในกองถ่าย ภาพชินตาก็คือจูเหล่าซือที่ก้มหน้าก้มตาท่องบท ความกังวลกลัวว่าเขาจะทำไม่ได้ดีแล้วพลอยทำให้คนอื่นเดือดร้อนกลับยิ่งทำให้เขาลืมบทที่ท่อง จูอี้หลงจึงมักจะก้มหน้าก้มตาอยู่กับบทของเขา พยายามจะจำและตีบทให้แตก         

        ไม่มีใครกล้ากวนเขาเมื่อยามที่เขาท่องบท ยกเว้นไป๋อวี่             

        ตอนแรกจูอี้หลงจะนึกหวาดกับการพยายามเข้าหาของนักแสดงรุ่นน้อง แต่ด้วยความเกรงใจที่ติดเป็นนิสัยทำให้เขายอมให้ไป๋อวี่เสมอ เผลอเพียงแค่ไม่ถึงสองอาทิตย์ จูอี้หลงก็เริ่มลดเกราะกำบังรอบตัวลง จากที่เคยเฉยชาหรือหลบเลี่ยงค่อยๆกลับกลายเป็นการเฝ้ามองและอยู่เคียงข้างกันจนแทบตลอดเวลา แต่นั่น....ก็ทำให้เขาเริ่มกลัวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง         

        กับคนที่เคยอยู่อย่างปลอดภัยมาตลอดเวลา เหมือนปูเสฉวนที่ซุกตัวหลบซ่อนอยู่ในเปลือกหอยแข็ง ไป๋อวี่ทำให้จูอี้หลงรู้สึกเหมือนกับว่าเปลือกแข็งที่เคยห่อหุ้มเขาไว้ให้ปลอดภัยได้ถูกเจาะถูกทุบทำลายจนแหลกละเอียด          

        แต่เมื่อเขาโผล่พ้นเปลือกแข็งออกมา เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นลูกเป็ดที่ออกมาดูโลกภายนอกเป็นครั้งแรก เขาเป็นลูกเป็ดที่คอยวิ่งตามสิ่งแรกที่เห็นเมื่อเขาโผล่พ้นเปลือกไข่ออกมา .... ไป๋อวี่          

        โลกใหม่ของเขาช่างน่าตื่นเต้น น่าค้นหา และก็รู้สึกได้ว่าปลอดภัยเสมอหากเขามีไป๋อวี่อยู่ข้างๆ ทุกช่วงเวลาของวันที่เขาได้อยู่กับไปอวี่คือช่วงเวลาที่เขามีความสุขเป็นที่สุด ..... แต่เหตุการณ์หลายๆอย่าง คำพูดหลายๆคำที่เขาได้ยิน หลังจากที่กองถ่ายเจิ้นหุนได้ปิดไปแล้วนั้น ทำให้เขาต้องหยุดคิด....            

        โดยเฉพาะในวันนั้น วันที่เขากับไป๋อวี่มีถ่ายสัมภาษณ์ด้วยกัน ตอนสัมภาษณ์ทั้งเขาและไป๋อวี่ยังมีความสุขกับการได้ตอบคำถาม ได้ล้อกันเล่น เหมือนคนที่คบหากันมานับสิบปี แต่หลังจากวันนั้นทำไมไป๋อวี่จึงดูเหมือนจะเปลี่ยนไป          

        ก่อนจะจากกันในวันนั้น จูอี้หลงยังมีโอกาศได้พบกับไป๋อวี่อีกครั้งที่นอกห้องสตูดิโอถ่ายทำการสัมภาษณ์ การถ่ายซ่อมสัมภาษณ์เดี่ยวของเขาทำให้เสียเวลาไปมาก ตอนแรกเขานึกว่าเขาจะต้องรีบออกมาจากที่นั่นโดยไม่ได้ร่ำลาไป๋อวี่ เขาดีใจที่เห็นไป๋อวี่ยังอยู่ที่ด้านนอกสตูดิโอ ถึงจะไม่ได้พูดคุยกันมากมาย แต่จูอี้หลงก็มีโอกาศเกาะกุมแขนไป๋อวี่อย่างแผ่วเบาแม้จะต้องเร่งรีบเดินจากมา        

        .... หรือว่าเขาจะรีบมากจนเกินไป จนไป๋อวี่ไม่สำเหนียกในความรู้สึกที่เขาส่งผ่านทางปลายนิ้วไปให้... ไป๋อวี่ได้พูดหรือได้แสดงอาการอะไรหรือเปล่า ที่ทำให้เยี่ยหลาน ผู้ช่วยผู้จัดการของไป๋อวี่ ต้องเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้น .... เลิกทำเหมือนไป๋เหล่าซือเป็นจ้าวอวิ๋นหลานได้แล้วนะ...          

        เยี่ยหลานหมายความว่าอะไร... เขาเข้าใจอะไรผิดกระมัง ทั้งหมดที่ผ่านมา มันเป็นเพียงแค่เรื่องของเสิ่นเวยกับจ้าวอวิ๋นหลานอย่างนั้นหรือ มันเป็นเขาที่คิดไปเอง หรือว่าเป็นไป๋อวี่? จูอี้หลงรู้สึกสับสนจนไม่อยากจะพบหน้าใคร เขาอยากจะถอยห่างออกมา เพื่อที่จะได้มองกลับเข้าไป แล้วพิจารณาอย่างถ่องแท้ ถึงความรู้สึก ทั้งของเขาเองและของไป๋อวี่....         

        แล้วเขาก็มองเห็น แล้วเขาก็รู้ เสิ่นเวยกันจ้าวอวิ๋นหลาน อาจจะเป็นเพื่อนรักผู้ร่วมอุดมการณ์และมีชะตากรรมเดียวกัน แต่เขา.. จูอี้หลงกับไป๋อวี่ไม่ใช่! ไป๋อวี่ไม่ใช่เพื่อนรักของเขา แล้วเขาก็ไม่ได้มีอุดมการณ์อะไรที่ต้องทำร่วมกับไป๋อวี่          

        จูอี้หลงหวาดกลัวความรู้สึกของตนเอง เขาหวาดกลัวความรู้สึกของเสี่ยวเวยที่รอคอยคุนหลุนมานับหมื่นปี

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}