악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย36

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย36
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๓๖



ชานยอลจ้องมองชายชราตรงหน้าที่เดินถือไม้เท้าตรงมายังตน เขาไม่เอ่ยถามอะไรเพราะจะรอดูว่าคนเหล่านี้ต้องการอะไรถึงได้จับตัวเขามาหรือเพราะคนเหล่านี้เป็นศัตรูกับปีเตอร์และอดัมถ้าเขาได้ยินไม่ผิด เมื่อสักครู่มีคนพูดถึงสองคนนี้

“คุณรู้จักกับปีเตอร์” ชายชราตรงหน้าถาม เขาจึงพยักหน้าเป็นคำตอบ


“แล้วอดัม” ชายชราเอ่ยถามอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจเพราะเขารู้มาว่าทั้งสองคนไม่ถูกกัน แต่ทำไมวันนี้อดัมถึงได้มาเหยียบที่คฤหาสน์ตระกูลคลาส


“อดัมน่ะเหรอครับ” ชานยอลถามย้ำชายชราตรงหน้สก็รับพยักหน้าให้


“ปีเตอร์น่ะผมรู้จัก แต่อดัมผมไม่มั่นใจว่าเขาอยากจะรู้จักผมหรือเปล่า” ชานยอลพูดติดตลกแต่คนฟังไม่ตลกด้วยแถมยังทำหน้าไม่เข้าใจส่งมาให้อีก


“เห็นไหมคุณปู่ มันต้องเป็นพวกเดียวกันนั่นแหละ จับมันไปเป็นตัวประกันเลย” เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลตะโกนขึ้นเมื่อได้ฟังที่ชานยอลพูด ซูดึงชานยอลมาหลบที่ด้านหลังของตัวเองเมื่อได้ยินแบบนั้น


“ซู เดี๋ยวฉันเจรจาก่อน” ชานยอลพูดขึ้นแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายชราอีกครั้ง


“ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณปู่ช่วยอธิบายให้ผมฟังจะได้ไหมครับ” ชายชราตรงหน้ามองชานยอลอย่างไม่เข้าใจ เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาในตอนนี้ไม่มีแม้แต่ความกลัว แถมยังพูดกับตนอย่างสุภาพ ยิ้มให้อย่างเป็นมิตรต่อกัน


“อย่าไปพูดกับมันครับคุณปู่” เด็กหนุ่มคนเดิมตะโกนขึ้นขัดอีกครั้งอย่างไม่พอใจ


“ทอม แกเงียบไปก่อนปู่จะพูดกับเขา” เด็กหนุ่มหุบปากเมื่อถูกคนเป็นปู่ตวาดใส่ แต่ไม่วายที่ปากยังขมุบขมิบอยู่อย่างขัดใจ


“ที่เราจับคุณมาเราไม่ได้มีเจตนาร้ายเราเพียงอยากต่อรองกับปีเตอร์” ชานยอลพยักหน้ารับ


“ฉันว่าเราไปหาที่นั่งก่อนดีกว่า ตามมาสิ” ชายชราเอ่ย เขากับซูจึงเดินตามเข้าไปภายในที่มีโซฟาขาดๆให้นั่ง ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกับชายชราโดยมีเหล่าชายฉกรรจ์ล้อมรอบเอาไว้ แถมยังมีเด็กเล็กโผล่หน้ามามองดัวยความสนใจกับคนแปลกหน้าทั้งสองอย่างพวกเขา


“น้ำจ๊ะ” เด็กสาวยกน้ำยื่นมาให้ ชานยอลกับซูรับมาอย่างเกรงใจ 


“มาดาม” ซูร้องขึ้นเมื่อเขาเห็นเจ้านายอีกคนของตัวเองยกน้ำในแก้วขึ้นดื่ม มาดามของเขาไม่คิดว่าในแก้วน้ำจะมีส่วนผสมของอย่างอื่นเจือปนมาด้วยเลยหรือ ชานยอลยกน้ำดื่มจนหมดแก้วแล้วฉีกยิ้มให้กับคนดูแล ซูก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา


“ผมพร้อมฟังแล้วครับ” ชานยอลหันไปพูดกับชายชราตรงหน้าที่นั่งจ้องเขาทั้งสองคนอยู่


“พวกเราถูกไล่ที่จากปีเตอร์ พวกเรารู้ว่าที่ตรงนั้นเป็นของเขาแต่พวกเราก็อยู่มาตั้งแต่รุ่นทวดถ้าพวกเราออกมาแล้วจะไปอยู่ที่ไหน ไหนจะเด็กๆอีก คนแก่ก็มีเยอะ ขอร้องล่ะอย่าไล่พวกเราเลย” ชายชราตรงหน้าพูดพร้อมกับท่าทางที่จะนั่งลงกับพื้นเพื่อขอร้องเขาแต่ยังดีที่เด็กสาวที่อยู่ข้างๆพยุงตัวเอาไว้ก่อน ชานยอลหันไปมองซูที่นั่งอยู่ข้างๆซูส่ายหัว


“ไม่สงสารพวกเราก็สงสารเด็กๆเถอะนะ คุณคงเป็นคนของปีเตอร์ถึงได้ออกมาจากคฤหาสน์หลังนั้น” ชายชราพูดขึ้นอีกครั้ง


“แค่ออกมาแต่เราก็ไม่ได้เป็นคนสำคัญนิ” ซูพูดขึ้นทำให้ทุกคนถึงกับเงียบ ชายชรามองคนทั้งสองก็จริงอย่างที่พูดพวกเขาลืมไปได้ยังไงว่าสองคนนี้อาจเป็นเพียงลูกน้องเท่านั้น


“ถ้าไม่ใช่คนสำคัญก็ฆ่ามันทิ้งเลยปู่คนพวกนี้อยู่ไปก็รกโลก” หลานชายของชายชราตะโกนขึ้นอย่างฉุนเฉียวเพราะขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียเขาก็ไม่ชอบขี้หน้าแล้ว


“ทอม ผู้ใหญ่เขาคุยกัน” เด็กน้อยเงียบไปอีกครั้งเมื่อถูกดุจากคนเป็นปู่


“พี่คะหนูอยากได้บ้านหนูคืน” เด็กน้อยตัวเล็กน่ารักพูดขึ้น


“มาดาม” ซูขัดขึ้นอีกครั้ง เขารู้ว่ามาดามของตนเป็นคนใจอ่อนแค่ไหนยิ่งเป็นเด็กแล้วด้วย


“ซูฉันขอโทรศัพท์” ซูถอนหายใจออกมาก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้ ชานยอลยิ้มแล้วรับโทรศัพท์มา ซูมองผู้เป็นนายอย่างอ่อนใจถ้าตระกูลอู๋กับตระกูลคลาสผิดใจกันเพราะเรื่องนี้จะทำยังไงแล้วนี้นายใหญ่ยิ่งเข้าโรงพยาบาลอีกมาดามจะจัดการกับปัญหานี้แบบไหน


“ซู” ซูสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียก


“คุณจื่อเทากำลังมาบอกให้เรารอที่นี่ฉันเปิดจีพีเอสไว้แล้ว” ซูพยักหน้ารับคำพร้อมกับรับโทรศัพท์กลับคืนมา


“แล้วคุณจื่อเทาว่ายังไงบ้างครับ” ซูถาม 


“ไม่พูดอะไรเลยบอกแค่ว่าให้รอที่นี่” พูดจบแล้วทำหน้าสลดไปไม่รู้ว่ามือขวาของคนรักจะตำหนิอะไรบ้างที่คนอย่างเขาก่อแต่เรื่อง ผ่านไปไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำเขาก็หาเรื่องใหม่มาชวนให้ปวดหัวอีก สงสัยดวงของเขาคงเป็นดวงกาลกิณีล่ะมั้งช่วงนี้ใครอยู่ใกล้ก็มีแต่เรื่อง 





สักพักรถหลายคันก็วิ่งเข้ามาจอดหน้าตึกร้างที่พวกเขาอยู่ ชายฉกรรจ์ที่เคยจับพวกเขามาหันมามองอย่างสงสัย


“คุณปู่มีมาเฟียอยู่เต็มไปหมดเลย” ทอมร้องตะโกนขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้ามา คำว่ามาเฟียทำให้เด็กเล็กถึงกับร้องไห้ขึ้นมาด้วยความกลัว


“แกเรียกคนมาช่วยใช่ไหม ก็ว่าแล้วไอ้คำพูดที่ฟังไม่รู้เรื่องตอนที่คุยโทรศัพท์มันคืออะไร” ทอมยังคงโวยวายไม่เลิกทำให้คนอื่นมองที่ชานยอลกับซูอย่างโกรธๆ


“พวกมันเข้ามาแล้ว” แต่เพียงไม่นานมาเฟียที่ว่าก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของทุกคน


“ลดปืนลง” ชานยอลสั่งเมื่อตรงหน้าของเขาคือลูกน้องของปีเตอร์ที่นำทีมมาโดยจื่อเทาและปีเตอร์ ลูกน้องทุกคนหันไปมองยังปีเตอร์เพื่อฟังคำสั่ง ปีเตอร์พยักหน้าทุกคนจึงยอมลดปืนในมือลง


“ปีเตอร์ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” ปีเตอร์ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ เขาฟังเรื่องทุกอย่างจากจื่อเทาแล้วระหว่างที่นั่งรถมาที่นี่


“ฉันก็บอกพวกแกไปแล้วว่าที่ตรงนี้มันเป็นของฉันพวกแกก็แค่พวกอาศัยในเมื่อฉันต้องการที่คืนพวกแกก็ต้องคืนมันมาดีๆนี่อะไรจับคนของฉันมาเพื่อเรียกค่าไถอย่างนั้นเหรอ” ปีเตอร์พูดพร้อมกับตะคอกออกมาอย่างอารมณ์เสียทำให้ทั้งเด็กและคนแก่ถึงกับสะดุ้งตกใจด้วยความกลัวเพราะไม่เคยมีใครเจอคนอย่างปีเตอร์มาก่อนส่วนมากปีเตอร์จะสั่งให้ลูกน้องมาจัดการ


“ปีเตอร์” ไม่ต่างจากชานยอลที่ตะคอกกลับเหมือนกัน


“เชื่อแล้วว่านายเป็นมาเฟียที่เมตตาต่อคนที่ไม่มีทางสู้จริงๆ” ปีเตอร์พูดขึ้นอย่างอ่อนใจเขาได้ฟังเรื่องของเมียมาเฟียจากมือขวามาเฟียมาแล้วและก็พอรู้ด้วยตนเองมาบ้างระหว่างที่ถูกจับขึ้นเรื่องมาพร้อมกัน


“ถึงนายจะเมตตายังไงแต่ที่ตรงนี้มันเป็นของฉัน แล้วยังไง นายจะทำยังไงล่ะ” ปีเตอร์ก็เหมือนจะไม่ยอมที่จะให้ที่ตรงนี้กับคนไร้บ้านเหมือนกัน ที่ของเขาแล้วทำไมเขาต้องไปเมตตาต่อคนอื่นด้วยเขาไม่ได้ใจบุญเหมือนกับเมียมาเฟียตรงหน้านะ


“นายน่าจะรู้ว่าฉันมีหลายวิธีที่จะเอามันมา” ปีเตอร์เงียบไป ชานยอลจะพูดสุภาพกับเขาเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นแต่ตอนนี้ชานยอลกำลังพูดกับเขาเหมือนว่าเป็นศัตรูกัน


“ชานยอลนายน่าจะเข้าใจฉันนะเราเป็นมาเฟีย มาเฟียก็เหมือนนักธุรกิจที่ไม่ยอมขาดทุน อย่างเราต้องมีแต่ผลกำไรเท่านั้น” ปีเตอร์ใช้เหตุผลเข้าพูด


“ฉันไม่เคยรู้เพราะคริสทำงานไม่เคยเห็นพูดถึงผลหรือกำไรเขาทำเพียงแค่ให้คนที่อยู่ในความปกครองของเขาอยู่รอด ลูกน้องของคริสบางคนไม่รับเงินเดือนด้วยซ้ำเพราะพวกเขารู้ไงว่าคริสให้พวกเขาด้วยใจถ้าไม่มีก็ต้องไม่มีด้วยกัน” 


“เอาล่ะครับพอแค่นี้แหละ คุณปีเตอร์ถ้าผมอยากได้พื้นที่ตรงนี้คุณคิดจะขายมันไหมครับ” จื่อเทาที่เห็นชานยอลยังคงพูดด้วยอารมณ์ของตัวเองอยู่จริงได้ขัดขึ้นมาเพราะเขาไม่อยากให้ทั้งสองคนทะเลาะกันเพราะคนที่จะหายนะก็คือปีเตอร์เอง ทุกคนที่ได้ยินคำของจื่อเทาถึงกับอ้าปากค้างกันไปตามๆกันเพราะไม่คิดว่ามือขวาของมาเฟียจะเอ่ยปากซื้อที่ดินตรงนี้โดยไม่ถามนายใหญ่ของตนเลยสักคำ


“ที่ดินมันไม่ใช่น้อยๆ” ปีเตอร์แย้ง


“แต่ที่ดินที่นายเพิ่งจะได้มามันก็ไม่ใช่น้อยไเหมือนกัน หรือว่าฉันควรจะทำมันคืนอดัมดี” คำพูดของชานยอลทำให้ปีเตอร์เงียบเพราะถ้าให้วัดตาชั่งดูที่ดินที่เพิ่งจะได้มาใหม่มันราคาสูงกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า


“ได้ฉันจะขายมันให้กับนาย แล้วจะให้ใครมาเก็บค่าเช่าให้ล่ะ” ปีเตอร์เสนอขึ้นเพราะว่าชานยอลเดี๋ยวก็ต้องกลับประเทศตัวเองแล้วและที่ดินตรงก็คงจะไม่มีใครมาดูแล เขาก็อยากเสนอตัวเอาคนมาคุมให้


“ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะปีเตอร์ แต่ฉันไม่ไว้ใจนาย ก็ขึ้นชื่อว่ามาเฟียมันก็เหมือนโจรในคาบนักธุรกิจนั่นแหละไม่รู้ว่ามันจะแว้งมากัดเราตอนไหน” ปีเตอร์เงียบถึงกับหน้าเสียไปกับกำพูดของชานยอล เด็กคนนี้นิสัยไม่ต่างจากคริสที่ปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองเอาไว้และไม่เชื่อใจใครง่ายๆถึงจะผ่านเรื่องเลวร้ายมาด้วยกันก็ตาม


“แล้วนายจะทำยังไงกับพื้นที่ตรงนี้ นายก็รู้ว่านายจะอยู่ที่นี่อีกไม่นาน” ปีเตอร์ถามอย่างสงสัย 


“ผมจะให้คนของนายพลครูสเข้ามาดูแลที่นี่พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” ชานยอลหันไปพูดกับชาวบ้านที่อยู่ด้านหลัง


“คุณรู้จักกับท่านด้วยเหรอ” ชายชราถามขึ้นอย่างดีใจ ชานยอลไม่ตอบเพีบงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น ส่วนปีเตอร์ก็ได้แต่อ้าปากค้างถ้าให้คนของท่านนายพลครูสมาดูแลคนคนนั้นจะเป็นใครถ้าไม่ใช่เจมส์


“นายช่วยเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อมด้วยนะ” ชานยอลหันไปพูดกับปีเตอร์อีกครั้ง


“คุณปีเตอร์ครับ ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้คุณเจมส์จะเข้าไปคุยเรื่องที่ดินกับคุณนะครับ ส่วนพวกคุณก็กลับไปได้แล้วครับทีหลังอย่างทำแบบนี้อีกเพราะพวกคุณอาจจะไม่ได้เจอคนแบบมาดามของเราเพราะถ้าเป็นคนอื่นพวกคุณอาจจะตายกันหมดนี่” คำพูดของจื่อเทาทำให้ทุกคนเงียบไม่มีใครกล้าเสี่ยงที่จะพูดหรือถามมันออกมาอีก


“ส่วนคุณชานยอล” ชานยอลถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกพาดพิง


“ไปกันได้แล้วครับเดี๋ยวผมจะไปส่งที่โรงพยาบาลเอง” ชานยอลพยักหน้าแล้วรีบตามมือขวาของคนรักไปโดยไม่ลืมที่จะหันไปโบกมือให้กับเด็กน้อยน่ารักที่ยืนอยู่ข้างๆเขาตลอด


“ทำเรื่องจนได้นะครับ” เมื่อรถเคลื่อนตัวไปได้สักพักเสียงของมือขวาก็ดังขึ้น ชานยอลไม่มีคำแก้ตัวอะไรนอกจากฉีกยิ้มผ่านกระจกมองหลังให้ไปเท่านนั้น เมื่อไม่มีใครพูดอะไรอีกทุกอย่างในรถก็เงียบจนมาถึงโรงพยาบาลที่คนรักของเขากำลงรักษาตัวอยู่


“มาร์คโทรบอกว่าทุกคนออกจากห้องฉุกเฉินแล้วตอนนี้อยู่ที่ห้องพักฟื้นครับ แต่ว่านายเจ็บหนักสุดเพราะหัวไปกระแทกกับพวงมาลัยรถ” เมื่อเข้ามาในลิฟต์จื่อเทาจึงได้บอกรายละเอียดให้กับชานยอลฟัง


“ปลอดภัยก็ดีแล้ว” รู้ว่าเจ็บหนักแต่ยังรอดชีวิตมาได้เขาดีใจมากแล้ว


“ห้องนี้ครับ” จื่อเทาพูดขึ้นแล้วเปิดประตูห้องพักฟื้นให้ ชานยอลพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในห้องที่มีมาร์คกับหลินหลินนั่งอยู่ในห้อง ส่วนคนรักของเขาก็นั่งพิงหัวเตียงจ้องมองมาที่เขาอยู่เหมือนกัน เขาฉีกยิ้มที่เห็นคนรักนั่งปลอดภัยดีถึงบนหัวจะมีผ้าพันแผลผูกเอาไว้ก็ตาม


“เป็นยังไงบ้าง”


เพี้ย


มือที่หมายจะยื่นไปจับแผลคนรักกลับถูกมือหนาของคนรักตบมันออกห่าง


“นายเป็นใคร”



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ


อะไรกันเนี่ยย...คุณมาเฟียแค่แกล้งไอ้แสบเล่นใช่ไหม


สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะคะทุกคน ปีใหม่นี้ขอให้มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต สุขภาพแข็งแรงนะคะ





ความคิดเห็น