Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 เผิงกวนอิง

ชื่อตอน : บทที่ 7 เผิงกวนอิง

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 167

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 เผิงกวนอิง
แบบอักษร

        ที่เสี่ยวไป๋ต้องเผชิญมาทั้งหมดในช่วงที่ผ่านมาก็ทำให้เขาย่ำแย่พออยู่แล้ว แล้วนี่อะไรอีก จูอี้หลงถูกแทง ... ถังซันไม่เข้าใจจริงๆว่าสังคมจีนเดี๋ยวนี้มันกลับกลายไปเป็นอย่างนี้ได้ยังไง คนของประชาชนโดนทำร้ายต่อหน้าคนนับพัน ต่อหน้ากล้องหลายสิบหลายร้อยตัว ทั้งกล้องมืออาชีพ และกล้องโทรศัพท์ที่เสียงรัวชัตเตอร์ดังระงมไม่แพ้เสียงกรีดร้อง         

        ทั้งถังซันและเยี่ยหลานต่างก็ไม่กล้าเปิดโทรศัพท์ เพราะกลัวว่าการโทรเข้าโทรออกจะรบกวนไป๋อวี่ เสี่ยวหลานไม่มีใจแม้แต่จะใช้คอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่มุมห้องเพื่อติดตามข่าวคราวของเหตุการณ์เมื่อวาน เสียงกริ่งที่ประตูปลุกทั้งคู่ให้สะดุ้งโหยงออกจากโลกที่เงียบเชียบปลอดภัย ถังซันเดินมาที่ประตูอย่างจำใจ หวังว่าคงไม่ใช่นักข่าว เขาภาวนา แล้วก็ไม่ใช่จริงๆ

        เผิงกวนอิงยืนตระหง่านค้ำประตูอยู่ เขาผลักประตูให้เปิดกว้างก่อนผลุบเข้ามาอย่างรวดเร็วจนถังซันต้องผงะไปด้านหลังหลายก้าว         

        "ทำไมปิดโทรศัพท์กันหมด..?" เผิงกวนอิงถามเสียงดัง ก่อนที่ใครจะทันตอบอะไร ไป๋อวี่ก็พรวดพราดออกมาจากห้องนอนที่เปิดประตูแง้มไว้ ไป๋อวี่คงจะได้ยินเสียงของเผิงกวนอิงแล้วจำได้         

        "หลงเกอ หลงเกอ..." ดูเหมือนนั่นจะเป็นคำพูดเดียวที่ไป๋อวี่นึกออก เพราะมันคงจะเป็นคำคำเดียวที่วนเวียนอยู่ในสมองของเขาตลอดทั้งคืน           

        "รู้สึกตัวแล้ว ไม่เป็นอะไรมาก นายไม่ต้องห่วง ทำงานของนายไปตามปกติเถอะ" เผิงกวนอิงร่ายเป็นชุด เหมือนสั่งอาหาร เขากลัวว่าเขาจะทำสารที่จูอี้หลงฝากมาตกหล่น         

        "ทำไม ทำไมไม่อยากให้ผมไปโรงพยาบาล" ไป๋อวี่พูดเสียงดัง ระเบิดอารมณ์ที่อัดอั้นไว้ภายใน         

        "ทำไมผมจะต้องไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..." เสียงเขายิ่งดังขึ้น ใบหน้าดูโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับทั้งสองข้างโป่งนูน แขนทั้งสองข้างยกสูงขึ้น สะบัดเร่าๆเหมือนจะขอคำตอบจากฟ้า         

        "ถึงจะมีอะไรเกิดขึ้นมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย" กวนอิงเริ่มเสียงดังบ้าง แล้วนี่ก็ไม่ใช่คำพูดที่จูอี้หลงฝากฝังมา ห่ะ เขานึกอุทานในใจ         

        "ฮะ?" ไป๋อวี่ชะงักงันกับคำพูดนั้นของเผิงกวนอิง         

        เผิงกวนอิงไม่พูดอะไรต่อ เพราะที่จูอี้หลงฝากมา เขาก็ได้พูดไปหมดแล้ว ทั้งจะให้พูดอะไรต่ออีกเขาก็นึกสงสารคนที่เมื่อยามเห็นหน้าเขา คำพูดแรกที่หลุดจากปากกลับเป็น หลงเกอ          

        เจ้าหลงเกอนั่นก็ไม่ต่างกัน  .....        


        เผิงกวนอิงไปรับพ่อกับแม่ของจูอี้หลงที่สนามบินแล้วก็ไปโรงพยาบาลด้วยกัน ยังดีที่ทั้งสามคนได้ข่าวแล้วว่าจูอี้หลงไม่เป็นอะไรมาก แต่สีหน้าของคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล จวบจนได้เห็นลูกชายคนโตนอนตาใสแป๋วอยู่ในเตียงคนไข้ คนแก่ทั้งสองถึงค่อยยิ้มออกมาได้         

        แล้วอะไร... เจ้าหมอนั่นพอเห็นหน้าเขากลับเผยอปากเอ่ยชื่อ....         

        "ไป๋อวี่...."         

        "เผิงกวนอิง!" เขาแย้ง สั้นๆห้วนๆ         

        "ตอนโดนแทงนายล้มหัวฟาดเรอะ" เขาเหน็บเพราะรู้ว่าจูเหมยลี่ไม่ได้หัวฟาด เขายิ่งรู้ว่าทำไมคำแรกที่ออกจากปากจึงเป็นชื่อของไอ้เด็กหัวโตนั่น         

        "เมื่อไหร่นายจะเลิกเป็นห่วงคนอื่นจนลืมนึกถึงตัวเองฮะ?" เขาเอื้อมมือไปขยี้หัวเพื่อนรักที่คบกันมากว่าสิบปี         

        "ไป๋อวี่เป็นอะไรเหรอ" แม่ของจูอี้หลงถาม         

        "ไม่มีอะไรหรอกครับ อาหลงคงแค่เป็นห่วงงาน" เผิงกวนอิงตอบแทน เขายกเก้าอี้ที่ตั้งติดผนังมาวางไว้ข้างๆเตียงให้มาดามจูนั่ง         

        "ยังทำงานด้วยกันอยู่อีกเหรอ" พ่อถาม         

        "เปล่า" จูอี้หลงรีบปฏิเสธ พ่อเหมือนจะเอ่ยปากอีกแต่ก็ชะงักไว้เมื่อมองเห็นสายตาห้ามปรามของมาดามจู           

        "คนเคยร่วมงานกัน เขาก็คงจะตกใจ เลยอยากให้กวนอิงส่งข่าวให้เขาหน่อย" จูอี้หลงอธิบายเรียบๆ พ่อกับแม่พยักหน้ารับทราบ         

        "เมื่อวานเขาก็อยู่ด้วย คงช็อคน่าดูเหมือนกัน" พอพูดจบ เผิงกวนอิงก็นึกเสียใจในคำพูดของตน เพราะใบหน้าของทั้งสามคนพ่อแม่ลูกต่างก็ซีดเผือดลงพร้อมๆกัน        

        "บังเอิญต้องไปงานเดียวกัน ..." จูอี้หลงรีบอธิบาย         

        เผิงกวนอิงฉวยโอกาศนั้นบอกลาผู้สูงอายุ อ้างว่าเขายังมีงานต้องทำ จูอี้หลงกระซิบฝากข้อความถึงไป๋อวี่ก่อนที่เขาจะออกจากห้องมา แล้วเพราะเขาโทรติดต่อใครในทีมของไป๋อวี่ไม่ได้เลย  จากโรงพยาบาลเขาจึงต้องถ่อร่างมายืนอยู่หน้าไอ้คนดื้อด้านนี่          

        แล้วไอ้นี่ก็จำชื่อเขาไม่ได้เหมือนกัน เอาแต่เรียก หลงเกอ หลงเกอ เชอะ            

       ............


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}