Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 ไม่ต้องการผมแล้ว

ชื่อตอน : บทที่ 6 ไม่ต้องการผมแล้ว

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 150

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 12:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ไม่ต้องการผมแล้ว
แบบอักษร

​        ไป๋อวี่นอนขดตัวอยู่บนเตียง ถังซันพยายามปลุกปล้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา แต่ทำได้เพียงแค่ถอดเสื้อนอกออก ปลดกระดุมและเครื่องประดับทั้งหมด เสี่ยวหลานเดินเข้ามาตอนที่ถังซันกำลังถอดถุงเท้าของไป๋อวี่         

        "ว่าไง" เขาถามโดยไม่เงยหน้าจากที่กำลังทำอยู่         

        "จูเหล่าซืออยู่โรงพยาบาลแล้ว พี่ไฉ่หงบอกว่าไม่ต้องห่วง...." เสี่ยวหลานนิ่งเงียบไป แต่เหมือนเธอยังมีอะไรที่อยากจะพูดอีก เธอกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น จนข้อนิ้วขาวไปหมด ถังซันโยนถุงเท้าไปทางประตูห้องน้ำก่อนจะถามด้วยความรำคาญ

        "มีอะไรอีก.. จะอมพะนำอะไร ไม่เห็นเสี่ยวไป๋หรือไง..." เขาลุกขึ้นจากเตียง คว้าผ้าห่ม สบัดมันออกคลุมร่างที่ขดจนกลมของไป๋อวี่        

        "พี่ไฉ่หงบอก จูเหล่าซือยังมีสติดี ตอนที่เข้าห้องผ่าตัด เพราะงั้น เพราะงั้น.... บอกไป๋อวี่ว่า ไม่ต้องมาที่โรงพยาบาล" ประโยคสุดท้ายของเสี่ยวหลาน แทบจะเป็นเสียงตะโกน         

        "ไอ้คนใจดำนั่น สั่งไม่ให้อวี่เกอไปโรงพยาบาล" เสี่ยวหลานยังไม่หยุดตะโกน              

        ไป๋อวี่ตอบรับเสียงตะโกนนั้นด้วยการครวญครางเบาๆ เขาขยับตัวขดเป็นก้อนกลมแน่นเข้าไปอีก ถังซันรีบขึ้นไปนั่งบนเตียง จับหัวไหล่ไป๋อวี่เขย่าเบาๆ         

        "เสี่ยวไป๋ เป็นยังไงบ้าง" ไป๋อวี่ไม่ตอบ เพียงแต่ครางเบาๆ มือทั้งสองสอดเข้าไปกุมท้องไว้แน่น ถังซันสังเกตุการเคลื่อนไหวภายใต้ผ้าห่มของไป๋อวี่ แล้วเขาก็หันไปสั่งเสี่ยวหลาน         

        "เสี่ยวไป๋ปวดกระเพาะ ไปเอายามา"

        ไป๋อวี่ปล่อยให้สมองตนเองว่างเปล่า ไม่ใช่เขาไม่อยากคิด แต่เขาคิดอะไรไม่ออก ในหัวขาวโพลนไปหมด เหมือนกำลังยืนอยู่บนภูเขาหิมะกลางแดดจ้า เสียงตะโกนของเสี่ยวหลานเมื่อสักครู่นี้ดึงเขากลับเข้ามาสู่โลกแห่งความจริง อาการปวดบิดในช่องท้องทำให้ไป๋อวี่ต้องรองครางออกมา          

        ไป๋อวี่พลิกตัวหนีมือที่พยายามป้อนยาให้ ก่อนจะถามเสี่ยวหลานเบาๆ         

        "หลงเกอไม่เป็นอะไรมากเหรอ"         

        "ใช่" เสี่ยวหลานสะบัดเสียง          

        "ยังสั่งมาด้วยว่าไม่ต้องไปหา..." ทำไมเธอถึงได้รู้สึกสะใจที่ได้พูดคำพูดเหล่านี้ ทั้งๆที่เธอรู้ว่ามันทำให้อวี่เกอของเธอเจ็บ เธอสะใจที่ไป๋อวี่จะได้รู้เสียทีว่าคนที่เขาเฝ้าทุรนทุรายคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนั้นไม่เคยมีเยื่อใยอะไรกับเขาเลย กลับเฝ้าแต่จะหาวิธีไล่เขาไปไกลๆเสียอีก           

        "ไม่ปวดแล้ว เก็บยาไปเถอะ" กล่าวจบ ไป๋อวี่ก็หันตัวตะแคงเข้าข้างฝา คนที่ไม่มีใครต้องการ ถึงตายไปก็คงไม่เป็นอะไรกระมัง           

        ............         


        สายแล้ว ไป๋อวี่ก็ยังคงนอนอยู่ในเตียง เมื่อคืนทั้งถังซันและเยี่ยหลานไม่ได้กลับบ้าน ทั้งคู่ปักหลักอยู่ที่ห้องนั่งเล่น คอยเดินเข้าไปดูไปอวี่เป็นระยะๆ ไป๋อวี่นอนขดนิ่งเป็นแมวอยู่ทั้งคืน แทบไม่ขยับตัว ตอนเช้ามืด ถังซันพบว่าตัวเขาร้อน ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ถังซันต้องถอดเสื้อเขาออก เอาผ้าชุบน้ำเช็ดตามเนื้อตัวเพื่อลดไข้ ก่อนจะใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ให้         

        นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไป๋อวี่มีไข้แบบนี้ ไอ้หนุ่มหน้าตาท่าทางร่าเริงเหมือนไม่เคยมีเรื่องเดือดร้อนใจอะไรในชีวิตคนนี้ อ่อนแอกว่าที่ใครๆคิด ทั้งร่างกายผอมบางที่ถูกปิดซ่อนด้วยการเลือกเครื่องแต่งอย่างชาญฉลาด ทั้งจิตใจที่อ่อนไหว จนพลอยทำให้คนรอบข้างต้องทนเจ็บปวดไปกับเขาด้วย          

        ถังซันได้แต่หวังว่าไป๋อวี่จะก้าวข้ามวิกฤติชีวิตในครั้งนี้ไปได้เหมือนดังเช่นที่ผ่านๆมา แต่นี่เวลาก็ผ่านไปหลายเดือนแล้ว แทนที่เรื่องของจูอี้หลงจะค่อยๆจางหายไปจากชีวิตของไป๋อวี่  มันกลับทำให้เขาทุรนทุราย ยิ่งวันก็ยิ่งแย่ลง

        "ทำไมไข้ไม่ยอมลดลงเลย" ถังซันงึมงำถามตัวเองหลังจากลองใช้มืออังตามใบหน้าไป๋อวี่เพื่อวัดอุณหภูมิ         

        "อวี่เกอคงไม่ใช้วิธีนี้เพื่อหาเรื่องไปโรงพยาบาลหรอก ใช่ไม๊" เสี่ยวหลานเริ่มเป็นกังวล 

        "จะต้องไปทำไม เค้าไม่ได้ต้องการให้ตัวไปซักหน่อย" เสี่ยวหลานเบ่ะปากอย่างไม่พอใจ         

        "ใครไม่ต้องการ?" ไป๋อวี่ที่เมื่อครู่ยังนอนนิ่งเงียบอยู่ กระชากเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโรยถาม         

        "นอนต่อเถอะ จะไปฟังอะไรกับคำพูดยัยเด็กบ้านี่" ถังซันใช้มือตบตามผ้าห่มเบาๆ ตาก็ถลึงไล่เสี่ยวหลานออกจากห้อง

        "โชคดีวันนี้ไม่มีงานอะไร นายนอนพักให้สบายก่อน" ถังซันกล่าวก่อนค่อยๆย่องออกจากห้อง รู้ทั้งรู้ว่าไปอวี่ไม่ได้หลับทั้งคืนและก็คงจะนอนหลับไม่ลง แม้เขาจะนอนหลับตาและรู้สึกอ่อนเพลียกับอาการปวดกระเพาะก็เถอะ          

        คนที่คิดว่าตัวเองช่างไร้ค่า .... แม้เมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนั้น จะข่มตาหลับลงได้ยังไง         

        ............

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}