Li Aza

เสิร์ฟร้อนๆ ไว้บนหน้าตักของรีดนะคะ เรื่องนี้ก็แสบถึงทรวง พริกสิบเม็ด พร้อมแล้วเรียกร้องได้เลยค่ะ มันในอารมณ์แน่นอน (ถึงรีดไม่ค่อยจะเยอะแต่ก็ขอขอบคุณนะคะ) รักด้วยใจค่ะ

ตอนที่ 2 ของขวัญงานแต่ง.....ที่หายไป

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ของขวัญงานแต่ง.....ที่หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 199

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2561 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ของขวัญงานแต่ง.....ที่หายไป
แบบอักษร

            แก้วกาแฟสีขาวที่ถูกแต่งแต้มด้วยริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดง   บนโต๊ะทำงานของพรรษภิรมย์ 

            ก๊อก ๆๆๆ   เสียงเคาะประตูหน้าห้องของใครบางคน  เมื่อแพทเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์เธอกลับเจอกับดอกลิลลี่สีแดงช่อใหญ่   พรรษภิรมย์ยิ้มปริ้มใจเอรู้ดีว่าดอกไม้ช่อสวยมาจากนาธาน  พรรษภิรมย์ลุกขึ้นไปรับดอกไม้จากเลขา  เกรซรีบยื่นชิอดอกไม่ให้พรรษภิรมย์  อดยิ้มแทนเจ้านายคนสวยไม่ได้

            “คุณนาธานส่งมาให้ค่ะ”  พรรษภิรมย์พยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มน้อยๆให้ เธอพยามเก็บอาการไว้ แต่ยังไงก็ไม่มิดอยู่ดี   ยิ่งนับวันนาธานยิ่งหวานมากขึ้น  มันทำให้พรรษภิรมย์อารมณ์ดีทั้งวัน  ถึงแม้นาธานจะติดธุระไปประชุมที่แคนนาดาก็ตาม   แต่ก็ยังไม่วายคอยเอาใจเธออยู่ไม่ห่าง 

            ติ้ง!!เสียงข้อความจากพรรษภิรมย์   ภาคของสาวสวยกับดอกลิลลี่สีแดงสดส่งไปยังปลายทาง  นาธานนั่งยิ้มอย่างมีความสุขในขณะประชุม  ยิ่งใกล้วันยิ่งต้องอยู่ห่างจากว่าที่เจ้าสาวมันทำให้เขาคิดถึงเธอเป็นอย่างมาก

            เมื่อนาธานกลับมาถึงก็รีบเดินทางไปตามนัดที่โรงแรมจัดงานแต่งงาน  เพื่อตรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง  เขาเห็นว่าที่เจ้าสาวยืนก้มๆเงยๆกับดอกไม้ที่ตกแต่งในงาน   นาธานเดินเข้าไปกอดพรรษภิรมย์จากทางด้านหลัง

            “เป็นยังไงครับ  เจ้าหญิงของผม”  นาธานหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่   ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหลงใหลผู้หญิงอะไร ยิ่งใกล้ยิ่งต้องการ   พรรษภิรมย์หันมาตีมือนาธานเบาๆเชิงเตือนเพื่อให้เขาหยุดการกระทำ หึ หึ นาธานหัวเราะในลำคอ  เขาอยากจะทำยิ่งกว่าหอมแก้มซะอีก 

            “พรุ่งนี้แล้วสินะ  คุณเสร็จผมแน่แพท”  นาธานเยาะพรรษภิรมย์จนเธอหน้าแดง 

            “ไม่แน่นะคะ”  พรรษภิรมย์เยาะนาธานกลับ   เสียงหัวเราะและรอยยิ้มทำให้คนงานที่กำลังจัดตกแต่งหันมามองว่าที่บ่าวสาวอย่างเอ็นดู   ช่างเป็นคู่ที่สมกันเสียจริงในสายตาของหลายๆคน 

            “เราคงต้องแยกกันแล้วค่ะ”    พรรษภิรมย์กล่าวขึ้นหลังจากที่ดินเนอร์กันเสร็จ  เพราะเธอต้องรีบกลับไปพอกหน้าเตรียมพร้อมในวันพรุ่งนี้  ให้พร้อมที่จะเป็นเจ้าสาวที่แสนสวยของเขา   นาธานดึงพรรษภิรมย์เข้ามากอดแน่น “นาธาน แพทหายใจออก”  นาธานหัวเราะเบามันช่างทำใจลำบากเสียจริง  เขาอยากรวบหัวรวบหางเธอเสียเลย ไม่อยากรอสักเสี้ยววินาที   แต่ก็ปล่อยพรรษภิรมย์เดินจากไป  อีกแค่คืนเดียว  พรรษภิรมย์หับกลับมายิ้มก่อนก้าวขึ้นรถและขับออกจากโรงแรมหรู  

            พรรษภิรมย์นอนหลับไปซักพักแล้ว   เพราะเหนื่อยจากการดูสถานที่จัดงานแต่งและเข้าคอร์ดเจ้าสาวเสร็จ  ตืด ตืด !  เสียงเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นปลุกพรรษภิรมย์จากห้วงนิทรา  ร่างกายที่แสนจะเหนื่อยล้ายันตัวลุกจากเตียงนอน    ความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกในช่วงเวลาหนึ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิง  เมื่อเธออาบน้ำเสร็จไม่นานช่างแต่งหน้าก็เคาะประตูห้อง

            “ก๊อกๆๆ  พรรษภิรมย์เปิดประตูห้องต้อนรับช่างแต่งหน้า “สวัสดีค่ะคุณแพท  พร้อมหรือยังคะ”  พรรษภิรมย์ยิ้มรับอย่างมีความสุข  ช่างแต่งหน้ายกกระเป่าเครื่องสำอางราคาแพงวางเรียงรายบนโต๊ะกระจกหรู  ทุกอย่างถูกจัดแต่งไว้เป็นเซตพร้อมใช้งาน   ช่างแต่งหน้าเจ้าสาวทั้งห้าคนพร้อมแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าของพรรษภิรมย์ให้สวยพร้อมที่จะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในรอบปี  นาธานยืนรอเจ้าสาวแสนสวยอย่างใจจดใจจ่อ  คนก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในงานแต่งซึ่งก็มีแต่คนระดับแถวหน้าทางสังคมทั้งนั้น 

            พรรษภิรมย์ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นคนมางานกันอย่างคับคลั่งเธอรู้สึกตื่นเต้น มือเรียวประสานกันแน่น  วันนี้แล้วสินะ  วันที่นาธานจะก้าวมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอจริงๆ

            “คุณแพทคะ  พร้อมหรือยังคะ”  พนักงานธนาคารที่ได้รับเกียรติให้มาเป็นเพื่อนเจ้าสาวมาเชิญพรรษภิรมย์ให้ทันพิธีแต่งงาน พรรษภิรมย์หันมาทางเสียงเรียกจนเพื่อนเจ้าสาวอึ่งตาค้าง  เพราะเธอสวยมาก  มองแล้วต้องสยบในความสวยของพรรษภิรมย์จริงๆ  พรรษภิรมย์ยิ้มน้อยๆเพื่อนเป็นการรับรู้แล้วเดินตรงไปยังประตู

            พรรษภิรมย์ก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวเธอเดินลงบันไดทีละก้าวดูสวยสง่ายิ่งกว่านางฟ้านางสวรรค์สวยหยาดเหยิ้มเสียจริงๆ   ไม่นานพรรษภิรมย์ก็มาถึงงานโบสถ์  เธอนั่งรอเพื่อนให้ถึงเวลาเข้าในพิธีหัวใจเต้นโครมๆๆ แทบจะกระเดนออกมาจากตัวอยู่แล้ว   หากเวลานี้พ่อกับแม่ของเธอยังอยู่คงรู้สึกยินดีกับเธอและเธอก็รู้สึกอุ่นใจมากกว่านี้   ยิ่งคิดพรรษภิรมย์ก็ยิ่งเศร้าเธอมองดูนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังอีกยี่สิบนาทีสินะ  ในระหว่างที่พรรษภิรมย์รออยู่ที่ห้องรับรองเธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองเธออยู่   ผู้ชายห้าคนเดินมาเข้ามาใกล้เธอด้วยท่าทางน่ากลัว  พรรษภิรมย์กำลังช่างในอยู่ครู่หนึ่งเลยถามออกไปด้วยความสงสัย

            “พวกคุณเป็นใครคะ”  หรือว่าจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวของนาธานมาตามเธอไปที่งานแต่ง  พรรษภิรมย์เหลือบมองไปที่นาฬิกามันยังไม่ถึงเวลานิ  “เรามาตามคุณไปเข้าพิธีครับ”  หนึ่งในชายฉกรรจ์พูดขึ้น  พรรษภิรมย์ลุกขึ้นเดินตามการผายมือของชายหนุ่ม  ด้วยกระโปรงที่ยาวทำให้เดินเหินลำบาก  “เดี๋ยวพวกผมช่วยครับ”  ผู้ชายสองคนเดินไปข้างหลังกระโปรงยาวแล้วยกปลายกระโปรงขึ้น พรรษภิรมย์เดินต่อไปแต่ปลายกระโปรงกลับทำให้เธอเกือบสะดุ้งล้มเหมือนกับมันติดอะไรสักอย่าง   พรรษภิรมย์หันหน้ามากลับไปมองข้างหลังกลับพบว่าผู้ชายที่ว่าจะช่วยยกกรโปรงให้เธอเดินได้สะดวกกลับยืนเหยียบชายกระโปรงชุดเจ้าสาวที่ราคาแพงริ้ว

            “นี้คุณทำอะไร  ไม่เห็นหรือว่าคุณกำลังเหยียบปลายกระโปรงของฉันอยู่”  พรรษภิรมย์มองด้วยสายตาไม่พอใจไม่เข้าใจกับการกระทำของพวกเขาเลย   ในจังหวะที่พรรษภิรมย์หันหน้ากลับมายังชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าแต่เธอกลับเจอละอองสีขาวที่ฉีดพ่นตรงหน้าของเธอจนทำให้พรรษภิรมย์สำลัก ค่อกๆๆๆ   “นี้มันอะไรกัน”  พรรษภิรมย์เสียงแผ่วเบา   ตาเริ่มเรือนลางมองภาพไม่ชัด  สติเริ่มดับวูบลง

ความคิดเห็น