Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่ 32 : Merry Christmas! (18+)

ชื่อตอน : บทที่ 32 : Merry Christmas! (18+)

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2561 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 32 : Merry Christmas! (18+)
แบบอักษร

​บทที่ 32 : Merry Christmas!

.

.

.

13 : 40 น.

วันหยุดแสนธรรมดาๆของนักเรียนทั่วๆไปมันก็ดีอย่างหนึ่งแหละนะที่จะได้พักเรียนซะบ้าง ตอนนี้ท่ามกลางผู้คนนับร้อยภายในห้างสรรพสินค้า ร่างบางที่มือหนึ่งถือถุงสีหวานอยู่สองใบใหญ่และในมืออีกข้างที่กอดเจ้าคิตตี้ตุ๊กตาสุดหวานแหววท่ามกลางสายตาร้อยกว่าคู่ที่มองเจแปนเป็นตาเดียว

จบ...บอกได้คำเดียวว่าชีวิตกูจบแล้ว อุตส่าห์แอ็บแมนมาตั้งนานแต่วันนี้กูต้องมาถือคิตตี้หรอ! จะทิ้งก็ไม่ได้เลยวุ้ยย! เสียดาย! 

"มึงๆดูน้องคนนั้นสิ"

"ผู้หญิงหรอวะ ถือคิตตี้น่ารักอ่ะ"

"กูว่าผู้ชายอ่ะมึง"

"จริง แต่เค้าน่ารักว่ามั้ยมึง"

เสียงซุบซิบมากมายที่ผ่านหูเจแปนได้ยินมานับไม่ถ้วนในทุกที่ทุกส่วนของห้างสรรพสินค้า ถึงแม้จะเดินตามร่างสูงต้อยๆแต่จุดสนใจก็มีทั้งร่างสูงและเจแปนเอง ที่ผู้คนต่างมองทั้งสองในโมเม้นต์ของคู่รักที่มาซื้อของกันทั้งนั้น

"หิวมั้ย?"

"นิดนึงอ่ะ อยากกินไอติมอีก"

"พอแล้วเมื้อกี้ก็กินไปเอง"

"กินอีกไม่ได้รึไงเล่า ชิ! แล้วจะถามทำไมเนี่ย"

"บ่น"

เออ! กูขอโทษได้ปะครับที่ขี้บ่น!

เจแปนเบะปากทันทีก่อนที่จะตาค้างไปเกือบครึ่งนาทีกับมือหนาที่เอื้อมมาจับมือของตนเองก่อนที่จะเดินไปพร้อมๆกันทั้งๆที่ยังจับมือ

"เห้ย ทำอะไรเนี้ยคนมองแล้วนะ"

เจแปนเค้นเสียงใส่ร่างสูงให้รู้ตัวสักทีว่าในห้างแบบนี้ไม่มีผู้ชายกับผู้ชายเขามาเดินจับมือกันหรอก ถึงจะเป็นแบบนั้นขึ้นชื่อว่าหมอตรีผู้ตายด้านก็ได้หาที่จะคิดมันไม่

ร่างสูงที่ดูสุขุมและรักสงบก็ยังคงจับมือร่างบางแล้วออกแรงดึงให้เดินตามตนต่อไปอย่างหน้าตาเฉย สายแต่ละคู่จากคนที่มาห้างที่ต่างได้พบเห็นก็มองทั้งสองอย่างแปลกประหลาดจนร่างบางรีบก้มหน้าหนีไม่กล้าที่จะมองคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่ง...

"ขอโทษนะคะ"

"คะ...ครับ?"

เจแปนสดุ้งทันทีเมื่อจู่ๆก็มีผู้หญิงที่อยู่ในวัยเรียนมัธยมปลายรุ่นเดียวกับเขาเดินตรงพลุ่งเข้าหาทันทีด้วยสีหน้าอันตื่นเต้นของหญิงสาวทั้งสองคน

เจแปนหยุดหมอตรีก็หยุดเช่นกันพร้อมทั้งจ้องมองนักเรียนหญิงที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนระดับมอปลายโรงเรียนแห่งหนึ่งด้วยความนิ่งไม่ได้มีความรู่สึกตกใจอะไรเท่าร่างบาง

"คือ พี่ถือคิตตี้แล้วเหมาะมากๆเลยค่ะ หนู่สองคนขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะ?"คนแรกพูด

"เอ่อ...ถ้าพี่ทั้งสองไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะคะ"คนที่สองพูดตามมา

"พี่ตรี"

"ถ่ายสิ"

เจแปนพยักหน้ารับทันทีพร้อมทั้งเด็กสาวทั้งสองที่แทบจะกรี๊ดด้วยความดีใจก่อนที่คนแรกจะหยิบมือถือขึ้นมาแล้วถ่ายกับร่างบางไปหลายรูปอยู่เหมือนกัน เมื่อถ่ายเสร็จก็ต่างยืนดูรูปกันสักพักก่อนที่เด็กสาวทั้งสองจะกล่าวขอบคุณ

"ขอบคุณนะคะ พี่สองคนน่ารักมากๆเลยค่ะ"

"ใช่ค่ะ พี่สองคนเหมาะกันมากๆด้วย หนูไม่ได้อยากรู้มากนะคะ...แต่พี่เป็นแฟนกันใช่มั้ยคะ"

หือออ...ถามกูขนาดนี้ตานี่เป็นประกายเลยแต่ละคน อาการแบบนี้กิริยาท่าทางแบบนี้นี่กูเจอ'สาววาย'รึเปล่าเนี้ย!? 

"คือพี่สองคน..."

"เป็นแฟนกัน"

'ฮะ!!! มึงขอคบกูตอนไหนวะอีลุงนี่!?"

"กรี๊ดดด หนูว่าแล้วพี่สองคนเป็นแฟนกันจริงๆด้วย คบกันนานๆนะคะ"

"ใช่ค่ะ ขอให้ความรักยืนยาวนะคะ สุขสันต์วันคริสต์มาสนะคะ"

เป็นเจแปนที่ได้แต่ยืนเอ๋อแม้กระทั้งเด็กผู้หญิงทั้งสองจะเดินจากไปด้วยร้อยยิ้มจากความเป็นสาววาย หมอตรีเองก็เช่นกันที่ยืนยกยิ้มพลางมองร่างบางที่สมองคงจะหยุดทำงานไปชั่วคราวเลยทีเดียว

"หึ"

"จะบ้าหรอไปบอกแบบนั้นนะไอ้พี่มึงนิสัยเสีย พี่มึงขอกูเป็นแฟนแล้วรึไงฮะถึงพูดแบบนั้น"

"ต้องขอด้วย?"

"ก็ใช่น่ะสิ เห้ย เดี๋ยวนะ"

"หึ อยากเป็นผัวเมียมากกว่า"

"ไอ้โรคจิต!"

......

.....

....

...

..

.

"จีจี้ค่อยๆกิน"

งํ่าๆ

"ปากเลอะแล้วจีจี้"

"งื้อ กินอยู่ งํ่า!"

"พี่บอกค่อยๆกินไง"

"รู้แล้วๆ"

เจแปนที่กำลังง่วนอยู่กับการกินก็ได้หาสนใจเสียงของร่างสูงซะที่ไหน มันก็จะเป็นแบบเข้าหูขวาแบบไม่เก็บไว้คิดแล้วก็ปล่อยออกหูซ้ายไปแบบไม่ใยดี ร่างสูงก็ทำได้เพียงนั่งเท้าคางมองอีกคนที่กินมูมมามอย่างกับเด็กตัวเล็กๆ

จะว่าไปแล้วร่างสูงก็รู้จุดอ่อนของอีกคนซะเต็มที่ไปแล้วอาธิเจ้าคิตตี้ที่อยู่ด้านข้างสามตัว ส่วนรองลงมาน่าจะเป็นเรื่องกินนี่คงจะซัดเกลี้ยงจริงๆ เขาเลือกถูกแล้วละที่มานั่งกินชาบูบุฟเฟ่ต์แบบนี้เพราะรู้ดีว่าเจแปนกินเยอะขนาดไหน

"เอ้า ไอ้อินอ๋อ?"(เอ้า ไม่กินหรอ?)

"จีจี้กินเถอะ"

"อือ...อึก! กินด้วยกันสิ"

"พี่ไม่ค่อยหิว"

"อ่า แล้วแต่พี่มึงละกัน"

พอเอ่ยปากถามได้ไม่นานเจแปนก็ก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ทันสังเกตว่าตัวเองถูกถ่ายรูปไว้โดยสมารท์โฟนของอีกคนหลายต่อหลายรูป เสื้อสีเหลืองรูปตัวการ์ตูนหมีพูชื่อดังที่เจแปนใส่ร่างสูงก็เป็นคนซื้อมันมาเองกับมือ ยิ่งเห็นเจ้าแมวของเขาใส่เสื้อลายน่ารักแบบนี้เขายิ่งไม่อยากจะปล่อยให้ร่างบางคลาดสายตาเลยแม้แต่นิด

"พี่ตรีกูปวดฉี่อ่ะ"

"เดี๋ยวพี่พาไป"

"ไม่ต้องๆ เดี๋ยวไปแป็ปเดียวรออยู่นี่แหละ"

สงสัยกินนํ้าเยอะ...อูยยย รีบลุกเลยกูจังหวะนี้

เจแปนลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินออกมาจากร้านทันทีเพราะภายในตัวร้านไม่มีห้องนํ้าให้บริการ เลยต้องลำบากตัวเองรีบวิ่งมาเข้าด้านนอกร้านแทน

"อ่าาา สบายตัวจัง รีบกลับไปกินต่อดีกว่า"

ซ่าาาา

ฝ่ามือขาวนวลที่กำลังล้างมืออยู่หน้าอ่างพลางสำรวจมองตัวเองไปด้วยก่อนที่จะปิดนํ้าที่อ่างแล้วเดินไปหยิบทิชชู่มาเช็ดมือ จนกระทั่งประตูห้องนํ้าเปิดออกอีกครั้ง ถ้าถามถึงผู้คนมาใช้บริการก็น้อยคนนักแทบจะไม่มี คงจะมีเพียงร่างบางที่ยืนเช็ดมืออยู่ตรงทางประตูพอดี

กึก

"..."

"อ่าว พี่เจ"

"หือ ไอ้แทม"

"พี่มาเที่ยวหรอ?"

"อื้ม ไม่เชิงอ่ะกูมาซื้อของมากกว่า แล้วมึงอ่ะ"

"ผมมากับพี่แล้วก็เพื่อนน่ะตอนนี้แยกกันกลับหมดแล้ว"

"พี่มึงด้วยหรอ?"

"ใช่"

เหมือนจะเป็นความบังเอิญซะมากกว่าที่รุ่นน้องร่างยักษ์ได้มาเจอกับเขาที่นี่ ส่วนเจแปนเองก็ตกใจเล็กน้อยกับการปรากฏตัวของอีกคนไม่นึกว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้

ทั้งสองเดินออกมาจากห้องนํ้าพร้อมกันพร้อมทั้งคุยกันไปถึงเรื่องทั่วๆไป จนกระทั่งร่างบางเอ่ยชวนให้ไปกินชาบูด้วยกัน

"มึงไปกินชาบูกับกูมั้ยแทม"

"ไม่เป็นไรพี่ เพื่อพี่มากับครอบครัวผมว่าไม่ดีกว่า"

"กูมากับพี่ที่อาศัยด้วยกันน่ะ ไปเถอะไปกินเป็นเพื่อนกัน"

"จะดีหรอพี่ผมเกรงใจ"

"เอาน่า มาๆ"

ร่างบางยึดแขนของอีกคนแล้วออกแรงให้เดินตามตัวเองทันทีพอมาถึงหน้าร้านร่างบางจึงปล่อยแล้วเดินนำไปที่โต๊ะ สายตาคมเพียงเสี้ยววิแรกก็ดูจะดีใจเล็กน้อยที่ร่างบางกลับมาแล้ว แต่ต้องตีหน้าตาด้วยความไม่สบอารมณ์กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินตามอีกคนมาด้วยนี่แหละ

"สวัสดีครับ"

"อ่านั่งเลยๆ"

"ใคร?"

"ก็รุ่นน้องที่เล่นวอลเล่ย์ด้วยกันไง เคยบอกแล้วนี่"

"อืม"

การกินเริ่มคึกครื้นอีกครั้งเพราะร่างบางใช้เวลาที่เหลือเอาแต่พูดเจื้อยแจ้วพร้อมทั้งเคี้ยวตุ่ยๆอยู่ในปากไปด้วยทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างพากันคุยกันสนุกสนาน เว้นเสียแต่ร่างสูงที่ดูจะเงียบตลอดการสนทนาของทั้งสอง

สีหน้าเรียบนิ่งซะจนอ่านไม่ออกเอาแต่นั่งนิ่งๆมองทั้งคู่คุยกัน จนกระทั่งกินกันอิ่มหนําจนสะใจของเจแปนแล้ว พอออกจากร้านก็ยิ่งไปกันใหญ่เมื่อทั้งสองคุยกันจนเดินนำหน้าแล้วปล่อยให้อีกคนเดินตามด้วยท่าทางหงุดหงิด

"อ๋อ นี่มึงชอบวันพีชหรอกหรอ"

"ใช่พี่ ที่บ้านผมสะสมโมเดลเยอะอยู่นะ"

"เจ๋งว่ะ วันหลังขอตัวนึงดิ"

"ฮ่ะๆๆ เอาดิพี่"

"ฮะแฮ่ม! จีจี้กลับบ้านกัน"

"กูต้องไปแล้วล่ะ ไว้เจอกัน"

"ไว้เจอกันพี่"

ร่างสูงไม่รอให้เจแปนลํ่าลาจบก็สาวเท้าเดินออกมาทันทีก่อนที่เจแปนจะวิ่งตามอีกฝ่ายมาติดๆจนกระทั่งมาถึงลานชั้นใต้ดินที่จอดรถคันหรูของอีกคนไว้อยู่

ปึ่ก!

คนขับเข้าไปนั่งด้านในพร้อมกับปิดประตูรถอย่างแรงจนร่างบางต้องยกมือขึ้นมาเกาแก้มตัวเองด้วยความงุนงง ก่อนที่จะรีบขึ้นรถทันที ระยะทางที่ไม่ไกลจากตัวคอนโดของทั้งคู่มากนักก็ไม่จำเป็นต้องรีบกลับแต่ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะตีนผีปาดซ้ายปาดขวาจนชาบูที่กินไปแทบขย่อนออกมากันเลยทีเดียว

"โอ๊ย! ขับช้าๆหน่อยสิพี่มึง คอนโดก็ไม่ไกลจะรีบไปไหน"

"..."

"เห้ย! บอกช้าๆไงไอ้...อื้อออ!"

โอ๊ย! นี่มันอย่างกับเดอะฟ๊าดแปดเลยเนี้ยจะพากูดริฟท์รึไงวะฮะ หรือกลัวของที่ห้องหายรึไงฟ้ะ! ไม่ดิ...แม่งไปโกรธใครมาว่างั้นเถอะ!!!

ตลอดทางเจแปนทำได้เพียงจับเบาะไว้แน่นๆแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆจนฝ่าวิกฤตการขับของอีกคนจนรอดมาถึงคอนโด พอมาถึงอีกฝ่ายก็รีบหิ้วข้าวของแล้วก้าวขายาวๆเดินลิ่วๆขึ้นลิฟท์ไปจนเจแปนแทบตามไปไม่ทัน

ติ้งงง! ครืดดดด!

"แห่ก แห่ก ไอ้พี่บ้ากูเกือบจะไม่ทันแล้วเห็นมั้ยเนี้ย!"

"..."

"ฮึ่ย! น่าหงุดหงิดชะมัด! แล้วนี่เป็นอะไรอีกละ?"

"..."

ยังไม่ทันจะได้บ่นหรือต่อว่าอีกฝ่ายเจแปนก็สังเกตเห็นแล้วล่ะตอนนี้ว่าสีหน้าอีกคนไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก นิ่งจนเหมือนหุ่นแม้กระทั้งหน้าเขายังไม่คิดจะหันมามองเลย

ซวยแล้วไงไอ้เจ...นี่กูไปก่อเรื่องบ้าๆที่ไหนมาอีกเนี้ย!

"พี่มึงเป็นอะไรอ่ะ หันมาคุย..."

ติ้ง!

ยังไม่ทันที่อีกคนจะพูดจบไอ้ลิฟท์เจ้ากรรมก็เปิดออกถึงชั้นที่เขาพักอยู่พอดี ร่างสูงเองก็สาวเท้าเดินตรงไปยังห้องพักทันทีพร้อมทั้งไขกุญแจเข้าไปในตัวห้องแล้ว เหลือเพียงเจแปนที่ได้แต่วิ่งหน้าตาตื่นตามเข้าไป

ปัง!

'อ่าว ไปตรงสระนํ้าซะแล้ว'


20 : 39 น.


"ทำไมพี่แม่งยังไม่เข้ามาในห้องอีกวะ"

เมื่อรอแล้วรอเล่าประตูบานใหญ่ของห้องก็ไม่เปิดสักทีจนเจแปนทำตัวไม่ถูกอีกทั้งอยากจะออกไปตามก็เถอะ แต่ไอ้ความไก่กาของตัวเองนี่แหละมันเลยไม่ได้ไป ตั้งแต่เย็นต่างฝ่ายก็ต่างแยกกันไปคนละทางคือร่างสูงไปนั่งอยู่ตรงโต๊ะที่จัดไปตรงข้างสระนํ้า ส่วนเจแปนก็หมกตัวเอาแต่กระวนกระวายอยู่ในห้องจนจะบ้า

"พี่มันงอนอะไรกูวะเนี้ย ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่หว่า"

เจแปนที่นั่งมองตัวเองผ่านกระจกโต๊ะเครื่องแป้งก็ยกมือขึ้นมาเกาแก้มทันที ชุดคลุมอาบนํ้าตอนนี้เป็นสิ่งเดียวที่เขาใส่มันมาประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้วระหว่างรออีกคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ปรากฏอีกฝ่ายเลยสักที

"วันนี้แม่งก็ปกติพอซื้อคิตตี้มา ซื้อเสื้อ แล้วก็ไปกินชาบูไปเข้าห้องนํ้าแล้วก็เจอไอ้แทม..."

'ไม่ชอบไอ้เด็กนั่น ไม่อยากให้ยุ่ง'

อ้อออออ!!! กูนึกออกแล้วไงต้นเหตุ!

เจแปนร้องไปไกลถึงบางอ้อทันทีเมื่อเจอสาเหตุซะแล้วตอนนี้ คงจะบวกกับเมื่อตอนบ่ายเจ้าตัวมัวแต่คุยกับเจ้าเด็กแทมนั่นจนลืมไม่ทันสังเกตร่างสูงที่หน้ากระเง้ากระงอดตั้งแต่เจอไอ้เด็กแทมนั่นแล้ว

"ซวยอีกแล้วล่ะสิกู เห้อ...ง้อยังไงดีวะ"

กูผิดตลอด! แต่ก็นะพูดกับไอ้แทมซะจนลืมมองพี่มันเลย เห้อ..อุตส่าห์ซื้อคิตตี้ให้ด้วยสิยังไม่ได้ขอบคุณเลยด้วย

สมองยิ่งคิดหนักเข้าไปอีกเมื่อต้องเริ่มแผนการง้อตาลุงโรคจิตนั่นซะแล้วไม่อย่างนั้นไอ้คนที่จะอึดอัดตายก่อนคงเป็นเจแปนแน่ๆ

เพราะความสัมพันธ์มันยิ่งยื้อให้ตัวเขาต้องเข้าหาอีกฝ่ายไปโดยปริยายเมื่อมีเหตุการถูกงอนแบบนี้ แล้วเขาจะง้อด้วยวิธีไหนกันละ?

"เห้อ เครียดหนักเลยกู"

ไลน์!

เทล:สุขสันวันคริสต์มาสเว้ยไอ้เจ อย่าลืมเลี้ยงขนมกูด้วย!

"อืม จริงสิวันนี้วันคริสต์มาสนี่หว่า เห้อ...ไม่ได้ให้กูเครียดน้อยลงเลยสักนิด ยิ่งเพิ่มมากกว่า..."

วันนี้คริสต์มาส!

เมื่อข้อความจากเพื่อนรักแสดงบนหน้าจอโทรศัพท์ร่างบางก็ได้แต่มองอยู่อย่างนั้น เพียงแค่วันนี้เป็นวันพิเศษกว่าวันไหนๆเพราะมันจะถึงช่วงสิ้นปีมันจึงต้องเป็นเทศกาลวันคริสต์มาสก่อนก็แค่นั้น แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ฉุกขึ้นภายในสมองของเจแปนก่อนที่จะรีบวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าของร่างสูงที่เป็นตู้ของความโรคจิตอยู่ในนั้น

ฟึ่บ! ฟึ่บ! 

"มีเถอะๆ กูมีทางเดียวนะเว้ยจะง้อตาลุงมันอ่ะ มีสิๆ"

ร่างบางเปิดรื้อแหวกหาชุดสารพัดต่างๆนาๆที่เยอะจนอัดแน่นเต็มไปหมดจนกระทั้งเจอชุดที่เขาตามหาจนได้! 

"ทางเดียวแล้วแหละแบบนี้"

ชุดที่เขาเอาออกมานั้นเป็นชุดประโปรงสั้นสีแดงฉูดฉาดหรือที่เรียกว่าชุดแซนตี้ที่มักใส่กันในช่วงคริสต์มาสเทศกาลแบบนี้ เจแปนก็แทบจะคิดไม่ถึงว่ามันจะมีซะด้วยอยู่ในตู้ใบนี้

พอถึงคราวที่ต้อง(ยอม)ใส่เจแปนก็จัดแจงเจ้าชุดเกาะอกรัดรูปที่เป็นกระโปรงสั้นเต่อเลยหัวเข่าขึ้นมาแถมตรงปลายชายกระโปรงก็เป็นขนฟูสีขาวรอบชายกระโปรง และต่อจากนนั้นก็ไปสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ด้วยความอายที่แทบจะไม่เชื่อการกระทำตัวเอง

"ไม่เอาดีกว่า ไม่ไหวๆ"

แต่พี่แม่งงอนอยู่นะเว้ย! ง้อสิง้อ!

"โอ๊ย! ปวดหัวแล้วนะเว้ยเอาก็เอาวะกับไอ้ชุดเวรนี่!"

มือเรียวขยี้กลุ่มผมจนฟูชี้ขึ้นมาก่อนที่จะเดินกลับไปที่ตู้ใบเดิมแล้วหยิบเอาถุงน่องตาข่ายมาสวมใส่เพิ่มเผื่อจะดึงดูดความสนใจจากตาลุงโรคจิตนั่นบ้างก็ยังดี

"เอ่อ...ใส่ไรอีกดีวะ อ๋อ...หูแมวๆ เพิ่มปลอกคอไปด้วย แค่นี้ก็เรียบร้อย"

ที่คาดผมหูแมวสีขาวฟูที่ดูไปดูมาก็เข้ากันกับชุดจนแทบตัดกันกับสีแดงฉูดฉาดอย่างลงตัว เจแปนรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวนทับไว้อีกทีก่อนที่จะเดินออกจากห้องด้วยความไม่มั่นใจนิดหน่อย

"กูทำถึงขนาดนี้แล้วต้องหายงอนนะเว้ย"

ฝีเท้าค่อยๆย่องเบาไปทางประตูเลื่อนใส่บานใหญ่ทางเข้าไปโซนสระว่ายนํ้า พร้อมทั้งสายตากลมโตที่สอดส่องมองหาอีกคนที่กำลังนอนอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆก็มีโต๊ะเตี้ยๆที่เต็มระเกะระกะไปด้วยขวดเบียร์สี่ถึงห้าขวด

เมื่อเข้าไปใกล้มากขึ้นเจแปนก็พรูลมหายใจออกมาเบาๆแล้วจึงสูดหายใจเข้ากลับไปใหม่ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อของอีกคนที่กำลังนอนถอดเสื้อโชว์หุ่นลํ่าๆอยู่ใต้แสงสลัวๆอยู่ข้างสระนํ้า

"พะ..พี่ตรี"

"..."

"อย่างอนกูเลยนะ รู้นะว่าไม่พอใจที่เจอไอ้แทมวันนี้ใช้มั้ยล่ะ"

"..."

"เชื่อใจก่อนหน่อยเถอะ กูไม่ได้คิดอะไรกับมันเลยนะ"

"..."

เปลือกตาของอีกคนค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆพลางมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อเนื่องด้วยเพราะความเขินอายและยังไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่ ร่างสูงทำได้เพียงสบตากับอีกฝ่ายเรียบนิ่งพลางมองด้วยความสงสัยว่าเจแปนคิดอะไรอยู่จู่ๆก็ใส่หูแมวซะได้แล้วไหนจะปลอกคอหนังกระดิ่งสีทองนั่นอีก

"หายงอนกูนะพี่มึง"

"..."

"นี่อย่าเมินสิกูตั้งใจมาง้อเลยนะ"

แค่เพียงได้สังเกตแค่ท่อนบนของเจแปนบางส่วนเท่านั้นก่อนที่จะเบี่ยงหน้าหันหนีอีกฝ่าย ส่วนเจแปนก็ไม่รู้จะงัดเอาอะไรมาพูดเกลี้ยกล่อมแล้วนอกซะจากต้องถอดเสื้อคลุมตรงนี้ไปเลย

นี่กูกากแม้กระทั่งยังพูดไม่ได้ผลเลย ฮือออ! กูจิร้องไห้! เหลือไม้ตายสุดท้ายแล้วละวะ ถอดเป็นถอด! 

"วันนี้วันคริสต์มาสนะพี่มึง..."

"..."

"พี่มึงก็ดันมางอนกูอีก กูอยากจะง้อพี่มึงจริงๆนะ ขนาดพูดแล้วยังไม่ได้ผล ถ้าใส่แบบนี้จะหายงอนมั้ย?"

"...?"

พรึ่บ!

เสื้อคลุมสีขาวถูกร่นลงก่อนจะตกลงไปกองอยู่ที่พื้นทันที ร่างบางที่ยืนก้มหน้าก้มตาก็แทบอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆหากวิธีนี้ไม่ได้ผลเขาคงต้องเป็นบ้าตายแน่ๆ

หารู้ไม่ว่าคนที่กำลังงอนอยู่ถึงกับตาค้างไปทันทีเพราะแทบจะไม่เชื่อสายตาว่าร่างบางของเขาจะยอมลงทุนแต่งเป็นแซนตี้ชุดสีแดงแปร๊ดพ่วงมาด้วยถุงน่องตาข่ายและหูแมวคบเซ็ตแบบนี้ แน่นอนว่าต้องตะลึงกันไปบ้างกับการง้อที่ทำเอาร่างสูงไม่อยากจะเมินอีกคนต่อไปเลย

"ยอมขนาดนี้แล้วหายงอนสักทีเถอะ มันอึดอัดนะเว้ยที่พี่มึงเมินกูอ่ะ"

"ทำแบบนี้มันจะไม่ได้นอนนะ..."

"..."

"อยากจะง้ออยู่มั้ย?"

ณ ตอนนี้ขอเพียงแค่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเจแปนก็ดีใจแทบแย่แล้ว จะนอนหรือไม่ได้นอนเขาก็เตรียมตัวเตรียมใจมาพร้อมที่สุด

หมับ!

เมื่อพยักหน้ารับแล้วเป็นอันว่า

ตกลงยอมอีกฝ่าย มือหนาก็คว้าเข้าที่เอวคอดกิ้วดึงเข้าหาตัวเองที่นอนอยู่พร้อมทั้งจัดท่าให้อีกคนอยู่ด้านบนนั่งคร่อมตักตนเองไว้สุดแสนจะเป็นภาพที่หวาบหวิว

"วันนี้วันคริสมาสต์สินะ ไหนละของขวัญ?"

"ก็นี่ไง ใส่ชุดมาให้เป็นของขวัญแล้วไงจะเอาไรอีกอ่ะ"

"รวมถึงร่างกายด้วยรึเปล่า?"

"อึก อือ...ใช่"

มือหยาบลูบไล้สัมผัสบีบเคล้นไปตามเอวคอดพร้อมทั้งสอดสายตามองอย่างโลมเลียอีกฝ่ายด้วยความหิวกระหาย ไม่รอช้ามือหน้าจับท้ายทอยของเจแปนแล้วดึงให้เข้ามาประกบริมฝีปากทันที

"อึก อืมมมมม"

"อืมม"

กลีบปากนุ่มรู้งานดีจึงเปิดปากรับลิ้นร้อนเข้ามาให้ชิมความหวานอยู่ภายในโพลงปาก ถึงตอนนี้เจแปนก็ยังด้อยเกี่ยวกับการจูบอยู่มากโขเลยตามไม่ทันอีกคนสักที การจูบยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกว่าทั้งคู่จะพอใจ ส่วนอย่างอื่นคงจะเป็นมือหนาที่บีบเคล้นก้นนุ่มนิ่มอยู่ใต้กระโปรงสีฉูดฉาดนี้อยู่เรื่อยๆ

"อืมมมม อ่าห์! เข้าข้างในกันเถอะ"

"ตรงนี้แหละ บรรยากาศดี"

"อ๊ะ! อย่าแรงนักสิ"

"หึ ทำโทษด้วยไงครับ"

เกาะอกสีแดงถูกกระชากลงเผยให้เห็นหน้าอกเนียนขาวของอีกคนที่นูนขึ้นมาด้วยยอดสีทับทิมน่าลิ้มลอง จึงไม่รอช้าประกบปากดูดมันทันทีพร้อมทั้งบีบเคล้นอีกข้างจนเต็มไม้เต็มมือ

"อ่าห์! อือออ เบาหน่อย อื้ออออ! อย่ากัดสิ"

"อืม หอมไปทั้งตัวเลย"

"อ๊ะ! จะ...เจ็บ! อื้อ!"

เสียงหวานที่แหบพร่าไปด้วยความเคลิบเคลิ้มจนอีกคนเปลืองท่อนล่างเรียบร้อยไปซะแล้ว ตอนนี้มีเพียงเจแปนที่ยังคงแต่งชุดแซนตี้ที่นั่งคร่อมเจ้าลูกรักของอีกคนที่เสียดสีไปกับก้นเขาอยู่ใต้กระโปรง และอีกทั้งความตื่นตัวของเจแปนน้อยที่ถูกบีบขยำโดยมือหนามันก็แข็งขึ้นมาซะแล้ว

"อ่าห์! สะ..ใส่ถุงยางด้วยนะ อื้ออ!"

"ไม่ พี่อยากอยู่ข้างในของจีจี้แบบเนื้อแนบเนื้อ"

"อือออ มันล้างยาก อ๊ะ!"

"เดี๋ยวพี่ล้างให้ครับ"

"ใส่ดีกว่ามันจะได้... อ๊ะ!"

แคว๊ก!

เจแปนสดุ้งทันทีเมื่อถุงน่องตาข่ายสีดำที่ใส่อยู่ถูกฉีกขาดเป็นวงกว้างพอดีกับช่องทางสีสดของเขาอย่างพอดิบพอดีด้วยฝีมือของร่างสูง แล้วจะรอช้าอยู่ทำไมร่างสูงก็แทรกนิ้วเข้าออกเบิกทางทันที

"อ๊ะ! อ๊าา! มันฝืดแล้วก็...จะ...เจ็บด้วย อื้อออ!"

"อ่า พี่รู้แล้วงั้นเอาแบบนี้นะ"

"อื๊อ! แบบไหน"

ร่างสูงชักนิ้วออกก่อนจะเปิดกระโปรงชุดแซนตี้ของอีกคนแล้วไม่รอช้าจับเจ้าแกนกายน้อยชักรูดอย่างถี่รัวทันที ทำเอาร่างบางอ้าปากร้องลั่นด้วยความเสียวที่แล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"อ๊าาา! อื้อออ! เสียวจัง...อ่าห์! เร็วอีก"

เมื่อทนไม่ไหวอีกต่อไปเอวบางก็เริ่มขยับเองตามอารมณ์ที่ทวีคูณมือเรียวบางยังคงจับมือหนาให้ชักรูดต่อพร้อมทั้งกระเด้งเอวสวนเข้าไปหามือหนาอยู่ตลอดเวลา 

"พี่ จะแตกแล้ว อื๊อออ! อีกนิดนึง อ๊ะ! เร็วอีก"

"ครับเด็กดี"

มือหนารีบชักรูดให้เร็วขึ้นส่วนเจแปนก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน ทั้งพยายามกดทับส่วนกลางของอีกคนให้เสียดสีไปมาจนมันแข็งทิ่มก้นเขาแล้ว ยังไม่พอพลางกัดปากส่งเสียงร้องเรียกชื่ออีกคนอย่างต้องการก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาในที่สุด

"พี่ตรี อ่าห์! เสียวจัง อื๊อออ! พี่ตรี จะออกแล้ว อ๊าาา!"

พรวด!

"อืม เด็กดีออกมาเยอะเชียว"

เจแปนพลางหอบหายใจก่อนจะปรือตามองมืออีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยนํ้าสีขุ่นขาวเหนียวหนืดเต็มมือร่างสูงไปหมด มือหนาค่อยๆจับยกสะโพกอีกคนขึ้นก่อนจะใช้นํ้าเหนียวๆของเจแปนที่พึ่งเสร็จมาเป็นตัวหล่อลื่นในบทเซ็กส์ของเขาครั้งนี้

นํ้าข้นขุ่นเหนียวถูกชะโลมลงบนแกนปายที่แข็งทื่อรออยู่แล้วของร่างสูงก่อนที่จะชะโลมลงบนช่องทางของแมวน้อยแสนยั่วสวาทของเขาเช่นกัน

"อืมมม จีจี้ขย่มให้พี่นะ"

"กูไม่เคยทำเป็นซะที่ไหนล่ะ อื้ออ"

"เดี๋ยวพี่สอนนะครับ ตอนนี้ยกสะโพกขึ้นอีก"

"สูงพอรึยัง"

"พอแล้วครับ ทีนี้ก็ค่อยๆนั่งลงมานะ"

"เดี๋ยวมันเจ็บอีกอ่ะ กลัว"

"โอ๋โอ๋ ไม่ต้องกลัว มองหน้าพี่ไว้"

เจแปนพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายก่อนที่จะค่อยๆกดทับส่วนนั้นของอีกฝ่ายด้วยความหวั่นใจมัวแต่กลัวว่าจะเจ็บจนร่างสูงต้องคอยพูดปลอบอยู่ตลอดเวลา

"อ๊ะ!! หยุดก่อน! อื้อ!"

"พี่ยังลงโทษจีจี้อยู่นะ"

"เบาๆกว่านี้ได้มั้ย อื๊อออ!"

"มองหน้าพี่สิ"

เจแปนยอมเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายด้วยความเขินอายก่อนที่ร่างสูงจะจับเอวคอดกิ้วเอาไว้อย่างแน่นพร้อมทั้งค่อยๆกดเอวบางให้ช่องทางกลืนกินเจ้าท่อนเอ็นยักษ์ของเขาลงไปทีละนิด

ริมฝีปากบางเริ่มแดงเจ่อเมื่ออีกคนกัดปากตัวเองพร้อมทั้งใช้มือทั้งสองข้างยันระนาบกับแผลงอกของอีกคนเอาไว้เป็นฐานในการขยับเอว

"น่ารักมาก อืม ผ่อนคลายแบบนั้นแหละ อ่าห์!"

"อื๊อออ ชะ..ช้าหน่อย เดี๋ยวมันเจ็บ อ๊ะ! อย่าเพิ่งกดนะ อ๊าาา!!!"

ส๊วบบบ!!!

"อืมมมม! จีจี้รัดพี่แน่นจัง พี่ปวดไปหมดแล้ว อ่าห์!"

"ไอ้คนบ้า! อ๊ะ! จุก!"

"ต่อจากนี้ต้องแทนตัวเองด้วยชื่อจีจี้ ตกลงนะครับ"

"ไม่! อ๊ะ! ทำไมต้องแทนด้วยชื่อนั้นด้วยเล่า!"

"อย่าลืมว่าพี่งอนอยู่ ลองพูดซิ"

"อื๊อ!"

เจแปนส่ายหน้าพัลวันทันทีไม่คิดแม้แต่จะอ้าปากครางเหมือนอย่างที่เคยเพราะกัดปากเก็บเสียงไว้ แต่ถึงเป็นแบบนั้นร่างสูงก็รู้แล้วล่ะว่าอีกคนคงจะไม่ยอมง่ายๆเลยจัดการกระแทกเอวส่วนขึ้นไปอย่าถี่รัวจนเจแปนต้องอ้าปากค้าง

พั่บ!!ๆๆๆๆๆๆๆ 

"อ๊า! อ๊า! อ๊า! เดี๋ยว! อ๊าาา! เร็วไป! อย่า...อ๊าาาส์!"

"อืมมม จะพูดมั้ยคนดี อ่าาา..แน่น"

"อิ๊! อิ๊! ช้าก่อน อ๊ะ! อ๊ะ! พะ..พูดแล้ว อื๊อออ!! จีจี้..อ๊ะ! ขอโทษ! อ๊าาาาาาส์!"

"ซี๊ดดดด! สัญญาว่าจะพูดตลอดไม่งั้นห้ามนอน"

"อ๊ะ!ๆๆๆๆ จีจี้..สะ...สัญญา อ๊าาาา!!!"

พั่บ!ๆๆๆๆๆๆๆ


















ติดตามตอนต่อไป

Talk : สุขสันต์วันคริสต์มาสย้อนหลังนะคะ แหะๆ...ช้าไปนิสสนึง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}