Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นางกำนัลหน้าใหม่

ชื่อตอน : นางกำนัลหน้าใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2561 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นางกำนัลหน้าใหม่
แบบอักษร

ตำหนักฮองเฮา

"ถวายพระพรทั้งสองพระองค์พ่ะยะค่ะ"ยังไม่ทันที่จะมีใครได้ไปไหนเฟยเทียนก็จูงมือ   จิงซินเข้ามาเสียก่อน ฮ้องเต้มองภาพตรงหน้าอย่างแปลกใจครู่หนึ่งก่อนจะร้องอ๋อในใจ

"อ่าา ดูเหมือนเจิ้นจะได้สะใภ้เพิ่มอีกคนใช่รึไม่^^"กล่าวอย่างอารมณ์ดีเป็นที่สุด โอรสสองคนนี่หัวรั้นไม่ยอมแต่งงานมาสี่ปีพอจะแต่งก็มาแต่งพร้อมกันเสียอย่างนั้น

"ในเมื่อเสด็จพ่อรู้ความประสงค์ของข้าแล้วข้าหวังว่าจะทรงดำเนินการให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว"เฟยเทียนกล่าวก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กข้างๆที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ หากอยู่กันลำพังเขาคงรีบเชยคางมนนั้นขึ้นมามอบจุมพิตให้นางไปแล้ว

"ฮ่าๆๆ ใจร้อนจริงๆ องค์ชายสามสำหรับเจ้าเจิ้นมีข้อแม้ หากเจ้าทำได้เจิ้นจะให้เจ้าแต่งกับนาง เจ้าจะทำตามรึไม่?"

"ข้อแม้อะไรพ่ะยะค่ะ"

"ต่อไปนี้อยู่ช่วยเจิ้นว่าราชการในวังไม่เที่ยวเล่นเตร็ดเตร่ไปทั่วเช่นแต่ก่อนอีกทำได้รึไม่?"โอรสสวรรค์รีบยื่นข้อเสนอออกไป นี่เป็นสิ่งที่เขาอยากให้โอรสยอมปฏิบัติตามให้เหมือนองค์ชายอื่นๆเสียที

จิงซินรีบเงยหน้าขึ้นมองบุรุษข้างๆก่อนจะส่ายหน้าพัลวันให้เขาปฏิเสธ สี่ปีมานี้นางรู้ดีว่าสิ่งที่องค์ชายของนางรักที่สุดคือความสันโดษความอิสระเขาจึงใช้ชีวิตเข้าออกวังตามใจตน หากต้องอยู่แต่ในวังคงไม่ต่างกับนกถูกจับขังในกรงทอง

"ข้าตกลง"

"องค์ชาย!!"จิงซินมองอีกฝ่ายตาโต

เขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เพื่อนางเลย

"อย่างไรแต่งแล้วข้าก็ไม่อยากอยู่ห่างกับเจ้า เจ้าอยู่ในวังข้าก็ต้องอยู่ในวัง เช่นนั้นตอบตกลงเสด็จพ่อไปก็ไม่เป็นอะไรเสียหน่อย ดีเสียอีกข้าจะได้ทำอย่างอื่นนอกจากกอดเจ้า^^"

"อะ เอ่อ..๏_๏"เขามาพูดเรื่องเช่นนี้ตอนนี้ทำเอาจิงซินหน้าแดงก่ำราวจับไข้ ใช่แค่จิงซินที่ไหนเยว่จือก็ด้วย ดูจากรอยยิ้มองค์ชายเทียนจินที่ยิ้มมาเมื่อครู่สองคนพี่น้องนี่ต้องคิดเหมือนกันเป็นแน่!

"เอ่อ...ฮ่าๆๆเช่นนั้นก็เป็นอันตกลงเจิ้นจะไปสู่ขอพวกนางให้เจ้า ใจร้อนเช่นนี้เช่นนั้นก็แต่งเดือนหน้าเสียเลยก็แล้วกันนะ"ได้ยินลูกชายพูดมาเช่นนี้นับว่าเชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ ตัวเขาเองน่ะไม่เท่าไร่แต่เมียรักที่กำลังส่งยิ้มยั่วยวนมาให้นี่สิ โอรสเขาได้นิสัยมารดาไปเต็มๆ!

"เอาล่ะพวกเจ้าไปเตรียมตัวให้ดีเถิด ฝ่าบาททรงเหนื่อยมากแล้วเดี๋ยวหม่อมฉันช่วยปรนิบัติก่อนไปว่าราชกิจนะเพคะ^^"ฮ้องเต้ถึงกับมุมปากกระตุกปรนิบัติงั้นรึ? นางพูดเช่นนี้ทีไรวันนั้นทั้งวันไม่เคยได้ไปว่าราชกิจอะไรต่อเลยจริงๆเพราะคำว่านางอยากปรนิบัตินี่แหละ!

"เช่นนั้นพวกเราขอทูลลา" ทำความเคารพเสร็จก็แยกย้ายกันออกไป ฮองเฮาส่งสัญญาณให้นางกำนัลขันทีออกไปจนหมดก่อนจะเริ่ม.    ปรนิบัติสวามี ฮ้องเต้แห่งแคว้นหรือจะสู้ฮองเฮาได้หึๆ

หลายวันต่อมา

ราชโองการและสินสอดต่างๆถูกส่งไปยังจวนของสตรีทั้งสอง จวนเจ้ากรมคลังที่พอจะรู้ชะตาชีวิตบุตรีมาก่อนแล้วไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก แต่กับอีกจวนใต้เท้าหม่าวิ่งวุ่นเตรียมข้าวของไปทั่ว ฮูหยินหม่าเข้าวังมาแต่เช้าเอาสมุนไพรและเครื่องประทินผิวมาให้บุตรีมากมายจน

จิงซินอ่อนใจ

ตำหนักองค์ชายสอง

"พี่รองข้าทนไม่ไหวแล้วนะ!!!"เสียงองค์ชายสามที่กำลังเดินวนไปเวียนมาเอ่ยขึ้น พวกเขาถูกสั่งห้ามเข้าพบฝ่ายหญิงจนกว่าจะถึงวันแต่งงานเล่นเอาทั้งคู่อยู่ไม่สุขทั้งที่ผ่านมาแค่สัปดาห์กว่าๆเท่านั้น

"ทนไม่ไหวก็ต้องต้อง"เอ่ยด้วยเสียงราบเรียบมือนึงกอดชุดที่ว่าที่ชายารักตัดให้อีกมือลูบไล้ชุดนั้นอย่างหวงแหน หากใครมาเห็นพวกเขาในเวลานี้คงคิดว่าองค์ชายทั้งสองเสียสติเป็นแน่!

"ท่านทนได้แต่ข้าทนไม่ได้นี่นา ไม่รู้ล่ะครานี้ข้าจะไปหาจิงซินของข้า!"

"เจ้าจะไปได้อย่างไร?"

"ข้าก็จะ....จะ....จะแอบออกไปอย่างไรเล่า!"

"หึ คิดว่าองครักษ์เงาเสด็จพ่ออ่อนหัดถึงเพียงนั้นเลยรึ ข้าฝึกพวกเค้ามาเองกับมือไม่มีทางแอบออกไปได้หรอก"

"แล้วท่านจะฝึกอะไรนักหนาห๊ะ! คราหลังข้าจะส่งคนอื่นไปแทนให้หมด!"องค์ชายสามเริ่มเดินไปเดินมาคิดแผนการอีกครั้งจนในที่สุดเสียงจากสวรรค์ก็ดังขึ้น!!

"องค์ชายเพคะ อาหารเย็นจากห้องเครื่องมาถึงแล้วเพคะ"

"นางกำนัล!!!"เฟยเทียนอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะหน้าซีดไป บุรุษอกสามศอกเช่นเขาต้องมาใส่ชุดสตรีปลอมเป็นนางกำนัลไปหาว่าที่ชายาตนเองรึ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น!

"เจ้าคงไม่คิดที่จะ...."เทียนจินมองหน้าน้องชายอย่างรู้ทันแต่ไม่อยากเชื่อ นี่ถึงกับยอมทุกทางเช่นนี้เลยหรือ!

เวลาต่อมา

ก็อกๆๆ ก็อกๆๆ

"อืมม มาแล้วเจ้าค่ะ"จิงซินเดินงัวเงียมาเปิดประตู

"หืม มีอะไรกับข้ารึ?"นางเอ่ยถามนางกำนัลตรงหน้า แปลกจริงนางกำนัลจากที่ใดเหตุใดหน้าไม่คุ้น ดูสิตัวก็สูงราวบุรุษชุดนี่ลอยขึ้นจากพื้นแล้ว!

"จะ เจ้าเป็นใคร อยู่ตำหนักใดกัน"ถามเสียงตะกุกตะกักเมื่อคนตรงหน้าปิดหน้าปิดตายืนนิ่งไม่ตอบคำถามก่อนจะค่อยๆปลดผ้าปิดหน้าออก

"!!!!อะ องค์....อื้อออ"มือหน้ารีบปิดปากนางไว้ทันทีก่อนจะรีบเข้ามาภายในห้องแล้วปิดประตูหน้าต่างเสียแน่นหนา

"องค์ชายมาที่นี่ทำไมเพคะ ฮองเฮาทรงสั่ง.."

"เจ้าไม่คิดถึงข้าบ้างเลยรึ"เอ่ยถามขึ้นอย่างน้อยใจไม่รอให้นางได้พูดจบ เขายอมถูกพี่ชายหัวเราะที่แต่งตัวอะไรเช่นนี้ก็เพื่อมาหานางเพราะคิดถึงนางแต่นางกลับทำท่าจะไล่เขากลับ

"เอ่อ...กะ ก็ต้องคิดถึงสิเพคะ>\<"

"ว่าแต่ทรงใส่ชุดแบบนี้มันดู....^^' " เฟยเทียนใบหน้าซับสีแดงด้วยความอาย ยิ่งดวงตากลมโตนั่นมองเข้าไปทุกส่วนเช่นนี้

"แฮ่ม ดูทำไมรึ"

"ดูงามมากเพคะ^Δ^"จิงซินมองสำรวจเขารวบตัวถ้าไม่นับเรื่องส่วนสูงเขาก็เป็นนางกำนัลที่มีหน้าตางดงามคนนึงเลยล่ะ อ่าานางจะทำเช่นไรกับคนงามนี่ดีนะ วันหลังนางจะให้เยว่จือลองตัดชุดสตรีแบบยาวๆมาให้เขาสวม!คิดพลางยกยิ้มที่มุมปากชวนให้เฟยเทียนขนลุกขึ้นมา

"ข้าไม่รู้เจ้าคิดอะไรนะ แต่ไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่"

"หม่อมฉันเปล่าเสียหน่อยเพคะ องค์ชายทรงคิดไปเองแล้ว"พูดพลางฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี นางยิ้มชวนขนลุกอีกแล้ว!

เฟยเทียนทนสายตานางไม่ไหวรีบถอดชุดที่ใส่อยู่ออก ขืนใส่นานกว่านี้ว่าที่ชายาคงหาเรื่องอับอายมาให้เขาทำเป็นแน่

"องค์ชายจะทำอะไรเพคะ!"อุทานตาโตจู่ๆจะมาถอดชุดตรงนี้ได้อย่างไร ถึงกำลังจะแต่งกันนางก็ไม่อยากเห็นนู่นนี่นั่นของเขานะ

"ก็จะถอดออกอย่างไรเล่า จิงซินเจ้าก็มาช่วยข้าถอดหน่อยสิ ชุดนี่ใส่ยากยังจะถอดยากอีก"เฟยเทียนบ่นอุบอิบหากไม่ติดว่าต้องใส่กลับจะกระชากให้ขาดไปเลย!

"มะ ไม่ได้นะเพคะ! องค์ชายจะมาถอดตรงนี่ไม่ได้!><"

"ทำไมจะถอดไม่ได้เล่า นี่ข้าเริ่มคันๆเเล้วด้วยถอดตรงนี้แหละ"

"ไม่เอานะเพคะ!><"จิงซินรีบเข้าไปจับมือของเขาเอาไว้ไม่ให้ถอดชุดออกมา ใบหน้าหวานแดงระเรื่อคิดไปไกล

"นี่เจ้าคงไม่ได้กำลังคิดว่าข้าจะใส่แค่ชุดนางกำนัลนี่ชั้นเดียวหรอกนะ?"

"เอ๊ะ!? ละ แล้ว...."

เฟยเทียนแกล้งกระชากชุดออกอน่างแรงจนขาด จิงซินใช้มือบางทั้งสองปิดตาแน่นไม่กล้า มองคนตรงหน้าอีก

"องค์ชาย!เหตุมดทำเช่นนี้เล่าเพคะ><"

"ไหนๆเราก็จะแต่งกันแล้ว...."กระซิบเสียงพร่าประชิดกกหูทำเอาคนฟังขนลุกไปทั้งตัว

"ข้าอยาก......"จุมพิตเบาๆไปที่มือน้อยๆบอบบางนั่นก่อนจะยกยิ้มมุมบางกับท่าทางคนตัวเล็ก.    จิงซินรีบยกมือขึ้นดันเขาออกห่างเมื่อรู้สึกว่าเขาเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว

มือบางสัมผัสเข้ากับชุดอีกชั้นที่เขาสวมอยู่ นางถูกเขาแกล้งอีกแล้ว! นางรีบเอามือตนออกกำลังจะต่อว่าเขาแต่ร่างสูงก็ฉกริมฝีปากหนาลงมาจุมพิตนางเสียก่อน

"อื้ออออ"ครางประท้วงเบาๆแต่ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะยอมหยุดแต่อย่างใด

ปึก ปึก!

"อื้อออ"ผ่านไปสักพักนางก็ต้องร้องออกมาอีกครั้ง กำปั้นน้อยๆไล่ทุบไปที่อกแกร่งเพื่อให้เขาหยุดเสียทีเพราะนางไม่ไหวแล้ว!

"แฮ่กๆๆ"จิงซินหอบอย่างหนักรู้สึกถึงริมฝีปากที่บวมเจ่อของตนหลังหลุดพ้นจากจุมพิตดูดวิญญาณมาได้

"อืมมม คิดถึง"จมูกโด่งจรดลงหอมที่แก้มนุ่มฟอดใหญ่ก่อนจะกอดนางเอาไว้

"องค์ชายทำแบบนี้ไม่ถูกนะเพคะ"ตำหนิเสียงเบา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าก็คิดถึงเขามากเหมือนกัน แต่จะให้แสดงออกหรือพูดออกไปมันคงดูไม่เหมาะเพราะนางเป็นหญิง

"เดี๋ยวนี้กล้าตำหนิข้าแล้วรึ"กระซิบเบาๆที่ข้างหูนางอีกครั้ง

"อื้ออ>< หม่อมฉันพูดเรื่องจริงนะเพคะ"

"เด็กดื้อก็ต้องถูกลงโทษรู้รึไม่"ยกยิ้มมุมปากก่อนจะก้มลงมอบจุมพิตให้เด็กดื้อที่กล้าตำหนิเขา เมื่อก่อนอะไรก็ตามเขาตลอดเดี๋ยวนี้เริ่มกล้าตำหนิเขาเสียแล้ว คงต้องปรับความเจ้าใจกันเสียหน่อย

"อ๊ะ! อื้อออ!! "นางกรีดร้องในลำคอเสียงดังเมื่อรู้สึกถึงมือปลาหมึกที่สอดเข้ามาในเสื้อของนาง ความรู้สึกบางอย่างปะทุขึ้นมา ความรู้สึกแปลกใหม่ที่นางไม่รู้จัก

"อืมม จิงซิน"ริมฝีปากหนาพรมจูบไปทั่วตั้งแต่ใบหน้าลงมาถึงลำคอขาวระหงอย่างหลงใหล จากที่คิดว่าแค่จะลงโทษเด็กดื้อกลับกลายเป็นเขาที่กำลังทรมานเพราะเด็กน้อยที่ไม่น้อยเสียทีเดียวคนนี้

"อื้อออ อะ องค์ชาย ยะ หยุดก่อนเพคะ"นางรวบรวมสติที่เหลืออยู่เอ่ยเตือนสติเขา ถึงอย่างไรนางก็อยากให้ถูกวันแต่งงานอยากให้ทุกอย่างถูกต้อง

"อีกนิดนึงนะซินเออร์"สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้คนตัวเล็กกว่าถึงกับหมดเรี่ยวแรงจะห้ามอะไรออกไปอีก กว่าคนตัวสูงจะหยุดตักตวงความสุขจากร่างของนางรู้ตัวอีกทีก็มีแต่รอยสีกุหลาบอยู่เต็มเนินออกไปหมด

ยังดีที่เขารักษาคำพูดไม่ล่วงเกินนางไปมากกว่านั้น ไม่เช่นนั้นนางคงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนที่ตัวเองใจง่ายยอมเขาไปหมดทุกอย่าง

"ซินเออร์พี่กลับก่อนนะ"สรรพนามแทนตัวที่เปลี่ยนไปทำให้ใจดวงน้อยพองโตมีความสุขจนล้นปรี่ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเค่อก่อนก็ทำเอานางทั้งอายทั้งเขิลจนไม่กล้าสบตาเขาอีก

"กะ กลับดีๆนะเพคะ"ก้มหน้าลงชิดกับอกแกร่งเอ่ยเสียงเบาแต่เขาก็ได้ยินมันชัดเจน ดูท่าเขาจะปราบเด็กดื้อได้สำเร็จงานนี้นางคงไม่กล้าหือไปอีกนาน ดูสิแค่สบตาเขานางยังไม่กล้าเลย

คนตัวสูงลูบผมนางอย่างเอ็นดูก่อนจะก้มลงจูบขมับบางอย่างรักใคร่แล้วกลับออกไปด้วยชุดนางกำนัลตามเดิม

"คราหลังข้าจะสั่งห้ามไม่ให้นางกำนัลตัวสูงๆแบบนี้เข้ามาอีกเลย"พูดพลางรีบวิ่งเข้าไปสำรวจร่างกายตัวเองในห้อง ดูท่าคงใช้เวลานานกว่ารอยพวกนี้จะจาง

"เห้ออ ดีนะที่ชุดมันมิดชิด ไม่เช่นนั้น....><"  คิดแล้วอยากจะทุบหัวตัวเองยิ่งนักที่ยอมให้เขาทำเรื่องเช่นนี้ คนบ้านั่นด้วยไหนบอกนางอีกนิดเดียว ถ้ารู้ว่านิดเดียวแล้วเขาจะทำขนาดนี้นางจะเรียกทหารมาลากออกไปจากห้องเสียตอนนั้นเลย!

------------------

ตอนแต่งงานกะNCจะแยกส่วนกันน้าา ใครอยากอ่านNCจะลงให้ในธันวลัยนะคะ ในส่วนNCจะไม่มีผลกับเนื้อเรื่องนะคะสามารถข้ามได้ถ้าใครไม่ชอบไม่อยากอ่าน

ปล.หายไปหลายวันเพราะหายจากอาหารเป็นพิษแล้วเป็นไข้ต่อเลย หยุดอ้วกก็ไอแทน พยายามนั่งแต่งวันละนิดมาสามวันแล้ว มองจอแล้วเบลอๆ555 แต่ต่อนนี้ดีขึ้นมากแล้วใกล้หายแล้วจ้าา😁

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น