อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

14 ห้องเชียร์วันสุดท้าย

ชื่อตอน : 14 ห้องเชียร์วันสุดท้าย

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2561 06:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14 ห้องเชียร์วันสุดท้าย
แบบอักษร

​14 ห้องเชียร์วันสุดท้าย



"ยัยหนูของพี่" 

หมับ!!! 

"อ้ะ!!" จู่ๆพี่เธียร์ก็เรียกฉันว่ายัยหนูก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอด ทำไมถึงเรียกฉันว่ายัยหนู ไม่เคยมีใครเรียกฉันแบบนี้เลยนะนอกจาก....พี่ชายข้างบ้าน!!!! 

"พะ..พี่เธียร์" 

"ยัยหนูไปอยู่ไหนมา" 

"ดะ...เดี๋ยวค่ะ พี่เธียร์เรียกบีว่ายัยหนูหรอคะ" 

"ก็เราเป็นยัยหนูของพี่ เด็กน้อยข้างบ้านที่ชอบมาเล่นกับพี่แล้วก็ธรณ์บ่อยๆ" 

"พะ..พี่เธียร์พี่ชายของน้องง ฮืออออ" เจอแล้วฉันเจอแล้ว ฮือออ 

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง" 

"ฮือออออออ" พี่เธียร์ฉันเข้าไปกอดลูบหัวแล้วโยกตัวเบาๆ  พี่เธียร์ปล่อยให้ฉันร้องไห้อยู่พักใหญ่ก่อนจะดันฉันออกเมื่อเสียงสะอื้นของฉันเริ่มเบาลง  

"หยุดร้องได้แล้วครับ ตาบวมหมดแล้วถ้าธรณ์มาเห็นมันต้องฆ่าพี่แน่เลยโทษฐานทำลูกสาวมันร้องไห้" พี่เธียร์พูดขำๆ พี่ธรณ์แกหวงฉันเหมือนลูกค่ะเวลาไปเล่นที่บ้านพี่แก พี่เธียร์ที่เคยแกล้งฉันยังโดนพี่ธรณ์ดุเลยเขาบอกว่าอย่ามาแกล้งลูกสาวเขานะ มันเป็นอะไรที่น่ารักมากเลยยย 

"ไม่โดนหรอก เดี๋ยวน้องปกป้องเอง" 

"เก่งขนาดนั้นเลยหรอเราน่ะ" 

"แน่นอนสิ นี่น้องบีเลยน้าาา" 

"ครับพี่เชื่อ ป่ะถ้างั้นวันนี้เดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าว" 

"ดีเลยยย วันนี้น้องจะกินให้พุ่งกางไปเลยยย" 

"เเค่นี้ก็กางจนไปไหนไม่ได้แล้วยัยหนู" 

"ง่ะ พี่เธียร์ว่าน้องอ้วนหรอ" 

"พี่ไม่ได้ว่าอ้วนสักคำเลยนะยัยหนู" 

"ฮืออ พี่เธียร์วี่าน้องอ้วนอ่ะ แต่ช่างเถอะน้องไม่สนน้องจะกินคริคริ" 

"ขอให้ได้กินเท่านั้นแหละเราน่ะ ไปกัน" เย้ๆไปกินข้าวไปกินข้าววววว




ดีใจจังที่ได้เจอพี่ชายข้างบ้านสุดที่รักอย่างพี่เธียร์อีกครั้งและวันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งคือวันนี้พวกเราเด็กวิศวะชั้นปีที่หนึ่งจะได้เข้าห้องเชียร์เป็นวันสุดท้ายแล้วววววว ดีใจกับพวกเราหน่อยสองสามวันมานี้ฉันยังไม่ได้เจอพี่เธียร์กับพี่ธรณ์เลยแต่ก็ได้ขนมจากพี่ๆแกทุกวัน ตอนนี้พวกเรากับเตรียมตัวรอไปเข้าห้องเชียร์เนื่องจากคลาสบ่ายวันนี้ทุกสาขาอาจารย์ยกคลาสให้หมดเลยทุกคนเลยว่าง แต่พวกเราก็นัดรวมตัวกันก่อนเวลาที่พี่นัดมาหนึ่งชั่วโมง ซึ่งสถานที่นัดเชียร์วันนี้ไม่ได้เป็นห้องเชียร์ในคณะเหมือนทุกครั้งแต่เป็นสนามกีฬาฟุตบอลกลางของมหาวิทยาลัยแทน พอใกล้ได้เวลาพวกเราก็เข้าไปยืนรอกันในสนามทำตัวดีไว้ก่อนจะได้โดนดุไม่เยอะ แต่พอถึงเวลานัดคนที่มาพบพวกเราดันเป็นพี่ปีสี่เพราะหนึ่งในนั้นมีสายรหัสของฉันอยู่แต่ไม่ค่อยได้เจอตัวพี่แกหรอกที่รู้จักเพราะพี่ธรณ์เอารูปให้ดู 

"สวัสดีปีหนึ่ง!!" 

"สวัสดีค่ะ!!/สวัสดีครับ!!" แค่กๆเจ็บคอ เมื่อกี้ตะโกนดังไปหน่อย 

"ไม่ต้องมองหาหรอกครับพี่ปีสามนะเขาไม่มาหรอก!!!" ทำไมล่ะก็วันนี้พี่ปีสามเป็นคนนัดพวกเรามานี่ 

"ที่ผ่านมาพวกคุณคิดว่าพวกคุณทำตัวได้ถูกระเบียบกันหมดหรือเปล่า!!!"  

"....." 

"อย่าคิดว่าพวกผมไม่รู้นะว่าพวกคุณทำอะไรกันไว้บ้าง!!!!" 

"...." 

"อย่าคิดว่าพวกผมไม่รู้ในเรื่องที่ปีสามมันช่วยพวกคุณปกปิดเอาไว้!!!!" 

"...." พี่ปีสี่คนหนึ่งพูดทำเอาพวกเราไม่กล้าพูดเลยซักคน หนึ่งคือไม่รู้ว่ามีใครไปทำอะไรผิดไว้ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ว่าพี่ปีสามช่วยอะไรพวกเราไว้ ทุกอย่างรอบตัวเงียบไปหมดจนกระทั่งพี่ปีสี่สายรหัสของฉันเดินออกมาอยู่หน้าแถว 

"ที่ผ่านมาคุณอาจจะคิดว่าพี่วินัยมาดุมาว่าพวกคุณทำไม พวกคุณอาจจะแอบด่าว่าเขาอยู่ในใจ ไม่ชอบ หรือตั้งตนเกลียดพวกเขาไปแล้ว แต่พวกคุณรู้ไหมว่าพวกเขาพยายามปกป้องพวกคุณขนาดไหนไม่อย่างนั้นพวกคุณคงไม่มีวันนี้ ไม่ได้มายืนกันตรงอยู่นี้" พี่แกไม่ได้พูดตะคอกเหมือนกับพี่คนอื่นๆ แต่การพูดธรรมดาของพี่แกมันก็ทำให้พวกเราขนลุกได้ 

"และที่พวกคุณไม่เห็นพวกเขาในวันนี้เพราะพวกเขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พวกเขาทำให้การช่วยปิดบังความผิดของพวกคุณ" พี่วินัยถูกลงโทษหรอ ได้ยังไงกัน 

"พวกคุณคงรู้กันอยู่แล้วว่าวันนี้เป็นวันเข้าเชียร์วันสุดท้ายที่พวกคุณจะต้องแสดงให้พวกผมเห็นถึงพัฒนาและความสามารถของพวกคุณหลังจากที่ได้เข้าห้องเชียร์มานาน พวกคุณลองกลับหลังหันไปดูที่ด้านหลังของพวกคุณสิครับ" พวกเราทุกคนรีบหันไปดูว่ามีอะไรอยู่ด้าน เมื่อหันกลับไปก็ต้องตกใจเมื่อเจอเหล่าบรรดาพี่วินัยปีสามนอนเอามือไขว้หลังก้มหน้าอยู่กับพื้น เสื้อคลุมดำที่เป็นเสื้อคลุมประจำตัวของวินัยถูกรุ่นพี่ยึดไว้ 

"คุณเห็นสิ่งที่พวกเขาทำอยู่รึเปล่า แล้วคุณอยากช่วยพวกเขาไหม" อยากสิ 

"ทุกคนหันกลับมา" 

"..." 

"ผมจะขอถามพวกคุณว่าพวกคุณอยากจะช่วยพี่วินัยของพวกคุณไหม" 

"อยากครับ!!!!!/อยากค่ะ!!!!!" พวกเราตอบพร้อมกันโดยไม่ต้องคิด 

"แต่พวกเขาเคยดุด่าว่าพวกคุณนะ ยังอยากช่วยเขาอยู่หรอ" 

"อยากค่ะ!!!!!/อยากครับ!!!!!" 

"ถ้าพวกคุณอยากช่วยพวกเขา ไหนพวกคุณลองโชว์สปีริตของพวกคุณให้พวกผมดูหน่อย แต่เป็นที่พอใจผมก็จะหยุดลงโทษพวกเขา แต่ถ้าไม่เป็นที่น่าพอใจ พวกเขาจะต้องถูกลงโทษจนกว่าพวกจนจะทำให้ผมพอใจได้ แต่ถ้าไม่ได้พวกเขาจะต้องถูดยึดเสื้อคลุมและไม่มีสิทธิ์เป็นพี่วินัยของพวกคุณอีก!!!!!"






อ่านคอมเม้นต์แล้วกระชัมกระชวยใจวันนี้เลยคึกมาอัพให้แต่เช้าเลยยยยย

ติชมกันได้น้าาา

ปล.ยังไม่ได้แก้คำผิดเน้อออ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น