kimchan108

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พลิกหทัยหนที่ 11

ชื่อตอน : พลิกหทัยหนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 23:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
พลิกหทัยหนที่ 11
แบบอักษร

สุดท้ายข้าก็ไม่ได้เป็นคนไปจับปลา เพรามีหัวหน้าเว่ยและหัวหน้าหวังเป็นคนจัดการเองทั้งหมด คงกลัวว่าซือเซียนจะบาดเจ็บ

ที่เจ้าคนทรยศกล่าวออกมาเหมือนทหารไปจับป่าไม่ได้ก็เป็นเรื่องที่คิดว่าไม่สมควรอยู่แล้ว เพราะว่าทหารต้องเดินทางไกลแม้จะแข็งแรงแต่ก็อาจเสี่ยงไม่สบายโดยง่ายเช่นกัน หากมองในแง่ดีคือเป็นห่วงสุขภาพทหารแต่ซือเซียนรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนผู้นั้นเพียงหาเรื่องให้ผิดใจกับทหาร

"เดียวท่านช่วยไปเรียกนายทหารที่ชื่อ เฉินเล่อ มาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่"

"ขอรับ"สองหัวหน้ารับคำแล้วเดินออกไปจากลมเงาต้นไม้ ตอนนี้ซือเซียนอยู่ใต้ลมเงาต้นไม้โดยมีผ้าคลุมฝนขนาดใหญ่ที่เหลือทำเป็นหลังคาโดยรอบด้านเป็นแบบเปิด

ส่วนที่ให้ไปตามคนชื่อเฉินเล่อมาเพราะเหมาะสมแก่การเป็นลูกมือยิ่งนักคนผู้นี้มีพลังพิเศษในการเรียกไฟเดิมเป็นผู้ช่วยพ่อครัวในร้านอาหารมีชื่อ แต่เพราะถูกกดขี่จึงลาออกมารับราชการ จึงคงพอช่วยหยิบจับอะไรได้บ้าง

ระหว่างที่รอมานั้นมือเรียวก็จัดการกับเนื้อปลาจำนวนไม่น้อยที่ถูกจับมา หากเป็นซือเซียนไปจับคงไม่อาจจะทำได้ขนาดนี้

ดีนักที่ขออุปกรณ์ทำอาหารกับท่านแม่มาขนาดใหญ่พอควร

ก่อนหน้านี้ซือเซียนได้ขอให้หัวหน้าทั้งสองขนอุปกรณ์ทำอาหารอย่างกระทะ ซึ่งขอบคุณความเป็นทหารของพวกเขาจึงก่อรูปเตาด้วยหินเป็นและมีขนาดให้วางกระทะได้ส่วนคนจุดไฟนั้นต้องรอเฉินเล่อมาเสียก่อน แล้วก็เตรียมส่วนผสมอื่นเล็กน้อย

อีกอย่างโต๊ะที่หั่นปลาอยู่ตอนนี้เป็นตัวเดียวกับในกระโจมนั้นหากจะทำอาหารก็ควรมีการรักษาอนามัยอย่างดีข้าจึงไปขอร้องท่านแม่ทัพแม้จะเพียงพยักหน้าก็ถือว่าอนุญาติ

"มาแล้วขอรับฮูหยินน้อย"เมื่อได้ยินเสียงหัวหน้าหวังก็เผลอหันไปมอง ก็พบเฉินเล่อโค้งตัวทำความเคารพ

"โอ๊ะ.."

"ท่านซื้อเซียน! เป็นอะไรหรือไม่ขอรับ"

"ข้าไม่เป็นอะไรมากเพียงมีดบาดเท่านั้น ได้โปรดอย่าทำเสียงเอะอะใหญ่โตเกรงว่าจะทำให้ผู้อื่นตกใจ"ซือเซียนว่าพลางกุมนิ้วที่ถูกมีดบาดเนื่องจากตนเองไม่ทันได้ระวัง

"แต่ท่าน.."

"เพียงเลือดออกเล็กน้อยไกลหัวใจนัก เอาละ.. เฉินเล่อเจ้าช่วยจุดไฟที่เตาแล้วหันปลาแทนข้าต่อทีหั่นเเป็นชิ้นกลางไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป ข้าจะหันส่วนผสมอื่นต่อวันนี้ข้ากับเจ้าจะทำผัดเปรี้ยวหวานใส่ปลาทอด ส่วนหัวหน้าเว่ยและหัวหน้าหวังช่วยคนน้ำซอสให้ทีได้หรือไม่"

"ได้ขอรับฮูหยินน้อย"

"ดียิ่งเช่นนั้นเฉินเล่อเจ้าจุดไฟเลย ส่วนท่านทั้งสองช่วยยกหม้อขึ้นเตามห้ข้าด้วย"เมื่อยัดการออกคำสั่งแก่ลูกมือเสร็จทุกคนก็รับคำเฉินเล่อจุดไฟอย่างง่ายดาย ตามมาด้วยหัวหน้าทั้งสองที่ยกหม้อขึ้นตัง

ซือเซียนหยิบโหลน้ำตายทรายเทลงไปในหม้อกะปริมาณที่ถูกต้องและเพียงพอต่อจำนวนคนตามไปด้วยน้ำสมสายชูและเกลือ สุดท้ายจัดการยืนที่คนให้หัวหน้าเว่ยและหัวหน้าหวัง

"พวกท่านช่วยคนให้ส่วนผสมละลายเข้าด้วนกันได้หรือไม่"

"ขอรับ"

เมื่อเห็นว่าฝากความหวังไว้กับพวกเขาได้ร่างเล็กจึงลงมือหั่นส่วนผสมถัดไปอย่างมะเขือเทศและสัปปะรด แต่ไม่ได้หั่นเป็นรูปทรงได้เพราะซือเซียนหันมันให้ละเอียดให้เวลาต้มไปแล้วจะได้ละลายง่ายขึ้น เมื่อหั่นจนคิดว่าพอที่จะใส่หม้อแล้วก็หันไปมองหมอซอส

"เมื่อน้ำเดือดช่วยนำส่วนผสมตรงนี้ไปเทใส่หม้อทั้งหมดด้วย พอละลายเข้าด้วยกันหมดแล้วท่านก็ยกลงพักมันไว้ให้เย็นช่วยปิดฟ้าด้วยข้าเกรงว่าฝนจะสาดใส่ได้ ส่วนเจ้าเฉินเล่อเมื่อหั่นปลาเสร็จเรียบร้อยก็นำไปคลุกกับแป้งกรอบทอดลงกระทะจนเหลืองอย่าใส่ลงกระทะเยอะจนเกินไป ยังพอมีเวลาทันก่อนมื้อเย็นค่อยๆทอดจนเหลืองกรอบใช่ตะแกรงตักขึ้นมาใส่ถาดเอาไว้ ท่านหัวหน้าเว่ยเมื่อจัดการกับหม้อต้มเรียบร้อยช่วยไปนำผ้าขาวบางมาให้ข้าด้วยข้าจะทำการกรองซอส ส่วนเรื่องการผัดข้าจะทำเอง"

"ได้ขอรับ"

หลังจากนั้นก็ไร้ซึ่งสนทนาใดอีกทุกคนต่างตั้งใจทำในส่วนที่ได้รับมอบหมายอย่างจริงจัง ทว่ามีคนผู้หนึ่งมีคำถามตกข้างในใจทหารยศน้อยเยี่ยงเฉินเล่อกำลังครุ่นคิดว่า..

เหตุใดภรรยาท่านแม่ทัพจึงรู้ว่าตนเองมีพลังพิเศษนี้

เวลาผ่านไปพอสมควรอาหารน่าตารับปรทานก็ถูกแจกจ่ายใส่ใบตองที่ถูกห่อพับเป็นถ้วยขนาดเล็กให้แก่ทหารทั้งหลาย หน้าตาอาหารดูสามัญธรรมดาไม่โดดเด่นทว่ารสชาติที่ติดลิ้นนั้นทำเอาแถวต่อรับอาหารยาวเหยียด

คนตักเช่นซือเซียนจึงไม่ได้หยุดพักยืนขาแข็งตักอาหารด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนหัวหน้าทั้งสองเขาขอให้นำอาหารใส่ถ้วยไปให้กับคนในกระโจม เฉินเล่อเองซือเซียนก็ขอให้ไปกินอาหารไม่ต้องมาช่วยตนเอง

ไม่ใช่ว่าเกรงใจแต่กำลังเรียกคะแนนจากเหล่าทหาร ยอมลงทุนยืนขาแข็งเช่นนี้ได้โปรดเทคะแนนให้ข้าบ้างก็ยังดี

หากไปถึงค่ายจะได้ไม่ต้องทนกับคำนินทาให้ปวดหัว

"อาหารฝีมือท่านนี่รสดียิ่งนัก!"

"โชคดีที่มีท่านเดินทางมาด้วยมิเช่นนั้นคงต่องทนอดเอา"

"ไม่คิดว่าบุรุษจะทำอาหารได้ดีเยี่ยงนี้"

"ขอบคุณ ขอบคุณ.."เหล่าทหารที่มารับอาหารหนที่สองต่างพากันชื่นชมไม่หยุดปาก ซือเซียนเองก็ได้แต่เอ่ยคำขอบคุณวนซ้ำไปมายู่อย่างนั้น จำนวนคนต่อแถวลดลงเรื่อยๆตามความอิ่มท้องของทหาร

ทว่าเมื่อมาถึงคนสุดท้ายใบหน้าของซือเซียนเผลอชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง

"ไม่คิดว่าท่านจะทำอาหารได้อร่อยเช่นนี้"

"ขอบคุณสำหรับคำชมท่านช่างลิ่ว"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น