kimchan108

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พลิกหทัยหนที่ 10

ชื่อตอน : พลิกหทัยหนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พลิกหทัยหนที่ 10
แบบอักษร

เป็นดังที่ซือเซียนกล่าว

ขบวนการเดินทางต้องหยุดพักเนื่องจากมีเม็ดฝนไหลรินจากท้องฟ้าแม้ไท่ได้รุนแรงจนเรียกได้ว่าเป็นพายุทว่าก็ไม่อาจจะเดินทางต่อได้ เนื่องจากต้องคำนึงถึงสภาพร่างกายของทหารและรถขนสะเบียง

ม้าถูกนำไปผูกใต้ต้นไม้และเหล่าทหารต่างกระจัดการจายหลบตามต้นไม้น้อยใหญ่ ส่วนท่านแท่ทัพและหัวหน้าทหารก็จัดเตรียมกระโจมวางแผนการเดินทางเพราะฝนครั้งนี้ดูท่าจะไม่หยุดตกง่าย

และใช้เพราะมันจะตกเนี่ยงนี้ไปอีกหนึ่งคืนทีเดียว

และเป็นโชคดีนักที่ฮูหยินน้อยที่เดินทางมาด้วยคิดการณ์ไกลจัดการล่วงหน้าจัดเตรียมผ้าคลุมกันฝนมาแจกจ่ายทหารบางส่วนที่ไม่มีสิ่งใดคลุมฝนและนำมาคลุมสะเบียง

"ท่านรู้ได้อย่างไรว่าฝนจะตกหรือขอรับ"หัวหน้าเว่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อฝนตกมาอย่างที่ซือเซียนเคยกล่าวไว้

"หนังสือเป็นแหล่งความรู้ข้าชื่นชอบการอ่านจึงพอรู้วิธีดูฟ้าฝนอยู่บ้าง"

"เป็นโชคดียิ่งหากไม่ได้ท่านสะเบียงครั้งนี้คงเสียหายมากกว่าครึ่ง"

"ฮูหยินน้อยตอนนี้ที่พักเตรียมพร้อมแล้วลงจากรถม้าเถอะขอรับ"

บทสนทนาถูกจัดด้วยหัวหน้าหวังที่ก่อนหน้านี้ปลีกตัวออกไปจัดที่พักให้ร่างเล็ก ซือเซียนพยักหน้ารับรู้ก้าวเท้าลงจากรถม้าพร้อมกับคลุมเสื้อกันฝนไว้ป้องกันความเปียกก้าวเท้าเดินตามหัวหน้าหวัง รอบด้านมีทหารที่นั่งพักกันมากมายร่างกายไม่ได้เปียกปอนอะไรมากนักเพราะได้เสื้อกันฝนของซือเซียนที่ช่างทำมาได้พอเหมาะพอเจาะกับจำนวนคนช่วยไว้

หัวหน้าหวังเองก็สวมเสื้อกันฝนอยู่เช่นกัน

"ฮูหยินน้อยระวังหน่อยนะขอรับฝนตกพื้นค่อนข้างลื่น"

"ไม่เป็นไรข้าเดินได้"

"เจียวจิ้นข้าจะไปหาอะไรอุ่นๆมาให้ท่านซือเซียนดื่ม เจ้าดูแลดีๆเข้าใจหรือไม่"

"อย่าต้องลำบากเลยหัวหน้าเว่ย"

"ไม่ได้ขอรับท่านซือเซียนพึ่งหายป่วย ยามนี้ฝนก็ตกเกรงว่าอาจจะล้มป่วยลงอีกได้"

"ฝนเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นไม่ทำให้ข้าป่วยหรอกพวกท่านไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น"

"แต่ว่า.."

"ข้าเชื่อว่าตัวข้าจะไม่ป่วยพวกท่านอย่าพยายามทำอะไรให้แก่ข้าเลย เพียงเท่านี้ข้าก็เกรงใจพวกท่านยิ่งนักแล้ว"เมื่อซือเซียนกล่าวออกไปเช่นนั้นหัวหน้าทหารทั้งสองก็เงียบไปพอดีกับที่ทั้งสามมาหยุดที่กระโจมที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

กระโจมที่เหล่าผู้นำทหารในการเดินทางครั้งนี้อยู่ด้านใน

"เชิญเข้าไปด้านในเถอะขอรับ"

"เฮ้อ.."อดถอนหายใจไม่ได้ว่าตนเองต้องเข้าไปเจอหน้ากับท่านแม่ทัพและหัวหน้าหน่วยอื่น

ทันทีที่ร่างเล็กเดินเข้าไปด้านในผู้คนที่อยู่ในนั้นพลันจดจ้องซือเซียนหากเป็นเมื่อก่อนคงกังวลจนทำอะไรไม่ถูก แต่ยามนี้เพราะความเคยชินกับสายตานั้นร่างเล็กจึงโน้มตัวทำความเคารพตามมารยาทได้อย่างไม่ยากนัก

แปะ แปะ

ท่านแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นตบเข้าที่ขอบโต๊ะข้างกายตนเองที่ยื่นอยู่ให้ซือเซียนรับรู้ว่าสมควรยื่นที่ตรงไหน ร่างเล็กเดินไปยื่นข้างกายของท่านแม่ทัพโดยไม่ลืมที่จะถอดผ้าคลุมกันฝนออก

ทว่า..

"ใส่ไว้"

เพราะคำสั่งตากผู้เป็นสามีที่เห็นว่าภรรยาตัวร้อยของตนจะถอดผ้าคลุมออกจึงต้องยินยอมใส่กลับไปแต่โดยดี

"ข้าได้ยินมาว่าท่านรู่ล่วงหน้าว่าฝนจะตกไม่ทราบว่าท่านรู้ได้อย่างไรหรือ"รองแม่ทัพเอ่ยถามขึ้นทันที ซือเซียนเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้าแล้วดล่าวออกไปอย่างไม่ติดขัดตามที่ซ้อมเอาไว้

"ข้าพอจะดูลมฟ้าอากาศเป็นอยู่บ้างแต่ก็เพียงล่วงหน้าไม่กี่เค่อเท่านั้น เป็นเรื่องดีที่ข้านำผ้าคลุมกันฝนจำนวนไม่น้อยติดมาด้วยเนื่องจากข้าเป็นคนขี้หนาวจึงคิดจะเอามาคลุมกระโจมยามค่ำคืนรวมถึงยามอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพข้าก็มีเวลาส่างมากจึงตัดเย็บเสื้อกันฝนออกมาบ้าง ตามเดิมข้าเองก็คิดจะแจกจ่ายให้แก่ทหารอยู่แล้วเพราะนอกจากคลุมกันฝนได้ยังสามารถกันลมหนาวได้"

"หากเป็นเช่นนั้นท่านพอจะบอกแก่พวกข้าได้หรือไม่ว่ามันจะตกไปอีกนานเพียงใด"

"ตกถึงรุ่งสางเลยทีเดียว แต่ข้าคาดการณ์ได้ว่าคงไม่แรงไปกว่านี้แล้วเช่นกัน"

"เช่นนั้นก็เป็นเรื่องดี"

"เรียนท่านเฟยหลินข้าเกรงว่าเราจะติดปัญหาด้านอาหารในคืนนี้เนื่องจากฝนตก ฟื้นไฟไม่อาจจะจุดติดได้และข้าเกรงว่าไม่อาจจะออกล่าสัตว์มาทำอาหารได้อีกเช่นนั้นกัน"ช่างลิ่วเอ่ยขึ้นมาถึงปัญหาที่ต้องเผชิญ รองแม่ทัพเองก็พยักหน้าเห็นด้วย

เจ้าคนทรยศนั้นคิดจะหาเรื่องให้ท่านแม่ทัพยกหมูตากแห้งที่ท่านแม่อบสมุนไพรให้แก่ข้าไปมอบให้แก่ทหารเฉกเช่นชาติก่อนไม่มีผิด หากไม่มีอาหารบำรุงเหล่านั้นร่างกายก็จะอ่อนแอเหมาะเจาะกับการจับตัว

ทว่าใครเลยจะโง่ซ้ำสอง

"เรียนท่านรองแท่ทัพข้าเองก็เล็งเห็นเรื่องนี้เช่นกันแต่ข้ามิได้คิดว่าเป็นปัญหาเนื่องจากข้าได้คิดวิธีแก้ไว้แล้ว"ซือเซียนรีบชิงพูดตัดหน้าช่างลิ่วที่กำลังจะพูด เพียงอ้าปากก็เห็นไปถึงลิ้นไก่ใครจะยอมให้เจ้าทำเช่นอย่างตั้งใจ!

"ท่านจะยินยอมแย่งอาหารที่ฮูหยินป่ายมอบให้แก่ทหารใช่หรือไม่"

"ไม่เลยท่านหัวหน้าหน่วยสอดแนม เรื่องอันใดข้าต้องแบ่งอาหารที่ท่านแม่มอบให้ด้วยเล่าในเมื่อมันมีสารอาหารไม่เพียงพอนอกจากนี้ยังไม่อาจจะแบ่งได้ครบถ้วน ข้าคิดว่าการทำอาหารต่างหากที่เหมาะสม"

"หมูตากแห้งอบสมุนไพรเหตุใดจะมีสารอาหารไม่ครบกันฮูหยินน้อยเรื่องที่ท่านพูดมาดูเหมือนจะงกของกินเองเสียมากกว่า"

"เพราะข้ามีความคิดดีกว่าท่านอย่างไรเล่า"

"การทำอาหารนะหรือท่านจะทำมันเยี่ยงไรต่อให้จุดไฟติดก็ไม่ได้หมายความว่าท่านจะหาเนื้อสัตว์มาทำอาหารได้ โดยปกติแล้วทหารในยามเดินทางก็เพียงย่างเนื้อกินเท่านั้น"

"หากท่านโดนฝนจนสมองช้าลงข้าก็ขอกล่าวแนะนำท่านว่าในการเดินทางครั้งนี้ต้องมีทหารอย่างต่ำสามนายที่ใช้พลังพิเศษเรียกไฟได้และท่านก็ควรจะรู้ว่าไฟจากพลังพิเศษแม้ฟื้นจะชื่นเพียงใดก็สามารถจุดติด และข้าคิดว่าเนื้อสัตว์นั้นหาไม่ได้ยากเลย ยามฝนตกน้ำจะขึ้นสูงไม่ไกลจากนี้ก็มีลำธารข้าคิดว่าคงมีปลาบางชนิดที่ขึ้นมาบนบกตอนฝนตกตามสัญชาตญาณที่ต้องหาแหล่งน้ำใหม่อย่างปลาหมอ รวมถึงข้าเองก็มีฝีมือการทำอาหารอยู่พอสมควรดังนั้นไม่เป็นการยากที่ข้าจะทำอาหารแจกจ่ายเหล่าทหารเพราะเครื่องปลุงที่ข้าขอท่านแม่มาก็มิใช่น้อยเลยทีเดียว"

"ท่านจะให้ทหารตากฝนไปจับปลาหรืออย่างไร"แม้ซือเซียนจะกล่าวออกไปเยี่ยงไร้ช่างลิ่วก็ยังคงต่อปากต่อคำได้ดียิ่งนัก ยามนี้เหล่าผู้คนที่อยู่ในกระโจมเองก็ไม่อาจจะตัดสินใจเลือกข้างฝ่ายใดได้เพราะหากเอาหมูตากแห้งไปแจกทหารก็ไม่อาจพอหรือให้ทหารไปจับปลาก็คงจะไม่ดีนัก

"ข้าไปจับมาให้เองก็ได้จะเป็นอะไรไป"ซือเซียนตอบไปอย่างที่คิดเพราะตนเองก็คงไม่ป่วยง่ายเพียงนั้น

"แต่ข้าเห็นว่าไม่มีความจำเป็นที่ต้องลำบากถึงเพียงนั้น"

"อืม"ท่านแม่ทัพที่ฟังคนสองคนเถียงกันมานานขานรับในลำคอ

"ท่านแม่ทัพเองก็เห็นด้วยท่านโปรดยกเนื้อแห้งเหล่านั้นให้ทหารเถิด"

"เปล่า"ท่านแม่ทัพกล่าวออกมาแล้วชี้นิ้วมาที่ซือเซียน

"เห็นด้วนกับท่านซือเซียนหรือ"รองแม่ทัพเอ่ยถามขึ้นมา เป้าสายตาอย่างท่านแม่ทัพเองก็พยักหน้า ซือเซียนยิ้มกว้างทันใดเห็นได้ชัดว่าเจ้าคนทรยศช่างลิ่วกำลังรู้สึกไม่พอใจที่สถานการณ์ออกมาเป็นเช่นนี้

ขอเป็นชาวประมงสักครั้งก็ไม่เลวนักหากขัดขวางคนผู้นี้ได้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น