ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ปะทะอารมณ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ปะทะอารมณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ปะทะอารมณ์
แบบอักษร

​หลังจากวันที่คเชนทร์มาส่งเธอและเพื่อนที่หน้าปากซอยบ้านวันนั้นเธอก็ไม่ได้พบเขาอีกเลย ชาลิณีย์ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะเธอเรียนไม่ตรงกับเขาและปกติเธอเองก็ไม่ได้เจอเขาเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว ช่วงเวลาเทอมสองผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว เธอมีสังสรรค์กับแก๊งดาวเดือนสาขาที่สนิทกันบ้าง แต่ไร้เงาของพีชญาและคเชนทร์ ทั้งคู่ๆค่อยๆหายตัวไปจากวงจรชีวิตของเธอจนกลายเป็นเหมือนไม่รู้จักกัน 

“ฉันอยากดูหนังว่ะแก ไปดูหนังกันปะ” วันหยุดสุดสัปดาห์นริสามาที่บ้านเพื่อนแต่เช้าเพราะเบื่ออยู่บ้าน ทั้งคู่นั่งๆนอนๆอยู่ในห้องจนบ่ายคล้อยและเริ่มไม่มีอะไรทำ 

“ดูเรื่องไรอะ ขี้เกียจออกจากบ้าน” 

“ฉันเบื่ออยู่บ้าน ออกไปไหนก็ได้ นะๆไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย” เขย่าแขนคนที่กำลังมันส์อยู่กับเกมในมือถือไม่เลิก จนเจ้าตัวยอมตอบตกลง 

ห้างสรรพสินค้าอยู่ไม่ไกลจากซอยบ้านทั้งคู่จึงใช้วิธีเดินแทนการนั่งรถโดยสาร ราวสิบนาทีก็พาตัวเองมาถึงชั้นบนสุดของห้างคือโรงภาพยนตร์ ชาลิณีย์ให้เพื่อนเป็นคนเลือกส่วนเธอเดินไปซื้อป๊อปคอร์น พลันสายตาก็ดันไปเห็นร่างสูงคุ้นตายืนอยู่เคาน์เตอร์ข้างๆเธอ เขาหันมาสบกับสายตาเธอพอดี หญิงสาวยิ้มให้พร้อมโบกมือ กำลังจะเอ่ยทักทายแต่อีกฝ่ายนั้นมองเมินราวกับไม่เห็น พอดีกับเครื่องดื่มที่สั่งได้พอดีจึงเดินเลี่ยงออกไปเหมือนกับไม่รู้จักเธอ 

ชาลิณีย์มึนงงกับท่าทีของคเชนทร์อย่างมาก ทั้งๆที่ปกติแล้วเขาเป็นคนนิสัยน่ารัก ถึงขนาดวันนั้นยังไปส่งเธอที่บ้านแต่วันนี้ทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักกันเสียอย่างนั้น นริสารับตั๋วเรียบร้อยจึงเดินไปหาเพื่อนสวนกับชายหนุ่มที่กำลังฉีกตั๋วหนังเข้าโรงจึงรีบวิ่งไปถามเพื่อนทันที 

“พี่เคนเขามาดูหนังด้วยเหรอ” ถามชาลิณีย์ที่ยืนหน้าบูดอยู่ “เขาดูเรื่องไรอะ”

“จะไปรู้เหรอ” 

“เอ้า แกไม่ได้คุยเขาเหรอ”

“คุยกับผีน่ะสิ เมื่อกี้เขายังเมินฉันอยู่เลย” เล่าเหตุการณ์ก่อนหน้าให้นริสาฟังทันที 

“เมียเขาห้ามหรือเปล่า ปกติเขานิสัยดีจะตาย” เพื่อนสาวแสดงความคิดเห็น 

“ไม่รู้ ไม่อยากทักก็ไม่ต้องทัก ไม่ได้มีเรื่องให้ต้องพูดคุยกันอยู่แล้ว” พูดอย่างไม่หยี่ระแต่ในใจก็ยังคิดถึงแต่เรื่องเขาไม่หยุดจนไม่ได้สนใจภาพยนตร์ตรงหน้าเท่าที่ควร 



วันครบรอบสี่ปีแปดเดือนเวียนมาถึง คเชนทร์พาแฟนสาวไปเที่ยวทะเลเหมือนเดิมทุกๆปี เพียงแต่ปีนี้เขายุ่งกับการเรียนจนแทบไม่ได้พาเธอออกต่างจังหวัดเลย เมื่อปิดเทอมจึงตั้งใจพาเธอมาแม้ไม่ใช่ช่วงไฮซีซั่นแต่เธอก็ดูมีความสุข แต่ไม่ว่าจะช่วงไหนทั้งคู่เองก็รู้ว่าการมาเที่ยวนี้เป็นการเปลี่ยนที่นอนชั่วคราวเท่านั้น 

เขาและเธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันฉันผัวเมียก็ว่าได้ ชายหนุ่มไม่แคร์คำนินทาใดๆทั้งสิ้นเพราะคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติที่นักศึกษาหลายคนทำกัน เขาอยู่กับเธอแบบนี้มาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลับปีแรก โดยที่ทางบ้านแฟนสาวไม่ทราบเพราะคิดว่าเธอพักอยู่กับเพื่อนผู้หญิง ทางบ้านพีชญาเป็นเศรษฐีทางอีสาน มาเยี่ยมลูกสาวแต่ครั้งไม่บ่อยนัก เพียงแค่โทรถามไถ่และส่งเงินให้ จึงไม่ทราบว่าเธอย้ายมาอยู่กินกับเขา 

ช่วงเย็นก่อนวันเดินทางกลับ หนุ่มสาวชวนกันขับรถไปตลาดสดขายอาหารทะเลเพื่อทำมื้อค่ำทานโดยแม่ครัวเป็นพีชญา 

“วันนี้อยากทานอะไร เดี๋ยวพีชทำเอง” เธอถามความเห็นจากเขา ตาก็คอยมองอาหารทะเลตามร้านที่เดินผ่าน

“ฝีมือพีชเรากินได้หมดแหละ อร่อยทุกอย่าง” ไม่ได้พูดเอาใจเธอแต่อย่างใด เขาติดรสมือของเธอไปเสียแล้ว หากกินฝีมือคนอื่นคงไม่ถูกปากเท่าฝีมือเธอ  

“ไม่ต้องมาแกล้งชมเลย” 

“ไม่ได้แกล้ง แต่ชอบกินจริงๆ” เขาพูดกลั้วหัวเราะน้อยๆ เขินตัวเองที่ชมเธอซึ่งๆหน้าทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน 

“ครั้งแรกเลยนะที่เคนชมพีชแบบนี้” หล่อนเขินตัวบิดไปหมด “ชมแบบนี้จะกินอะไรล่ะ พีชจะทำสุดฝีมือเลย” 

“อยากกิน ‘พีช’ หวานๆ” 

“แล้วปกติไม่หวานหรือไง” 

“ก็หวานแหละแต่มันอมเปรี้ยวนิดๆ” เขาทำท่านนิดๆให้เธอดู เจ้าหล่อนไม่ได้ตอบอะไรต่อแต่ตีเข้าที่ไหล่หนาด้วยความเขินอายทำเอาเจ้าของแขนหัวเราะชอบใจ 

“เอ้าพ่อหนุ่ม มัวแต่จีบกันอยู่นั่นแหละ ไม่ซื้ออะไรหรือ” แม่ค้าร้านที่ทั้งคู่ยืนบังนั้นร้องถามเพราะมองอยู่นานสองนาน 

“ซื้อครับ ป้ามีอะไรแนะนำมั่ง วันนี้แฟนผมเข้าครัวเองเลยนะ” ไม่วายโม้ถึงเธอที่ยืนข้างๆกัน จนเธอต้องหยิกสีข้างปรามเขา

“จริงเหรอ งั้นป้าให้ราคาพิเศษเลย” ป้าเจ้าของร้านก็ตามน้ำชายหนุ่มด้วย

“ผมเอาปลาหมึกสองโล ปลากะพงตัวแล้วก็หอยหวานหนึ่งโลครับ” เขาจัดแจงชี้ทุกอย่างที่ตั้งใจให้เธอทำกินไว้ในหัว เมื่อได้ของตามที่ต้องการครบจึงจัดแจงจ่ายเงิน 

“ขอให้อร่อยนะจ๊ะพ่อหนุ่ม หนูก็ด้วย พ่อหนุ่มเนี่ยน้าโชคดีเสียจริงมีแฟนสวยไม่พอทำอาหารให้ทานได้เสียด้วย สมัยนี้หายากรักษาไว้ดีๆล่ะ" 

“ขอบคุณค่ะป้า” หล่อนยิ้มตอบ 

“ไปก่อนนะครับ ผมอยากกลับไปกินฝีมือแฟนผมจะแย่แล้ว” เขายังไม่เลิกแซวหล่อน 

“จ้า ขอบใจที่อุดหนุนจ้ะ” เจ้าของร้านวัยกลางคนยิ้มๆให้สองหนุ่มสาวที่เดินจากไป แอบชื่นชมในใจถึงความสวยหล่อสมกันของทั้งคู่ 



ช่วงเวลาอันแสนสุขสบายในตอนปิดเทอมนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วในความคิดของชาลิณีย์ แต่ละวันของเธอผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์เพราะตื่นมาก็บ่ายโมงบ่ายสองเสียแล้ว กว่าอาบน้ำก็ลีลาไปเสียสองชั่วโมงลงมาจากบ้านอีกทีตอนมื้อค่ำและกลับขึ้นไปเล่นเกม ดูหนังบนห้องต่อถึงเช้ามืด วนไปเรื่อยๆจนครบหนึ่งเดือน 

ชีวิตนักศึกษาปีสองของหญิงสาวเรียนหนักขึ้นเพราะไม่ใช่วิชาพื้นฐานเหมือนตอนเป็นเฟรชชี่แล้ว เริ่มมีวิชาเอกเข้ามาแทนที่แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ทำมันได้ดีมาโดยตลอด 

“วันนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันมั้ย” หลังจบคาบเรียนช่วงเช้า กุลธิดาจึงเอ่ยชวนเพื่อนไปทานข้าวทั้งที่ปกติแล้วหล่อนปฏิเสธเพื่อนตลอด 

“วันนี้หยกกินข้าวที่นี่เหรอ” 

“อืม รู้สึกอยากกินข้าวที่โรงอาหารขึ้นมา” เมื่อเห็นว่ากุลธิดาพยักหน้าหงึกหงักเธอเลยโทรชวนนริสาให้มาทานข้าวด้วยกัน 

โรงอาหารประจำมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยฝูงชนจำนวนมาก ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนคือนักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนเสร็จพร้อมกับพวกเธอ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดีทุกคนต่างก็ทยอยต่อคิวร้านประจำของตนเอง 

ทั้งสามเดินหาโต๊ะไม่นานก็เจอโต๊ะว่าง จังหวะพอดีกับที่พีชญาและแฟนหนุ่มเดินไปถึงโต๊ะพอดี ซึ่งถือว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ได้พบทั้งคู่ ด้วยความเคยชินเธอยกมือไหว้ทั้งคู่แต่กลับไม่มีใครสนใจเธอสักนิด

“ไปนั่งโต๊ะอื่นเถอะ” คเชนทร์พูดโดยมองแต่หน้าแฟนสาว 

“แต่พีชอยากนั่งโต๊ะนี้” หล่อนยังดึงดันจะนั่ง กุลธิดาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ยเชิญ

“พี่พีชนั่งเถอะค่ะ เดี๋ยวพวกหนูไปหาโต๊ะอื่นแทน” 

“ไม่เป็นไรจ้ะ ของแบบนี้แบ่งกันใช้แบ่งกันนั่งก็ได้” หล่อนพูดพร้อมทั้งมองมาที่ชาลิณีย์ราวกับว่าจะสื่อความหมายอื่น “น้องพี่ทั้งคนจะไล่ไปนั่งที่อื่นได้ยังไงกัน” 

ชาลิณีย์เห็นหล่อนอนุญาตจึงรีบวางกระเป๋าเตรียมไปซื้อข้าวด้วยความหิว เธอไม่ได้ทานข้าวเช้ามาก่อนทำให้หิวเป็นพิเศษ 

“น้องชาไม่คิดจะขอบคุณรุ่นพี่หน่อยเหรอ” พีชญายังคงไม่เลิกจิกกัด 

สติขาดผึงในทันใดคนยิ่งหงุดหงิดปนโมโหหิวอยู่ก็ยังยั่วไม่เลิก หากพีชญาไม่ต่อปากต่อคำเธอก็จะเฉยๆเสีย แต่หล่อนยังกัดไม่ปล่อยจนต้องสวนกลับ 

“ชาขอถามพี่สักคำเถอะค่ะ พี่เป็นไรมากปะแขวะอยู่ได้ แล้วที่ชาไม่โต้ตอบเพราะชาเห็นว่าตอนนั้นชาอยู่ปีหนึ่งแต่นี่เรื่องมันผ่านมาเป็นปีๆแล้วพี่ยังไม่เลิกแขวะ พี่ปัญญาอ่อนเหรอ” 

“ยัยบ้า แกกล้าพูดกับฉันแบบนี้เหรอ คิดว่าอยู่ปีสองแล้วจะเก่งอย่างนั้นเหรอ ถึงได้ทำตัวปีนเกลียวฉันแบบนี้” หล่อนลุกขึ้นตวาดแว้ดๆกลับเสียดัง คนในโรงอาหารมองตามกันเป็นแถว “ให้มันรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง แกมันแค่รุ่นน้องฉัน” 

“ชาปีนเกลียวยังไง แล้วที่พี่ทำเมื่อกี้ชายังไม่พูดอะไรเลย ไหว้ก็ไม่รับไหว้ ทำตัวแบบนี้คิดว่าคนอื่นจะเคารพเหรอ” 

“อีชา!!” ทั้งคู่ทำท่าจะกระโจนใส่กันแต่ถูกดึงรั้งไว้ทั้งสองฝ่าย คเชนทร์ปรามแฟนสาวให้หยุดแต่ตอนนี้หล่อนไม่ยอมฟังอะไรทั้งสิ้น จึงตัดสินใจพาตัวพีชญาออกจากโรงอาหาร แขนข้างหนึ่งล็อกเอวบางไว้อีกมือหนึ่งคว้ากระเป๋าสะพายข้างของแฟนสาวมาถือไว้เอง 

นริสาและกุลธิดาก็รีบปล่อยเพื่อนทันทีเมื่อรุ่นพี่ทั้งสองหายออกไป คนในโรงอาหารเริ่มซุบซิบเพราะทั้งคู่ต่างก็เป็นคนดังในมหาวิทยาลัย ชาลิณีย์จัดเสื้อนักศึกษาให้เรียบร้อยมันยับยู่ยี่ไปหมด ดูจากสถานการณ์และข่าวที่ค่อนข้างไวก็รู้ชัดว่าในไม่ช้าเธอจะต้องโดนเรียกพบตัวข้อหาทำเรื่องงามหน้าอย่างแน่นอน 

หากซื้อล็อตเตอรี่ชาลิณีย์คงถูกรางวัลที่หนึ่ง เพราะทันทีที่ทานมื้อกลางวันจบและกำลังจะแยกย้ายกลับบ้านเธอก็ถูกเรียกตัวพบด่วนจากอาจารย์ที่ดูแลเกี่ยวกับกิจกรรมด้านนี้ แม้ไม่ใช่การต่อว่าแรงๆแต่ก็ทำให้อารมณ์เธอหม่นตลอดวัน ทั้งยังมีรุ่นพี่ปีสามเรียกไปเตือนเพราะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับรุ่นน้อง เธอน้อมรับทุกคำติและสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก แม้ไม่ใช่คนผิดแต่เธอต้องยอมรับผิด เพราะคนรอบข้างที่เห็นและได้ยินนั้นเข้าใจว่าเธอเป็นคนเริ่มก่อน ชาลิณีย์ไม่อยากจะแก้ตัวหรืออธิบายอะไรทั้งสิ้นเพราะนั่นดูเหมือนการแก้ตัว ต่อให้ทำไปค่ามันก็มีเท่าเดิม 

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาชาลิณีย์ก็ได้ทราบข่าวร้ายจากเพื่อนสนิทว่าต้องย้ายที่อยู่ใหม่กะทันหัน พ่อแม่ของนริสาแยกทางกันเพราะพ่อของเธอนอกใจแม่และพาผู้หญิงใหม่เข้ามาแทนโดยที่แม่และตัวเธอเองทำอะไรไมได้เพราะบ้านเป็นชื่อของพ่อ  

ทั้งคู่นั่งนอนกอดกันร้องไห้เพราะตั้งแต่จำความได้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันมาตลอด กำหนดย้ายออกของนริสาคืออีกไม่กี่วันข้างหน้า ชาลิณีย์และน้องชายก็อาสาช่วยขนของขึ้นรถบรรทุกที่ว่าจ้างมา โยนโบกมือลาเพื่อนทั้งน้ำตาโดยมีน้องชายยืนกอดปลอบอยู่ข้างกาย 



​ตอนหน้าเริ่มติดเหรียญแล้วนะคะ กติกาเดิมเนอะ เปิดฟรี6ชั่วโมงแล้วหลังจากนั้นจะเริ่มติิดเหรียญนะคะ อ่านแล้วคอมเมนต์กันเยอะๆน้าาา รักกก

​​​ฆีตา 28/12/2018

ความคิดเห็น