เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

58.3 ปีนขึ้นเตียงคุณหนูน้อย

ชื่อตอน : 58.3 ปีนขึ้นเตียงคุณหนูน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 80

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
58.3 ปีนขึ้นเตียงคุณหนูน้อย
แบบอักษร

อีกฟากฝั่งหนึ่ง ณ ห้องนอนไดอาเรีย

          “หาว นางยังหลับปุ๋ยอยู่เลย”

          เมรัยอ้าปากหาว พลางค่อยๆปีนขึ้นเตียงไดอาเรีย นอนต่อ

          “เมรัย!!ลงมาเดี๋ยวนี้”

          นารีแผ่วดุเนื่องกลัวคุณหนูน้อยตื่น กระนั้นมิทันเสียแล้ว เมรัยเลิกผ้าห่มลายดวงดาวพลางมุดไปนอนขนาบข้างไดอาเรียเรียบร้อย “!!” เรไรตกใจปากเผยอแต่นางไม่ยักจะกรีดร้องเสียงแหลม แค่ทำหน้าทำตาตกใจเฉยๆ “ยัยบ๊อง” นารีกัดฟันอยากกระชากขาเมรัย กระนั้นหมอผีน้อยเกาะติดกับคุณหนูน้อยติดหนึบปานกาวตราช้าง ไดอาเรียจมดิ่งในห้วงแห่งความฝันรู้สึกเพียงเหมือนมีสัตว์ขนนุ่มๆมาเกาะท้องเท่านั้น นางยังมิอยากตื่นเลยมิสนเมรัย

          “โธ่”

          “ยังเช้าตรู่ ปล่อยพวกนางนอนอีกสักหน่อยเถอะ”

          เรไรไม่อยากฝืนใจไดอาเรีย แต่ก็อยากปลุกเมรัยที่ทำตัวปานนางเป็นเจ้านายเสียเอง พวกนางทำงานดูแลไดอาเรีย น้องสาวอีธานนะ เมรัยจักปฏิบัติตัวปานยืนอยู่ในฐานะเดียวกับไดอาเรียได้อย่างไร หัดเคารพและเกรงใจหน่อยสิ เรไรบ่นอุบ นารีส่ายหน้าระอา “มีหวังไดอาเรียตื่นแล้วเจอสภาพนี้..หัวใจวายตายแน่”

          และไม่นานหลังจากนั้น

          “เจ้ามาทำอันใดบนเตียง!!”

          “นอนกับเจ้าไง”

          ไดอาเรียกรีดบ้านแตก ฝูงนกกาตกใจหนีกระเจิง นารีและเรไรรับไม่ไหวต้องยกมืออุดหู ส่วนเมรัยแค่ลุกนั่งอย่างสง่างามและอธิบายอย่างใจเย็นปานเรื่องปกติเฉกเช่นการรับประทานมันบดกับมื้อเช้าแสนอร่อย “อย่าห่วงเลยแม่สาวน้อย ข้ารับผิดชอบเจ้าเอง”

          เพี๊ยะ!!!

          ฝ่ามือพิฆาตตีฟาดแก้มเมรัยฝากรอยแดงไว้เป็นเครื่องตีตรา หลังจากนั้นเมรัยก็โดนพวกเรไรรุมดุอีกรอบ

          “นับตั้งแต่วันนี้พวกเราจะรับหน้าที่ดูแลไดอาเรีย ทำงานแทนที่ส่วนของสาวใช้คนก่อน”

          นารีมือแตะอกพลันอธิบายเสียงนุ่มนวลประหนึ่งพี่สาวและมารดา แม้น้ำเสียงฟังมิเหมือนสาวใช้ที่หวาดเกรงและเคารพเจ้านาย กระนั้นในสุรเสียงแห่งอำนาจมีไอความอ่อนโยน เมตตาอารี จริงใจ ฟังแล้วรื่นหู ไพเราะอย่างหาได้ยากในหมู่สาวน้อย ไดอาเรียอ้าปากคล้ายอยากพูด กระนั้นก่อนคำพูดรุนแรงจะโพล่งออก นางก็เปลี่ยนคำพูดใหม่ “ท่านพี่พบพวกเจ้าแล้วรึ”

          “ใช่ ท่านอีธานขอให้พวกเราดูแลเจ้าเป็นเวลาหนึ่งเดือน”

          ไดอาเรียขมวนคิ้วท่าทางคล้ายมิเข้าใจ สาเหตุใดพี่ชายจึงเลือกรับสาวใช้ที่อายุพอๆกับตน สาวใช้คนก่อนมีอายุราวๆสิบเจ็ดสิบแปดและมีนิสัยเย็นชา เงียบขรึม อีกทั้งยังเป็นคนสนิทข้างกายไดอาเรีย นางเอาใจใส่ไดอาเรียอย่างมากสมฐานะสาวใช้ ไดอาเรียคิดว่าพี่ชายจะเลือกคนที่เหมือนสาวใช้คนก่อนเสียอีกแต่ผิดคาด เพราะอีธานคิดว่าพวกเมรัยอายุพอๆกับน้องสาวคงสามารถเล่นกับน้องสาวได้ดีกว่าคนที่อายุมากกว่า

 เพราะทางบ้านสาวใช้มีปัญหา นางจึงขอลางานกลับไปดูแลพ่อแม่เป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนหรือบางทีอาจมากกว่านั้น นี้คือสาเหตุที่ทำไมตอนนี้พวกเมรัยมาทำงานแทนตำแหน่งสาวใช้คนก่อน

          คุณหนูน้อยผู้มีดวงตาสีม่วงแพรวพราวราวเม็ดมณีดารา เรือนผมสีขาวยาวสลวยถึงสะโพกผูกมัดเป็นช่อหางม้าด้วยยางมัดผมสีน้ำตาล อายุสิบสี่ปี แต่มีส่วนสูงเท่าพวกเมรัยที่อายุมากกว่าสองสามปี นางเป็นสาวน้อยตัวเล็ก บอบบางปานตุ๊กตา ลูกกระต่าย ลูกกระรอก เวลาปกติมิชอบยิ้ม นิสัยหยิ่งผยอง ยโสจองหอง ดุร้ายปานแม่มด และเอาแต่ใจปานเจ้าหญิง หัวดื้อ ชอบอ้อนพี่ชาย ชอบเกาะติดพี่ชาย เพราะนางกำพร้าพ่อแม่ คนในครอบครัวที่เหลืออยู่จึงมีเพียงพี่ชายสุดหล่อที่สมบูรณ์ในทุกๆด้าน ไดอาเรียเลยหลงรักอีธานตั้งแต่ยังเล็ก ไม่ยอมให้สตรีใดเข้าใกล้พี่ชายสักคน เพราะกลัวโดนแย่งความรัก

          นางเหมือนเด็กวัยใส นิสัยยังชอบเอาตนเองเป็นใหญ่ ดูแลไม่ยากนัก นารีครุ่นคิดในใจ แค่เอาไม้ใหญ่ๆหนาๆโบยนางก็หายดื้อแล้ว

          สามสาวน้อยนักเดินทางพเนจร หนึ่งสาวน้อยเจ้าของบ้าน นั่งคุยกันบนเตียง นารีเล่าเรื่องต่างๆร่วมถึงที่มาของพวกนางให้ไดอาเรียฟังคร่าวๆพอให้รู้จักกันในระดับหนึ่ง แล้วถัดจากนั้นค่อยๆทำความรู้จักกันไปอย่างช้าๆไม่รีบร้อน ดวงดาวน้อยบอกตัวนางเป็นดวงดาวบนฟ้า มีตำแหน่งสูงถึงระดับฮ่องเต้ เรื่องนี้ไดอาเรียห้ามนำไปบอกใครเด็ดขาด นารีกำชับด้วยวาจาหนักแน่นพร้อมด้วยขู่เบาๆด้วยวาจาอบอุ่น ถ้าหากไดอาเรียพูดความลับและประกาศให้คนอื่นรู้ ไดอาเรียจะถูกเมรัยสาปให้หน้าอกเล็กตลอดกาล คุณหนูน้อยผวาหนัก กลัวอกลานบินตลอดชีวิตเลยยอมรับคำเตือนนารีแต่โดยดี พวกนารีให้ขบขันเบาๆกับท่าทางที่ไดอาเรียแสดง ตัวหดเล็กสั่นกึกๆเหมือนลูกแมวน้อยกลัวโดนจับต้ม ปิ้ง ย่าง ทอด และนึ่ง

          นารีบอกไดอาเรียว่าพวกนารีจะทำงานในตำแหน่งสาวใช้ควบพี่เลี้ยง คุณหนูน้อยสามารถเรียกใช้เมรัยได้ตามแต่ใจต้องการ ส่วนนารีกับเรไรต้องคิดก่อนว่าจะตอบรับคำขอหรือไม่

          “เช่นนั้นก็ได้”

          ไดอาเรียมิเรื่องมาก ยอมรับพวกนารีในฐานะสาวใช้กลุ่มใหม่

          “ตกลงเรียบร้อย เช่นนั้นพวกเราไปอาบน้ำกัน”

          เมรัยลุกยืนพร้อมร้องลั่น หมอผีน้อยวิ่งไปดันแผ่นหลังไดอาเรีย อุ้งมืออวบวางสัมผัสผิวนุ่มนิ่ม ไดอาเรียหน้าเห่อร้อนพลันแก้มแดงระเรื่อด้วยไม่เคยถูกผู้ใดทำรุนแรงเช่นนี้ “เจ้าจะทำอันใด” “ปรนนิบัติเจ้าอาบน้ำ” เมรัยแย้มยิ้มสดใสประหนึ่งลูกเสือน้อยได้ของเล่นชิ้นใหม่ คุณหนูน้อยเห็นรอยยิ้มนั้นช่างสยองน่าขนลุก เลยพลั่งเอียงร่างหนีและใช้มือผลักเมรัยล้มก้นจ้ำม่ำกระแทงพื้น โครม

          “เอ๊อะ”

          หมอผีน้อยร้องเจ็บภาษาอีสาน พลางล้มตัวนอนอย่างโจรร้ายโดนตำรวจยิงกระสุนใส่แล้วบาดเจ็บสาหัส ต้องโบกมือขอให้พวกเพื่อนๆช่วยพยุง “เมรัยลุกไม่ขึ้น” หมอผีน้อยนอนเปิดพุงสภาพอนาถจิตดวงดาวน้อยกับปักษาน้อย นารีกระแอมส่งสัญญาณให้เรไรไปจัดการกู้ชีพเมรัย ส่วนดวงดาวน้อยหันไปค่อยดูแลคุณหนูน้อย “ตื่นแล้วต้องพับผ้าห่ม” หากอยากประสบความสำเร็จต้องเริ่มจากทำสิ่งเล็กๆให้สำเร็จ นารีคลี่ยิ้มครูอนุบาลพลางสั่งสอนไดอาเรียตั้งแต่หัววัน คุณหนูน้อยเหวอรับประทาน นางมิเคยพับผ้าห่ม เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่สาวใช้ต้องทำมิใช่รึ

          “ใช่เรื่องที่ข้าต้องทำด้วยรึ”

          แสงแดดเริ่มปรากฏสดใส ณ บานกระจกใสกระจ่าง ไดอาเรียเอียงคอ เลิกคิ้วสงสัย

          “ทำเถิดเพื่อวันนี้ที่สดใส”

          แม้แต่คนขี้คร้านอย่างเมรัยยังพับผ้าห่มเองนะขอบอก หมอผีน้อยพับทุกครั้งหลังตื่นเช้าโดยให้เหตุผลว่า อย่างน้อยหากวันนี้เจอเรื่องแย่ๆมาก็ยังมีเตียงนอนที่เรียบร้อยปลอบใจ หมอผีน้อยเคยชินกับเรื่องสร้างกำลังใจโดยที่เจ้าตัวยังมิรู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าทุกการกระทำของนางนั้นมีพลังแห่งความหวังซ่อนอยู่เลือนรางดุจเปลวไฟบนยอดเทียนไข

          เมื่อฟังเหตุผลที่ฟังดูดีมีความน่าเชื่อถือ ไดอาเรียลงมือพับเก็บที่นอนตามคำชี้แนะและความช่วยของนารี ทั้งสองช่วยกันกระทั่งเก็บที่นอนสำเร็จ ครั้นถึงเวลาอาบน้ำแปรงฟัน นารีและเรไรพาไดอาเรียไปอาบน้ำล้างตัวขี้เกียจ พวกนางทอดทิ้งเมรัยไว้เบื้องหลัง ทิ้งหน้าประตูห้องน้ำ “เอาจริงสิ” หมอผีน้อยกางแขน สีหน้าอึ้งตะลึงเมื่อโดนนารีขับไล่และสั่งห้ามยุ่งวุ่นวายด้านใน

          “ข้ายังไม่อาบน้ำเลยนะ!!”

          เรื่องวุ่นวายล่วงเลยกวาดทางถนนเตรียมให้ความสงบเดินอย่างราบรื่น เรื่องเลวร้ายจางหายอีกไม่นานเรื่องดีๆจะปรากฏกาย ภายใต้กำแพงที่ความทรงจำมากมายถูกลบล้าง กลุ่มก้อนวิญญาณร้ายเริ่มเคลื่อนไหว ไม่ต่างกับกลุ่มกองกำลังลับที่เริ่มขยับเขยื้อนเตรียมไล่ล่าตัวมหาจอมโจร…  

          --

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น