Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 จะปล่อยมือหรือจะรอ

ชื่อตอน : บทที่ 4 จะปล่อยมือหรือจะรอ

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 161

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 จะปล่อยมือหรือจะรอ
แบบอักษร

        ผู้คนมืดฟ้ามัวดินมารออยู่หน้างานตั้งแต่เมื่อดึกของคืนก่อนหน้า เห็นอย่างนี้ทีไรไป๋อวี่ก็จะต้องเตือนตัวเองไว้ว่าอย่าได้ท้อ อย่าได้แสดงสีหน้าเหน็ดเหนื่อยหรือไม่พอใจเมื่ออยู่ต่อหน้าแฟนๆ แฟนๆพวกนี้อดทนรออยู่ได้จนข้ามวันข้ามคืน ทำไมเขาจะอดทนให้แฟนรุมล้อมไม่ได้

        "หลงเกอล่ะ หลงเกอมาถึงแล้วยัง" ไป๋อวี่ถามผู้จัดการที่นั่งอยู่ข้างคนขับ

        "ยังไม่ต้องสนใจคนอื่นหรอกน่า รถมันก็เคลื่อนไปตามคิว ถึงจูเหล่าซือจะยังไม่มาเราก็เอารถออกจากคิวเพื่อรอเขาไม่ได้" ถังซันหงุดหงิด ตั้งแต่ตอนเริ่มถ่ายเจิ้นหุนไปได้ไม่นาน ไป๋อวี่จะมีชื่อหลงเกอติดอยู่ที่ริมฝีปากตลอด แม้ในยามนี้ ที่เห็นอยู่ชัดๆว่าอีกฝ่ายพยายามจะหลบเลี่ยงไม่ยอมเจอะเจอไป๋อวี่ แต่เจ้าตัวไป๋อวี่เองกลับทำไม่สนใจ ถามหาหลงเกอ เว่ยป๋อหาหลงเกออยู่ไม่ขาด ถึงขนาดถังซันต้องโดนตามตัวไปพบกับบอร์ดของทีวีแห่งชาติ 

        ถังซันเคยพบพ่อของไป๋อวี่ครั้งหนึ่งเมื่อตอนที่เขาเริ่มเป็นผู้จัดการให้ไป๋อวี่ใหม่ๆ สมแล้วที่เป็นทั้งคหบดีใหญ่และผู้บริหารของสื่อยักษ์ใหญ่ของประเทศ น้ำเสียงกังวาน ดัง ฟังชัด เอ่ยฝากฝังลูกชายคนเดียว พร้อมทั้งรับปากว่าจะไม่ก้าวก่ายงานของลูกชายกับบริษัทฯ แต่ตอนที่ถังซันถูกเรียกให้ไปพบในครั้งที่สอง คุณพ่อร่างสูงใหญ่ก็ดูเหมือนจะได้กลืนน้ำลายตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

        ถังซันต้องตอบคำถามมากมายเกี่ยวกับจูอี้หลง จนเขาอยากจะบอกท่านว่า ท่านน่าจะเรียกผู้จัดการของจูอี้หลงมาคุย แทนที่จะคุยกับเขา แบบนั้นมันน่าจะดีกว่ากระมัง แต่ถังซันทำได้ก็แค่คิด เขาไม่กล้าพูดออกมาจริงๆ

        "อาอวี่ไม่มีอะไรกับจูอี้หลงจริงๆรึ" ร่างหนาที่ยืนหันหลังให้ถังซันถามคาดคั้นเขาซ้ำเป็นคำรบสอง

        "จะมีได้ยังไง" ถังซันโบกมือทั้งสองข้าง ปฏิเสธ

        "มืออาขีพกันทั้งคู่ มันก็แค่การสร้างกระแสเพื่อโปรโมทละครน่ะครับ พวกช่องที่แพร่ภาพทางเน็ทเขาก็ใช้วิธีนี้กันทั้งนั้น ไม่งั้นจะสู้ช่องหลักได้ยังไงละครับ"

        "คงจะอย่างนั้นนะ ฝากคุณดูแลด้วยก็แล้วกัน" จู่ๆก็จบบทสนทนาเอาดื้อๆ จนถังซันหวาดว่าพ่อของไป๋อวี่จะเชื่อที่เขาพูดจริงๆหรือเปล่า

        ถ้าเชื่อก็บ้าแล้ว ตัวถังซันยังไม่เชื่อที่ตัวเองพูดเลยสักคำ เขาคุ้นเคยกับไป๋อวี่ดีพอที่จะรู้ว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่แค่การสร้างภาพเพื่อปลุกกระแสซีรี่ส์ แล้วคนที่เขาเป็นพ่อเป็นลูกกันเขาจะไม่รู้เลยเชียวหรือ  

        ความรู้สึกของคนสองคนมันชัดเจนจนเจ้าตัวเองยังต้องหวาดกลัว คนนึงก็วิ่งหนีความรู้สึกของตัวเองสุดชีวิต อีกคนก็วิ่งตามแล้วพยายามยื้อไว้ไม่ยอมปล่อย แต่ตอนนี้ เจ้าคนหลังมันเริ่มอ่อนแรงลงเยอะแล้ว มันเริ่มจะไม่แน่ใจในความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่ถึงยังไงมันก็ไม่ยอมปล่อยมือ ถังซันอยากจะบีบคอเจ้าคนหลังนี่จริงๆ อยากบีบคอจนกว่ามันจะยอมปล่อยมือ กลัวก็แต่ว่ามันจะยอมตายไม่ยอมปล่อยมือเท่านั้นแหละ

        "ถึงคิวเราแล้ว" ถังซันขาน พร้อมเตรียมตัวลงจากรถไปเปิดประตูให้ไป๋อวี่ พอรถจอดเขาก็รีบลงไปทำหน้าที่ 

        "เช็คกับทางโน้นให้ด้วยว่าหลงเกอจะเข้างานตอนไหน" ไปอวี่หันไปกำชับเสี่ยวหลานก่อนที่จะจรดกระดุมเม็ดสุดท้ายบนเสื้อนอกแล้วก้าวลงจากรถ

        หลังจากทักทายกับแฟนๆและยืนให้นักข่าวทั้งหลายถ่ายรูปแล้ว ไป๋อวี๋ก็เดินเข้าไปด้านใน เขาต้องเดินเลยไปทางโถงด้านหลัง เพื่อถ่ายรูปเอาไว้ให้ทางบริษัทใช้เพื่อการประชาสัมพันธ์ เมื่อถ่ายรูปเสร็จไป๋อวี่ก็บอกกับผู้จัดการกับผู้ช่วยว่าเขาจะออกไปรอหลงเกอที่ด้านนอก 

        "อย่าเลยเสี่ยวไป๋ รอไปก็ไม่มีประโยชน์" ถังซันปราม 

        "ไม่เป็นไร ผมชินแล้ว" ไป๋อวี่พูดยิ้มๆ เหมือนเห็นเป็นเรื่องตลก

        เขาเคยรอหลงเกอที่ด้านนอกโรงแรมแทบทั้งคืน แฝงตัวอยู่ในเงามืดของตึกที่อยู่ตรงข้ามกับโรงแรมที่หลงเกอพัก ด้านหน้าโรงแรมมีพวกแฟนคลับของหลงเกอปักหลักรออยู่ ยึดพื้นที่กันทั้งคืนทั้งวัน ทำไมเขาจะทำบ้างไม่ได้ ถึงแม้เขาจะอยู่ไกลจนมองไม่เห็นหลงเกอ แต่ขอเพียงแค่ได้เห็นรถแล่นเข้ามา เห็นกลุ่มแฟนๆที่รุมล้อมเข้าไป แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าหลงเกอกลับถึงที่พักแล้ว ไป๋อวี่จะรอเวลาอีกสักพักก่อนที่เขาจะเข้าไปทักหลงเกอของเขาในเว่ยป๋อ รอจนได้รับทักตอบ เขาจึงจากมา หลงเกอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่คุยด้วยบนเว่ยป๋อจะยืนอยู่ที่ฝังตรงข้ามของโรงแรมนี่เอง        

        ตอนนี้ ไป๋อวี่ที่เคยคิดว่าเขารอได้ เริ่มมีความมั่นใจน้อยลง ไป๋อวี่เคยคิดว่าขอเพียงแค่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเขาเอง จะให้เขารอไปอีกนานแค่ไหนเขาก็รอได้ แต่ตอนนี้เขากำลังรู้สึกเจ็บเหลือเกิน ไม่ใช่เจ็บที่ต้องรอ แต่เพราะว่าเขาเริ่มไม่มั่นใจว่าความรู้สึกทั้งหมดที่เขาเคยสัมผัสได้นั้น มันเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จกันแน่ หลงเกอกำลังทำให้เขาเชื่อมั่นน้อยลงทุกวัน

        เพราะฉะนั้น เขาจะไม่รออีกต่อไปแล้ว วันนี้ เขาจะต้องคุยกับหลงเกอให้รู้เรื่อง

            ........

​​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}