LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

โคตรร้าย⚔️​ # 11

ชื่อตอน : โคตรร้าย⚔️​ # 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 11:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรร้าย⚔️​ # 11
แบบอักษร


โคตรร้าย⚔️​ # 11

‘0.02 น.’


อืออ..อ


ผมสะดุ้งตื่นมาตอนกลางดึก  พอมองไปข้างๆ ตัวก็ไม่เจอใครนอนอยู่ข้างๆ  ไอ้บีเอ็มมันคงยังไม่ขึ้นมานอนเพราะผับคงยังไม่ปิด ส่วนผมที่ขึ้นมานอนได้เพราะวันนี้มันไม่ให้ผมลงไปช่วยงานอะไรในผับ  


อันที่จริงเดี๋ยวนี้ เเมร่งก็ไม่ค่อยจะให้ผมช่วยงานตอนกลางคืนเท่าไร มันให้ผมทำงานตอนเช้าเสียมากกว่า อย่างเช่น เช็คของ เเยกบิล ลงบัญชี นับเงินอะไรพวกนั้น


อืออ..หิวน้ำจังว่ะ  ออกไปกินน้ำสักหน่อยเเล้วกัน


ผมลุกจากเตียงเดินออกมาด้านนอกห้องนอน  ตรงไปเปิดตู้เย็นขนาดเล็กที่อยู่ภายในห้องรับเเขกตรงโซนห้องครัวของมัน


เวร!


มีเเต่เบียร์ทั้งนั้นเลย อยากกินน้ำเปล่าโว๊ย!


ในตู้เย็นไม่มีน้ำให้ผมกินเเบบนี้  ผมก็คงต้องลงไปเอาน้ำในห้องครัวของผับมากิน หรือไม่ก็คงเดินไปหาไอ้ลพให้เเมร่งหาให้กิน เเล้วรีบกลับขึ้นห้องมา....ทั้งๆคิดเอาไว้เเบบนั้นเเล้ว เเต่พอเดินลงมาที่ชั้นสองก็ก้าวขาไม่ออก ได้เเต่ยืนชั่งใจว่าควรจะเดินต่อไปดีไหม พอก้มมองสภาพของตัวเองที่ใส่เพียงชุดนอนสีครีมอยู่เท่านั้นก็ต้องคิดหนักเข้าไปอีก


ที่นี้มันคือผับไง คงไม่มีใครใส่ชุดนอนมาเที่ยวเเน่ๆ  ถ้าเจอคนรู้จักหรือเพื่อนที่มีอยู่น้อยนิดของตัวเองขึ้นมาจะทำไงวะ! เเมร่งล้อผมเเน่อะ -*-


น้ำก็หิวนะ เเต่ก็กลัวอายวะ  เอาไงดีว่ะ??


“ยืนบื้ออะไรอยู่”อือฮือ! ปากหมาขนาดนี้ไม่ต้องเห็นหน้าผมก็รู้ว่ามันเป็นใคร


ผมหันไปมองไอ้บีเอ็มที่เดินออกมาจากห้องทำงานของมัน  ก่อนที่ผมจะต้องชะงักไปนิดเมื่อเห็นว่าที่เเขนของมันมีสาวน้อยคนหนึ่งยืนเกาะเเขนอยู่ด้วย


...จะต้องตกใจทำไมวะ  ค...คงเป็นปกติของมัน...เเต่เวลาที่ผมลงมาทำงานข้างล่างก็ไม่เคยเจออะไรเเบบนี่นิหว่า!


อ้อ! ที่เเท้ที่มันห้ามผมลงมาก็เพราะกลัวผมมาเห็นมันอยู่กับผู้หญิงอื่นเเบบนี้สินะ!


“ลงมาทำไม”

“หิวน้ำ” ผมตอบมันไปเสียงเเข็ง  ทำไมกูต้องมาหงุดหงิดกับอะไรเเบบนี้ด้วยวะเนี่ย!!

“บนห้องไม่มี?”

“ถ้ามีกูจะลงมาทั้งสภาพเเบบนี้ไหม- -” ผมเบ้ปากใส่มันมองมันตาขวางเเละพาลตาขวางใส่ผู้หญิงคนนั้นไปด้วย


ต้องเป็นเพราะผมหิวน้ำมากเเน่ๆ เลยถึงได้หงุดหงิด


ใช่! ต้องเป็นเเบบนั้นเเหละ!


“...กวนตีน”เเมร่งว่าเเบบนั้นเเล้วสะบัดเเขนออกจากสาวน้อยที่เกาะเเขนมันอยู่จนเขากับหน้าเหวอ ก่อนที่เเมร่งจะถอดเสื้อแจ็คเก็ต​ยีนส์สีซีดๆที่มันสวมอยู่ยื่นมาให้ผม

“เอ่อ..” ก็อยากจะถามมันอยู่หรอกน่ะว่าถอดมาให้ผมทำไม เเต่ก็ต้องหยุดคำถามพวกนั้นเอาไว้….

“จะเอาไม่เอา”

“เอา” ผมรีบตะครุบเสื้อมันมาทันทีก่อนที่ไอ้บีเอ็มมันจะเปลี่ยนใจ  พอหยิบมาได้เเล้วผมก็เอาเสื้อแจ็คเก็ต​ของมันมาสวมทับเสื้อนอนของตัวเองทันที


...ค่อยดีขึ้นมาหน่อย^^


"หึหึ" มันหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ เเล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

“ไม่ลงข้างล่างเเล้วเหรอคะพี่เอ็ม!”สาวน้อยคนนั้นตะโกนถามไล่หลังมันไป เธอหันมามองหน้าผมเหมือนมีคำถามเเต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา เจ้าตัวเลือกที่จะวิ่งกลับเข้าไปในห้องเเทน


เเล้วเเมร่งออกมาทำไมวะ  หรือเพราะเห็นผมมันถึงได้เดินออกมา...


ไม่อะ! ไม่มีทางเป็นเเบบนั้น  คนอย่างมันเนี่ยนะ ปากก็หมา ตาก็ดุ นี้ถ้ามีเขี้ยวหงอกออกมาหน่อยนี้เหมือนหมาเเล้ว...ใช่คนอย่างมันเนี่ยนะ จะออกมาเพียงเพราะเห็นผมกำลังยืนอยู่ตรงนี้  ไม่มีทางเสียหรอก ไปบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อ


“ป...ไปหาน้ำกินดีกว่า” ผมสะบัดหัวเเรงๆไล่ความคิดของตัวเองออกไป ก่อนจะเดินเลี่ยงๆผู้คนมาทางห้องครัว


เฮ่ออ!


ผมถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย มองผู้คนที่กำลังเบียดเสียดกันอยู่ตรงกลางด้านหน้าเวที  เมื่อก่อนผมชอบหนีอาม่ามาเที่ยวที่เเบบนี้ได้ไงกันวะเนี่ย-_-


ได้เเต่ตั้งคำถามกับตัวเองในใจ เเล้วเดินหนีขึ้นมาที่ชั้นสองของผับหลังจากที่ลงไปของน้ำดื่มมาจากไอ้ลพ....ในขณะที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องทำงานของมันจู่ๆเเมร่งก็เปิดประตูออกมา


“ทำไมนาน”คำพูดธรรมดาๆ เเต่เล่นผมถึงกับสะดุ้ง

“...ก็กูลงไปกินน้ำ เเล้วก็คุยกับไอ้ลพนิดหน่อย”

“สนิทกันจังนะ”

“...เเล้วมึงมีไร”ผมเห็นมันทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ

“เข้ามา”

“ไม่เอาอะ...กูไม่อยากไปเป็น กขค. มึงเท่าไร” ถึงตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นจะไม่ได้ตามมาเกาะเเขนมันเหมือนเมื่อกี้ เเต่ก็คงรอมันอยู่ด้านในนั้นเเหละ

“อะไรของมึง”

“เอ้า! ก็มึงอยู่กับเด็กไม่ใช่หรือไง กูไม่อยากยุ่ง อีกอย่างกูจะขึ้นไปนอนด้วย  ง่วงจะตาย!”

“ถ้าง่วงเเล้วลงมาทำไม”

"ก็บอกว่ามาเอาน้ำไง"เป็นห่าอะไรของมันเนี่ย พึ่งจะบอกไปเมื่อกี้เอง ความจำสั้นเหรอวะ??

"เเน่ใจ?"

“เเล้วกูจะหลอกเพื่อ? มึงเถอะเป็นห่าไรเซ้าซี่กูเเปลกๆ เมาเหรอวะ?”ผมถึงกับขมวดคิ้ว มองหน้านิ่งๆของมันที่ตอนนี้คิ้วก็ผูกโบว์ไม่ต่างจากผมเท่าไร

“กูไม่ได้เมา”

“เออๆ ช่างมึงเถอะ กูขึ้นไปนอนเเล้ว”ผมพูดออกมาอย่างตัดรำคาญ เเละก็อยากจะกลับขึ้นไปนอนเต็มเเก่

“เดี๋ยว!”


กำลังจะก้าวเท้าเดินต่ออยู่เเล้ว เเต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงเรียกของมัน ผมหันไปขมวดคิ้วใส่มันอีกรอบก่อนจะถามออกไป


“อะไร?”

“จะไปไหน”

“นอนไง”กูก็บอกมึงไปเเล้วนิ--

“รอขึ้นไปพร้อมกู”

“เเล้วทำไมกูต้องรอ”

“กูสั่ง”


…อ...ไอ้สัส! เหตุผลมึงใช้ได้เหรอวะ- -


เเละนั้นเเหละ เพราะมันสั่ง ผมถึงต้องยอมมานั่งโง่ๆ อยู่ในห้องทำงานของมึงเเบบนี้ เหอะๆ...กูนี่ก็ท่าจะบ้า ยอมเเมร่งไปเรื่อย-*-


“หาวว...ถ้าไม่มีอะไรก็ปล่อยกูขึ้นไปนอนสิวะ จะให้กูมานั่งง่วงตรงนี้เพื่อ”ผมพูดบ่นหลังจากที่อ้าปากหาวเป็นรอบที่สิบ  ตาก็เเทบจะปิดเเล้ว เเต่ก็ทำได้เพียงนั่งสะลึมสะลืออยู่ตรงโซฟาเท่านั้น

“....”เเต่มันก็ยิ่งนิ่ง  นั่งก้มมองอะไรสักอย่างที่อยู่ตรงหน้าของมันอยู่เเบบนั้น


อะไรของเเมร่งวะ? สาวไม่ให้เอาหรือไงถึงได้มาลงกับกูเนี่ย!


เเต่ก็ดี!!...สมน้ำหน้ามึง!


“ไอ้ลพ ขึ้นมาหากูหน่อย”เสียงไอ้เอ็มมันพูดขึ้นมา พอหันไปมองก็เห็นมันกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ผมเลยไม่สนใจเเมร่งต่อ ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาที่กำลังนั่งอยู่...


...เอาวะ ทนปวดหลังเอาหน่อย ดีกว่าหน้าทิ่มพื้นเพราะเผลอหลับ


สักพักหนึ่งไอ้ลพมันก็เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงาน พอเห็นผมไอ้ลพมันก็พยักหน้าทักทายนิดหน่อยเเล้วเดินเข้าไปหาเฮียของมัน


“ว่าไงเฮีย?”

“เดี๋ยวมึงเช็คความเรียบร้อยหลังปิดร้านเเทนกูด้วย”

“ได้เลยเฮีย...ว่าเเต่เฮียจะไปไหนอะ”

“พาเมียไปนอน”

“โอ๊ะโอ! เเบบนี้ยิ่งต้องรีบไปเลยเฮีย เดี๋ยวซ้อมันงอเเง”


เผาขน เผาขนมากไอ้สัส!!


เเล้วใครงอเเง! ระดับกูไม่มีงอเเงเว้ย!!


“ไปขึ้นห้อง”


ไอ้บีเอ็มมันไม่ได้ต่อปากต่อคำกับไอ้ลพต่อ เเต่กับเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆโซฟาที่ผมนอนอยู่เเทน  ผมเลยต้องยอมลุกขึ้นนั่ง มองหน้ามันงงๆ


ที่เมื่อกี้ไม่ให้กูขึ้น  พอกูลงหลักปักฐานเเล้วมึงดันเสือกจะขึ้นห้อง- -!!


เอาใจยากฉิบหายเลย ไอ้หมาเวรนี้-*-


“เร็วสิวะ”

“เออๆ”ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องปวดหลัง



วันต่อมา…


“ทำอะไร!”

“ซักผ้าไง”ผมหันไปตอบไอ้เอ็มที่ทำหน้าตื่นเข้ามาหาผมที่กำลังยืนงงอยู่หน้าเครื่องซักผ้าของมัน


เปิดฝาเครื่องซักผ้าอยู่เเบบนี้ กูนั่งปลอกมะละกอมั้ง-*-


“ปกติไม่เห็นคิดทำ”

“ก็ไม่มีชุดจะใส่เเล้วนิ จะให้กูทำไงได้ ไอ้จะให้มึงซักให้ก็คงเป็นไปไม่ได้”ผมบ่นอุบ ได้ที่เลยเเอบเเขวะเเมร่งไปด้วย

“หึ เเยกผ้าหรือยัง”มันหัวเราะเบาๆ เเล้วชะเง้อหน้ามองเข้าไปด้านในถังซักผ้า

“เเยก? เเยกทำไม”

“ผ้าขาวกับผ้าสีซักด้วยกันไม่ดี  เเล้วผ้าเนื้อเเบบนี้ก็ต้องซักมือ มันยับง่าย ตัวนี้ก็เปื้อนต้องเเช่ก่อน”ไอ้บีเอ็มมันพูดสอนอะไรก็ไม่รุ้อีกมากมาย เเต่ผมไม่ได้สนใจเท่าไรหรอก

“เเบบนั้นก็ต้องซักหลายเที่ยวดิว่ะ ยุ่งยากใส่เเมร่งไป…”

“....”กำลังจะพูดจบประโยคอยู่เเล้ว เเต่พอเห็นมันทำหน้าเเละสายตาของมันที่มองมาที่ผมเท่านั้นเเหละ...

“เออๆ ใส่เเยกๆมันไปก็ได้”ฮ้วย! ทำไมกูต้องยอมเเมร่งตลอดเลยวะ


หงุดหงิดฉิบหาย หงุดหงิดตัวเองเนี่ย ยอมอยู่นั่นเเหละ...ไอ้ขอบคุณคนเก่งเมื่อก่อนมันหายไปไหนวะเนี่ย-*-!!!


ตอนเเรกมันก็จะให้ผมเป็นคนเเยกผ้าพวกนั้นเอง เเต่ยังไงของมันก็ไม่รู้ จู่ๆก็เเย่งตะกร้าผ้าของผมไป เเล้วจัดการเเย่งพวกมันออกจากกันเป็นกองๆ  ผมมองท่าทางคล่องเเคล่วของมันที่หยิบจับทุกอย่าง ก็ดูถนัดมือไปเสียหมด ก็เลยอดไม่ได้ที่จะถามออกมาอย่างสงสัย


"ทำไมมึงดูคล่องจังวะ?"

“กูทำมาตั้งเเต่เด็ก”มันตอบเสียงเบาๆ มือก็ยังทำหน้าที่เลือกเสื้อผ้าของผมไปด้วย

“ทำไม? ยายมึงก็รวย ทำไมต้องทำเอง ก็ให้เขาจ้างคนมาทำให้สิ”

“เพราะกูไม่นิสัยเสียเเบบมึง”

“อ๊ะ! ว่ากูอีก เดี๋ยวนี้กูก็ทำเองเเล้วมะ”


นี่กูอยู่ของกูดีๆนะเนี่ย  พวกคุณก็เห็นใช่ไหมว่าผมอยู่ของผมเฉยๆเลยเนี่ย - -


“ก็เพราะไม่มีใครมาคอยทำให้มึงหรือเปล่า”..เออ..ก็จริงนั้นเเหละ ก็ถ้ามีคนมาทำให้เเบบเมื่อก่อน ผมก็คงไม่ต้องมาทำเเบบนี้หรอก

“เออๆ กูยอมรับ”ได้เเต่ตอบมันไปตรงๆ เเล้วถอนหายใจออกมาอย่างเสียไม่ได้ เถียงอะไรมันก็ไม่ได้ด้วย เพราะที่มันพูดก็เรื่องจริงทั้งนั้น

“เอาตัวนี้เอาไปเเช่ ส่วนสองตัวนี้เอาไปซักมือ”มันพูดพร้อมกับยัดผ้าสองสามตัวใส่มือผม

"เก็บไว้ก่อนได้มะ...เเหะๆ กุทำไม่เป็นอะ"ผมได้เเต่ยิ้มเเห้งๆ ทำหน้าเเหย่ๆใส่มันไป

"มึงนี่มัน-*-"เเล้วไอ้บีเอ็มมันก็เเย่งผ้าในมือของผมกลับไปอีกครั้ง ก่อนที่มันจะคว้ากระปุกอะไรสักอย่างเเล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำทิ้งให้ผมยืนมองมันอยู่เเบบนั้น


เวลาผ่านไปสักพักมันก็เดินกลับมาพร้อมกับเสื้อสองตัวในมือ เเล้วมันก็ไล่ให้ผมเอาทั้งสองตัวนั้นขึ้นไปตากเอาไว้บนดาดฟ้าก่อน ส่วนมันก็เดินไปกดๆอะไรเเถวๆเครื่องซักผ้าเนี่ยเเหละ


พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งผมทั้งมันก็พากันกลับเข้ามาในห้องนอน ไอ้บีเอ็มมันมีเป้าหมายของมันอยู่เเล้วคือมานั่งเล่นเกมส์ของมันส่วนผมนั้นไม่มีอะไรทำ เลยกะจะยืมโทรศัพท์มันเล่นไปพลางๆเหมือนวันนั้น


“เล่นไหม”มันพูดชวน

“ไม่เอา! จะให้กูไปยิงผีกับมึงเนี่ยนะ ไม่มีทาง”ผมรีบปฏิเสธ  เเค่ดูมันเล่นผมยังสยองผวาตามเสียงเกมส์มันอยู่บ่อยๆ ให้ไปนั่งเล่นด้วยได้หัวใจวายตายพอดี

“เเล้วมานั่งโง่ๆทำอะไร”

“ก็กูไม่มีอะไรทำ กะจะยืม...”

“งั้นก็นั่งโง่ๆ เเบบที่มึงชอบทำไปก่อน รอลงไปกินข้าวเย็นพร้อมกู”


ตัดบทกูขนาดนี้ จะไม่ให้ยืมก็บอกไอ้หมาขี้งก!



[BM]


ปัง! ปังๆๆ!


You win!!


จบสักที! ผมทิ้งจอยเกมส์ลงข้างๆตัว ก่อนจะพิงหลังลงกับที่นอนของตัวเองทั้งๆที่ยังนั่งอยู่กับพื้น พลางยกมือขึ้นนวดต้นคอของตัวเองไปด้วย…


...เหมือนจะลืมอะไรไป??


ไอ้คุณ!!!


นึกขึ้นได้ว่าในห้องนี้ไม่ได้มีเเค่ผมคนเดียวที่อยู่ เลยต้องหันไปมองไอ้ขอบคุณที่อยู่บนเตียง


“ : ( ”


ถึงได้เห็นว่ามันนั่งกอดอก ทำหน้าบูดบึ้งมองมาที่ผมอยู่ก่อนเเล้ว เเละดูเหมือนมันจะนั่งทำหน้าบูดเป็นตูดเเบบนี้มาสักพักเเล้วด้วย ดูได้จากหัวคิ้วทั้งสองข้างของมันที่กำลังชนกันอยู่


“เลิกเล่นได้สักทีนะ!”ไอ้ขอบคุณมันพูดออกมาเหวี่ยงๆ

“อะไรของมึงเนี่ย” เหวี่ยงใส่กูเพื่อ??

“ กูเบื่อ! กูหิว!”

“เเล้วมาบอกกูทำไม ไม่ลงไปกินวะ นั่งโง่อยู่ได้”ผมขยับตัวลุกขึ้นยืน บิดตัวไปมาไล่อาการเมื่อยขบที่เกิดขึ้นจากการนั่งเล่นเกมส์ติดต่อกันหลายชั่วโมง

“เเล้วหมาตัวไหนมันบอกให้รอลงไปพร้อมมันห๊ะ!”

“.....”


เออ ผมบอกมันเองนี่หว่า- -


“พอกูลงไปก่อนก็ไม่พอใจ เเล้วก็จะมาเเดกหัวกูอีก!”

“เออๆ โทษทีๆ กูมันส์ไปหน่อย”ไอ้ขอบคุณมันสะบัดหน้าหนีผมไปอีกทาง เเล้วส่งเสียงไม่พอใจออกมา


ชิส์!


“กูขอโทษไง...ไปๆกินข้าว เดี๋ยวพาออกไปกินข้างนอกเลยอะ”

“มึงพูดเเล้วนะ!!”อีกฝ่ายรีบหันกลับมาหาผมทันที  เเถมมันยังเเสดงท่าทีดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด...นี่ข้าวที่ร้านกูไม่อร่อยหรือไง มึงถึงอยากออกไปกินข้างนอกนัก?

“เออๆ”


หึ...เเต่กูก็ไม่ได้บอกนิ ว่าจะพามึงไปกินอะไร^^


[END : BM]



หน้าหงิก = หน้าผมในตอนนี้


...ไม่มีคำไหนอธิบายใบหน้าของในตอนนี้ได้เท่ากับคำนี้อีกเเล้ว!!


เออ! กูคาดหวังมากเกินไปเอง!


ผมมองไอ้บีเอ็มตาขวาง ส่วนมันก็นั่งคีบลูกชิ้นเข้าปากสบายใจเฉิบไม่ได้สนใจว่าผมนั่งหน้าบูดขนาดไหน...


...ฮึ้ย!  ก็ถ้ามึงจะพาออกมากินก๋วยเตี๋ยวเเค่ตรงหน้าผับมึงเนี่ย มึงจะบอกกูว่าพาออกไปกินข้าวข้างนอกทำหอกหักอะไรว่ะ...เเมร่ง!!!


“เเดกๆสักทีเถอะน่า นั่งหน้าเป็นตูดอยู่นั้น”มันพูดออกมาด้วยหน้าตากวนๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมายีเเก้มของผมจนเจ็มไปหมด

“...ไม่ต้องมาโดนกูเลย!” ผมบัดมือมันออกเเรงๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกเอาไว้ เเล้วเบนสายตามองออกไปที่ถนนใหญ่ทันที


ไม่อยากจะเห็นหน้ามึงเเล้ว ไอ้หมาเจ้าเล่ห์ หึ!!


“ไม่เเดกงั้นกูเเดกนะ”มันว่า เเล้วทำท่าจะดึงชามก๋วยเตี๋ยวของผมไป

“ของกู!!”ผมรีบตะครุบเอาไว้  พร้อมๆกับดันมือของมันออกไปห่างๆชามของผมทันที

“ก็กินสิ นั่งโง่เเบบนี้คงอิ่ม”


-_-!!


กูไปโง่บนหัวมึงเหรอ! เเละอีกอย่างกูไม่ได้โง่โว้ย!!!


“ยังจะช้าอีก..” มันว่าออกมาเเบบนั้นเเล้วยื่นตะเกียบมาตรงชามของผม

“ลูกชิ้นกู!!!” ไอ้หมาบ้า! มันขโมยลูกชิ้นของผมไปเเล้ว!!!

“เร็วๆ ถ้ายังนิ่งอีก กูจะเเย่งมากินให้หมดเลย”

“ไอ้เลว!!” ผมด่ามันเสียงดังลั่น ก่อนจะรีบคีบเส้นหมี่เหลืองเข้าปาก รีบเคี้ยวรีบกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว

“กลัวกูเเย่งขนาดนั้นเลย?”

“ชู่ดด! เซือกก!!”ผมสูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากไปคำโต ก่อนจะด่าไอ้บีเอ็มมันทั้งๆที่เส้นก๋วยเตี๋ยวยังเต็มปากอยู่เเบบนั้น

“เเดกดีๆ เดี๋ยวสำลักกูจะถีบให้”มันว่าออกมาดุๆ เเล้วก้มลงจัดการของตัวเองต่อ


ชิส์! ไอ้หมากวนตีน!



BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น