Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น

ชื่อตอน : บทที่ 3 ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 151

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2562 12:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น
แบบอักษร

        ไป๋อวี่ชำเลืองมองเสี่ยวหลานที่กำลังเล่นวีแชทอยู่          

        "คุยอะไรกับใครนักหนา" เขาถาม เสี่ยวหลานรีบวางโทรศัพท์ลงบนตัก เธอหันมายิ้มเจื่อนๆให้ไป๋อวี่         

        "คงไม่ได้ส่งข้อความไปบอกใครว่าผมกำลังไปที่งานนะ" ไป๋อวี่พูดเสียงเอื่อยๆเหมือนไม่ใส่ใจอะไร แต่คนถูกถามร้อนตัว เผลอลุกพรวดจนหัวชนเพดานรถ         

        "ปล่าวซะหน่อย ... เอ้อ หนูยังไม่ได้เอาสูจิบัตรให้เกอ มันอยู่ในแฟ้ม..." เสี่ยวหลานแก้เก้อที่ตัวเองถลึ่งพรวดขึ้นมาชนหลังคารถโดยการทำทีเป็นจะหยิบแฟ้มที่วางไว้บนเบาะด้านหลังที่นั่งเธอ พอหยิบได้ เธอก็ส่งให้ไป๋อวี่ ที่รับมามาเงียบๆ แล้วเขาก็เงียบอยู่อย่างนั้นมาตลอดทาง          

        ไป๋อวี่ไม่ใช่คนหูหนวกตาบอด จะได้ไม่รู้ว่าคนใกล้ตัวทำอะไรบ้าง เขารู้ดีว่าเสี่ยวหลานคงจะส่งข่าวบอกคนทางโน้นให้รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เพื่อที่คนทางโน้นจะได้พาหลงเกอหลบเลี่ยงเขาไปทางอื่น ไป๋อวี่อยากจะคิดว่านั่นมันเป็นความต้องการของทีมงานของจูอี้หลง มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับหลงเกอของเขาเลย .... เขาอยากจะเชื่ออย่างนั้นจริงๆ...     

        ไปอวี่เคยยืนรอจูอี้หลงอยู่หน้าสตูดิโอหลังจากที่พวกเขาถ่ายทำคลิปสัมภาษณ์ด้วยกัน หลงเกอยังต้องถ่ายสัมภาษณ์เดี่ยวต่อ ไป๋อวี่เลยออกมายืนรอด้านนอก เขารอด้วยจิตใจที่เบิกบาน มีความสุขเหลือเกินที่ยังได้ทำงานร่วมกับหลงเกอของเขาอีก ไป๋อวี่คุยเล่นหัวกับแฟนๆอย่างร่าเริง รอเวลาให้หลงเกอเสร็จงานแล้วออกมาจากสตูดิโอ พอเขาเห็นหลงเกอเขาก็รีบบอกแฟนๆให้เปิดทางให้หลงเกอเดิน          

        รอยยิ้มระรื่นของไป๋อวี่ในตอนนั้นยังปรากฏอยู่บนคลิปที่แฟนคลับคนหนึ่งถ่ายไว้ เขาสัพยอกหลงเกอของเขาพร้อมด้วยรอยยิ้มแช่มชื่น แต่หัวใจของเขากลับต้องกระตุกเยือกเมื่อได้รับเพียงแค่การผงกหัวตอบรับ แล้วจูอี้หลงก็รีบเดินผ่านเขาไป ไม่ชะลอฝีเท้าลงแม้เพียงน้อย นักแสดงมากบทบาทอย่างไป๋อวี่ทำไม่ได้แม้แต่จะรักษารอยยิ้มร่าเริงบนใบหน้าของตนไว้ สีหน้าของเขาสลดลง เลิกเล่นหัวกับแฟนๆแล้วรีบเดินตามบอดี้การ์ดไปทางสตูดิโอที่จูอี้หลงเพิ่งเดินออกมา          

        เสี่ยวหลานเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ และเธอก็ยิ่งเกลียดจูอี้หลงเหลือเกิน ที่เขาทำอะไรหักหาญน้ำใจของอวี่เกอของเธออย่างนี้ วันนั้นเธอเลยระเบิดใส่จูอี้หลงตรงๆ ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความกล้ามาจากไหน ตอนนั้นถ้ารองผู้จัดการของจูอี้หลงไม่รั้งเธอไว้ เธอคงได้ทำอะไรมากกว่าการต่อว่าเขาด้วยคำพูดแรงๆ         

        "ละครก็ถ่ายจบไปแล้ว จูเหล่าซือก็น่าจะเลิกทำเหมือนไป๋เหล่าซือเป็นจ้าวอวิ๋นหลานได้แล้วนะ" เธอต่อว่า สีหน้าจริงจัง

        "ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น" จูอี้หลงอธิบายพร้อมกับยิ้มน้อยๆ แต่มันกลับทำให้เสี่ยวหลานฟิวส์ขาด เขาก็พูดอย่างนี้เหมือนกัน ตอนที่เขาบอกเกาอวี่เอ๋อร์นักแสดงที่รับบทจู้หงให้ระวังน้ำตาเทียนลวกมือ เกาอวี่เอ๋อร์ว่าเขาว่าอย่ามาทำท่าไร้เดียงสานะ จูอี้หลงก็ตอบเธอว่า ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น อวี่เกอของเธอไม่ใช่เจ๊หงนะ เสี่ยวหลานเดือดพล่าน        

        "ไม่ได้ตั้งใจ? มองด้วยสายตาอย่างนั้น ยิ้มอย่างนั้น สัมผัสอย่างนั้น ไม่ได้ตั้งใจ?" เสี่ยวหลานหวีดใส่จูอี้หลงอย่างคนเหลืออด จูไฉ่หงรองผู้จัดการของจูอี้หลงต้องรั้งเธอไว้ก่อนที่เธอจะเข้าถึงตัวนักแสดงหนุ่ม เสี่ยวหลานเงื้อมือขึ้นสูง ตั้งใจจะตบหน้าหล่อๆนั้นสักเพี๊ยะ ก่อนที่เธอจะผงะและชะงักงันเมื่อเห็นไป๋อวี่ยืนอยู่ตรงประตูที่แง้มไว้เล็กน้อย         

        "อวี่เกอ..." เสียงเธอแหบแห้งราวกับเสียงกบในหน้าแล้ง จูอี้หลงหันขวับไปมองด้านหลัง ใบหน้ายังประดับไปด้วยรอยยิ้ม

        "ทำไรกัน" ไป๋อวี่ถาม เขาเดินเข้ามาพร้อมยื่นกำปั้นให้จูอี้หลง จูอี้หลงแตะกำปั้นกับไป๋อวี่ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบๆ

        "นินทานายอยู่" ......      

        วันนั้นแหละ ที่เสี่ยวหลานเห็นไป๋อวี่ร้องไห้

............

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}