Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่1 ลมหายใจที่เปลี่ยนจังหวะ

ชื่อตอน : บทที่1 ลมหายใจที่เปลี่ยนจังหวะ

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 372

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 ลมหายใจที่เปลี่ยนจังหวะ
แบบอักษร

​        ไป๋อวี่คงจะนอนไม่หลับทั้งคืน ผู้ช่วยผู้จัดการบอกเขาว่า ทางทีมงานของจูอี้หลงคอนเฟิร์มมาแล้วว่าหลงเกอจะมาเป็นผู้ประกาศรางวัล เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมาก รู้ดีว่าคงไม่มีโอกาศได้พูดคุยกัน จะมองเห็นกันก็คงจะเป็นจากที่นั่งด้านล่างกับบนเวที แต่เขาก็ดีใจ ยิ้มร่าอย่างไร้เหตุผลมาตลอดบ่าย นั่งก็ไม่ติด เลยทั้งเต้นทั้งร้องเพลงงึมงัมติดต่อกันไปเหมือนคนบ้า ถึงเวลานอนก็นอนไม่ได้ ตาลืมโพลงในความมืด ไม่อยากแม้แต่จะกระพริบตา เขากลัวว่าถ้าเขากระพริบตาแล้วเขาจะตื่นขึ้นมาพบว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน .... ไป๋อวี่กลัว ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ความฝัน... 

"เตรียมเสื้อผ้าที่จะใช้วันพรุ่งนี้แล้วยัง" ผู้จัดการส่วนตัวของไป๋อวี่ถามผู้ช่วยสาวที่เดินส่วนออกจากห้องมา 

"เรียบร้อยจ๋ะ หนูกลับก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาแต่เช้า" 

"เสี่ยวไป๋นอนย้ง" 

"คงไม่ได้นอน.... กระดี๊กระด๊ามาตลอดตั้งแต่บ่าย ..." ผู้ช่วยตอบพร้อมหลุบตาลงต่ำ แล้วก้มตัวลงผูกเชือกรองเท้า คนที่อายุมากกว่าพ่นลมหายใจออกจากปากดังพรวด ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมศรีษะตัวเอง 

"โอ้ย โอ้ย โอ้ยยย" เขาร้องพร้อมกับกางมือทั้งสองกระแทกด้านข้างของศรีษะเป็นจังหวะตามเสียงร้อง 

"เราแคนเซิ่ลมั้ย บอกไปว่าเสี่ยวไป๋ไม่สบาย" เขาถาม แล้วก็รีบตอบคำถามตัวเอง 

"ไม่ได้ ระหว่างงานยังมีถ่ายแบบให้กับทางสถานีด้วย โอ้ย จูอี้หลง จูอี้หลง นายจะรับปากมางานนี้ทำไม... แล้วมารับปากเอานาทีสุดท้ายเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ" 

"คราวก่อนจูเหล่าซือก็แคนเซิลงานให้งานนึงแล้วไง" คนที่อายุน้อยกว่าติง เธอหมุนตัวไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้บนหลังตู้ใส่รองเท้าที่ข้างประตู 

"จะออกไปด้วยกันเลยมั้ย" เธอถามผู้จัดการที่เพิ่งร่วมงานกันมาได้ไม่ถึงสามปี 

"อ๊ะ ไป ไป" 

ทั้งสองเดินออกจากที่พักของไป๋อวี่ ต่างก็อยู่ในความเงียบ ไม่พูดจากันจนถึงลานจอดรถ คนที่อายุน้อยกว่าก้มหัวลงแสดงความเคารพก่อนจะหมุนตัวเดินจากมา 

ถึงจะเพิ่งทำงานได้ไม่ถึงสามปีดี แต่เสี่ยวหลานก็รู้ใจไป๋อวี่ดีกว่าใคร ขอเพียงแค่เขาขยับตัวเธอก็รู้แล้วว่าเขาต้องการอะไร มีอยู่บ่อยครั้งที่เธอดูเหมือนจะรู้ความต้องการของไปอวี่ได้ดียิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก เสี่ยวหลานชอบงานของเธอ เธอชอบอยู่ในกองถ่าย เธอชอบมองดูพวกดาราทั้งหลายทำงาน ไม่เคยมีกองถ่ายไหนที่จะทำให้เธอไม่มีความสุข ยกเว้น... กองถ่ายเจิ้นหุน กองถ่ายที่ทำให้เสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป... 

เธอเห็นเขาร้องไห้ ทั้งๆที่ไม่เห็นจะมีเหตุอะไรให้เขาต้องร้อง เธอเห็นเขานั่งเหมออยู่บนเตียงตัวเองตอนที่เธอเปิดประตูอพาร์ทเม้นต์ออกมาในตอนหัวค่ำแล้วก็ตอนที่เธอเปิดประตูกลับเข้าไปในตอนเช้า ไป๋อวี่นั่งเหม่ออยู่บนเตียงเหมือนกับว่าเวลาถูกหยุดไว้ เธอไม่อยากจะคิดว่าเขานั่งอยู่อย่างนั้นทั้งคืน แต่มันมีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้คนช่างสังเกตอย่างเธอเชื่อว่าเขานั่งอยู่อย่างนั้นทั้งคืนจริงๆ 

เสี่ยวหลานเกลียดจูอี้หลง เธอไม่ชอบสีหน้านิ่งๆเงียบๆของเขา ยามเมื่อเขาเงียบงัน เสี่ยวไป๋ก็จะตกประหม่าจนพูดจ้อไม่หยุด ถ้าจูอี้หลงแค่ยิ้มน้อยๆแต่ยังคงเงียบงัน เสี่ยวไป๋ก็จะกลับกลายเป็นหุบปากเงียบเหมือนตุ๊กตาถ่านหมด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว 

เสี่ยวหลานยิ่งเกลียดสายตาเมื่อยามเขามองไป๋อวี่ แต่ที่เธอยิ่งเกลียดมากกว่าก็คือสายตาของไป๋อวี่ที่ไม่เคยหลบเลี่ยงสายตาของจูอี้หลงเลย หลายๆคนในกองถ่ายต่างบอกว่าสายตาของจูเหล่าซือทรงพลังจริงๆ ไม่มีใครสบตากับเขาได้นาน แต่ไป๋อวี่ของเธอกลับไม่เคยหลบสายตานั้นเลย กลับยิ่งอยากมองอยากประสานสายตาพร้อมส่งยิ้มตอบ จนเธออยากควักลูกตาของจูอี้หลงทิ้ง 

เสี่ยวหลานเกลียดจูอี้หลง คนที่เพียงแค่ลมหายใจเปลี่ยนจังหวะก็พานทำให้ชีวิตของไป๋อวี่เปลี่ยนแปรไปหมด 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น