มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : Special part

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special part
แบบอักษร

... part

ย้อนกลับไปเมื่อ 8 ปีก่อน

ประเทศอังกฤษ

ตอนนั้นผมอายุครบ12ปีพอดี และครอบครัวผมกำลังจัดงานวันเกิดให้ที่โรงแรม มันเป็นวันเกิดที่ใหญ่เกินไป พ่อแม่ผมท่านชวนคนใหญ่คนโต และเพื่อนร่วมงานมามากมาย ทั้งๆที่ผมอยากได้แค่ฉลองในครอบครัวเท่านั้น แต่ผมก็ขัดอะไรเขาไม่ได้

"ดูนั่นสิ คุณชายเกลนหล่อมากเลย" 

"ใช่ๆ เห็นแววนายแบบตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย" 

"เด็กอะไรทำไมผมบลอนด์สวยขนาดนั้น ดวงตานั่นก็ได้พ่อมาเลยนะเนี่ย" 

"แต่รู้สึกจะหยิ่งมากเลยนะ" 

"ฉันไม่เคยเห็นคุณชายเกลนยิ้มเลยสักครั้ง"

เสียงซุบซิบดังแว่วเข้ามาในหูผมตลอดทางเดินที่เดินผ่านมา บ้างก็เป็นคำชม บ้างก็เป็นคำว่ากล่าวต่างๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร ผมเป็นของผมแบบนี้ จู่ๆจะให้ไปยิ้มใส่เดี๋ยวคนก็หาว่าบ้าพอดี ผมเดินหลบบรรยากาศในงานออกมาที่สวนในโรงแรม มันช่างเงียบและมืด ผมต้องการอยู่ที่นี่ ตอนนี้ คนเดียวเท่านั้น แม้จะมีเสียงดนตรีดังแผ่วๆออกมาจากในงานแต่ก็ไม่มากนัก ผมเดินไปนั่งริมขอบสระของน้ำพุแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งนั่งเหมือบหลบอะไรอยู่

พรึ่บ!

"แบร่!!" เด็กตรงหน้ากระโดดขึ้นมาแล้วส่งเสียงดัง ก่อนจะตกใจถอยหลังไปสามก้าวเมื่อเห็นผม ..มันควรเป็นผมไม่ใช่หรอที่ต้องตกใจ "ไม่ใช่อาร์นี่ อาร์ไปไหนอะ"

จะไปรู้ด้วยไหมล่ะ!

"แล้วพี่เป็นใครอะ" ดวงตากลมโตของเด็กตรงหน้าเริ่มสั่นๆแต่ไม่ได้มีน้ำเอ่อคลอออกมาอย่างที่คิด ใบหน้าขาวๆที่พอจะมองเห็นในที่มืดได้ ไม่สามารถบอกได้ว่าเด็กตรงหน้าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ หน้าหวานเริ่มเอียงคอนิดๆเมื่อผมไม่ตอบ คิ้วขมวดมุ่นอย่างเริ่มไม่พอใจ "ผีเปล่าเนี่ย ..กลัวนะ ..ผีแน่เลย ตัวใหญ่เกินไปแล้ว!"

ผิดหรอที่ผมอายุ12 แต่ความสูงผม165เซนติเมตร เด็กตรงหน้าผมต่างหากที่เตี้ยเกินไป หัวยังไม่ถึงคางผมเลยด้วยซ้ำ

"ฮึก ..จะหาม๊าอ่า ฮืออ" ปากเล็กๆเบะร้องออกมา ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ทันที ผมเกลียดเด็กมากถึงผมจะยังไม่โตก็เถอะ โดยเฉพาะเด็กที่ชอบร้องไห้งอแงแบบนี้ ..เอาเป็นว่าจะคุยด้วยละกัน

"หยุดร้อง" ผมสั่งออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ตามจริงเราก็พูดภาษาอังกฤษกันนั่นแหละ แต่เด็กตรงหน้ามักจะอังกฤษคำ ภาษาอะไรไม่รู้คำ ..ปวดหัว

"ฮึก.."

"มาทำอะไรที่นี่"

"มากับป๊ากับม๊า แล้ว..แล้วก็อาร์กับเฮีย แต่ว่า..มาแอบอาร์ แต่อาร์ไม่มาหา เฮียก็ไปไหนไม่รู้"

โว้ยยยย! พูดบ้าไรวะ ฟังไม่รู้เรื่องเลย

"จะมางานนั้นใช่ไหม" ผมชี้ไปทางงานด้านใน เด็กตรงหน้าพยักหน้าหงึกๆ "งั้นไปกัน ฉัน..เอ่อ พี่ก็จะไปทางนั้นพอดี"

"ช่วยหาป๊ากับม๊าด้วยได้ไหม"

"อืม"

"ใจดีจัง" เด็กนั่นหัวเราะคิกคักอะไรก็ไม่รู้ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือผมแล้วออกเดินนำไป ..เมื่อกี้ยังกลัวอยู่เลยไม่ใช่รึไง

"นี่ๆพี่ชาย ..ย้อมผมป่าวอะทำไมสีทองสวยจัง"

"เปล่า"

"หรอผมสวยนะ แต่เค้าชอบสีดำมากกว่า เท่ดี!"

"มาจากที่ไหน" เด็กนี่หน้าตาฝรั่งก็จริง แต่ไอ้ภาษาแปลกๆที่ชอบปล่อยออกมาผสมกับภาษาอังกฤษนั่นมันทำให้ผมอยากรู้

"มาจากประเทศไทย แต่ตอนนี้ปิดเทอมอยู่เลยมาเที่ยวที่นี่ ..แล้วป๊าก็พามางานนี้"

"เรียนที่นั่นหรอ"

"ใช่ อยู่ในกรุงเทพ อากาศร้อนมากเลยแต่ว่ามีเพื่อนใจดีเยอะแยะไปหมด"

"หรอ" ผมตอบสั้นๆ เด็กข้างๆพูดเสียงเจื้อยแจ้วไม่มีหยุด แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญอะไร ..ก็เด็กอะนะ

พอเข้ามาในงานแล้วหัวเล็กๆของเด็กข้างๆก็หันไปหันมาราวกับกำลังหาใครอยู่ ผมที่ตัวสูงกว่าเลยถามเผื่อจะช่วยหาได้

"หาใคร"

"หาป๊า พี่ชายมองให้หน่อย ป๊าจะตัวสูงๆหล่อๆ ผมสีดำ มีหนวดด้วย ..ตาป๊าจะดุๆ พี่ชายเห็นไหม" น่าจะหาไม่ยาก เพราะในงานก็มีน้อยคนนักที่จะมีคนผมสีดำ ผมมองหาไปเรื่อยๆก็เจอกับคนที่คิดว่าน่าจะตรงกับที่เด็กนี่บอกมากที่สุด เลยกระตุกมือร่างเล็กจะพาไปทางนั้น แต่นึกบางอย่างขึ้นได้

"ชื่ออะไร"

"ป๊าหรอ ป๊าชื่อมอร์แ-"

"พี่หมายถึงเรา"

"เค้าหรอ ..ชื่อแอล แล้วพี่ชายล่ะ"

"ไอเกลน"

"ไม่เพราะเลย!" ผมตกใจเล็กน้อย อยู่ๆเด็กนี่ก็ตะโกนใส่ แล้วยังมาว่าว่าชื่อผมไม่เพราะอีก อะไรวะเนี่ย! "ชื่อเราแท้ๆมีคำว่าไอได้ไง ไม่เข้าใจเลย ถึงเพื่อนเค้าจะชอบเรียกเค้าไอแอลบ่อยๆแต่ยังไงก็ไม่ชอบอยู่ดีนั่นแหละ!" ไอ้ท่าทางงอนๆนั่นมันคืออะไร แล้วเด็กนี่พูดอะไรไม่เห็นจะรู้เรื่องสักนิด ชื่อผมมันมีปัญหาขนาดนั้นเลยหรอ

"..."

"เรียกไจแอ้นดีกว่า" คืออะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือมันกำลังจะเรียกผมด้วยชื่อแปลกๆนั่น

"ไอเกลน" ผมย้ำ

"ไจแอ้น" 

"ไอเกลน"

"ไม่รู้ล่ะ จะเรียกไจแอ้นๆๆ อ๊ะ! ป๊าาาาา~ ..งั้นเค้าไปแล้วนะไจแอ้น ไว้เจอกันใหม่" เด็กนั่นปล่อยมือผมทำท่าจะวิ่งไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมา "ไจแอ้นก้มลงมานี่หน่อย"

"อะไร"

"น่า เร็วๆสิ"

ผมก้มลงไปเล็กน้อยพอให้ใบหน้าเราอยู่ระดับเดียวกัน เด็กนั่นยื่นหน้ามากระซิบข้างหูอย่างรวดเร็ว

"สุขสันต์วันเกิดนะ คุณชายไจแอ้น! จุ้บ"

ขโมยหอมแก้มผมเสร็จก็วิ่งดุ๊กดิ๊กๆไปหาผู้ชายที่คาดว่าน่าจะเป็นพ่อทันที รอยประทับบนข้างแก้มยังคงร้อนผ่าวอยู่ ผมมองตามร่างเล็กไปจนสุดสายตาก่อนจะรู้สึกแปลกๆกับร่างกายตัวเอง ...ทำไมหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนหอมแก้ม แต่เป็นครั้งแรกที่โดนคนอื่นนอกจากครอบครัวหอมแก้มต่างหาก แถมเด็กนั่นยังไม่กลัวผมด้วยซ้ำ ..เด็กบ้าเอ้ย -///-

เดี๋ยวนะ!.. สุขสันต์วันเกิดหรอ มันรู้จักผมตั้งแต่แรกแล้วนี่หว่า!

..ทางด้านเด็กน้อยที่เพิ่งเดินออกไป

"ทำไมไปอยู่กับคุณชายได้ล่ะ"

"ไม่เห็นเขาจะหยิ่งเหมือนที่ได้ยินเลย น่ารักดีออก" แอลยิ้มขำๆเมื่อนึกถึงหน้าเหวอๆของคนที่เขาขโมยหอมแก้มมา "ว่าแต่ป๊า..คุณชายไม่เคยมีเพื่อนเลยสักคนหรอ"

"อืม เคยได้ยินมาว่าโรคส่วนตัวสูง ชอบอยู่คนเดียวมากกว่า ไม่เคยมีใครคุยด้วยเกินสามประโยคหรอก"

"...อืมมม"

"ขี้สงสารเกินไปแล้วนะเรา"

"เพราะเขาหล่อมากด้วยแหละ ฮ่าๆๆ"

"แต่เด็กเลยนะ" เสียงแขวะจากพี่ชายดังขึ้น แต่ร่างเล็กไม่ได้สะทกสะท้านใดๆทั้งสิ้น แลบลิ้นปลิ้นตาใส่พี่ชายก่อนจะเดินหนีไปหาอะไรกิน

. .

หลังจากงานวันเกิดในตอนนั้นก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว ผมตัดสินใจที่จะไปหาคำตอบให้กับตัวเองว่าทำไมตลอดเวลานั้นผมเอาแต่คิดถึงใบหน้าหวานๆนั่น แถมความร้อนที่อยู่ข้างแก้มยังคงไม่หายไปไหน ชื่อของเด็กคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา ...แอล

ก็อกๆ

"เกลน แม่เข้าไปนะลูก" เสียงแม่ดังขึ้น จากนั้นก็เปิดประตูเข้ามา ทั้งๆที่เป็นชื่อผมเองแท้ๆแต่ทำไมกลับรู้สึกแปลก

"อ่านอะไรอยู่หรอเกลน"

"หนังสือภาษาครับ"

"ภาษาอะไรหรอคะ ปกติแม่เห็นลูกสนใจแต่โมเดล"

"ภาษาไทยครับ" ผมตอบ แม่ทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะหยิบหนังสือของผมไปดู ท่านทำหน้าแหย่ๆก่อนจะส่งคืนเพราะอ่านไม่ออก

"อ่านรู้เรื่องหรอเกลน"

"บางคำครับ ผมเพิ่งเริ่มสนใจ"

"ทำไมถึงอยากรู้เรื่องภาษาไทยล่ะลูก" ผมเงียบไปสักพักก่อนจะตัดสินใจพูดขอออกมา

"ผมอยากไปเรียนต่อที่ไทย" แม่เบิกตานิดๆอย่างไม่อยากเชื่อ ..แน่ล่ะ ป๊าเคยจะส่งผมไปเรียนที่ฝรั่งเศสแต่ผมบอกท่านว่าผมไม่ชอบประเทศอื่นนอกจากอังกฤษ ผมอยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต เพราะผมสนใจสถานที่และประวัติศาสตร์ของที่นี่มากๆ ในห้องนอนผมมีแต่โมเดลสถานที่สำคัญและสถานที่สวยๆของอังกฤษเกลื่อนห้อง

"ทำไมล่ะคะ"

"..เอาสิ ฉันอนุญาติ" เสียงของพ่อดังขึ้นหน้าประตูห้อง ท่านมองผมสลับกับหนังสือในมือก่อนจะเลิกคิ้วเชิงถาม "จะไปไหม"

"มีข้อแลกเปลี่ยนใช่ไหมครับ" ผมรู้ทันหรอก

"หึหึ ฉลาดจริงๆ ฉันกำลังจะเริ่มทำธุรกิจที่นั่นกับคุณมอร์แกน แกอายุสิบแปดเมื่อไหร่ก็เตรียมตัวรับช่วงต่อด้วยล่ะ"

"ถ้าไปที่นั่น ..ผมขอย้อมสีผมได้ไหมครับ" ท่านทั้งสองแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้าตกลง ยังไงถ้าผมงอกใหม่ก็ยังคงเป็นสีเดิม เพราะงั้นไม่เสียดายหรอก ถึงหลายๆคนจะบอกว่าผมของผมสีบลอนด์สวยกว่าธรรมชาติก็เถอะ

..

"นักเรียนใหม่แนะนำตัวเลยจ้ะ" เสียงอาจารย์ประจำชั้นพูดบอก ตอนนี้ตัวผมยืนอยู่หน้าห้องเรียนด้วยบุคลิกใหม่ที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อน ผมย้อมผมสีดำและตัดทรงสั้นแบบนักเรียน เพราะที่อังกฤษนั้นไม่ได้กำหนดทรงผมว่าต้องทำทรงแบบไหนจึงจะถูกระเบียบ ผมเลยค่อนข้างแปลกใจตัวเองที่กล้าทำขนาดนี้ ด้วยความที่ว่าเข้าช้ากว่าคนอื่นเพราะกว่าจะจัดการอะไรๆให้เรียบร้อยก็เลยเวลาเปิดเทอมมาเกือบเดือน ผมเลยเป็นเด็กใหม่ของห้องทันที

"ผมชื่อไอเกลน คาเทอร์ ชื่อเล่น .." ผมยืนนึกคำภาษาไทยสักพัก ก่อนจะมองตรงไปที่เพื่อนในห้องแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น ราวกับกำลังทำให้ตัวเองเป็นดั่งชื่อที่จะเอ่ย

"...ยักษ์"





ความคิดเห็น