ในสวนฝัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คืนเข้าหอ nc....เบาๆ

ชื่อตอน : คืนเข้าหอ nc....เบาๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 996

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คืนเข้าหอ nc....เบาๆ
แบบอักษร

สามเดือนต่อมาเหยียนซีในร่างของลี่ชิงเฟิงก็ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวหลังใหญ่แปดคนหาม มุ่งหน้าเข้าสู่จวนอ๋องสามอย่างเอิกเกริกสมฐานะพระชายาเอก ชิงเฟิงไม่ได้รู้สึกยินดีกับตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้เลย มีชายาเอก ก็ต้องมีชายารอง อนุสอง อนุสาม สี่ ตามมาอีกเป็นขบวน ใบหน้างามล้ำของชิงเฟิงที่เหยียนซีเห็นตอนส่องกระจกเป็นครั้งแรก ความงามระดับนี้น่าจะหาสามีได้อีกเป็นโขยง ไม่น่าต้องมายื้อแย่งผู้ชายที่ไม่ได้มีใจให้ตนซักนิดเเบบนี้เลย 

ความจริงอ๋องสามเยี่ยนหงเทียนควรมารับเกี้ยวเจ้าสาวด้วยตัวเองตามธรรมเนียม การแต่งภรรยาเอก แต่เขากลับไม่ยอมมา ด้วยโกรธเคืองที่ถูกมัดมือชกให้แต่ง กับคนที่ตนไม่ได้รัก 

ใต้เท้าลี่พ่อของชิงเฟิงก็ร้ายกาจไม่เบา ไม่รู้เขาใช้เล่ห์กลใดจึงขอพระราชทานสมรสให้ชิงเฟิงกับอ๋องสามได้ แค่คิดก็ปวดหัวละ เจ้าสาวหมาดๆอย่างเธอจึงทำได้แค่นั่งถอนหายใจเฮือกอยู่ในเกี้ยวอย่างปลงตกในชีวิต 

เกี้ยวหลังใหญ่พาเธอฝ่าฝูงชนที่มารอชมขบวนเจ้าสาวจนแน่นไปทั่วท้องถนน แคว้นซีเป่ยเป็นแคว้นที่มีขนาดใหญ่ มีประชากรอาศัยอยู่มาก บ้างทำการเกษตร บ้างทำการค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้า ผู้คนอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ห่างออกไปหลายร้อยลี้มีแคว้นใหญ่น้อยอีกมากมาย ชิงเฟิงมิได้ตั้งใจฟังตอนที่สาวใช้ของเธอเล่าให้ฟังเมื่อเดือนก่อน พวกเขาคิดว่าเธอความจำหายไปชั่วขณะจึงไม่ได้สงสัยตอนที่ชิงเฟิงแอบตะล่อมถามความเป็นไปต่างๆในภพนี้ เมื่อพอทราบเรื่องราวต่างๆคร่าวๆก็ง่ายที่จะสวมรอยเป็นชิงเฟิงที่ตายไปแล้วและถูกเธอเข้ายึดคลองร่างนี้เอาไว้ 

ไม่นานเกี้ยวหลังใหญ่ก็หยุดลงหน้าจวนหลังใหญ่โตโอ่อ่า ประตูเกี้ยวเปิดออก พร้อมกับมือของสาวใช้ยื่นมาจับจูงเธอไปซ้ายทีขวาทีเพื่อทำพิธีต่างๆตามธรรมเนียมของคนในราชวงค์แคว้นซีเป่ย หลังจากพิธีกราบไหว้ฟ้าดินผ่านไปด้วยดี 

ร่างของชิงเฟิงก็ลอยหวือขึ้นจากพื้นดิน เข้าสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งของอ๋องสาม ชิงเฟิงตกใจยกสองแขนโอบรอบคอเขาทันทีอย่างกลัวว่าเขาจะทำนางหล่น อ๋องสามพาเธอเดินข้ามอ่างศิลาใบใหญ่ที่มีกองไฟลุกโชนอยู่ ผ่านประตูห้องหอเข้าไปก่อนจะโยนเธอลงบนเตียงดังโครม แล้วกลับออกไปทันทีอย่างไม่พูดไม่จา  

ถูกโยนลงบนเตียงอย่างไม่ให้ตั้งตัว ทำให้เจ็บตัวไม่น้อย ยังดีที่มีเบาะรองนอนหนานุ่มช่วยลดแรงกระแทกเอาไว้ ท่านอ๋องคนนี้นี่...ช่างหยาบคายเสียจริง!! ชิงเฟิงมองค้อนประหลับปะเหลือกให้กับเเผ่นหลังที่เพิ่งพ้นประตูไปอย่างขุ่นเคืองใจนัก 

ชิงเฟิงนั่งเงียบๆอย่างสงบอยู่บนเตียง มือสองข้างกำแน่นอย่างประหม่า จะบอกว่าเธอรู้สึกตื่นเต้นก็ไม่ผิดนัก นี่เป็นการแต่งงานครั้งแรกของเธอ ภพก่อนเธอไม่เคยแต่งงานแถมยังเสียสาวให้กับใครก็ไม่รู้เพื่อเเลกเงิน ภพนี้เมื่อได้เข้าพิธีแต่งงานอย่างใหญ่โตจึงตื่นเต้นอยู่บ้าง 

เสียงเรไรร้องระงม บ่งบอกให้รู้ว่าช่วงเวลากลางคืนได้ล่วงเข้ามาแล้ว เสียงฝีเท้าหนักๆของบุรุษเดินเข้าประตูมา เขาเดินตรงมาที่เตียง หยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ชิงเฟิงนั่งนิ่งอย่างรอคอย 

ผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออกช้าๆจนร่วงออกจากศีรษะด้วยไม้มงคลผูกผ้าสีแดงที่สาวใช้นำมาเตรียมไว้ให้ ใบหน้างดงามแต่งแต้มด้วยชาดปัดแก้มสีระเรื่อ เผยสู่สายตาอันคมกล้าของอ๋องสาม เขาหาได้สนใจความงามปานล่มเมืองนั้นไม่ 

ร่างสูงหันหลังเดินไปที่โต๊ะตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีอาหารคาว หวาน ทั้งสุราและชารสเริศวางเตรียมเอาไว้ อ๋องสามเทสุรามงคลใส่จอกสองใบ ถือกลับมาให้ชิงเฟิง อีกจอกก็สาดสุรารสแรงลงคอไปอย่างรวดเร็ว สายตาจ้องมองชิงเฟิงที่กำลังยกจอกสุราขึ้นดื่มช้าๆ 

"สมใจเจ้าแล้วสินะ ที่บังคับข้าแต่งงานด้วยจนสำเร็จได้ แต่อย่าหวังว่าจะอยู่ในจวนแห่งนี้ได้อย่างสงบสุข" 

น้ำเสียงห้าวลึกเอ่ยเบาๆให้ได้ยินกันเพียงสองคน ชิงเฟิงชะงักมือที่กำลังยกจอกสุราค้าง เพียงชั่วครู่ก็ยกขึ้นดื่มต่อจนหมด แล้วอย่างไร? เงยหน้ามองสามีตนนิ่ง 

เอาแล้วไงเหยียนซีเอ้ย คนไม่ได้รักกันจะให้ร่วมชีวิตกันอย่างราบรื่นสดใสคงยาก ชิงเฟิงไปทำอะไรให้ท่านจงเกลียดจงชังนักหนา ถึงได้ตั้งแง่รังเกียจกันนัก ข้าอุส่าห์ไม่ถือสากริยาหยาบคายก่อนหน้าของท่านเเล้วเชียว 

" ข้าหาได้สมัครใจแต่งเจ้าเป็นชายาเอก เจ้าเพียงปล้นชิงมันไป อย่าคิดว่าจะรักษามันเอาไว้ได้ล่ะ ข้าสามารถริบมันคืนจากเจ้าได้ทุกเมื่อ" 

อ๋องสามสาธยายด้วยสายตาเกลียดชังจงเกลียดจงชังนางเต็มทน ชิงเฟิงหน้าไปทางอื่นอย่างติดจะลำคานนิดๆ ข้าก็ไม่ได้อยากแต่งกับคนไร้หัวใจเช่นท่านหรอกนะ ยังอยากใช้ชีวิตอิสระที่เพิ่งได้รับมาใหม่นี้ให้คุ้มค่า แต่ใครจะรู้ว่าโชคชะตากลับเล่นตลกให้ต้องมาเข้าร่างคุณหนูชิงเฟิงผู้โชคร้ายกันเล่า 

"รีบจับข้าแต่งงาน นี่คงมิได้ไปท้องกับใครมาแล้วหาแพะรับปาบหรอกนะ" 

อ้าวเฮ้ย! ชิงเฟิงหันขวับกลับมาทันที อ้าปากจะเถียงคำแต่ก็หุบฉับลงตามเดิม ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงด้วยโทสะ ปากคอเราะร้ายเหลือเกิน เสียดายใบหน้าอันหล่อเหลานั่นและชาติกำเนิดอันสูงส่งนัก 

ใครอยากแต่งให้ท่านกัน! ถ้าอคติกันขนาดนี้แล้ว คงอยู่กันลำบาก เอาเถอะถ้าอยู่กันไม่รอดก็ค่อยหย่าทีหลังแล้วกัน ชิงเฟิงถอนหายใจเมื่อคิดได้ 

"เชิญท่านอ๋องไปอาบน้ำก่อนเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้วพวกเราควรจะนอนเสียที" 

จบคำของนาง อ๋องสามก็ออกจากห้องไป ชิงเฟิงอาบน้ำแต่กายใหม่ด้วยชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อหนา เนื่องจากตอนนี้กำลังจะเข้าฤดูหนาวแล้ว อากาศตอนกลางคืนจะหนาวเย็นลงมาก 

เมื่อกลับมายังเตียงนอนก็พบกับอ๋องสามที่นอนอยู่ก่อนแล้วบนเตียง ชิงเฟิงหันซ้ายหันขวาหามุมให้ตัวเองได้หลับนอนบ้าง คิดว่าคืนนี้คงต้องนอนแยกกัน แต่ก็ไม่รู้จะนอนตรงไหนดี  

หันไปมองคนตัวใหญ่บนเตียงอย่างชั่งใจ จะให้เธอขึ้นไปนอนกับเขาบนเตียงกว้างก็ใช่ที เขาเกลียดเธอออกปานนั้น ยิ่งคิดว่าเธอพยายามจับเขาด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง 

"อย่าหวังจะปีนขึ้นเตียงของข้าได้" 

นั่นไง...ว่าแล้ว ซื้อหวยทำไมไม่ถูกบ้าง ชิงเฟิงจึงหันหลังกลับไปที่โต๊ะตัวใหญ่กลางห้อง หย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ วางศอกกับโต๊ะ คืนนี้คงต้องนอนฟุบอยู่กับโต๊ะตัวนี่เเล้ว พรุ่งนี้ค่อยหาที่นอนมาเพิ่มก็แล้วกัน กำลังจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆสามที ชิงเฟิงหูผึ่งขึ้นอย่างตั้งใจฟัง เดี๋ยวนะ นี่มันห้องหอของเรา แถมวันนี้ยังเป็นคืนเข้าหอ! 

"เข้ามาได้" 

หญิงสาวร่างอรชรอวบอัดในชุดคลุมสีแดงเดินนวยนาดเข้ามาภายในห้อง ส่งสายตาอาฆาตมองแรงมาที่เธออย่างท้าทาย 

"เหลียนเอ๋อ มาปรนนิบัติข้าเข้านอน" 

อ๋องสามเอ่ยเบาๆราวกับจะบอกแจ้งแก่นาง หรือจะเป็นคำสั่งให้ทำตามก็ไม่แน่ใจนัก เอาแล้วไงชิงเฟิงหนอชิงเฟิง ไม่ได้เข้าหอก็ไม่แปลก เพราะพวกนางไม่ได้รักใคร่สมัครใจที่จะแต่งงานกันตั้งแต่ต้น แต่ถึงกับต้องเอาหญิงอื่นมานอนในห้องหอของเรานี่ มันจะเกินไปมั้ย 

เหลียนเอ๋อที่ว่ารีบเดินนวยนาดส่ายสะโพกยั่วยวนเข้าไปที่เตียง ถอดชุดคลุมสีแดงทิ้งลงบนพื้นเผยให้เห็นชุดผ้าไหมสีชมพูโปร่งบางที่มองทะลุไปถึงไหนๆได้อย่างชัดเจน ก้าวขาขึ้นเตียงสามีเธออย่างไม่มีขัดเขิน ราวกับมีเพียงพวกเขาในห้องนี้สองคน 

สามีของนางก็ใช่ย่อย รีบตะครุบตัวสาวงามที่แทบจะโผเข้าหาตัวเองทันที ก้มหน้าระดมจูบไปตามซอกคอ ลาดไหล่ของสาวเจ้า ไม่แคล้วส่งสายตาท้าทายมาทางนางอีก 

เอาหว่ะชิงเฟิง ถ้าพวกเขาอยากให้เธอดูเธอก็จะดู ชิงเฟิงจ้องเขม็งฝ่าแสงเทียนอันริบรี่ไปทางเตียงใหญ่ที่เห็นได้ไม่ชัดนัก 

หนุ่มสาวสองคนกำลังเคล้าคลอนัวเนียกันจนผ้าผ่อนหลุดลุ่ย ไม่นานทั้งสองต่างก็เปลือยเปล่ากันทั้งคู่ เสียงหัวเราะคิกคักดังสลับกับเสียงหยอกเย้าอย่างสนุกสนานของคนทั้งคู่แสลงหูของชิงเฟิงนัก ถึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับอ๋องสาม แต่นางก็ได้ชื่อว่าเป็นชายาเอก แม้ในภพก่อนจะผ่านมือชายมามากมายเกินจะนับได้ครบหมดทุกคน แต่ในภพนี่เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไร้เดียงสาอยู่มาก 

"ท่านอ๋องเพคะ มีคนอื่นอยู่ในนี้ด้วยเหลียนเอ๋อรู้สึกขัดเขินยิ่งนัก" 

นี่ยังมียางอายอยู่อีกเหรอ? เมียเขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทั้งคนแล้วยังกล้ากระทำการอันน่าบัดสีอยู่ได้ ชิงเฟิงลุกจากเก้าอี้จะเดินออกไปนอกห้องให้รู้แล้วรู้รอด 

"เจ้าห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด! วันนี้เป็นวันแต่งงาน บ่าวไพล่จะนินทาเอาได้!" 

ชิงเฟิงกดข่มความโกรธกระแทกก้นนั่งลงที่เดิม ทีตัวเองเอาผู้หญิงคนอื่นมานอนในห้องหอไม่เห็นจะเกรงกลัวคนอื่นนินทาซักนิด 

"แต่เหลียนเอ๋อ ไม่สบายใจเลยเพคะ" สาวเจ้ายังอิดออด อ๋องสามจึงเงยหน้าจากอกอวบที่กำลังคลุกเคล้าอย่างเมามันส์ เอื้อมมือไปปลดผ้าม่านรอบเตียงลงมาปิดบังสายตา 

"ก็เเค่ปิดม่านเอาไว้ จะสนใจคนอื่นทำไม" 

เสียงหัวเราะต่อกระซิกดังคิกคักชอบใจแว่วออกมาเบาๆเสียงบดเบียดร่างกายแนบชิดถูไถหนักหน่วง 

เสาเตียงโยกดังเอี๊ยดอ๊าด ผ้าม่านรอบเตียงสั่นไหวไปมา ตามมาด้วยเสียงครวญครางอย่างเสียวส่านของคนทั้งคู่ดังไปทั่วห้อง 

ชิงเฟิงนั่งคอแข็ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงตามอารมณ์โกรธที่พุ่งขึ้นมาเป็นระลอกๆ สองมือกำแน่นจนเจ็บร้าวไปหมด แต่ต้องข่มกลั้นเอาไว้ ทำได้เพียงนั่งนับลูกแกะในใจไปเรื่อยๆพยายามไม่มองไปที่เตียง พวกเขาทั้งสองกำลังระเลงเพลงรักกันอย่างดุเดือด โดยไม่สนใจชิงเฟิงที่นั่งทำหน้าไม่ถูกอยู่ตรงนี้ 

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พวกเขาทั้งสองต่างไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จกิจ ยังคงครวญครางอย่างเสียวซ่านในอารมณ์ เสียงดังถี่กระชั้นขึ้นทุกขณะ เงาลางๆทำให้รู้ว่าอ๋องสามปรับเปลี่ยนบทรักไปหลายท่วงท่า มีครั้งหนึ่งอ๋องสามจับหัวเหลียนเอ๋อกดไว้กับขอบเตียง ยกสะโพกลอยสูงและตัวเองก็กระแทกหน้าขาเข้าใส่สะโพกงามนั้นอย่างรุนแรง จนทั้งสองโผล่ทะลุชายผ้าม่านออกมาด้านนอก ร่างสาวงามที่อยู่ในท่านอนคว่ำหน้า โก่งโค้งสะโพกยกสูง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ใคร่ กระเด้งไปข้างหน้าทีข้างหลังทีตามจังหวะรักที่อ๋องสามเป็นผู้บรรเลง เสียงควรญครางราวกับจะขาดใจของสาวงาม ทำให้ชิงเฟิงอดหันไปมองพวกเขาไม่ได้ 

สายตาปะทะเข้ากับดวงตาคมเข้มหื่นกระหายเข้าอย่างจัง แววตาดิบเถื่อนยามบรรเลงบทรักของอ๋องสาม ดูดุร้ายน่ากลัวราวกับสัตว์ป่า ทำให้นึกถึงตอนที่ตัวเองถูกข่มขืนอย่างโหดร้ายทารุนและถูกฆ่าตายในภพก่อน 

ชิงเฟิงเบิกตากว้างอย่างตกใจ ใบหน้าซีดเซียว ผงะถอยหลังจนตกเก้าอี้ ก้มหน้าหลับตาแน่น ยกสองมือปิดหูเอาไว้ ไม่ยอมรับรู้ใดใด นานเท่าใดไม่รู้ที่พวกเขายังคงดำเนินกิจกรรมบนเตียงอย่างต่อเนื่อง ชิงเฟิงก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าในจิตใจเช่นกัน 

###################### 

ฝากติดตามคอมเม้นกันเข้ามาด้วยน้าาาาา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น