อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

13 ยัยหนูของพี่เธียร์

ชื่อตอน : 13 ยัยหนูของพี่เธียร์

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13 ยัยหนูของพี่เธียร์
แบบอักษร

​13 ยัยหนูของพี่เธียร์




พอได้กลับบ้านภาพบรรยากาศเก่าๆมันก็กลับมา ภาพที่มีพ่อแม่ลูกนั่งคุยหยอกล้อเล่นกันอย่างมีความสุขจะไหลผ่านหัวทุกครั้งเมื่อฉันกลับมาที่บ้าน บ้านที่เป็นหนึ่งในสมบัติที่พ่อกับแม่ทิ้งเอาไว้ให้ฉันก่อนที่ท่านทั้งสองจะจากไป แต่ถึงแม้ว่ากลับมาแล้วจะเจอแต่ภาพความทรงจำเดิมๆฉันก็ยังเลือกที่จะกลับมาบ้านเพราะอย่างน้อยความทรงจำเหล่านั้นมันก็คือความสุขเป็นความทรงจำที่มีแต่รอยยิ้ม  ซึ่งหลังจากที่พ่อกับแม่เสียได้ไม่นานฉันก็ไปเจอกับสมุดไดอารี่ของแม่ที่แม่มักจะเขียนบันทึกเหตุการณ์ต่างๆลงในสมุดเล่มนั้นเสมอ ในหน้าสุดท้ายแม่เขียนถึงเพื่อนแม่คนหนึ่งซึ่งเมื่อก่อนเราเคยอยู่บ้านข้างๆกัน ฉันเองก็เคยไปเล่นที่บ้านนั้นบ่อยๆ จนกระทั่งตอนฉันอายุห้าขวบครอบครัวของเพื่อนแม่คนนั้นก็ย้ายบ้านไปแลัหลังจากนั้นไปประมาณสามปีฉันก็ได้ย้ายบ้านมาอยู่บ้านหลังนี้ทำให้ขาดการติดต่อกับครอบครัวของเพื่อนแม่ไป ฉันเองก็จำไม่ค่อยได้ว่าเพื่อนแม่คนนั้นชื่ออะไร นามสกุลอะไรเพราะในไดอารี่ของแม่ก็ไม่ได้เขียนเอาไว้ แม่เรียกและเขียนแทนด้วยชื่อเล่นของเพื่อนเสมอ ซึ่งฉันก็เลยไปหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตตามความถนัดของตัวเองจนได้ชื่อและนามสกุลจริง แต่ข้อมูลนอกจากนั้นก็ไม่สามารถหาข้อมูลต่อได้เลย หลังจากได้นอนพักแล้วเช้าวันต่อมาฉันก็ลุกขึ้นมาทำความสะอาดบ้าน ทุกเสาร์อาทิตย์ฉันจะชอบกลับมานอนที่บ้านและจะต้องตื่นมาทำความสะอาดบ้านแบบนี้เสมอ ฉันจัดการปัดกวาดเช็ดถูบ้านจนเรียบร้อยแล้วจึงออกมารดน้ำต้นไม้ในสวน พอทำเสร็จก็เข้ามานั่งเล่นคอมในบ้าน และก็ยังคงหาข้อมูลของเพื่อนแม่ต่อไป ที่จริงฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาดูแลหรอกนะ ฉันอยู่ด้วยตัวคนเดียวมาได้เกือบสี่ปีมันทำให้ฉันสามารถดูแลด้วยเองได้ แต่จะว่าไปนะทำไมฉันรู้สึกคุ้นกับพี่เธียร์พี่ธรณ์จังทั้งๆที่ก็พึ่งรู้จักกัน ขนาดกับเพื่อนยังต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสนิทกันแต่ทำไมกับพี่ทั้งสองนั้นฉันถึงรู้สึกสนิทใจกับทั้งคู่แปลกนะว่าไหม


เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสกับการเรียนเขียนโค้ดอันแสนสนุก คือมันสนุกสำหรับฉันแต่ทำไมเพื่อนคนอื่นๆถึงได้เคร่งเครียดกันขนาดนั้นอ่ะ ง่ายจะตายไป 

"ชะนีน้อยแกทำโค้ดเสร็จแล้วหรอ" เคที่ที่นั่งข้างฉันถาม 

"อืม เสร็จแล้ว" ฉันตอบกลับไปเพราะฉันทำเสร็จแล้วจริงๆ

 "เฮ้ย จริงดิ มาลอกหน่อย" 

"ลอกไม่ได้ มาเดี๋ยวสอนให้" แล้วฉันก็อธิบายวิธีการรหัสโค้ดต่างๆให้เคที่ฟัง ฉันจะไม่นิยมให้เคที่ลอกการบ้านแต่จะนั่งสอนให้จนกว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจและทำได้เอง ใช่เวลาสอนอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงเคที่ก็ทำเสร็จส่วนฉันทำเสร็จตั้งแต่สิบนาทีแรก 

 "เสร็จแล้ววว ขอบใจมากนะชะนีน้อยยย" เคที่เอนหัวมาซบที่ไหล่ทำท่าออดอ้อนตลกๆตามสไตล์ของแม่นาง พอทำเสร็จก็รออาจารย์มาตรวจ ระหว่างรอก็นั่งเล่นเกมกันไปพลางๆ 



"อ่ะนี่ ประวัติของคนที่มึงให้กูหา" ไอ้พอร์ชส่งแฟ้มสีดำมาให้ผมหลังจากที่ผมไหว้วานให้มันไปหาข้อมูลลูกสาวของเพื่อนแม่ อดีตน้องข้างบ้านที่ชอบมาเล่นกับผมและธรณ์บ่อยๆเนื่องจากน้องเป็นลูกคนเดียวพ่อแม่ทำงานหนักทั้งคู่ น้องเลยชอบมาเล่นที่บ้านผม แต่พออายุได้ 7 ขวบผมก็ต้องย้ายบ้านออกมาอยู่บ้านหลังปัจจุบันเพราะมันสะดวกต่อการทำงานของพ่อและปลอดภัยกว่าหลังเดิม พอแม่บอกผมก็รีบกลับไปดูที่บ้านเก่าแต่ปรากฏว่าน้องเองก็ย้ายบ้านไปแล้วย้ายไปหลังผมได้สักประมาณสองปี  ผมเลยให้ไอ้พอร์ชไปตรวจประวัติหาคนที่นามสกุลไตรพนาอนุบวรพงษ์มาให้ 

"ขอบใจมากนะมึง" พอได้อ่านประวัติแล้วมันก็เลยทำให้ผมต้องมายืนดูการรับน้องในเย็นวันนี้ ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่ผมเคยทำไปผมทำไปเพราะอะไร ที่ผมเคยตามเด็กคนหนึ่งไปที่บ้านของเขา การที่ผมเอ็นดูน้องมาก เป็นห่วงเวลาน้องโดนลงโทษ และก็รู้สึกโมโหเวลาใครทำน้องเจ็บมันเป็นเพราะอะไร มันเป็นเพราะความคุ้นเคย ความสนิทและความรู้สึกภายในใจของผมเอง ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มานานมาแล้วตั้งแต่ย้ายบ้านออกมาจนกระทั่งวันนี้ความรู้สึกเหล่านั้นมันกลับมา ความรู้สึกที่เราจะต้องดูแลปกป้องใครอีกคน คนที่มายืนตรงหน้าผมหลังจากเลิกห้องเชียร์ตอนนี้ 

"พี่เธียร์เรียกบีออกมามีอะไรรึเปล่าค่ะ" 

"รินภัทรสิณี ไตรพนาอนุบวรพงษ์" 

"คะ?" 

"ยัยหนูของพี่"  หมับ!!!!




ยัยหนู~~~~~~~

มาจ้าปีใหม่ถ้าไม่ติดอะไรน่าจะได้มาลงทุกวันนะคะ

ชอบไม่ชอบติชมกันได้น้าาา

ปล.ยังไม่ได้แก้คำผิดนะจ้ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น