facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่-1- หนูลินดากับคุณอาหน้านิ่ง

ชื่อตอน : ตอนที่-1- หนูลินดากับคุณอาหน้านิ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2563 04:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่-1- หนูลินดากับคุณอาหน้านิ่ง
แบบอักษร

30/12/61 

ตอนที่ -1- 

หนูลินดากับคุณอาหน้านิ่ง 

"แม่ค่ะแต่ดามีเรียนนะคะ" 

(หนูลินดา ช่วยแม่หน่อยสิลูก นี่แม่ก็ต้อง..) 

"ก็ได้ค่ะ แล้วเพื่อนแม่เขาชื่ออะไรอะคะ" 

เมื่อบทสนทนาจบลง เด็กสาวในชุดนักศึกษาพอดีตัวได้แต่ถอนหายใจเบาๆ นี่เธอต้องมาทำอะไรแบบนี้จริงๆ หรอ วันหยุดยาวที่คิดว่าจะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ แต่ดันต้องมารับหน้าที่ดูแลเพื่อนของแม่ซึ่งจะมาพักผ่อนเพื่อหาความสงบ  

ทันทีที่เด็กสาวเจ้าของริมฝีปากเรียวเล็กเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูประกายมุกกลับมาถึงคอนโดหรูใจกลางเมืองก็ต้องรีบวิ่งมากลางห้องเพราะเสียงโทรศัพท์บ้านที่กำลังแผดเสียงดังตั้งแต่ที่เปิดประตูเข้ามา ดีนะที่แบตโทรศัพท์ดันหมดตั้งแต่เรียนไม่งั้นหัวสมองเธอคงได้มึนตึ้บแน่ถ้าหากได้ยินอะไรแบบนี้ 

ในตอนแรกญาลินดาคิดว่าแม่ของตนโทรมาเพราะคิดถึงแต่เธอนั้นคิดผิด มีแต่งานงานงาน แถมฟรีอีกด้วย แล้วจะให้ปฏิเสธได้ยังไง น้ำเสียงของท่านที่ส่งมาจากปลายสายดูเว้าวอนเหลือเกิน คุณมาติกาจะต้องอ้างเรื่องนั้นเรื่องนี้ตลอด บอกเขาแค่อยากจะมาพักผ่อนต้องการที่สงบ อยู่แค่เดือนเดียว พอเขาเริ่มจะปรับตัวได้เราก็หมดหน้าที่ 

แต่เดี๋ยวนะคุณแม่บอกว่า เขาอยากหามุมสงบใช่ไหม ได้เดี๋ยวหนูลินดาคนนี้จัดให้ สงบแบบสุดๆ แน่ เด็กสาวแสยะยิ้มออกมาคนเดียว 

สนามบิน 

เวลา 08.45น. 

"แล้วคนไหนละเนี่ย ไม่เห็นจะมีเลย"หญิงสาวในชุดกางเกงยีนเสื้อยืดดูเรียบง่ายและดูสบายตา กำลังยืนชะเง้อชะแง้มองหาคนที่หน้าตาละไม้คล้ายกับคนในรูปที่แม่ของตนส่งมาให้ทางโทรศัพท์ ด้วยความหงุดหงิดใจนิดๆ 

"ใจเย็นหน่าแก เดี๋ยวคุณอาสุดหล่อก็คงมา"เสียงเตือนจากเพื่อนสาวนามว่าผักบุ้งซึ่งกำลังยืนดูดน้ำชาปั้นอยู่ข้างๆ ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลยสักนิดที่ต้องกำลังอดไปเที่ยวตามแผนที่วางไว้ แต่จะว่าอดได้ไหมนะอันนี้ก็ต้องรอดู 

"แต่นี่มันเลยเวลาแล้วนะ ผักบุ้ง หรือจะไม่มา"ถ้าไม่มาก็ดีสิเธอจะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนรักอุตส่าห์แพลนเอาไว้ แต่ก็ต้องมาพังลงเพราะเพื่อนแม่ 

"นั้น คนนั้นใช่เปล่าหนูดา" 

"ไหน น่าจะใช่มั้ง"เจ้าของแพขนตาหนากวาดสายตามองไปตามมือเรียวบางของเพื่อนรักที่ชี้ไปทางผู้ชายร่างกำยำสองคนซึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้สลับกับโทรศัพท์ในมือให้แน่ใจอีกรอบ ก็ดูน่าจะเป็นคนคนเดียวกัน รัศมีความหล่อ ออร่าพุ่งมาก แม้แต่ผู้ชายยังต้องหยุดมอง 

"เอาไง"เสียงของเพื่อนสาวถามเบาๆ ทำให้หนูลินดาหันไปส่งยิ้มกว้างให้กับเพื่อนรัก 

"ปะบุ้ง เดี๋ยวสาย"ผักบุ้งมองตามเพื่อนของตนด้วยความงุนงงก็ไหนตอนคุยโทรศัพท์บอกว่า น่าเบื่อไงแต่ทำไมพอเจอตัวจริงแล้วต้องรีบขนาดนั้น 

"ขอโทษนะคะ"ไม่รู้จะทักอะไรก็ภาษาอังกฤษเอาไว้ก่อนแล้วกัน 

"ฉันพูดไทยได้"จะเรียกว่าหน้าแตกได้หรือเปล่า อันนี้หนูดาก็ไม่แน่ใจแต่ที่แน่ใจตอนนี้คือสายตาดุจเหยี่ยวนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาแปลกๆราวกับว่าจะสำรวจไปทั้งตัวตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า 

"อาโจอาร์ใช่ไหมคะ"หญิงสาวยิ้มกว้างแอบกำมือเข้าหากันในขณะที่เธอนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติทั้งที่ในใจอยากจะถามคนตรงหน้าว่ามองด้วยสายตาแบบนี้หมายความว่ายังไง 

"ใช่"เป็นคำตอบที่สั้นมาก ทำให้หญิงสาวแทบจะเลือดขึ้นหน้า นี่จะนิ่งอะไรขนาดนั้น แต่ก็ได้แต่เก็บอาการ 

"ดีเลยค่ะ มาค่ะ บุ้งมาเร็ว"เมื่อได้ยินดังนั้นญาลินดาเก็บความขุ่นเคืองใจเอาไว้แล้วรีบเดินนำไปข้างหน้า 

"เออะ อ๋อ"เพื่อนสาวที่กำลังมองหน้าคุณอาสุดหล่อทั้งสองคน แถมยังชื่นชมในใจ ต้องรีบได้สติเมื่อฝ่ามือบางของเพื่อนตนตีที่แขนเธออย่างไม่แรงมากนัก 

"ผักบุ้งเก็บอาการหน่อย"เจ้าของแพขนตาหนาเดินเข้ามาโอบไหล่เพื่อนรักของตนแล้วกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน 

"ตัวจริงหล่อเว่อร์ หล่อคูณสอง"ญาลินดาหันหน้าไปมองผักบุ้งเพื่อนรักที่กำลังทำหน้าเคลิ้มฝัน คนอะไรหล่อมาก แถมหล่อทั้งสองคนอีก 

"กู่ไม่กลับ"ญาลินดาได้แต่ส่ายหน้ารีบก้าวขาเรียวยาวเดินลากเพื่อนรักที่สติใกล้จะหลุดลอยไปที่รถเพื่อจะได้ตรงกลับบ้าน 

"เชิญค่ะ"พอมาถึงที่รถหญิงสาวไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปนั่งฝั่งคนขับตามมาด้วยผักบุ้งและแขกกิตติมศักดิ์ทั้งสองที่ทำหน้าเรียบนิ่งไม่พูดหรือถามสิ่งใดราวกับว่าไร้ตัวตน 

"คุณอาอยากไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ"น้ำเสียงหวานใสราวกับน้ำตาลของผักบุ้งหันหน้ากลับไปถามแขกทั้งสองที่นิ่งตลอดทางด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม 

"ไม่ กลับบ้าน"และคำตอบที่ได้ยินก็พาให้เธอต้องรีบหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว ถึงจะดุแต่โคตรชอบเลย 

"เดี๋ยวแวะกินอะไรก่อนนะคะ"ญาลินดาที่ขับมาได้สักพักรู้สึกว่าท้องตัวเองประท้วงตน จะไม่ให้หิวได้ยังไงก็คุณมาติกาแม่ของตนโทรมาปลุกตั้งแต่6โมง บอกอย่าลืมไปรับเพื่อนแม่ด้วยนะ พอเธอถามว่าทำไมโทรมาเวลานี้คุณแม่สุดที่รักก็บอกว่า แค่โทรมาเตือนนอนต่อเถอะลูก แล้วใครจะไปนอนลงละค่ะคุณแม่ 

"เอาอะไรดีคะ"ญาลินดารีบเดินตรงเข้าไปในร้านพร้อมกับหันไปถามแขกสองคนที่เดินตามหลังมา 

"กาแฟ"คำตอบสั้นๆ ทำเธอรู้สึกหมั่นไส้ คิดว่าโตกว่าหรือไง ชิ สิ่งที่คิดตรงกันข้ามกับสิ่งที่ทำ เด็กสาวยังคงมีใบหน้าที่ฉาบไปด้วยยิ้ม 

"แล้วคุณละค่ะ" 

"เหมือนกันครับ"ดีหน่อยที่คนนี้พูดจาสุภาพ 

"เอาตามนี้แหละค่ะ"เด็กสาวหันไปสั่งอาหารกับพนักงานและหันกลับมาคุยเล่นกับผักบุ้ง โดยที่ไม่ได้สนใจชายวัยกลางคนทั้งสองที่นั่งร่วมโต๊ะจนอาหารมาเสิร์ฟ 

"หือ บุ้งอันนี้อร่อยมาก" 

"จริงด้วยหนูดา"ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ หญิงสาวทั้งสองต่างกินโดยไม่สนใจใคร แม้กระทั่งคนที่อยู่ร่วมโต๊ะเลยสักนิด 

"คุณอาทานอะไรหน่อยไหมค่ะ"แต่แล้วเหมือนเธอจะรู้ตัว พอทานมาได้สักพักด้วยความมีมารยาทญาลินดาจึงหันไปถามคนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม 

"ไม่ละ" ไม่น่าถามเลยเรา เธอก็ทำได้แต่ยิ้มหวานส่งกลับไปให้ก่อนที่จะหันไปถามอีกคนที่เหมือนกำลังมองอะไรสักอย่างใกล้ๆกับผักบุ้ง หรือจะมองผักบุ้งกันนะ 

"แล้วคุณอาละคะ" 

"เรียกผมว่าเอเดนก็ได้ครับ ผมแค่นี่ก็พอ" 

หญิงสาวมองตามมือที่ชี้ไปยังแก้วกาแฟซึ่งมันแทบจะไม่ลดเลย ไม่ใช่แค่แก้วเดียวแต่ทั้งสองแก้ว เมื่อเห็นอย่างนั้นด้วยความเกรงใจที่ญาลินดาคิดว่ามีทำให้เธอต้องหันไปมองหน้าเพื่อนรักที่ดูจะสนใจแต่เรื่องกิน ความสงความสวยก็ไม่ห่วง จึงก้มหน้าทานอาหารที่อยู่ตรงหน้าบ้างแต่ก็เร่งความเร็วไม่ได้จะอ้อยอิ่ง เหลือบสายตามองไปยังเจ้าของตาสีฟ้าน้ำทะเลมาที่มองสบนัยน์ตาของเธอแบบปกติแต่ทำไมรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกกดดันอยู่กันนะ 

..... 

..... 

"ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณมาก นี่คะ"ญาลินดารีบปฏิเสธในทันทีเมื่อถึงเวลาที่จะต้องจ่ายค่าอาหาร ตอนที่เด็กสาวกำลังหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าก็มีบัตรเครดิตของคุณอาใจดียื่นมาตรงหน้า แต่เธอก็รู้สึกเกรงใจ กินก็ไม่ได้กินยังจะมาเลี้ยงอีก 

เอ๊ะ! หรือเขาจะจ่ายแค่ค่ากาแฟสองแก้วก็ได้ แต่แค่นี้สบายอยู่แล้วหนูลินดาจ่ายเองได้ 

"อีกแล้วหรอ"ผักบุ้งพูดคนเดียวไปเรื่อย เธอมักจะเห็นเพื่อนรักจดเบอร์ร้านอาหารที่ถูกปากและน่าทานเสมอจนแทบจะเป็นเรื่องชินตา 

"ก็อร่อยอะ ปะ คุณอาอยากจะแวะที่ไหนหรือเปล่าคะ"เจ้าของแพขนตาหนาหันกลับมายิ้มส่งให้เพื่อนรักแล้วหันไปถามคนที่ยืนรับไอแดดอยู่ตรงทางเดิน 

"ไม่ละ"คำตอบสั้นๆ ทำให้หนูดาเข้าใจและคิดว่าจะไม่ถามอะไรต่ออีกแล้ว คุณอาเพื่อนแม่นี่พูดน้อยประหยัดคำดีจัง โตมาได้ยังไงเพื่อนมีกับเขาบ้างหรือเปล่า นี่คือสิ่งที่เธอคิดตลอดทางที่ขับรถมาส่งที่บ้านหลังเก่า 

"ขาดเหลืออะไรก็โทรบอกนะคะ"ขาเรียวยาวเดินลงมาจากรถแค่เพียงไขกุญแจเท่านั้นก่อนที่จะเรียกเพื่อนรักที่กำลังทำหน้างงให้เดินกลับไปที่ด้วย 

"ปะบุ้ง" 

"จะดีหรอที่ให้คุณอาเขาอยู่แบบนั้นอะ" 

"นี่บ้านเก่า หนูดานะบุ้ง ดีสิ"ดีสิไม่ดีได้ยังไงสงบเงียบจะตาย รับรองคุณอาต้องชอบแน่ก็คุณแม่บอกเองว่า แค่พาไปหาที่สงบและให้เขาปรับตัวก็หมดหน้าที่แค่นั้น ตอนนี้เธอก็จะได้ไปเที่ยวตระเวนกินของอร่อย ถ้าบอกผักบุ้งรับรองจากหน้ารู้สึกผิดตอนนี้ ต้องกลายเป็นสายตาวิบวับแน่นอน เรื่องกินไว้ใจผักบุ้ง 

"แต่หนูดาไม่ได้อยู่นานแล้วนะตั้งแต่ที่คุณแม่ย้ายไปอยู่ที่เมืองนอกอีกรอบ" 

"ไม่เป็นไรหรอก หนูดาให้คนทำความสะอาดเรียบร้อย เดี๋ยวพอตอนเที่ยงก็โทรให้คนเอาอาหารไปส่งให้ ตอนเย็นก็เหมือนกัน เราไปหาของอร่อยกินกันดีกว่า" 

ญาลินดาพูดแล้วขับรถไปด้วยที่นี่ไม่ได้ห่างไกลถนนใหญ่มากเท่าไรและก็ไม่ได้หรูหราอะไรเป็นบ้านเก่าของแม่เธอเอง ก่อนที่คุณอาโจอาร์จะมาเธอก็ให้ป้าช้อยทำความสะอาดอย่างดี 

"เอางั้นก็ได้"เห็นไหมล่ะหนูลินดาบอกแล้ว เรื่องกินขอให้บอก 

--------------------- 

ฝากผลงานด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น