Meekana

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจที่ขาดหายไป 100%

ชื่อตอน : หัวใจที่ขาดหายไป 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2561 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจที่ขาดหายไป 100%
แบบอักษร

“บ้านคุณหรอคะ?” ถามออกไปอย่างระแวง เมื่อรถคันหรูเลี้ยวเข้าประตูรั้วบ้านขนาดใหญ่เข้ามา นัยน์ตาสวยหันกลับมาจ้องคนข้างๆนิ่ง

“ครับ แต่คุณไม่ต้องกังวลไปว่าจะอยู่กับผมแค่สองคน เพราะพ่อกับแม่ผมก็อยู่ด้วย” ตอบกลับไปอย่างรู้ทันว่าหญิงสาวกำลังกลัวอะไรอยู่

“ฉันไม่เอาดีกว่าค่ะ เกรงใจท่านทั้งสองด้วย” จะบ้าหรือไง อยู่ดีๆก็พาผู้หญิงที่แทบจะไม่รู้จักกันเลยเข้าบ้านแบบนี้ พ่อแม่คนไหนก็มองไม่ดีด้วยกันทั้งนั้นแหละ

“คุณมาที่นี่ในฐานะคนไข้ของผม ไม่ต้องกังวลอะไรไปหรอกครับ ท่านทั้งสองเข้าใจ”

“ทำไมต้องช่วยฉันขนาดนี้ด้วยคะ เราพึ่งจะรู้จักกันแท้ๆ นิสัยฉันเป็นยังไงคุณเองก็ยังไม่รู้จัก” เมื่อตกอยู่ในสภาวะปฏิเสธไม่ได้ หญิงสาวจึงถามออกไปด้วยความสงสัย

“นัยน์ตาคุณเศร้าครับ” หา?

“...?” จ้องใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

“เพราะนัยน์ตาคุณเศร้าอยู่ตลอดเวลาที่ได้พูดคุยกัน มันเหมือนโลกทั้งใบของคุณมันกำลังจะพังทลายลง แม้จะสงสัยว่าเพราะอะไรแต่ก็ไม่สามารถถามได้ สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้ก็คือ ช่วยเหลือคุณอย่างที่มนุษย์คนนึงจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันได้” เขาเป็นหมอที่มีจรรยาบรรณแพทย์และความรู้สึกอยากช่วยเหลือคนสูงมากจริงๆในความคิดของหญิงสาว บารอนไม่คิดอวดหรืออวยตัวเองว่าดีเลิศอะไรเพื่อใครคนอื่นมองเขาว่าสูงส่ง หากแต่กลับทำตัวให้เข้าใจกับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต บางทีถ้าเขาคนนั้นมีความคิดที่ได้ครึ่งหนึ่งอย่างหมอหนุ่มคนนี้ ชีวิตเธอคงจะมีความสุขกว่านี้หรือเปล่านะ หญิงสาวคิด

“ขอบคุณที่ช่วยเหลือฉันค่ะคุณหมอ” หลังจากนี้เธอก็ต้องหาทางกลับไทยให้ได้ เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีเขาคนนั้น ผู้ชายที่เธอจะต้องลืมให้ได้.....

สามวันต่อมา

ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำหลุดลุ่ย นั่งทอดสายตามองไปที่เตียงกว้างที่ตอนนี้ไร้เงาของผู้หญิงที่เขามักจะนอนกอดทุกคืนด้วยสายตาอ่อนแรง ในมือก็ถือแก้วไวน์เบอร์กันดีไว้ในมือ เขานั่งอยู่ตรงนี้ ที่เก้าอี้ข้างหน้าต่างนี่มาตลอดสามวันโดยที่ลูกน้องยังคงรายงานว่า ยังไม่พบตัวผู้หญิงของเขา สามวันแล้วที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเธอ สามวันแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสตัวเธอ และก็สามวันแล้วที่เขาไม่ได้ยินเสียงของเธอ อริสา....คุณไปอยู่ที่ไหนกันแน่ กลับมาเถอะครับได้โปรด หัวใจชายหนุ่มร่ำร้องเรียกหาสาวคนรักมาตลอดสามวันที่รู้ว่าเธอได้หนีจากเขาไปแล้ว สามวันเหมือนสามปีนักในความรู้สึกของเขา

“กลับมาเถอะที่รัก ผมขอโทษ....” ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาดูซูบผอม เคราเข้มขึ้นตามกรอบหน้าคมจนแทบหาความหล่อเหลาได้น้อยเหลือเกิน รามาเอลในตอนนี้ดูโทรมจนแทบดูไม่ได้ ในใจตอนนี้มันทรมานจนแทบจะระเบิดออกมา ไม่รู้ว่าอริสาจะเป็นยังไงบ้าง ประเทศไทยก็ยังไม่ได้กลับ ที่นี่ก็ไม่มีใครที่รู้จักเลยสักคน....

ก๊อกๆๆ

“บอสครับ”

“เข้ามา” ตอบกลับไปก่อนจะกระดกน้ำที่มีดีกรีแรงในแก้วสีอัมพันขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด นัยน์ตาคมตอนนี้ฉายแสงเหนื่อยล้าออกมาจนอาเธอร์เองยังสังเกตเห็นได้ไม่ยาก

“ถ้าไม่มีข่าวริสาก็ออกไปอาเธอร์”

“เกรงว่าจะเป็นข่าวคุณอริสาครับบอส” เงยหน้าขึ้นมองบอดี้การ์ดหนุ่มทันที นัยน์ตาคมฉากแสงแห่งความหวังออกมาจนปิดไม่มิด

“เธออยู่ไหน”

“บ้านเมดิสันครับ” คุ้นชื่อนี้ชะมัด

“เป็นบ้านของหมอบารอนครับ” อาเธอร์อธิบายเสริมขึ้นเมื่อสังเกตสีหน้าบอสหนุ่มฉายแววสงสัย และทันทีที่ได้รับคำตอบ ใบหน้าสงสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นมาคุขึ้นมาอย่างไม่พอใจ หมอนั่นมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ แล้วมันมีสิทธิ์อะไรมาพาหญิงสาวหนีไปจากเขา!

“ฉันจะไปรับริสา”

“เอ่อ บอสครับ”

“อะไร!” ตะคอกกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อถูกทักขัดจังหวะขึ้นมากะทันหัน

“เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากครับที่จะเข้าหาคุณอริสาได้” อาเธอร์พูดขึ้นด้วยน้ำสียงหวั่นใจ

“ทำไม”

“ตระกูลเมดิสันค่อนข้างมีอิทธิพลไม่น้อยในรัฐนี้ และพ่อของหมอบารอนก็คือ ดอกเตอร์นิโครัส เมดิสัน (Dr.Nikoras Madison ,M.D.,Ph.D.)นายแพทย์ที่ทรงอิทธิพลในตอนนี้และยังเป็นถึงลูกชายของผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนียด้วยครับ” ระยำ!ถึงว่านามสกุลนี้มันคุ้นหูเขาแปลกๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน รามาเอลสบถด่าอยู่ภายในใจก่อนจะกัดกรามตัวเองแน่น

“ฉันจะไปรับริสา” ชายหนุ่มยังคงยืนยันตามเดิมก่อนจะเดินออกจากห้องนอนทันที อาเธอร์ได้แต่เพียงส่ายหัวเบาๆกับความดื้อรั้นของบอสหนุ่ม รามาเอลเคยเป็นคนรอบคอบกว่านี้ นิ่งกว่านี้ แต่ทุกอย่างล้วนนำมาใช้กับสถานการณ์นี้ไม่ได้เลยสักนิด อาจเป็นเพราะอริสามีอิทธิพลต่อจิตใจชายหนุ่มมากจนเกินไป ทำให้บอสเขาทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้


“เธอสบายดีไหม ได้เห็นหน้าเธอบ้างหรือเปล่า” เมื่อรถเคลื่อนตัวออกมาได้สักพัก รามาเอลก็เอ่ยถามบอดี้การ์ดหนุ่มถึงผู้หญิงของตัวเองอีกครั้ง ในขณะที่สายตาก็ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างมีหวัง อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้เขาจะได้เจอเธอแล้ว รอผมก่อนนะริสา.....

“เคยเห็นอยู่ครั้งหนึ่งครับ คุณอริสาออกมาเดินเล่นที่สนามหน้าบ้าน”

“เธอแข็งแรงดีหรือเปล่า” ล่าสุดที่เจอกันเธอดูเจ็บปวดมาก จนเขาแทบไม่กล้าแตะเนื้อต้องตัว

“ดูแข็งแรงดีครับ แต่ผอมลงไป” นัยน์ตาเทาเงินดูหม่นหมองลงเมื่อได้ฟังคำตอบจากอาเธอร์ อริสาผอมลงไปอย่างนั้นเหรอ ใจที่เคยด้านชาต่อทุกสิ่งกำลังสั่นไหวด้วยความเสียใจ เพราะเขาที่ทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้

“แล้วไงอีก” อยากจะฟังเรื่องของเธอมากกว่านี้ ตลอดเวลาสามวันนี้เขาแทบอยากจะเป็นบ้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า ปลอดภัยไหม พักที่ไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งทรมานใจจนแทบหายใจไม่ออก

“ใบหน้ายังคงเศร้า รอยยิ้มก็แทบไม่มี และก็ไม่ค่อยพูดคุยเท่าไหร่ครับ” จากที่เขาสังเกตการณ์ดูอยู่ด้านนอกในวันนั้น ดูเหมือนอริสาจะออกมาเดินเล่น โดยข้างกายเป็นหมอหนุ่มเจ้าของไข้ที่คอยดูแลไม่ห่าง แต่จากสายตาบอดี้การ์ดอย่างเขาก็พอมองออกว่าอริสาไม่ได้รู้สึกอะไรกับบารอนอย่างแน่นอน

“เธอจะให้อภัยฉันไหม อาเธอร์” เป็นครั้งแรกที่รามาเอลเอ่ยถามความคิดเห็นจากลูกน้องคนสนิท เขากลัวว่าถ้าเจอเธอแล้วอริสาจะไม่ยอมอภัยให้เขาเหลือเกิน

“คุณอริสาเป็นคนมีเหตุผลครับบอส”

“แล้วทำไมถึงต้องทิ้งฉันไปแบบนี้ ทำไมไม่ยอมเปิดใจให้โอกาสพูดคุยกัน...”

“บอสครับ...คุณอริสาเธอเสียลูกไปนะครับ และวันนั้นบอสเองก็ทิ้งเธอไป”

“......”

“คุณอริสาเธอรักบอสมากนะครับ แต่เมื่อถูกคนที่รักกระทำแบบนั้น ผมคิดว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนจะรับได้ทั้งนั้น” ริสา....นัยน์ตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความรู้สึกดีใจที่หญิงสาวก็รักเขาเช่นกัน แต่ก็ต้องทอแสงลงไปเมื่อเขาเองที่เป็นคนทำลายมันไปจนหมดสิ้น ทั้งภรรยาอันเป็นที่รัก และลูกน้อยที่ยังไม่มีโอกาสแม้แต่จะลืมตาดูโลก

“ฉัน....”

“แต่ผมก็เชื่อว่าบอสจะสามารถพาตัวคุณอริสากลับมาได้ และเธอจะต้องให้อภัยบอสครับ” หากมองจากสายตาคนนอกอย่างเขา บางทีเรื่องของทั้งสองอาจต้องใช้ระยะเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

“.......” รามาเอลเหม่อมองไปนอกหน้าต่างอีกครั้งอย่างใช้ความคิด เขาเจ็บปวดขนาดนี้แล้วอริสาล่ะจะขนาดไหน เขามันเลวเองที่ทำกับเธออย่างไร้หัวใจแบบนั้น และสัญญาเลยว่าหากได้เธอกลับคืนมาเมื่อไหร่ เขาจะไม่มีวันทำร้ายจิตใจเธออีกต่อไป

บ้านเมดิสัน

“คุณรามาเอล” บารอนมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ในห้องรับแขกพร้อมบอดี้การ์ดติดตามอีกสองคนนิ่ง ดูเหมือนเขาจะใช้เวลาแค่สามวันเท่านั้นสินะในการตามหาภรรยาตัวเอง ไม่แปลกใจเลยที่จะเจอเขาที่นี่

พอคนรับใช้รายงานว่ามีแขกมาหา เขาก็ตรงมาที่ห้องรับแขกทันทีก่อนจะพบรามาเอลยืนนิ่งรออยู่

“ฉันมารับอริสา” รามาเอลเข้าเรื่องทันที สายตาเทาเงินกวาดมองรอบๆเพื่อมองหน้าหญิงคนรัก

“ทำไมถึงคิดว่าเธออยู่ที่นี่ล่ะครับ”

“อย่ามายียวนกวนประสาทฉัน! ส่งอริสามา” รามาเอลกัดฟันกรอดด้วยความโกรธที่เจอหมอหนุ่มยั่วโทสะกลับมา

“ราม...” น้ำเสียงตกใจพูดขึ้นมาจากทางบันได ที่อยู่ด้านหลังของหมอหนุ่ม แม้มันจะไม่ได้ดังมากหากแต่เขาก็จำมันได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร

“ริสา”

“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ”

พรึ่บ แกร็ก!

เป็นช่วงชุลมุนไม่น้อยกับการปรากฏตัวของหญิงสาว เมื่อรามาเอลเห็นคนตัวเล็กที่เขาแสนจะคิดถึงก็รีบตรงปรี่ไปหาทันที แต่ก็ถูกบารอนก้าวเข้ามาขวางเอาไว้ ส่งผลให้ความอดทนของเขาขาดสะบั้น ควักปืนพกสีดำเงาจ่อไปที่ขมับหมอหนุ่มทันที นัยน์ตาเทาเงินเข้มขึ้นมาด้วยความโกรธ

“อย่าเอามือสกปรกของแกมาแตะต้องตัวฉัน” รามาเอลสบถออกมาพร้อมมองมือหนาที่ดันอกเขาไว้ไม่ให้ก้าวผ่านไปหาอริสาได้

“คุณเองก็ไม่ควรเอาปืนโง่ๆนั่นมาจ่อหัวลูกชายผมเหมือนกัน” นิโครัสเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะเดินตรงมาหาชายหนุ่มทั้งสองอย่างช้าๆโดยมีหญิงสาวเดินตามมาติดๆด้วยความเป็นห่วงกังวล กลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องขึ้น

อาเธอร์ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเคร่งเครียดเมื่อเห็นแสงเลเซอร์สีแดงพุ่งจ่อตรงมาที่หน้าผาก และตรงจุดหัวใจของรามาเอลนิ่งไม่ไหวติง สไนเปอร์ความเร็วสูงแถมยังติดกล้อง บอดี้การ์ดคิดอย่างกังวล!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น