Meekana

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจที่ขาดหายไป 50%

ชื่อตอน : หัวใจที่ขาดหายไป 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2561 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจที่ขาดหายไป 50%
แบบอักษร

วันนี้เป็นวันที่รามาเอลไม่อยู่ เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรอาจจะด้วยเรื่องงานด่วน เรื่องส่วนตัวหรืออะไรก็ช่าง แต่มันเป็นเรื่องที่ดีสำหรับตัวเธอ จะมีก็แต่เดรก ที่ยังคอยดูแลความปลอดภัยของเธอตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอยู่ และเธอจะหลบสายตาเขาไปได้ยังไงกัน!

“วันนี้ไม่มีไข้ ตามสัญญา ผมจะพาคุณออกไปสูดอากาศข้างนอกครับ” หมอหนุ่มหล่อเอ่ยขึ้นพร้อมคล้องสายหูฟังชีพจรกลับมาไว้ที่คอ ก่อนจะมองหญิงสาวบนเตียงอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวรอสักครู่นะครับ ผมแจ้งพยาบาลให้เอารถเข็นมาให้แล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ริสาเดินไหว”

“เดินไหวก็ไม่ควรครับ” เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนไข้ในความดูแลเริ่มดื้อกับตัวเอง

“ไม่ยักรู้ว่าคุณหมอก็ดุเป็น” ตอบกลับไปพร้อมส่งสายตาเซ็งๆให้ชุดหนึ่ง

“เฉพาะเวลาคนไข้ดื้อครับ” ตอบพร้อมระบายยิ้มบางๆส่งไปให้

“เอ่อ...ฉันอยากเจอผู้ชายที่เฝ้าอยู่หน้าห้องจะได้ไหมคะ?” เอ่ยถามออกไป

“ครับ เดี๋ยวผมเรียกเขาให้” หมอหนุ่มหายออกไปจากห้องเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาพร้อมร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดประจำตัวเธอ

“สวัสดีครับคุณอริสา” บารอนเดินเลี่ยงออกมาจากห้องอีกครั้งเพื่อให้หญิงสาวได้คุยธุระของตัวเอง

“สวัสดีค่ะเดรก ริสามีเรื่องวานให้คุณช่วยหน่อยจะได้ไหมคะ?”

“คุณริสามีอะไรสั่งมาได้เลยครับ” ถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“ริสาอยากได้ของใช้ส่วนตัวสักหน่อย คุณพอจะไปหาซื้อให้หน่อยได้ไหมคะ?”

“เออ...”

“ริสาจดไว้แล้วว่าต้องการอะไรบ้าง มีไม่มากหรอกค่ะ รบกวนหน่อยได้ไหมคะ?” ยังคงตื้อคนตัวโตไม่เลิกพร้อมทำหน้าทำตาน่าสงสารให้มากที่สุด

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะรีบกลับมา” ดูจากรายการน่าจะใช้เวลาไม่เกินสิบห้านาที บอดี้การ์ดหนุ่มจึงเอ่ยปากรับคำพร้อมรับกระดาษโน้ตจากหญิงสาว

“ขอบคุณมากค่ะ” ขอโทษนะคะเดรก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณเลย แต่มันเป็นทางเดียวในตอนนี้ที่ฉันจะสามารถไปจากเขาได้ หญิงสาวคิดอย่างรู้สึกผิด

“นั่นคุณกำลังจะไปไหนครับ?” หลังจากที่พ้นร่างของเดรกไป อริสาก็ถอดสายน้ำเกลือที่แขนออกทันทีก่อนจะลงจากเตียงเพื่อตรงไปที่ประตู แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาเสียก่อน ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็นหมอหนุ่มบารอนนั่นเอง

“เออ...ฉันกำลังจะออกไปเดินเล่นค่ะ” โกหกคำโตออกไปพร้อมเดินผ่านร่างสูงของหมอหนุ่ม

“คุณไม่ควรเดินแบบนั้นนะครับ เพราะร่างกายยังไม่แข็งแรง” ปากห้ามออกไปพร้อมกับเดินตามหญิงสาวไปด้วย

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ขอฉันเดินเล่นคนเดียวจะได้ไหมคะ” หันกลับมาบอกหมอหนุ่มขี้บ่นด้วยใบหน้าตึงเครียด หากเธอไม่รีบไปตอนนี้เดรกได้กลับมาทันเจอตัวเธอแน่

“เกรงว่าจะไม่ได้.....”

“คุณหมอคะ รบกวนทางนี้หน่อยค่ะมีเคสด่วน” ยังไม่ทันที่บารอนจะพูดจบ เสียงซีเรียสของพยาบาลสาวที่พึ่งวิ่งมาถึงก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

“เกรงว่าจะได้ซะแล้วสิคะคุณหมอ” อริสาตอบกลับไปเสียงราบเรียบก่อนจะรีบเดินจากไปทันที บารอนมองร่างบางที่เดินออกไปด้วยใบหน้าเคร่งครึม อริสาในตอนนี้ดูเหมือนคิดที่จะทำอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ใจเขานั้นรับรู้ว่ามันอาจจะไม่ค่อยดีนัก

อริสารีบเดินออกไปที่ประตูทางออกด้านหน้าทันทีด้วยความหวังอันเต็มเปี่ยม หากแต่เท้าบางก็ต้องชะงักกึกอย่างตกใจเมื่อสายตาดันเหลือบไปเห็นรามาเอลกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับอาเธอร์ คนตัวเล็กรีบหลบเข้าตรงมุมทางเดินแคบๆทันทีเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มสังเกตเห็น และดูเหมือนรามาเอลเองก็กำลังรีบเดินไปทางห้องของเธอเสียด้วย หากเขารู้ว่าเธอไม่อยู่ต้องเป็นเรื่องแน่ และเธอก็อาจจะไม่มีโอกาสอย่างวันนี้อีก คิดได้ดังนั้นเท้าทั้งสองก็รีบก้าวเดินไปที่ประตูทางออกอีกครั้ง

หมับ!

“ผมไม่คิดว่าสิ่งที่คุณกำลังจะทำมันเป็นทางออกที่ดีหรอกนะครับ”

“.....!”

ห้องพักผู้ป่วย

“ริสาหายไปไหน!” เสียงทุ้มต่ำตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยความโมโห เมื่อเข้ามาในห้องแล้วไม่เจอหญิงสาวอันเป็นที่รัก พอโทรถามบอดี้การ์ดประจำตัวเธอก็ได้คำตอบว่า ก่อนออกไปซื้อของให้ เธอก็ยังอยู่ในห้องอยู่เลย แต่นี่มันอะไร!

“ผมไม่ทราบครับบอส”

“ระยำ! ฉันสั่งให้นายเฝ้าเธอไว้ไม่ใช่หรือไงหะ!” รามาเอลยังคงตะคอกใส่ปลายสายด้วยความเดือดดาล สายตาเทาเงินก็กวาดมองไปทั่วห้องพร้อมเท้าแกร่งที่เดินหาตัวเธอจนทั่ว อาเธอร์เองก็รีบโทรศัพท์ประสานงานกับลูกน้องคนอื่นทันทีอย่างรู้งาน

"ขอโทษครับบอส"

เพล้ง!!

โทรศัพท์ราคาแพงถูกปาใส่ผนังห้องแตกกระจายตามแรงโกรธของชายหนุ่ม มือหนากำเข้าหากันแน่น พร้อมกัดกรามตัวเองจนเป็นสันนูนเพื่อข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

“สั่งคนของเราให้ออกตามหาริสาให้ทั่วโรงพยาบาล อาเธอร์” สั่งเสียงเครียดพร้อมมองหน้าลูกน้องคนสนิทนิ่ง

“ครับบอส”

รามาเอลมองร่างใหญ่ของอาเธอร์ที่เดินออกไปก่อนจะหันกลับมามองเตียงอันแสนว่างเปล่าไร้เงาของผู้หญิงที่เขาปรารถนาจะเจอตั้งแต่เช้า มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบแหวนที่เขาได้สั่งทำพิเศษออกมาดู หากวันนี้เขาไม่ไปรับแหวนนี่ด้วยตัวเอง อริสาก็คงจะไปหายไปแบบนี้... คุณหายไปไหนริสา ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างกังวล กลัวแสนกลัวว่าเธอจะหาไปจากเขา

********************************************

“ขอบคุณที่ช่วยฉันค่ะคุณหมอ” อริสาเอ่ยขอบคุณหมอเจ้าของไข้ด้วยน้ำเสียงเกรงใจ หากไม่ได้บารอนช่วยเธอออกมาจากโรงพยาบาลนั่น เธอก็คงไม่มีทางรอดพ้นหูตาเหล่าบอดี้การ์ดของรามาเอลมาได้แบบนี้แน่

เป็นอย่างที่หญิงสาวกังวลไม่มีผิด เพราะถ้ารามาเอลเข้าไปในห้องแล้วไม่เจอเธออยู่ในนั้นต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ และก็เป็นจริงดังคาด ลูกน้องรามาเอลเดินขวักไขว่เต็มโรงพยาบาลราวกับกำลังตามหาใครบางคนอยู่ ดีที่บารอนมีเคสด่วนที่ต้องออกไปตรวจนอกพื้นที่พอดี เขาจึงสามารถแอบพาเธอติดรถออกมาด้วยได้โดยไม่เป็นที่สงสัย

“ผมก็ยังยืนยันคำเดิมนะครับว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่มันไม่ใช่ทางออกที่ดีสักเท่าไหร่” เอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อยในขณะที่สายตายังคงทอดมองทางเบื้องหน้าไม่ไหวติง

“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันคงทนอยู่กับคนใจร้ายแบบเขาไม่ได้จริงๆ” ทั้งเจ็บปวด ทั้งเจ็บแค้น

“แล้วคุณจะไปที่ไหนครับ”

“.....ยังไม่รู้ค่ะ...” บารอนถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจกับความไม่คิดหน้าคิดหลังของหญิงสาว และเขาเองก็บ้ามากที่ดันหลวมตัวมาช่วยพาเธอหนีอีก

“เขาไม่มีทางปล่อยคุณไปง่ายๆหรอกครับ” ดูจากการเกณฑ์คนมาเยอะแยะเพื่อหาคนคนเดียวแบบนี้ รามาเอลคงเห็นเธอสำคัญมากจริงๆ

“ฉันถึงต้องหนีไงคะ” ตอบพร้อมมองไปข้างหน้าด้วยสายตาเลื่อนลอย หนีออกมาแล้วเธอก็ต้องเดินหน้าต่อไป อย่าคิดหันหลังกลับไปเป็นอันขาดอริสา พร่ำบอกย้ำเตือนตัวเอง

“เดี๋ยวจอดให้ฉันลงข้างหน้าก็ได้ค่ะ แค่นี้ฉันก็รบกวนคุณหมอมามากแล้ว....”

“เงียบน่า คุณคิดว่าผมเป็นหมอไร้จรรยาบรรณขนาดที่จะปล่อยให้คนไข้ตัวเองลงไปเดินท่ามกลางอากาศที่หนาวแบบนี้เหรอครับ” ดุออกไปเล็กน้อยก่อนจะปลายตาหันมามองหญิงสาวนิ่ง

“ขอโทษค่ะ ฉันแค่.....”

“ผมมีที่ให้คุณพักชั่วคราวไปก่อน เพื่อรอให้อาการคุณดีขึ้นกว่านี้แล้วค่อยไป”

“แต่ว่า.....”

“หรือจะให้ผมขับไปส่งที่โรงพยาบาล” เอ่อ!ให้มันได้อย่างนี้สิ หนีคนใจร้ายมาเจอคนเอาแต่ใจ ชีวิตเธอมันจะหนีจากคนประเภทนี้ไม่พ้นเลยใช่ไหม หญิงสาวกรอกตามองบนด้วยความรู้สึกอึดอัด แม้ในใจลึกๆแล้วอยากจะขอบคุณที่เขาช่วยเหลือก็ตาม

“ไม่ไปค่ะ” บารอนกระตุกยิ้มเล็กน้อยที่คนตัวเล็กยอมอ่อนลงไม่ดื้อดึงเหมือนในตอนแรก หากแต่ในใจก็อดเป็นห่วงเธอไม่ได้ อริสาดูทุกทรมานทุกครั้งที่เอ่ยชื่อหรือพูดอะไรที่เกี่ยวกับรามาเอล บางทีเธอแค่อาจอยากจะขอเวลาคิดทบทวนในหลายๆอย่างที่ผ่านเข้ามา ซึ่งตรงนี้เขาก็พอเข้าใจและพร้อมที่จะช่วยเหลือเธอเท่าที่จะทำได้ แต่ในส่วนของความรู้สึก ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้นอกจากตัวของเธอเอง

******************************************

โอ้ยยยยยยยทันก่อนเที่ยงคืน โล่งใจมากกก ขอบคุณทุกคนที่ยังรอเป็นเพื่อนกันนะคะ😊🙏 พรุ่งนี้ถ้ามีเวลาจะรีบมาให้ไวเลยค่ะ วันนี้หวังว่าจะหลับสบายกันทุกคนนะคะ😄

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น