facebook-icon Twitter-icon

ความคิดเห็น (comment) จากผู้อ่านคือกำลังใจที่ดีที่สุดของนักเขียน อย่าลืมคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจนักเขียนมีแรงใจในการสร้างสรรค์ผลงานต่อไปนะ :)

ตอนที่ 120 : คำสั่งเสียของปัณฑูร

ชื่อตอน : ตอนที่ 120 : คำสั่งเสียของปัณฑูร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43k

ความคิดเห็น : 124

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2561 16:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 800
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 120 : คำสั่งเสียของปัณฑูร
แบบอักษร

ตอนที่ 120 : คำสั่งเสียของปัณฑูร


ถึง... อิทธิกร นพณราดล

คนที่กูเรียกว่าเป็นทุกอย่างของชีวิต

กว่าจะมาถึงบทนี้ มึงคงใช้เวลาในการอ่านหนังสือที่กูเขียนมานานมาก กูเดาว่าครั้งแรก มึงคงจะแอบไปหาที่หลบอ่านเงียบๆ ไม่ให้กูเห็น ครั้งต่อมามึงคงจะแกล้งเอามาอ่านต่อหน้ากู ยิ่งครั้งหลังๆ มึงอาจจะพูดประโยคในหนังสือบางประโยคเพื่อแซวกูด้วย ซึ่งกูก็คงจะเขินแล้วก็ด่ามึงไปเรื่อยเปื่อยเหมือนเคย

หนังสือนี้กูแต่งในมุมของกูเป็นหลัก แต่งในมุมไอ้โฟคด้วยรองลงมา เพราะกูคุยกับมันบ่อยที่สุดเรื่องการเขียน ส่วนมึงกับว่าน กูก็แต่งมาบ้างให้หนังสือดูสมบูรณ์ มึงคงเข้าใจแล้วสินะว่าตอนนั้นกูมาคอยคาดคั้นมึงทำไมว่าแต่ละช่วงในอดีตมึงกำลังคิดอะไรอยู่บ้าง

กูมีคำสารภาพที่แสนตลกข้อหนึ่ง คือ กูได้เอาต้นฉบับบางส่วนให้ไอ้โฟคช่วยอ่านเพื่อขัดเกลาภาษา และทดสอบว่าอ่านได้เข้าใจหรือไม่ เมื่อไอ้โฟคอ่านมันก็ด่ากูว่าตั้งใจแต่งนิยายเพื่อจะบอกเล่าความรู้สึกและเก็บความทรงจำแท้ๆ แต่ทำไมตัวละครไป๋ในเรื่องมันช่างไม่เคยบอกความรู้สึกรู้สาอะไรออกมาเลย คนอ่านจะไปรู้ความรู้สึกของไป๋ในนิยายได้อย่างไร

กูอ่านและคิดตามก็พบว่าจริงด้วย ตัวละครที่เป็นตัวกูที่บอกเล่าความเป็นกูออกไปนั้นแทบจะไม่ได้บอกความรู้สึกอะไรเลย โดยเฉพาะภาคแรกที่กูเริ่มแต่งใหม่ๆ กูคงจะชินกับการไม่บอกความรู้สึกใครเท่าไหร่นัก กูรู้ว่ามันต้องแก้ไข แต่จะให้กูไปเขียนใหม่หมดกูก็เหนื่อย กูเลยเขียนบทส่งท้ายไว้เพื่อเป็นข้อสรุปและข้ออธิบายหนังสือที่กูเขียนขึ้นแล้วกัน มึงก็อย่าถือสาหาความกูมาก กูเพิ่งเขียนหนังสือนิยายเรื่องแรก และก็อาจจะเป็นเรื่องเดียวในชีวิต



กูชอบมึงมาตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันบนรถประจำทาง

เรื่องนี้มึงคงรู้อยู่แล้ว แต่กูก็ยังอยากขยายความอีกนิดว่าคำว่าชอบของกูที่บอกนี่คือกูชอบมาก ชอบแบบแฟนคลับปลื้มดาราเกาหลีเลยแหละ กูมีรูปมึงเต็มโทรศัพท์มือถือไปหมด มีรูปตอนแข่งกีฬาของมึงแปะไว้ที่บ้าน กูให้คนขับรถจอดรถแอบดูมึงซ้อมบอลบ้างซ้อมบาสบ้างตอนเย็นๆ ถ้ามึงคิดว่ากูชอบแบบปลื้มๆ ชอบแบบนิดๆ หน่อยๆ ก็คงถือว่าผิดถนัด เพราะกูชอบมาก มากแบบคลั่งไคล้ดาราในฝันอะไรแบบนั้นเลยทีเดียว

หลังจากนั้นไม่นาน กูก็อกหักเพราะรู้ว่ามึงมีแฟนแล้วและมึงก็ยังพาแฟนมานั่งตำตากูอีกด้วย

กูหลีกเลี่ยงการหาคำตอบมาโดยตลอดว่ามึงมีแฟนไหม เพราะกูไม่อยากอกหักเสียใจ แต่ความจริงก็คือความจริงที่กูหนีไม่ได้ สุดท้ายกูก็ต้องตัดใจ ครั้งนั้นกูเจ็บปวดแบบสาหัสมาก ถ้าถามว่ามากระดับไหนก็ตอบว่ามากพอที่จะให้กูไม่อยากมีความรักไปอีกตลอดชีวิตเลย กูโคตรเกลียดความรู้สึกที่ตัวเองเป็นแค่สิ่งไร้ค่า กูปฏิญาณกับตนเองเลยว่าไม่เอาแล้ว กูไม่อยากมีแล้วความรัก

แต่การติวหนังสือจับพลัดจับผลูให้เราต้องมาสนิทกัน

ความรู้สึกตอนนั้นมันผสมปนเปไปหมด กูต้องตัดใจจากมึงด้วย แต่กูก็เผลอใจแอบชอบมึงไปด้วยในเวลาเดียวกัน มึงทำกูแทบเป็นบ้า ใจหนึ่งกูก็รัก ใจหนึ่งกูก็เสียใจ มึงทำให้กูยิ้มและร้องไห้ได้ในวันเดียวกัน กูโคตรสับสน กูรู้ว่าต้องตัดใจแต่ก็ทำใจแทบไม่ได้ จนวันที่มึงสอบติดและเราก็ไม่ได้คุยกันอีก มึงทิ้งเวลาไว้ให้กูเกือบหนึ่งปีเต็ม และนั่นก็มากพอที่จะทำให้กูคิดว่ากูตัดใจได้จากมึงเกือบสมบูรณ์

จนวันที่มึงมาท้ากูประกวดเดือน กูด่ามึงแทบตาย แต่ความจริงกูดีใจมาก

มึงเป็นเหมือนตัวแทนของความสับสนในชีวิตกูตลอด กูอยากตัดใจจากมึงด้วย แต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่มึงวนกลับเข้ามาในชีวิต ตลอดเวลาที่มึงทำตัวไม่ชัดเจนกับกูในรั้วมหาวิทยาลัย กูดีใจมาก แค่กูได้เป็นเพื่อนกับมึง กูก็ดีใจมากแล้ว กูไม่ขออะไรมากหรอก อย่างน้อย คำว่าเพื่อนของเราก็ทำให้กูมีสิทธิ์ในการเป็นห่วงมึงอย่างเป็นทางการ

กูเดาได้ตั้งแต่วันแรกว่า 950 คือมึง แต่กูไม่กล้าจะคิดเข้าข้างตัวเองแม้แต่นิดเดียว

950 คือความทรงจำที่ชัดเจนระหว่างกูกับมึง มึงคิดดูสิ ขนาดมันดูชัดเจนขนาดนั้น กูยังไม่กล้าจะคิดเข้าข้างตัวเองแม้แต่นิดเดียวเลย ในใจกูทรมานมากนะ เหมือนส่วนหนึ่งของความรู้สึกอยากจะคิดเข้าข้างตัวเองเต็มแก่ แต่อีกฟากหนึ่งก็ต้องคอยห้ามปรามไว้เพราะไม่อยากกลับไปเจ็บปวดอีกแล้ว

มึงอาจจะบ่นในใจอยู่ก็ได้ว่าทำไมกูถึงไม่แสดงออกอะไรออกมาบ้าง ทำไมกูถึงพยายามเก็บทุกอย่างไว้ให้มิดชิดนี่สุด กูไม่ได้ปิดบังอะไรมึงนะ แต่กูต่างหากที่อยากปิดบังตัวเอง แค่กูรู้ว่ามีโอกาสเพียงเศษเสี้ยวที่มึงจะชอบกู ความพยายามตลอดหนึ่งปีของกูก็พังทลายไม่เหลือชิ้นดี กูกลับไปรักมึงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่ห้องชมรมถ่ายรูปในวันนั้น กูตอบรับมึงราวกับกูไม่ได้นอนร้องไห้เพราะมึงมาเป็นสิบๆ ครั้ง

อีกเรื่องที่เป็นปัญหาค้างคาใจกูมาตลอดคือปัญหานามสกุลของกู

ถามว่ากูรักมึงตลอดไหม คำตอบคือรักมาก รักมากที่สุด แต่ก็เป็นไปตามทุกสิ่งทุกอย่างที่มึงเห็น กูอาจจะเป็นคนขี้ขลาดเกินไปที่จะมายอมรับกับพ่อแม่อย่างตรงไปตรงมา กูเลยทำอะไรโง่โง่ลงไปด้วยการวางแผนที่จะทำชีวิตมึงให้สมบูรณ์พร้อม กูรอจนชีวิตมึงดูอยู่ได้โดยไม่มีกู กูจะถอยออกมา แล้วก็เป็นอย่างที่เห็นว่ามันพังทลายไม่มีชิ้นดี

ขอบคุณนะอิฐ ขอบคุณที่เข้าใจกัน ขอบคุณที่ให้อภัยคนนิสัยไม่ดีแบบกู

วันที่กูได้เป็นอิสระจากปัญหาทั้งหมดทั้งมวลเรื่องครอบครัวที่กักขังกูมาตลอด มึงรู้ไหม กูไม่เคยมีความสุขแบบนั้นมาก่อนเลย วันที่กูได้กอดมึงโดยไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณมึงมากอิฐ ขอบคุณที่กลับมา ขอบคุณที่ไม่ได้ทอดทิ้งกูไป ถึงแม้ว่ากูจะขอร้องให้มึงทำก็ตาม



สุดท้ายกูขอสั่งเสียมึงหน่อยนะ ให้คุ้มค่ากับที่กูเขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาหน่อย

หากกูตายก่อนมึง มึงสามารถมีความรักครั้งใหม่ได้เลยนะ ไม่ต้องมาเป็นห่วงเป็นใย ไม่ต้องกลัวว่ากูจะเสียใจอะไร กูตายไปแล้วกูคงไปเกิดใหม่ มึงไม่ต้องมาสนใจความรู้สึกอะไรกูหรอก เข้าใจไหม อยากมีแฟนใหม่ก็มี อยากแต่งงานใหม่ก็แต่ง มึงจะลืมกูก็ได้ กูไม่โกรธหรอก กูเข้าใจ มึงอย่าจมปลักอยู่กับความรู้สึกที่มีต่อกู ก้าวต่อไปนะอิฐ ถ้าวันหนึ่งกูต้องหมดลมหายใจไปก่อน มึงต้องมีความสุขในชีวิตแทนกูด้วย ชีวิตของมึงมีค่านะ มีมากด้วย มึงยังมีน้าใหญ่ น้าหนิง ข้าวหอม มึงยังมีเพียว มีว่าน มีโฟค ที่สำคัญ มึงยังมีกูนะ เออ กูรู้ว่ากูไม่เคยตาย กูก็ไม่รู้หรอกว่าตายแล้วกูจะยังคิดถึงมึงได้ไหม เอาว่ากูว่าได้หวะ แต่ถ้าไม่ได้ เดี๋ยวตอนตายมึงก็คงรู้ แต่ตอนนี้ อย่าลืมมีชีวิตเผื่อกูแล้วกัน

อีกอย่างที่กูต้องเตือนมึงคือการเล่นกีฬาของมึง

โอเค ทุกวันนี้กูไม่ได้เตือนอะไรมึงมากหรอก มึงเป็นนักกีฬาเก่า และมึงก็มีความรู้ด้านกีฬามาก ดังนั้น มึงก็จัดการทุกอย่างได้ดีอยู่แล้ว แต่อนาคตถ้ามึงแก่ตัวลง กูขอเตือนมึงไว้ล่วงหน้าเลยแล้วกันว่ามึงต้องดูแลตัวเองมากๆ ยืดกล้ามเนื้อเยอะๆ อย่าเล่นกีฬาที่เป็นภาระไขข้อและกล้ามเนื้อมากนัก นักกีฬาที่ออกกำลังกายหนักๆ สุดท้ายมักมีโรคกระดูกและไขข้อตามมาตอนแก่ทั้งนั้น เออ ออกกำลังกายมันดี แต่ถ้าร่างกายมึงไม่ฟิตเท่าเดิม มึงก็ต้องผ่อนลงบ้าง ถ้ากูไม่อยู่แล้วก็ถามไอ้ว่านเอา มันเรียนด้านนี้มาโดยตรง แต่ถ้ากูยังอยู่ก็ไม่ต้องห่วงหรอก กูคงจะคอยจ้ำจี้จ้ำไชมึงเอง

อ้อ แล้วมึงหนะ ไม่จนนะ

มึงอย่าลืมว่ามึงได้มรดกจากพ่อมึงมา มูลค่ามัน 30 กว่าล้านบาทเลยนะ กูรู้ว่าลึกๆ ในใจมึงชอบดูถูกตัวเองตลอดเวลาว่ามึงไม่มีเงิน แต่มันควรพอแล้วนะ มึงมีเงินอิฐ ทุกวันนี้มึงมีงานที่ดี ชีวิตที่ดี และก็มีทรัพย์สมบัติมากกว่าที่มึงคิด ดังนั้น เลิกดูถูกตัวเองซะ มึงมันเจ๋งจะตาย มึงคือหนุ่มโสดในฝันอันดับหนึ่งเลยนะ เลิกนอยเรื่องฐานะได้แล้ว มึงไม่ใช่อิฐคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

สุดท้าย ถ้ากูไม่อยู่แล้ว กูคงขอฝากพ่อกับแม่ของกูด้วย

มึงไม่ต้องไปดูแลอะไรพวกท่านมากหรอก กูรู้ว่าพวกเขาอยู่กันได้ แต่ถ้ากูตายไปก่อน เรื่องทรัพย์สมบัติของตระกูลกู กูก็คงต้องฝากมึงให้ช่วยดูแลตามที่มึงกับว่านเคยรับปากไว้กับพ่อแม่กู กูอยากให้พวกเขาจากไปอย่างหมดห่วงหวะ ถ้าเป็นไปได้กูก็ขอฝากด้วยแล้วกัน แต่ถ้ามึงจะไปมีอนาคตใหม่ชีวิตใหม่ กูก็ไม่ได้หวงห้ามอะไรนะ มึงก็ฝากไอ้ว่านไว้แล้วกัน มันคงเข้าใจความรู้สึกกูดี



พินัยกรรมของกู กูฝากไว้ที่ว่านนะ

ไม่ต้องรีบไปอ่านเสียก่อนหละ รอกูตายค่อยอ่าน

กูฝากอะไรอีกหลายอย่างไว้ให้มึงเหมือนกัน ถือว่าเป็นเซอร์ไพรส์สุดท้ายของกู



เอาหละ กูไม่มีอะไรจะสั่งเสียแล้ว กูขอฝากข้อความถึงมึงแล้วกัน



อิฐ...



กูรักมึงนะ

รักมาก รักที่สุด

รักอย่างที่มนุษย์ห่วยห่วยคนหนึ่งอย่างกูจะรักมึงได้

ไม่ว่าอนาคตจะจากเป็นหรือจากตาย

มึงจงจำคำพูดกูไว้ว่า

คำว่ารักที่กูมีให้มึงจะไม่เปลี่ยนแปลง

มันจะอยู่ตรงนี้

ดำรงอยู่ในหนังสือเล่มนี้ตลอดไป

วันไหนมึงอยากได้ยินคำว่ารักจากกู

อยากได้อ้อมกอดจากกู

อยากได้รอยจุมพิตของกู

มึงเปิดหนังสือเล่มนี้อ่านนะ

กูตั้งใจบันทึกทุกคำ ทุกวลี ทุกประโยคไว้ด้วยความตั้งใจถึงที่สุด

ทุกสิ่งทุกอย่างถ่ายทอดมาจากหัวใจของกู ถ่ายทอดมาจากความรู้สึกของกู ถ่ายทอดออกมาจากทั้งชีวิตของกู

หลังจากวันที่กูยื่นหนังสือเล่มนี้ให้มึงไป

รักในชีวิตจริงของเราก็จะยังดำเนินต่อไป

และรักที่เราบรรจุลงเกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่นไว้ก็จะไม่เปลี่ยนแปลง

ไอ้ว่านเคยด่ากูไว้ว่า

มึงอาจจะเป็นเพียงสิ่งเดียวในโลกนี้ที่ทำให้กูมีความเป็นมนุษย์ได้

บางทีก็อาจจะเป็นจริงอย่างที่มันว่านะ

กูคงจะเรียนรู้คำว่ารักแบบสุดหัวใจแบบนี้จากใครไม่ได้

ถ้าใครคนนั้นไม่ใช่มึง

จาก... ปัณฑูร วงศ์วรเวช

คนโง่โง่คนหนึ่งที่มีมึงเป็นรักเดียว










นายพินต้า

ฝากเฟส ทวีต กดติดตามในแอปนี้ และนิยายเรื่องใหม่ "ใครคือ... อองชองเต" ด้วยนะ ^ ^

จบแล้วนะครับ ตำนานรัก 120 ตอนอันแสนยาวนานมากของอิฐไป๋ใน เกียร์สีขาวกับกาวน์สีฝุ่น ผมรู้สึกอิ่มเอมจังที่สามารถรังสรรค์พวกเขาสำเร็จจนถึงตอนสุดท้าย ไม่น่าเชื่อว่านิยายรักเรื่องแรกของตัวเองจะเดินทางมาได้ไกลแสนไกลถึงขนาดนี้

ตอนหน้ามีตอนพิเศษอีกหนึ่งตอนเป็นตอนส่งท้ายความรักของพวกเขานะครับ และคืนสิ้นปี ผมขอลง WRITER TALK อีกตอนหนึ่ง แบบยาวยาวเต็มเต็ม เล่าความในใจกันแบบหมดเปลือก ฝากอ่านหน่อยนะ อ่านเรื่องไป๋อิฐโฟคเพียวว่านกันมาร้อยกว่าตอนแล้ว แบ่งใจมาอ่านความในใจของนายพินต้าสักตอนนะครับ //ยิ้มตาใสแบบออดอ้อน

นิยายเรื่องใหม่ลงวันปีใหม่นะครับ ฝากแบ่งใจมาให้น้องทิวสักนิดหนึ่งด้วย ถ้ารักนิยายเรื่องนี้ ก็ฝากติดตามผลงานต่อไปของผมด้วยนะครับ สัญญาว่าจะตั้งใจทำไม่แพ้เรื่องนี้เลย :)

ความคิดเห็น