`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 3 : Calm Down (P.I)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2558 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 3 : Calm Down (P.I)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 3

Calm Down

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/459037211-member.jpg

 

“ไงครับหืม? เหนื่อยเหรอ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น?” ฮิคาริที่งานล้นมือจนแทบไม่มีเวลากินข้าวกลางวันพยายามเจียดเวลาเพื่อมารับหวานใจกลับจากมหาวิทยาลัยเพราะจะให้ไทน์กลับเองตั้งแต่วันแรกแบบนี้คงไม่ปลอดภัยแน่ๆ แถมวันนี้ก็เป็นวันแรกที่เขาปล่อยให้นกน้อยของเขาโผบินไปสู่ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ไม่รู้ว่าจะเจออะไรมาบ้าง...ถ้าไม่มาอยู่เป็นเพื่อนตอนนี้ คืนนี้เขาอาจจะกลับบ้านดึกจนไม่มีเวลาได้คุยกันอีก

“นิดหน่อยครับไอ...ผมไม่เป็นไร” ไทน์พูดเบาๆ พร้อมกับจับนิ้วมือของตัวเองเล่น แต่มีหรือสายตาดังพญาเหยี่ยวอย่างฮิคาริจะมองข้ามความผิดปกติที่เกิดขึ้นบนใบหน้าสวยหวานของคนรัก ร่างสูงคว้ามือบางของอีกฝ่ายมาไว้ที่ตักระหว่างที่กำลังขับรถ บีบมันเบาๆ ส่งความร้อนให้แผ่ซ่านไปยังมือเย็นเฉียบข้างนั้น

“ไอ...ทำไม...อยู่กับใครผมก็ไม่รู้สึก...ปลอดภัย...เท่าอยู่กับไอเลย” หนุ่มผมเงินค่อยๆ คายคำพูดออกมาทีละน้อยเพราะมัวแต่กังวลว่าจะสร้างปัญหาให้อีกฝ่าย ไออุตส่าห์ส่งเขาไปเรียนที่มหาวิทยาลัยดีๆ ดูแค่ประตูรั้วก็รู้แล้วว่าค่าเทอมไม่ธรรมดาแน่นอน ไหนจะคอยมารับมาส่งอยู่ตลอด ถ้าเขาบ่นเรื่องที่ปรับตัวเข้ากับเพื่อนไม่ได้ก็มีแต่จะทำให้ไอไม่สบายใจไม่ใช่เหรอ?

“ใจเย็นๆ ครับ นี่เพิ่งวันแรกเอง...ทายมีเวลาปรับตัวอีกเยอะ ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็ทักมา ชั้นว่างชั้นจะรีบตอบ” ฮิคาริพูดพลางยกมือถือของตัวเอง เปิดหน้าแอพพลิเคชั่นยอดฮิตให้หนุ่มคนรักดู ไทน์ไม่เคยใช้อินเตอร์เน็ตในการพูดคุยกับใครเลย ถ้าอยู่บ้านหนุ่มน้อยคนนี้ไม่เคยเอามือถือมาไว้ใกล้ๆ ตัวเลยด้วยซ้ำ เพราะไทน์จะเอาแต่เล่นกับฮิคาริ ถามนั่นถามนี่เยอะแยะไปหมด มือถือเครื่องนี้ไทน์ก็เอาไว้รับสาย แล้วก็โทรหาหวานใจเวลาจำเป็นเท่านั้นทั้งที่อีกฝ่ายก็อุตส่าห์ซื้อมาให้เครื่องละตั้งหลายหมื่น

“...คืนนี้...ไอสอนผมเล่นหน่อยสิครับ...นะ...รีบกลับมานะ” ร่างบางพูดพลางบีบมือใหญ่ของอีกฝ่ายเอาไว้แน่นอย่างลืมตัว ดวงตาสีเทาคู่สวยจับจ้องเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนรักอย่างอาลัยอาวรณ์ทำเอาหัวใจของฮิคาริกระตุกวูบ หวังว่าที่มหาวิทยาลัยคงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรร้ายแรงขึ้นกับไทน์หรอกนะ...ปกติไทน์ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ถึงจะติดเขาแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยขอร้องให้เขากลับมาไวๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ กับใบหน้าจริงจังที่เหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดขนาดนี้

“ทายครับ...ชั้นอาจจะกลับดึก ยังไงก่อนนอนลองโทรมานะครับ ถ้าว่าง...จะอยู่คุยด้วยนะ” ฮิคาริพูดระหว่างที่ดวงตาสีนิลก็ไม่หยุดชำเลืองมองหนุ่มน้อยข้างกายอย่างห่วงใย ร่างบางพยักหน้าถี่ๆ ก่อนจะเสมองออกไปนอกรถเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องกังวลใจ

“...ทาย...พ่อน่ะ เป็นที่ปรึกษาที่ดีมากๆ ให้ชั้นมาตั้งแต่เด็ก ว่างๆ ลองไปนั่งคุยกับท่านดูนะ” ร่างสูงเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อปอร์เช่คันหรูขับมาจอดที่หน้าบ้านของเขาเรียบร้อยแล้ว ไทน์พยักหน้ารับอีกครั้งโดยปราศจากคำพูดใดๆ ก่อนจะหลับตาลงรับสัมผัสอ่อนละมุนที่อีกฝ่ายมอบให้กับริมฝีปากบางเย็นชืดของเขา

“...ผมคิดถึงไอ” ไทน์พูดเบาๆกับตัวเอง ขณะที่ยืนโบกมือลาให้กับปอร์เช่และชายหนุ่มคนรัก เขาไม่อยากให้ไอต้องมาเสียเวลาดูแลความรู้สึกของเขาเพราะแค่นี้ไอก็เหนื่อยมากพออยู่แล้วถึงได้แต่เก็บคำพูดเหล่านี้มาพูดกับตัวเองคนเดียว

“ฮึก...” ร่างบางสะอื้นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าลวกๆ เมื่อไหร่จะเลิกเป็นคนอ่อนแอแบบนี้สักทีนะวาเลนไทน์ จะร้องไห้ทำไมกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง มันไม่เห็นจะมีอะไรเลยกับการที่ต้องพบเจอเพื่อนใหม่กับสถานที่ใหม่ๆ ต้องอยู่ในที่ที่ไม่มีไอคอยดูแล คอยปกป้อง...แค่ต้องอยู่ห่างกันบ้าง ไม่มีเวลาคุย แล้วก็เล่นกันเหมือนแต่ก่อน...แค่ไม่ค่อยได้ฟังคำว่า “รัก” จากปากและร่างกายของไอมานานมากแล้วเท่านั้นเอง

“ไทน์...เป็นอะไรลูก? ใครทำอะไรลูกรึเปล่า? บอกพ่อซิ...ไทน์...มานี่มาคนดี” เอจิที่สังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำของลูกเลี้ยงสุดรักทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้านรีบวิ่งเข้ามาดึงไทน์เข้าไปในอ้อมกอด ร่างบางซบหน้าลงกับอกอุ่นของผู้เป็นพ่ออย่างอ่อนล้าแล้วก็เริ่มเข้าใจในสิ่งที่ไอพูดกับเขาเมื่อครู่ พ่อเป็นที่ปรึกษาที่ดีสำหรับไอ แล้วก็เป็นคนเลี้ยงไอมากับมือ เพราะฉะนั้นความอ่อนโยนของชายหนุ่มที่เขารักสุดหัวใจก็คงสืบเชื้อสายมาจากพ่อของเขาคนนี้

“...พ่อ...ผมไม่อยากไปแล้ว...ฮึก...ผม...ไม่ชอบ...” หนุ่มหน้าหวานร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกอุ่นอย่างน่าสงสาร เอจิส่ายหน้าเบาๆ เพราะเขาเองก็จนปัญญาจะช่วยไทน์เหมือนกัน คนที่สามารถดูแลหัวใจเปราะบางดวงนี้ได้ดีที่สุดก็ทำงานจนตัวเป็นเกลียวไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเลย

“ไทน์...ชีวิตหนู ไม่ได้มีแค่ไอคนเดียวนะลูก...ไม่ใช่แค่ไอ ที่หวังดีกับลูก ที่อยากเห็นลูกมีความสุข...” เอจิพูดช้าๆ พลางตบหลังร่างบางเบาๆ เพราะไทน์ไม่เคยเปิดใจให้ใครเลยสักคนเดียวตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้วทำให้เขาเป็นกังวลมากถึงได้ต้องส่งไทน์กลับไปอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กทันทีที่ไอกลับมาที่ญี่ปุ่น เขาไม่สามารถประคับประคองความรู้สึกของไทน์ได้ดีเท่าไอ ไม่เข้าใจหนุ่มน้อยคนนี้ อาจเพราะเขาผ่านช่วงวัยรุ่นมานานมากแล้วจึงไม่เข้าใจว่าตอนนี้ไทน์รู้สึกยังไง

“...ทำไมอ่ะครับ...คนพวกนั้นไม่สนใจเลยว่าผมจะรู้สึกยังไง...เขาแค่บังคับให้ผมทำในสิ่งที่พวกเขาอยากให้ทำ ฮึกก...” ไทน์ค่อยๆ ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาทีละน้อยจนเอจิเริ่มจะจับทางได้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นมันอยู่ตรงไหน

“ไอมันรู้จักหนูดีกว่าใครๆ แต่คนอื่นไม่ได้รู้จักหนูเหมือนไอนะลูก ให้โอกาสพวกเขาหน่อยสิ” เอจิพูดพลางลูบหัวไทน์เบาๆ เขาไม่รู้ว่าคำพูดของเขาจะช่วยไทน์ได้มากแค่ไหนเพราะแม้แต่เขาเองก็พูดได้ไม่เต็มปากว่ารู้จักไทน์ดี 

“...ฮึก...ครับ” ไทน์พยักหน้าเบาๆ เพราะสิ่งที่ไอพูดกับสิ่งที่เอจิพูดก็ดูจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันคือให้ใจเย็นๆ และลองให้โอกาสทุกๆคน ทั้งเพ่ยหลิง...ทั้งรุ่นพี่ฮารุกิ...รวมทั้งให้เวลาตัวเองด้วย

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

จะพยายามมาอัพบ่อยๆ นะครับ เพิ่งแต่งนิยายอีกเรื่องเสร็จ จะกลับมาลงเรื่องนี้ให้แล้วนะ ^^

ไม่ต้องกลัวค้างนะ ผมแต่งจบแล้ว ขาดแค่ลงนี่แหละ ( _     _ ")

ขอบคุณที่ติดตามนะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น