หอหมื่นอักษร

สมาคมแลกเปลี่ยนทราฟฟอร์ดยินดีต้อนรับ... คุณพร้อมจะแลกเปลี่ยนกับเราแล้วหรือยัง?

บทที่ 8 แม่เลี้ยงวัยยี่สิบเก้า

ชื่อตอน : บทที่ 8 แม่เลี้ยงวัยยี่สิบเก้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 847

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2561 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 แม่เลี้ยงวัยยี่สิบเก้า
แบบอักษร

ลั่วชิวใช้วิชาการหายตัวกลับมาอยู่ในห้องนอนของตัวเองที่บ้าน


เมื่อมองดูสิ่งคุ้นเคยรอบตัว ก็รู้สึกเหมือนได้ได้ออกมาอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง สมาคมแห่งนี้ยังมีพื้นที่สำหรับพักผ่อนอยู่ ความจริงแล้วชั้นสองและชั้นสามของสมาคมถูกออกแบบมาเพื่อให้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย

ในฐานะที่เป็นเจ้าของสมาคม ถ้าไม่ได้ตั้งใจรอความตายล่ะก็ จะใช้ชีวิตต่อไปได้อีกยาวนาน แต่ช่วงเวลาที่ยาวนานนี้จะทำให้เขาสูญเสียครอบครัวและทุกสิ่งทุกอย่างไป เหลือเพียงแต่สมาคมทราฟฟอร์ดที่เดียวเท่านั้นที่ให้เขากลับไปได้

ดังนั้นห้องบนชั้นสองของสมาคมจึงจัดแต่งไว้อย่างสวยงามและน่าอยู่

แต่สำหรับลั่วชิวแล้ว เรื่องพวกนี้ยังถือว่าไกลตัวเขาอยู่มาก กลิ่นธูปหอมในสมาคมทำให้คนรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข แต่กลับสู้ไม่ได้กับกลิ่นอายของแสงแดดที่สาดส่องเข้ามากระทบกับเตียงในห้องนอนเล็กๆ แห่งนี้

ลั่วชิวเปิดเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณ จังหวะตัวโน้ตบรรเลงไปอย่างช้าๆ ราวกับกำลังเขียนบอกเล่าเรื่องราวที่ใจนึก

เขานอนลงบนที่นอน แล้วพยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดสองวันที่ผ่านมา

เขาทำการแลกเปลี่ยนครั้งแรกเสร็จสมบูรณ์ จากเดิมที่เหลือเวลาชีวิตอยู่แค่สามสิบวันก็กลายมาเป็นหกสิบวัน และการที่เขาได้รับเวลาของชีวิตเพิ่มขึ้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชะล่าใจกับชีวิตที่เหลืออยู่ได้ เขารู้สึกเพียงว่า ถ้าเขาไม่ได้สงบจิตสงบใจสักพัก เขาคงไม่รู้จะวางแผนต่อไปอย่างไรดี

เขาไม่ได้เป็นคนที่คิดอะไรเป็นเหตุเป็นผลตั้งแต่เกิด แต่อาจด้วยนิสัยชอบอยู่คนเดียวของเขาทำให้เขาเคยชินกับการคิดอะไรกับตัวเอง

ตามหลักปกติทั่วไปแล้ว การคิดก่อนทำกับการทำโดยไม่คิดอะไรนั้นมีความต่างกัน

เขาเริ่มที่จะวางแผนเส้นทางชีวิตของเขา ถ้าไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขาก็คงจะมีชีวิตที่ยืนยาว สภาพร่างกายเองก็ไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ตอนนี้เขาอาจจะยังปิดทุกคนได้ แต่ในอีกสิบปียี่สิบปีข้างหน้าเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป

การที่สมาคมเปลี่ยนไปตามที่ต่างๆ จนกระทั่งมาถึงถนนการค้าแห่งนี้ ก็คงเพราะเหตุนี้กระมัง?

ไม่อาจอยู่ที่เดิมได้เป็นเวลานาน จึงจะต้องไม่มีพันธะผูกพันกับสิ่งใด และไม่มีครอบครัว เพราะในที่สุดคุณก็จะต้องหายไปจากชีวิตของพวกเขา เหลือไว้เพียงความเสียใจและความเจ็บปวด

ลั่วชิวเข้าใจความรู้สึกของเจ้าของคนเก่าขึ้นมาทันที เพราะตอนที่เจ้าของคนเก่ารู้ว่าจะมีคนมาแทนที่ของตน สีหน้าเขาก็ดูดีใจและกังวลในเวลาเดียวกัน...เหมือนรอคอยที่จะได้หลุดพ้นไปจากโลกของความเดียวดายนี้

เจ้าของคนเก่าคงจะเห็นคนในครอบครัว คนรัก หรือแม้กระทั่งลูกหลานของตนตายจากไปทีละคนๆ แน่นอน นี่เป็นเพียงความคิดที่อยู่ในหัวของลั่วชิว

ก่อนที่เขาจะกลับบ้าน เขาเคยถามโยวเย่เรื่องเจ้าของคนเก่าว่าเขาเป็นคนอย่างไร และคำตอบของโยวเย่ก็ทำให้ลั่วชิวรู้ว่าเจ้าของคนเดิมเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา

เจ้าของคนเดิมจะปรากฎตัวก็ต่อเมื่อมีลูกค้าเข้ามาเท่านั้น ปกติแล้วเขาจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้องตัวเอง พร้อมกับฟังเพลงจากกล่องดนตรีเก่าๆ

และโยวเย่ก็ได้ฟังเพลงนี้มานานกว่าสามร้อยปีแล้ว

แค่รู้เท่านี้ยังรู้สึกกลัวขึ้นมาเลย และวันหนึ่งในอนาคต ลั่วชิวก็อาจตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับเจ้าของคนเก่า

“ก่อนอื่น ก็ขอให้ผ่านสิบปีนี้ไปอย่างคนปกติก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

หรือในอนาคตความโดดเดี่ยวอาจจะอยู่คู่เขาไปตลอดกาล แต่สำหรับลั่วชิวที่ยังอยู่ในช่วงอายุซึ่งเต็มไปด้วยจินตนาการ เขาอาจมองแค่ว่าสมาคมแห่งนี้มีความลึกลับและไม่อาจคาดเดาได้อีกมากมาย


เพลงที่กล่อมเขาหลับไปเป็นเพลงฝรั่งที่มีชื่อเพลงว่า Amazing Grace


และก่อนที่เขาจะหลับไปเขาก็รู้สึกว่า ถ้าความโดดเดี่ยวคือความปรารถนาของเขา ถ้าอย่างนั้นนี่อาจเป็นพรที่เบื้องบนประทานให้กับเขาก็ได้


...

...


ตอนค่ำลั่วชิวก็ต้องตื่นขึ้นเพราะเสียงที่ดังมาจากห้องครัว

พอลั่วชิวเดินออกมาจากห้องนอน กลิ่นหอมจากห้องครัวก็ลอยมาแตะจมูกเขา กำลังบอกเขาว่าคนที่เตรียมอาหารอยู่ในครัวกำลังทำอาหารที่เขาชอบอยู่

ผู้หญิงที่แต่งตัวธรรมดา สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์ มัดผมรวบขึ้น ใส่ผ้ากันเปื้อนกำลังยุ่งอยู่กับงานในครัว

ถึงแม้ว่าจะดูธรรมดา แต่ก็ยังสาวและสวย ช่วงอายุวัยยี่สิบเก้า คงเป็นช่วงอายุที่งดงามที่สุดของผู้หญิงในสังคมยุคสมัยนี้

หรืออาจเป็นช่วงที่มีผู้ชายดีๆ เข้ามาตามจีบ แต่ตัวเธอคนนี้กลับทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการเลี้ยงลูกอยู่บ้าน

เริ่นจื่อหลิง ด้วยความชื่นชอบส่วนตัว พอเรียนจบเธอก็เข้าทำงานในสำนักงานหนังสือพิมพ์ตำแหน่งผู้สื่อข่าว และดูเหมือนว่าเธอจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นรองบรรณาธิการ

หญิงสาวพบรักกับพ่อของลั่วชิวที่เป็นพ่อหม้ายในขณะที่สัมภาษณ์ข่าวเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม

หรืออาจจะมีเรื่องราวมากกว่านั้นที่ทำให้ทั้งสองคนตกหลุมรักกัน แต่ลั่วชิวยังไม่รู้

และหลังจากนั้นผู้หญิงที่มีชื่อว่า เริ่นจื่อหลิงก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา

สามปีมาแล้ว...ที่พ่อเสียไป

แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ยังไม่ไปไหน

“ลั่วชิว ตื่นแล้วเหรอ? ฉันกะรอให้ทำอาหารเสร็จก่อนแล้วค่อยไปปลุกเธอ” เริ่นจื่อหลิงพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนเดินมาจากด้านหลัง และหันหลังกลับไปมองในขณะที่มือยังถือด้ามจับกระทะอยู่

อาจด้วยอยู่หน้าเตาไฟ ทำให้หน้าม้าของเธอที่โชกไปด้วยเหงื่อติดอยู่กับหน้าผากเป็นซีกๆ

เธอมองลั่วชิวที่ยืนมองมาทางตน เริ่นจื่อหลิงจึงจับหน้าของตัวเองแล้วถามว่า “หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ?”

ลั่วชิวส่ายหัว แล้วเดินกลับไปที่ห้องรับแขก แต่ก็ยังพูดเตือนเธอว่า “เครื่องดูดควัน...ยังไม่ได้เปิด”

อ่า! แย่แล้ว!!

เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้เปิดเครื่องดูดควัน เธอจึงรีบไปเปิดมัน ในขณะที่เธอกำลังยุ่งอยู่นั้น ก็ยังพูดกับลั่วชิวว่า “ใกล้แล้ว อีกประเดี๋ยวข้าวก็เสร็จแล้ว เธอจะไปล้างมือก่อนไหม?”

และแน่นอนว่าเธอไม่ได้รับเสียงตอบรับใดๆ จากลั่วชิว เริ่นจื่อหลิงดูเหมือนจะเคยชินจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว และทำกับข้าวของเธอต่อไป

ลั่วชิวเปิดทีวีดูข่าวไปเรื่อยเปื่อย หลายปีที่ผ่านมาเขาก็ใช้ชีวิตแบบนี้

บนโต๊ะอาหาร ตอนสามทุ่ม

เริ่นจื่อหลิงภูมิใจนำเสนอฝีมือทำกับข้าวของตัวเองกับลั่วชิว และไม่รีรอที่จะตักกับข้าวใส่ในถ้วยให้ลั่วชิว

ลั่วชิวพูดขึ้นว่า “ถ้าช่วงนี้งานยุ่ง ไม่ต้องกลับมาทำกับข้าวก็ได้”

สมาคมแลกเปลี่ยนทราฟฟอร์ดยังเปิดให้บริการตามปกติ...เมื่อเทียบกับงานรองบรรณาธิการของสำนักหนังสือพิมพ์แล้ว เวลาของลั่วชิวนั้นไม่แน่นอนยิ่งกว่า

เริ่นจื่อหลิงใช้ตะเกียบเคาะที่ถ้วยของลั่วชิวแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าตึงๆ ว่า “ลั่วชิว ฉันยังไม่ได้ถามเธอเรื่องที่บอกว่าไปเที่ยวกับเพื่อนเลยนะ เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่? เธอควรจะบอกฉันในฐานะที่ฉันเป็นแม่ของเธอหน่อยไหม?”

“อืม...”

ลั่วชิวทำได้เพียงก้มหน้าแล้วคีบลูกชิ้นขึ้นมาเคี้ยวเต็มปาก

และเป็นไปอย่างที่คาด...นี่มันผ่านมากี่ปีแล้ว เธอยังทำเมนูนี้ได้ไม่เอาไหนเสียเลย


...

...


หรืออาจเพราะเหนื่อยจากการทำงาน หลังจากที่กินข้าวอาบน้ำเสร็จ เธอก็เข้านอนในทันทีโดยที่ยังไม่ได้แปรงฟันเลยด้วยซ้ำ

หลังจากที่ลั่วชิวเก็บกวาดเสร็จ และเตรียมจะออกไปตากอากาศนอกระเบียงสักหน่อย ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของโยวเย่บอกว่ามีลูกค้าคนใหม่เข้ามา

และลูกค้าคนใหม่ที่ว่านี้ ไม่ได้หาสมาคมแห่งนี้เจอผ่านทางการ์ดเชิญสีดำ...นี่ถือเป็นลูกค้าคนใหม่


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น