MJ เมยัฟเฟราว์

ยินดีต้อนรับนักอ่านทุกท่านค่ะ ฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆของเมด้วยนะคะ

ชื่อตอน : 22 การปรับตัว

คำค้น : โคแก่ หญ้าอ่อน น่ารัก ขี้อ้อน nc

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 17:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22 การปรับตัว
แบบอักษร

ตอนที่ 22

อลินสะดุ้งลุกขึ้น มองไปนอกหน้าต่างขอบฟ้าปรากฏแสงยามเช้าของดวงอาทิตย์  วันนี้เธอมองท้องฟ้าได้ชัดกว่าที่เคย


แย่แล้ว...เธอลืมไปว่าตัวเองอยู่บนเครื่องบิน จะว่าไปครั้งนี้เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเธอ


"ลิน ที่เวียดนามช่วงนี้จะหนาวหน่อย...เธอใส่เสื้อโค้ทไว้เถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้" เขาเตรียมเสื้อกันหนาวไว้ให้เธอราวกับนึกไว้อยู่แล้ว


อลินรับมาใส่อย่างว่าง่าย นั่นเป็นสิ่งที่เขาพอใจอย่างที่สุด


"จอห์น ขอช็อกโกแลตร้อนให้คุณอลิน ส่วนฉันขอกาแฟ" จอห์นที่รอรับคำสั่งอยู่แล้ว พยักหน้ารับคำ...


สักครู่ต่อมามีกลิ่นช็อกโกแลตตีขึ้นจมูก...ท้องน้อยๆ ของเธอร้องดังจนหน้าอาย


บ้าจริง! เธอลอบมองผู้โดยสารที่นั่งชั้นโดยสารเดียวกับเธอ ทุกคนดูแตกต่างจากเธออย่างสิ้นเชิง 


ชั้นเฟิร์สคลาส จะว่าไปพวกนี้มันเป็นที่นั่งของคนรวยโดยแท้


กระทั่งเสียงประกาศของกัปตัน...แจ้งว่าอีกสามสิบนาทีเครื่องจะลงสู่จุดหมายปลายทาง


"ลิน ทำไมมองฉันอย่างนั้น?" อลินยิ่งใกล้เขา ยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจ เพราะเธอกับเขาห่างไกลกันเกินไป


เขาไม่รู้ว่าร่างบางจอมคิดมาก...เป็นอะไร ก่อนจะคว้ามือน้อยของเธอมากอบกุมไว้ มืออีกข้างจิบกาแฟ


อลินจับแก้วช็อกโกแลตร้อนได้...ก้อนจะดื่มรวดเดียวหมด เอาเถอะ...ตัวเธอต้องปรับตัวให้ได้


"ลิน ระหว่างที่ฉันทำงาน เธอยากทำอะไรก็ได้เลยนะ วันนี้ฉันมีประชุมหัวหน้างานแต่ละแผนก" เขารีบแต่งตัวทันทีที่ลงมาจากเครื่องโดยมีจอห์นคอยผูกไทน์ จัดเสื้อผ้าให้ในขณะที่เธอนั่งดู


เธอลอบมองควาทหล่อเหลาของเขาผ่านกระจก...ราวกับความฝัน เธอเห็นเขาทำงานอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก


"เธอดูเพลียนะ นอนพักสักหน่อยแล้วกัน" ร่างบางเอาแต่นั่งมองเขากระพริบตาถี่ ๆ 


"ค่ะ เอ่อ...ตั้งใจทำงานนะคะ" อลินส่งยิ้มกว้างให้เขา แฮเรียสกลับเลิกคิ้วขึ้นสูง


หืมมม ว่าไงนะ...ตั้งใจทำงาน เหมือนเธอกำลังส่งลูกชายแสนรักไปงานอย่างนั้นแหละ


เขาอยากหัวเราะออกมาดังๆ เหลือเกิน เมื่อเห็นร่างบางมองเขาอย่างมุ่งมั่นขนาดนี้ จึงทำได้เพียงกระแอมในลำคอ


"อืม...เดี๋ยวฉันกลับมา" เขารับคำก่อนจะเดินออกไปทางประตู ร่างหนาที่กลั้นหัวเราะจนตัวโยนได้เวลาปล่อยมันออกมาอย่างบ้าคลั่ง


จอห์นเลิกคิ้วมองเจ้านาย...จะว่าไป ตั้งแต่มีคุณอลิน เจ้านายดูหัวเราะพร่ำเพรื่อเหลือเกิน


ร่างบางถูกทิ้งไว้ในห้องกว้างขวาง...เขาไปทำงานแล้ว เธอควรทำอะไรดีนะ


อลินคิดได้แค่งานครัวเท่านั้น...เตรียมอาหารไว้ให้เขาทานมื้อเที่ยงดูจะดี อลินคิดได้ก่อนจะเดินวนรอบโรงแรม 


ว่าแต่...ครัวมันอยู่ที่ไหนนะ?


กระทั่งร่างบางเดินไปชนเข้ากับแผ่นอกผู้ชายคนหนึ่งเข้า อลินเงยหน้ามองอีกฝ่ายเหวอ ฝรั่งหัวทองตาสีห้าอีกแล้ว


"จะ ขอโทษค่ะ ขอโทษ" อลินก้มหัวขอโทษผงกๆ จอร์จเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเธอพูดภาษาไทย


" คุณเป็นคนไทยหรือ?" จอร์จพูดไทยตอบโต้กับอลิน 


อลินยิ้มออกมาอย่างดีใจ...เธอต้องโทษตัวเองที่ตอนเรียนไม่สนใจภาษาเอาเสียเลย


"ค่ะ หนูเป็นคนไทย...คุณพูดไทยได้ด้วยหรือคะ?" 


อลินถามออกมาด้วยความดีใจ หลังจากเงียบมาตลอดทางเพราะไม่รู้ว่าจะถามใคร เพราะพนักงานที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนเวียดนาม และพูดภาษาอังกฤษได้ แต่เธอพูดได้แค่ภาษาไทยอย่างเดียว


เฮ่อ! ยากเหมือนกันที่ต้องอยู่ต่างบ้านต่างเมือง จะพูดเซย์ฮัลโหลยังไม่กล้าเลย


"ใช่ครับ ผมเป็นเชฟของโรงแรมนี้" จอร์จส่งยิ้มหวาน เขามีแฟนเป็นคนไทยทำให้สามารถพูดได้ แม้ไม่ชัดเต็มร้อย


"คุณ...ทราบสิค่ะ ว่าครัวไปทางไหน?" จอร์จเห็รในเธอทำตาตื่นเต้นราวกับเห็นสมบัติล้ำค่า


งานเขาอยู่ครัว ต้องรู้สิว่าครัวอยู่ที่ไหน? เขาพยักหน้าน้อย ๆ ด้วยความมึนงง


"เอ่อ พอดี...หนูตาม เอ่อเจ้านายมาค่ะ เอ่อคุณ...แฮเรียต จะเตรียมอาหารไว้ให้ท่าน" 


อลินอธิบายอย่างอ้ำอึ้ง เธอจะบอกว่าเป็นอีหนูของเขาก็ไม่ใช่เรื่องอีกนะสิ


"ออ...คุณเป็นสาวใช้ประจำตัวเจ้านาย" จอร์จถึงบางอ้อ คงจะเหมือนคุณแสนดี


อลินพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เป็นสาวใช้ดีแล้ว...ให้เขาเข้าใจว่าอย่างนั้น


"งั้นตามผมมาเถอะ" จอร์จนำทางพาคนตัวเล็กไปทางครัว อลินมองครัวขนาดใหญ่


ของพวกนี้ใช้อย่างไรกัน?


อลินเริ่มลงมือในส่วนของตัวเองอย่างเงอะ ๆ งะ ๆ...จอร์จเห็นร่างบางหยิบไม่ถนัดมือ เขาอาสาเป็นลูกมืออีกแรง 


"คุณเคยทำอาหารใช่ไหม?" 


อลินเคยทำแต่...ไม่เคยทำกับครัวแบบนี้ เธอมองเขาด้วยความประหม่า ควรพยักหน้าหรือส่ายหน้าดีนะ


จอร์จมองคนตัวเล็กราวกับเข้าใจเป็นอย่างดี


"มาเถอะ...ผมจะสอนคุณเอง ช่วงนี้ไม่มีลูกค้าสั่งอาหาร" อลินยิ้มกว้างถอนหายใจอย่างโล่งอก 


นับว่าไม่แย่นัก....ที่จะปรับตัว ตัวเธอเองได้เรียนรู้สิ่งใหม่


"เห้ย! ทำไมหั่นผักไม่เท่ากันนะ" 


จอร์จตะโกนออกมาดังลั่นตามฉบับเชฟมืออาชีพ ผักต้องเท่ากันทุกอันสิ!!


จอร์จสวมบทวิญญาณเชฟทันที...ร่างบางสะดุ้งสุดตัว มองชายหนุ่มหน้าซีด


อ๋า...เธอเคยทำให้ตัวเองกิน ใครจะรู้ว่างานหั่นผักยังยากเลย โธ่เอ๊ย! แต่เอาเถอะสิ่งที่เขาสอน เขาบอกก็เป็นเรื่องดี


แต่แก้วหูของเธอจะแตกอยู่แล้ว~~


TALK: ความขยันขันแข็งของอลินค่ะ อาจจะโดนดุบ้างแต่ก็ได้เรียนรู้

วันนี้จะมาอีกทีช่วงค่ำนะคะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์มากๆนะคะ จุ๊บพันที

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น