yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 22 อีกไม่นาน(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 อีกไม่นาน(แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 อีกไม่นาน(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 22 อีกไม่นาน 

"รีบโตไวๆนะ" 

"ลูกฉันเป็นคนไม่ใช่ต้นไม้จะได้โต ไว ๆ " 

"โห เฮียอ่ะผมแค่พูดไปงั้นเอง"พัดเขาหันไปพูดเสียงหงอย ๆ ใส่คุณภพ 

"ฉันแค่แหย่แกเล่นไง" 

"เหอะ ผมไม่สนใจเฮียละผมคุยกับหลานของผมดีกว่า" 

"แล้วนี่ใกล้คลอดหรือยังล่ะ"แม่คุณภพถามผมแถมขยับมาข้าง ๆ ผมด้วย 

"กำหนดคลอดเดือนหน้าครับ.." 

"อีกอึดใจเดียวเองตื่นเต้นอ่ะเจ๊" 

"นั่นสิ"ผมอยากจะเห็นหน้ายัยหนูของผมแล้วเหมือนกันคงจะน่ารักมาก 

"แล้วคิดคิดไว้หรือยัง"แม่คุณภพถามผม 

"ก็...คิด ๆ ไว้อยู่ครับ.."ผมเลือกที่จะพูดไปแบบนั้นผมไม่กล้าที่จะคิดชื่อยัยหนูเลยครับถึงผมคิดชื่อก็คงไม่ได้ใช้อยู่ดี.. 

"งั้นหรอดีแล้วล่ะ" 

"เย็นนี้อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะครับ" 

"ได้สิ"อา..อย่างน้อยแม่คุณภพก็ไม่ได้เกลียดผม 

ผมปล่อยให้แม่ลูกเขาได้พูดคุยกันก่อนจะตัวไปที่ห้องครัวเพื่อช่วยน้านิดเตรียมอาหารเย็นผมโดนน้านิดดุเรื่องนี้ประจำเลยครับผมรู้ว่าเป็นห่วงกลัวจะเป็นอะไรไปซะก่อนแต่ผมก็ระวังเสมอครับก็ผมอยากจะช่วยนี่นา 

"ผมหั่นผักให้แล้วนะครับ" 

"น้าบอกให้ไปนั่งพักไงคะเดี๋ยวตรงนี้น้าจัดการเองค่ะ" 

"ก็ผมอยากช่วยนี่ครับ" 

"ทำไมดื้อจังนะคะ"น้านิดถอนหายใจก่อนจะลงมือคนแกงในหม้อต่อ 

"ผมเปล่าดื้อนะครับ" 

"ค่ะไม่ดื้อไม่ดื้อเลยจริง ๆ ค่ะ" 

"น้านิดก็ผมไปนั่งเฉย ๆ ก็ได้ครับ" 

"ดีมากค่ะ" 

ผมล้างมือก่อนจะออกจากห้องครัวไปมันเป็นแบบนี้ตลอดเลยครับตั้งแต่ผมตั้งท้องเหมือนผมจะเข้าไปกวนน้านิดซะมากกว่าแล้วก็จะถูกดุกลับมาแต่นั่นมันก็มีความสุขดีนะครับ 

"เจ๊ไปไหนมาอ่ะ"พัดเดินมาช่วยพยุงผมไปนั่งที่โซฟา 

"พี่ไปช่วยน้านิดอยู่ในครัวมาน่ะ" 

"เดี๋ยวก็เป็นอะไรไปทั้งแม่ทั้งลูกหรอก"แม่คุณภพพูดขึ้น 

"ครับผมจะระวังนะครับ" 

"ท้องก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว"ผมเข้าใจนะว่าท่านห่วงแต่ผมต้องขยับตัวบ้างนั่งนอนอยู่เฉย ๆ แบบนี้นาน ๆ ผมคงจะเป็นง่อยพอดี.. 

"แม่นี่ห่วงจังเลยนะครับ"พัดเหมือนจะพูดแซว 

"ไม่ได้หรือยังไง" 

"ได้สิครับแม่" 

เราสามคนนั่งคุยกันเพลินมากเลยครับแถมแม่คุณภพยังแนะนำวิธีดูแลยัยหนูให้ผมเยอะแยะเลยครับผมหวังว่าจะมีโอกาสได้ดูแลยัยหนูบ้าง.. 

ตอนเย็น 

พัดขอตัวไปช่วยน้านิดจัดตั้งโต๊ะอาหารและแน่นอนครับผมถูกห้ามไม่ให้เข้าไปช่วยเหมือนเดิมครับเอาเถอะปล่อยให้เขาจัดการไปผมจะไม่เสี่ยงโดนดุเพิ่มอีก 

"ให้ผมช่วยไหมครับ"ผมเดินไปที่ห้องครัวแล้วถามน้านิดกับพัด 

"มานั่งเฉย ๆ จะดีกว่านะครับ"พัดหันมาบอกผมก่อนจะหยิบถ้วยส่งให้น้านิด 

"พี่แค่พูดเล่นเองนะพัด" 

"ถึงพูดเล่นผมก็ห้ามอยู่ดีครับ" 

"จัดโต๊ะเสร็จแล้วเชิญทุกคนเลยค่ะ" 

"พัดเอาของที่อยู่ในตู้เย็นจัดใส่จานด้วย" 

"ผมลืมเลยครับเดี๋ยวรอแป๊ปนะครับ" 

พัดลุกจากเก้าอี้ก่อนจะไปเปิดตู้เย็นเอากล่องอาหารออกมาจัดใส่จานแล้วทยอยนำมาวางตรงหน้าผมจนแทบจะไม่มีที่ว่างอาหารเยอะขนาดนี้จะทานกันหมดหรือยังไง 

"ทั้งหมดนั่นอาหารบำรุงเจ๊หมดเลยครับ"พัดพูดพร้อมกับยิ้มแป้นมาทางผม 

"ทำไมเยอะขนาดนี้ล่ะครับ" 

"กินเถอะเจ๊แม่เขาอุตส่าห์หาแต่ของบำรุงครรภ์ชั้นเลิศเชียวนะ"หน้าตามมันก็น่ากินอยู่หรอกนะครับแต่ผมรู้สึกเกรงใจยังไงก็ไม่รู้ 

"ไม่ต้องเยอะขนาดนี้ก็ได้ครับผมกินไม่หมดมันจะเหลือทิ้งเปล่าๆ"เสียดายของครับมีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้นเลย 

"กินแค่อย่างสองอย่างก็พอครับที่เหลือก็เก็บใส่ตู้เย็นไว้กินวันหลังก็ได้ครับ" 

"งั้นน้าเก็บส่วนที่เหลือก็แล้วนะคะ"อาหารที่เกินมาน้านิดจัดการเก็บเข้าตู้เย็น 

"ตาภพล่ะไปไหนไม่มากินข้าวหรอ" 

"เดี๋ยวผมไปตามเองครับแม่"พัดอาสาไปตามคุณภพมันก็ยังไงอยู่นะเหมือนผมจะลืมเขาไปเลยเหมือนจะเพลิดเพลินไปหน่อย... 

"อะ อ้าวเฮียผมว่าจะไปตามมากินข้าวพอดีเลย"พัดยังไม่ทันจะได้ก้าวออกจากห้องครัวเขาก็มาเสียก่อน 

"กินข้าวกันเลยนะครับไม่ต้องรอผมมีประชุมด่วนครับ" 

"อ้าวเฮีย" 

"แม่อุตส่าห์มากินข้าวด้วย"แม่คุณภพพูดด้วยน้ำเสียงงอนหน่อย ๆ 

"ไว้วันหลังนะครับแม่ผมสัญญาครับ" 

"เอาเถอะรีบไปแล้วจะกลับมากินข้าวที่บ้านไหม" 

"ผมไม่แน่ใจครับงั้นผมไปแล้วนะครับ" 

"ไปเถอะ" 

คุณภพมีประชุมด่วนเราก็เลยกินข้าวเย็นกันแค่สามคนเหตุการณ์แบบนี้ผมชินแล้วครับแต่แม่คุณภพท่านอุตส่าห์มาทั้งทีดีนะท่านไม่ได้คิดมากอะไรยอมให้ไปประชุมด้วย 

ตอนนี้ผมอิ่มมากเลยครับแน่นท้องขึ้นมาอีกแล้วล่ะผมกลัวว่ายัยหนูจะอึดอัดจังครับแม่คุณภพกับพัดเป็นคนคะยั้นคะยอให้ผมกินนั่นกินนี่ไป ๆ มา ผมเลยต้องกิน...จะลุกไหวไหมล่ะเนี่ย 

พัดอาสาพาผมไปนั่งพักทุลักทุเลนิดหน่อยครับนึกแล้วก็ขำเพราะพัดเองก็กินไปเยอะเหมือนกันท้องนี่ป่องเลยครับสรุปใครพยุงใครกันแน่นะ 

"อา..ขึ้นอืดแล้ววว.."พัดทิ้งตัวลงอีกฝั่งแล้วก็บ่นออกมาพร้อมกับลูบท้องตัวเองไปมาจนผมต้องขำ 

"กินเยอะไง" 

"ก็มันอร่อยนี่ครับ" 

"ตาพัดทำไมไม่นั่งดี ๆ ล่ะ" 

"ผมแน่นท้องอยู่ขอนั่งแบบนี้สักพักนะครับ" 

"นี่ก็ค่ำแล้วด้วยให้ฉันกับตาพัดอยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่า" 

"ไม่เป็นไรครับผมอยู่ได้แค่นี้ก็รบกวนพอแล้วครับ"แม่คุณภพถามผมแบบนี้ผมไปไม่ถูกเลยครับแต่ผมเกรงใจไม่กล้าให้ท่านมานั่งรอเป็นเพื่อนผมหรอกผมอยู่กับน้านิดและยัยหนูได้ 

"แน่ใจนะเจ๊เฮียเขาคงจะกลับดึกแหละดูเวลาแล้ว" 

"พี่แน่ใจ" 

"เจ๊ก็อย่าอยู่รอเฮียเขาจนดึกดื่นไม่ได้นอนล่ะครับ" 

"ดูแลตัวเองกับหลานฉันด้วยล่ะตาพัดกลับได้แล้วเดี๋ยวพ่อแกก็บ่นแม่หรอก" 

"สวัสดีครับ"ผมยกมือไหว้แม่คุณภพก่อนที่ท่านจะกลับ 

"ผมไปแล้วนะเจ๊" 

กลับกันไปหมดแล้วสิยัยหนูเหลือแค่เราน้านิดก็คงไปทำธุระส่วนตัวแล้วหลังจากกินข้าวเสร็จเขาคงยังประชุมอยู่ผมไม่กล้าโทรศัพท์ไปถามเลยว่าเป็นยังไงบ้างกลัวจะรบกวนเขา 

ผมเปิดโทรทัศน์ดูละครดูสารคดีไปเรื่อย ๆ จนไม่รู้จะดูอะไรแล้วทำไงดีล่ะใกล้ถึงเวลานอนแต่ก็อยากจะรอเขาอีกหน่อยก็แล้วกันค่อยนอน 

"ง่วงนอนหรือยังยัยหนู"ผมลูบท้องเบา ๆ ยัยหนูไม่ตอบรับผมเลยสงสัยจะหลับไปแล้วล่ะถูกทิ้งซะแล้วสิผมเอายังไงดีล่ะ 

ก๊อก ก๊อก 

"หือ หรือว่าจะกลับมาแล้ว"ผมค่อย ๆ ลุกไปที่หน้าบ้านพราะได้ยินเสียงเคาะประตู 

แกร๊ก 

ฟุบ 

"คะ..คุณภพ"ผมจับคุณภพไว้ก่อนที่จะเซล้มไปซะก่อน 

"อือ..โทษที...ดื่มหนัก...ไป..หน่อย..."ไม่ต้องบอกผมก็รับรู้แล้วล่ะครับกลิ่นแอลกอฮอล์แรงขนาดนี้แล้วนี่กลับมายังไงล่ะเนี่ยทั้งที่เมาขนาดนี้หรือมีคนมาส่ง 

"เดินดี ๆ ระวังด้วยครับคุณภพ"ผมพยายามพาเขาเข้ามาในบ้านแบบทุลักทุเลกว่าจะไปถึงโซฟาตัวก็ไม่ใช่น้อย ๆ ลำบากคนท้องจริง ๆ ครับ 

"อึก..อือ.." 

"ไหนว่าไปประชุมไงครับทำไมถึงได้เมากลับมาด้วย" 

"..." 

"เห้อ..คืนนี้คุณก็นอนที่แหละผมแบกคุณขึ้นไปนอนบนห้องไม่ไหวหรอกครับ" 

"ครับ..."ครับนี่คงจะเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม..ช่างเขาเถอะผมไปหยิบผ้าขนหนูมาพร้อมกับกะละมังใส่น้ำมาอย่างน้อยก็เช็ดตัวให้จะได้นอนสบาย 

"อยู่นิ่ง ๆ นะครับ"ผมเอาผ้าจุ่มน้ำบิดหมาด ๆ แล้วค่อย ๆ เช็ดหน้าตัวและแขนให้คุณภพจนเสร็จ 

กว่าผมจะเช็ดตัวคุณภพได้ก็เล่นซะเหนื่อยผมนั่งลงที่พื้นตรงข้ามกับคุณภพชีวิตเขานี่ช่างดีจริง ๆ นะครับน่าอิจฉาจัง 

เดือนหน้าก็ถึงกำหนดคลอดแล้วเวลาของผมเหลือน้อยลงไปทุกทีแล้วหลังจากนั้นผมคงจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วคงไม่ได้อยู่เลี้ยงลูกเหมือนแม่ทั่วไปเขาทำกัน..ผมต้องตัดใจสินะชื่อของยัยหนูผมยังไม่กล้าตั้งเพราะผมไม่มีสิทธิ์.. 

ชีวิตผมหลังจากที่คลอดยัยหนูจะเป็นยังไงนะผมจะอยู่ได้หรือเปล่ายิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลครับไม่ใช่ว่าผมไม่รักลูกนะแต่ผมทำอะไรไม่ได้ 

สุดท้ายผมก็มานั่งร้องไห้ต่อหน้าคนเมาที่กำลังนอนหลับซะงั้นครับกะว่าจะไม่ร้องไห้แล้วเชียวผมลุกขึ้นแล้วห่มผ้าให้คุณภพก่อนที่จะขึ้นห้องไปนอน 

"ฝันดีนะครับ" 

.

2BC.

ความคิดเห็น