อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 12 ใครคนนั้น

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2561 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 ใครคนนั้น
แบบอักษร

​12 ใครคนนั้น




วันเสาร์หลังจากที่เคลียร์งานเสร็จผมก็ขับรถกลับมาที่บ้านใหญ่เนื่องจากวันนี้เรานัดทานข้าวเย็นพร้อมกันที่บ้านต้อนรับที่ไอ้น้องชายตัวดีผมมันกลับมาจากไปแลกเปลี่ยน คุณนายแม่ที่คิดถึงมันมากเลยจัดงานเลี้ยงๆเล็กให้มัน  

"คุณเธียร์กลับมาแล้วหรือคะ ตอนนี้คุณท่านกำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัวค่ะ" ป้าจันพี่เลี้ยงและแม่นมของผมกับธรณ์เดินออกมาออกมารับผมที่หน้าบ้าน วันนี้คุณนายแม่ลงทุนเข้าครัวเองเลยเชียวหรือนี่ ที่จริงแม่ผมเป็นคนชอบทำอาหารนะครับแต่เหมือนช่วงนี้ห่างๆไปคงด้วยผมกับน้องไม่ได้อยู่บ้าน เพราะผมส่วนใหญ่ก็จะนอนคอนโดมากกว่าเพราะเดินทางสะดวกแต่เสาร์อาทิตย์ถ้าไม่ติดงานผมก็จะกลับมาอยู่บ้านบ้าง  

ฟอดดดดด

"ทำอะไรทานครับแม่" ผมแอบย่องเข้าไปหอมแก้มแม่ที่กำลังคนอะไรบ้างอย่างอยู่หน้าเตา 

"อุ้ย ตาเธียร์แม่ตกใจหมดเลยลูก แม่ทำต้มยำกุ้งอยู่ครับ พึ่งมาถึงเหนื่อยๆขึ้นไปอาบน้ำก่อนไปลูก" แม่ไล่ผมให้ขึ้นไปอาบน้ำ

 "ครับ แล้วนี่ธรณ์มารึยังครับ" 

"เห็นโทรมาบอกว่ารอหนูพิมเรียนเสร็จก่อนจะพาหนูพิมมาทานข้าวด้วยกันน่ะจ้ะ"

 "ครับ งั้นเธียร์ไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวเธียร์ลงมา" 

"ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนก่อนก็ได้ครับลูก ถึงเวลาเดี๋ยวแม่จะให้คนไปปลูก" 

"เอาอย่างนั้นก็ได้ครับแม่" ผมออกมาจากห้องครัวเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านเพื่อไปห้องตัวเอง เมื่อเข้ามาให้ห้องโทนสีเทาน้ำเงินตามสไตล์ที่ผมชอบ ผมก็คว้าผ้าขนหนูเดินเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ ใช้เวลาไม่นานผมก็ออกมาด้วยสภาพนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเช็ดผมที่พึ่งสระมามาดๆให้แห้งด้วย เดินไปหยิบเอากางเกงขายาวในตู้เสื้อผ้ามาใส่ เวลานอนผมชอบใส่แค่กางเกงตัวเดียวไม่ชอบใส่เสื้อเนื่องด้วยตัวผมเองเป็นคนขี้ร้อนเลยถอดเสื้อนอนเป็นเรื่องปกติ ที่จริงในบ้านนี่ก็ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอกครับที่เป็น เป็นกันทั้งผม พ่อแล้วก็ธรณ์เลยครับ   หลังจากเเต่งตัวเสร็จก็เห็นว่าพึ่งจะสี่โมงเย็นงานเริ่มตั้งทุ่มหนึ่งผมเลยทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขอหลับสักงีบล่ะกันนะ 


"พี่เธียร์ๆ" แรงสะกิดที่ไหล่ทำให้ผมต้องตื่นขึ้นมา 

"พี่เธียร์ตื่นได้แล้วพี่" ใครมาปลุกผมว่ะ  ผมค่อยลืมตาขึ้นดูก็เห็นเป็นใบหน้าของธรณ์ร้องชายของผมเองที่มาเข้ามาปลุก 

"ใกล้ได้เวลาแล้ว แม่เลยให้ธรณ์ขึ้นมาตามพี่อ่ะ ล้างหน้าแล้วตามลงไปนะพี่" 

"อืม" ผมรับคำก่อนที่ธรณ์จะเดินออกไปจากห้อง เมื่อน้องเดินออกไปแล้วผมก็ลุกไปล้างหน้าล้างตาหยิบเสื้อมาใส่ก่อนจะลงมาที่สนามหญ้าหน้าบ้านอันเป็นที่จัดงานเลี้ยงในวันนี้ พอลงมาก็เห็นทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ทั้งพ่อแม่ ธรณ์รวมถึงน้องพิมแฟน(เมีย)ของธรณ์  

"อ้าว เธียร์ลงมาแล้วมานั่งนี่มาลูกมา" แม่เรียกให้ผมไปนั่งข้างๆ ที่จริงงานเลี้ยงวันนี้ก็ไม่เชิงจะเป็นงานเลี้ยงไปซะทีเดียวแต่มันก็เหมือนกันนั่งทานข้าวเย็นกันธรรมดาเพียงแต่ย้ายสถานที่จากห้องทานข้าวในบ้านมาเป็นสนามหญ้าหน้าบ้านแทนแล้วก็มีอาหารฝีมือแม่นี่แหละ พ่อผมนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะถัดมาทางด้านขวามือของพ่อก็จะเป็นแม่นั่งอยู่ถัดมาก็เป็นผม ส่วนด้านซ้ายก็เป็นธรณ์ที่นั่งถัดจากพ่อไปและถัดจากธรณ์ก็คือน้องพิมแฟนของมัน 

"มากันครบแล้วเรามาทานอาหารกันดีกว่านะลูกนะ ทานเสร็จเราค่อยมานั่งคุยเรื่องราวต่างๆกัน" พ่อผมพูดเปิดวง เราทุกคนนั่งทานนั่งและคุยหยอกล้อกันไป กับพิมน้องคบกับธรณ์ได้เกือบจะสองปีแล้วครับครอบครัวของน้องก็สนิทกับครอบครัวผมเป็นอย่างดี เราใช้เวลาทานข้าวกันนานพอสมควรก่อนจะย้ายฐานทัพเข้ามานั่งคุยกันในห้องนั่งเล่นเพราะข้างนอกมืดแล้วและเริ่มมียุ่งมารบกวน เรื่องที่เราคุยกันก็จะเป็นเรื่องการเรียนของธรณ์ว่าเป็นอย่างไรบ้างเอาสิ่งที่ทุกคนเจอมาแชร์แลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน  

"จริงสิฉันเกือบลืมไปเลยค่ะคุณ" แม่ผมพูดขึ้นเหมือนพึ่งนึกอะไรบ้างอย่างออก 

"มีอะไรหรือคุณ" พ่อผมเห็นท่าทางของแม่จึงถามขึ้น 

"คุณจำหมอนิรุธได้ไหมคะ ที่เคยอยู่บ้านข้างๆเรามาก่อนน่ะ" 

"อ๋อ หมอนิรุธที่เป็นหมอฝีมือดีของโรงพยาบาล LL น่ะหรือ แต่ว่าเขาเสียไปแล้วนี่คุณแถมภรรยาเขาก็เป็นเพื่อนสนิทของคุณด้วยนี่" 

"ใช่ค่ะ พอดีว่าฉันพึ่งทราบข่าวมาว่าทั้งคู่มีลูกสาวอยู่ด้วยคนหนึ่งค่ะ ยัยหนูที่ชอบมาเล่นกับตาเธียร์และตาธรณ์บ่อยๆ" 

"แล้วตอนนี้ลูกเขาอยู่ไหนล่ะคุณ" 

"เห็นว่าเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับตาเธียร์ตาธรณ์นี่แหละค่ะ คณะเดียวกันด้วย ตาเธียร์ตาธรณ์ลูกพจะคุ้นนามสกุลไตรพนาอนุบวรพงษ์บ้างไหมลูก" แม่หันมาถามผมกับธรณ์ ธรณ์ส่ายหน้าเพราะไม่รู้จัก ยิ่งถ้าเป็นเด็กปีหนึ่งยิ่งไม่รู้จักใหญ่เพราะมันพึ่งกลับมาได้ไม่นาน 

"เธียร์ไม่แน่ใจอ่ะครับแม่ แต่เดี๋ยวเธียร์ดูให้นะครับ" ผมตอบแม่ไป 

"แม่ฝากหน่อยนะลูก น้องเขาก็เหมือนญาติเราแล้วตอนนี้น้องก็ไม่เหลือใครแล้ว ถ้าเจอพาน้องมาเจอแม่หน่อย เพราะอย่างน้อยแม่ก็จะได้ทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้ซึ่งกันและกันกับเพื่อน ซึ่งอนาคตจะเป็นอย่างไรแม่ไม่ว่าแต่ว่านับจากนี้เป็นต้นไปน้องจะมีศักดิ์เป็นว่าที่คู่หมั้นของเธียร์ทันทีนะลูก และเธียร์ต้องหาน้องให้เจอ" อะไรนะ!! ว่าที่คู่หมั้น!!!!! แล้วทำไมงานต้องมาตกอยู่ที่เธียร์ล่ะแม่~~~



ลงดึกหน่อยเพราะพึ่งทำการบ้านเสร็จ

ติชมกันได้น้าาาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น