Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

ชื่อตอน : บทที่31 : Japan & Kitty

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2561 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่31 : Japan & Kitty
แบบอักษร

บทที่31 : Japan & Kitty

.

.

.

"เร็วๆเข้าจีจี้"

"ไม่เอา! ไม่เอาเสื้อตัวนี้! เกลียดสีหวานเว้ย!"

"เห้อ...ขี้บ่น"

"พี่มึงว่าอะไรนะ!?"

"จีจี้ขี้บ่นนิ"

เออ! ไอ้ที่พูดว่ากูเนี่ยขี้บ่นก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะจะพล่ามไรช่างพี่แม่งไป แต่คือแบบ...หน้าตายด้านม้าก! นิ่งเว่อร์เหมือนไขลานสั่งให้ทำอ่ะ! แล้วไอ้เสื้อสีหวานมาเป็นลายขวางสีรุ้งครบเจ็ดสีนี่กูจะไม่ยอม!

เจแปนฮึดฮัดทันทีด้วยความไม่พอใจที่ตนต้องมาสวมใส่เสื้อผ้าสีหวานแบบนี้ ต่างจากอีกคนนี่มาลุคแบดบอยสุดติ่ง!

ไอ้เสื้อดำแขนยาว?

กางเกงยีนส์ขายาวสีดำ?

แม่ง!....โครตดาร์กเล้ย!

ตัดมาที่กู...

'หนูน่ารักมั้ยคะ?'

"ฮึ่ย! หงุดหงิดโว้ย! อยากได้แบบดาร์ก!"

"ไม่ให้ใส่"

"ทำไมเล่า! กูเหมาะจะตายพี่มึงอ่ะแม่งบังคับกูใส่แต่ไอ้พวกชุดวิปริตนั่นแล้วยังมาให้ใส่แบบนี้อีก! ไม่ยอมเว้ย!"

"ตอนนี้ห้างเปิดแล้ว รีบไปกัน"

"อย่าเปลี่ยนเรื่องนะไอ้บ้า! เอากูไปเปลี่ยนเสื้อก่อน!"

"รีบไปกันเดี๋ยวรถติด"

หมับ!

"เดี๋ยว!"

สภาพแบบนี้คงไม่ได้เปลี่ยนแล้วละ เกลี๊ยดที่สุด! ไอ้การพูดเปลี่ยนเรื่องแบบหน้าตายเนี้ย! โอ๊ยย...ฟ้าไม่ประทานพรให้กูได้โต้ตอบกับเขาได้บ้างเลยรึนี่?

สุดท้ายเจ้าแมวที่ดีดดิ้นกระจองงอแงก็ถูกหิ้วออกจากห้องอย่างง่ายดายก่อนจะมาตบท้ายด้วยการนั่งหน้าบูดหน้าบึ่งอยู่บนรถคันหรูเงาวับ

"ทำหน้าดีๆ"

"ไม่ต้องมาพูดเลยไอ้พี่บ้า"

"ก็มันเหมาะ"

"ไม่! กูเหมาะแบบดาร์กเว้ย! ดูพี่มึงดิยังใส่ได้เลยอ่ะ!"

"เหมาะกับพี่ แต่จีจี้ไม่"

"หงึ ไม่ต้องมาพูดเล้ย!"

ความนิสัยเด็กของเจแปนที่ขั้นว่าดื้อสุดๆก็แผลงฤทธิ์ทันทีเพราะกับไอ้แค่เสื้อผ้าที่ใส่ร่างบางก็แทบจะทนไม่ได้กับเสื้อผ้าสีหวาน ผิดกับร่างสูงที่แบดบอยสุดๆเห็นปุ๊ปคุณหมอตรีก็โดดเด่นจนอีกคนคิดว่าตัวเองเหี่ยวไปเลย

ปึ่ก...

"จีจี้ลงมาครับ"

"..."

"จีจี้ไม่ดื้อกับพี่สิ"

"..."

เจแปนยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเบาะรถสุดหรูท่ามกลางลานจอดรถที่เงียบสงัด ส่วนร่างสูงก็แทบจะไม่อยากอ้าปากเอ็ดร่างบางก็ตามแต่ก็ไม่ได้อยู่ดีในเมื่อเจ้าแมวของเขาดันเกิดดื้อขึ้นมาอีกแล้ว

เหอะ!...ตาลุงโรคจิตนี่อย่าฝันจะเอากูลงเชียวนะ ไม่มีทางหรอก!

"จีจี้"

"ไม่!"

"จีจี้ พี่จะนับหนึ่ง"

ร่างสูงเริ่มพูดด้วยนํ้าเสียงที่เรียบนิ่ง แววตามุ่งมั่นจ้องมองเจแปนของเขาที่กำลังดื้อดึง

"ไม่ลง!"

"จีจี้ ครั้งที่สอง"

"พี่มึงอยากเข้าไปก็เข้าไปคนเดียวสิ! จะอยู่นี่!"

"ต้องการแบบนี้ใช่มั้ย?"

"ใช่!"

"งั้นพี่ขอทำแบบที่ต้องการบ้าง"

"เห้ย! อย่าเข้ามานะไอ้บ้า!"

พรึ่บ!...ปึ่ก!

ร่างสูงดันตัวเองเข้าไปภายในรถตรงจุดที่ร่างบางนั่งด้านคนขับก่อนที่จะปิดประตูอีกครั้ง มือหน้าจับขาเรียวให้ยกขึ้นก่อนที่จะเข้าไปแทรกระหว่างขาร่าบางภายในที่นั่งคับแคบ เจแปนที่ตาเหลือกตาลานตกใจทำอะไรไม่ถูกก็ทั้งผลักทั้งดันอีกคนด้วยแรงที่เหลือเฟือแต่ถึงกระนั้นข้อมือบางก็ถูกรวบไว้เหนือหัวอย่างง่ายดายในที่สุด

"จะทำอะไร ปล่อยนะ! ออกไปมันอึดอัด!"

"..."

เอ้า...เงียบแล้วยังจะเอาแต่จ้องหน้าอีก ประสาทปะวะ? ฮึ่ย!...หงุดหงิดแล้วเหมือนกันนะไอ้ลุงบ้านี่นิ! จ้องเข้าไปหน้ากูเหมือนพี่มึงเมื่อชาติปางก่อนรึไงฟร้ะ!?

"จ้องทำไมฮะ! ออกไปเดี๋ยวนี้!"

"..."

ร่างสูงที่เริ่มกระชับมือแล้วออกแรงบีบขอมือบางมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของอีกคนก็คิ้วขมวดทันทีด้วยความเจ็บตรงข้อมือที่แทบจะแตกหักออกเป็นเสี่ยงๆสำหรับการบีบของร่างสูง

"เจ็บ! อื้อ! ปล่อยนะ! เป็นบ้าอะไรเนี้ย!?"

"จะเลิกดื้อได้รึยัง?"

"ปล่อย! พูดไม่รู้เรื่องรึไง กูเจ็บ!"

"ยังไม่หยุดใช่มั้ย?"

"เออ! แล้วจะทำไมพี่มึงจะทำอะไรกูมิทราบ!? อ๊ะ!!"

มือหนาคว้าจับหมับเข้าให้ที่กลางลำตัวของร่างบางในทันทีทำเอาอีกคนร้องเสียงหลงอยู่ภายในรถ ถึงจะดิ้นหนีแค่ไหนแต่กำลังการเอาตัวรอดก็แพ้อีกฝ่าอยู่ดี

เจแปนตอนนี้ที่ร้องลั่นดังระงมไปทั้งรถด้วยความตกใจเกรงว่าเจ้าเจแปนน้อยจะตื่นขึ้นมาในเวลาไม่สมควรโดยสิ่งเร้าก็คือไอ้มือหนวดหมึกของหมอตรีนั่นเอง

"อย่าบีบนะ! ไม่เอา! ปล่อย!ๆๆๆ"

"ถ้ายังไม่หยุดดื้อ มันจะตื่นแน่นอน"

จากที่ดิ้นเป็นปลาหานํ้าอยู่บนบกตอนนี้ก็ค่อยๆอ่อนแรงลงอย่างง่ายดายพร้อมทั้งก้มหน้างุดหนีใบหน้าคมของอีกคนทันที มือหนายังคงแกล้งบีบอยู่ตรงส่วนนั้นให้อีกคนเสียวสันหลังเล่นๆส่วนอีกข้างยังคงกดข้อมือบางไว้เหนือหัวอยู่

"จีจี้พี่พูดง่ายอยู่แล้วใช่มั้ย?"

"อืม"

"เดี๋ยวพี่เลี้ยงขนมนะครับเด็กดี"

มืออีกข้างของร่างสูงปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระพร้อมกับจับปลายคางมนให้เชิ่ดหน้าขึ้นพร้อมทั้งสายตายังสบกันในระยะไม่เกินเซนก่อนที่จะกดจูบเบาๆลงบนกลีบปากนุ่มนิ่มสีเชอร์รี่ของอีกคน

หัวใจที่เต้นแรงไม่ว่าจะถูกจูบกี่ครั้งต่อกี่ครั้งของเจแปนมันก็ยังคงเต้นแรงแทบทุกครั้ง ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงต้องร้อนผล่านไปทั้งตัวแบบนี้ อีกทั้งความหล่อที่ถึงแม้อีกคนจะอายุสามสิบต้นๆแล้วแต่ก็ยังคงความหล่อที่หญิงใดได้ชายตามองก็ต้องสนใจกันเป็นแทบ

แต่ ไม่รวมเรื่องนิสัยนะ+ความโรคจิตด้วยหรอกนะ...

"อืม อ่าห์!"

"อย่างอนพี่เลยนะ พี่อยากเห็นจีจี้น่ารักแบบนี้"

"อยากเท่บ้างไม่ได้รึไง?"

"ไม่ต้องเท่หรอก น่ารักดีกว่าเยอะ"

แก้มของเจแปนยืดทันทีเมื่อมือหนาดึงแก้มนุ่มๆนั่นเล่นหลายต่อหลายครั้งจนอดใจไม่ไหวก็เผลอจูบไซ้ตามซอกคอตามแก้มย้วยกลมๆนั่นอีก กระทั่งทั้งคู่รู้ตัวอีกทีก็เมื่อร่างบางตะคริวกินขาไปข้างนึงแล้ว

เชี่ย!...ขากู!

"จีจี้อย่าเกร็งเดี๋ยวพี่บีบให้"

"อ่ะ โอ๊ย!ๆ เจ็บๆ อื้อ! อย่าขยับนะ โอ็ย!"

"จีจี้พี่บอกว่าอย่าเกร็ง ให้พี่บีบก่อน"

"เดี๋ยว อ๊าาา! เจ็บ!ๆ เดี๋ยว! โอ๊ยยย!"

"หึ ดื้อดีนักนะสม"

"งื้อออ! เจ็บเว้ย!"

......

.....

....

...

..

.

"รอด้วย!"

"ชักช้า"

"ก็พี่มึงขายาวอ่ะ!"

"ก็จีจี้ขาสั้นด้วย"

ฮึ่ม! มันเถียงได้หน้าตายตลอดเลยนะตาลุงโรคจิตนี่! ฟู่ว!...หายใจเข้าหายใจออก ใจเย็นไว้เจอย่าพึ่งกระโดดงับคอตาโรคจิตมันตอนนี้ พุธโธ พุธโธ พุธ พฤหัส ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์...

"จะซื้ออะไรเยอะแยะเนี้ย"

"ซื้อให้จีจี้ไง"

"ไม่เอา! มีแต่สีหวานๆ ไม่ชอบ"

"เค้กสองชิ้น"

"อะไร เอาเค้กมาแลกหรอ เหอะ!...ไม่ได้เห็นแก่กินขนาดนั้นโว้ย"

ที่ผ่านมามันก็มีบ้างแหละ ปล่อยมันไปนั่นคืออดีต! ตอนนี้และเวลานี้ความดาร์กของกูต้องเรียกกลับคืนมาสู่ความสงบสุขให้ได้!

"หึ บวกอีกคิตตี้สามตัวเป็นไง?"

"ฮะ! พี่มึงว่าไงนะ!?"

"เค้กพร้อมคิตตี้สามตัว"

แม่เจ้าโว้ยยย!!!...เล่นเอากูค้างเลยช็อตนี้! OMGนํ้าลายกูจะไหลแล้ว! ไอ้เค้กไม่เท่าไหร่แต่ไอ้ตุ๊กตาคิตตี้ที่ผู้หญิงหลายๆคนชอบพี่มันจะซื้อให้ผม มันดูหวานเลี่ยนแหยะแน่นอนในสายตาผู้ชาย แต่มันมาแบบนี้ประเด็นคือ'กูชอบคิตตี้ไง!'

"พี่มึงรู้ได้ไง รู้ได้ไง?"

"หึ เจ้าสี่ห้าตัวที่อยู่ในกระเป๋า..."

"!?"

"เห็นหมดแล้ว" 

"ฮะ! พี่มึงค้นของกูหรอ ไอ้บ้า! ใครบอกให้ไปค้นกันฮะ!?"

"มันบังเอิญ"

"..."

ร่างสูงที่ยืนมองร่างบางอย่างผู้ชนะเมื่อความลับอันแสนมุังมิ้งของเจแปนก็ถูกเปิดเผยขึ้นมาซะแล้วว่าเขานั้นชอบเจ้าคิตตี้แสนน่ารักราวกับผู้หญิง ส่วนร่างบางก็รนรานกระสับกระส่ายทันทีทั้งความอายและการคิดไม่ออกพูดไม่ถูกนี่แหละคือที่สุด! 

ครั้งหนึ่งเพียงแค่ตอนจัดย้ายห้องใหม่ร่างสูงนั้นเผลอไปเจอกระเป๋าใส่เสื้อผ้าใบหนึ่งด้วยความสงสัยที่ไม่เคยเห็นร่างบางเปิดเอาเสื้อผ้าในนั้นออกมาเลยจึงด้วยความอยากช่วยจัด แต่แล้วสรุปคือเป็นเจ้าคิตตี้สี่ตัวขนาดปานกลางที่อยู่ในนั้นแทน เหตุนี้จึงทำให้ร่างสูงรู้ว่าแมวของเขาคงชอบเจ้าตุ๊กตานี่มากแน่ๆ

"หึ ซื้อของต่อกันเถอะ มีอีกหลายร้านเลยจะพาไป..."

"...?"

ทำไมพี่แม่งพูดอย่างกับผู้ชนะอย่างนี้! ฮือ! ความรู้สึกกูแม่งโครตบอกว่าชีวิตและความชอบคิตตี้แสนน่ารักของกูจะไม่สงบสุขอีกต่อไป!

"รวมไปถึงร้านคิตตี้ด้วยถ้าเป็นเด็กดี"

'หงึ อยากได้จังวุ้ย!!!'














ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}