Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 21 คนรัก (25%)

ชื่อตอน : บทที่ 21 คนรัก (25%)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 976

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2561 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 คนรัก (25%)
แบบอักษร

บทที่ยี่สิบเอ็ด

พิมพ์นาราตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน ร่างบางลุกขึ้นบิดขี้เกียจซ้ายขวาก่อนจะอ้าปากหาวหวอดอีกหลายที เมื่อคืนนอกจากมาส่งหน้าห้องมิเกลก็ไม่ได้ก่อกวนอะไรอีก นี่จึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เธอได้ครอบครองเตียงกว้างแต่เพียงผู้เดียว ช่างสบายกายสบายใจเกินสิ่งใดเปรียบ

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มปริศนาทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเฮือก หันขวับอย่างแรงจนกระดูกคอลั่นเปรี๊ยะ เบิกตาโตอ้าปากกว้างเอ่ยถาม 

“ทะ ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่” เป็นคนที่พึ่งนึกถึงนั่นเอง อะไรจะอายุยืนปานนั้น 

“เมื่อคืนนอนไม่หลับ” ชายหนุ่มยังอยู่ในชุดนอนกางเกงขายาวสีเทาและเสื้อยืดสีขาว ร่างหนาปีนขึ้นเตียง เอนกายหนุนตักของอีกฝ่ายแทนหมอน

“แล้วฉันหน้าเหมือนยานอนหลับเหรอ” ถึงจะถามแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ขยุ้มผมสีน้ำตาลเข้มเหวี่ยงออกไป  กลับใช้ฝ่ามือนุ่มแนบหน้าผากที่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่

‘ตัวก็ไม่ร้อนนี่นะ’ เธอคิดในใจก่อนจะรีบชักมือกลับ

“นารา” ชายหนุ่มไม่ตอบคำถาม จ้องใบหน้าเนียนด้วยแววตาอ่านยาก

“มีอะไรเหรอ” ผู้ถูกมองรู้สึกร้อนๆหนาวๆอยู่บ้าง หรือว่าเธอจะนอนน้ำลายไหล คิดได้ดังนั้นจึงรีบใช้แขนเสื้อถูแก้มไปมาทั้งสองข้าง

“เธอเช็ดกับเสื้อฉันเรียบร้อยไปแล้ว” นัยน์ตาสีครามพลันเปลี่ยนเป็นหยอกล้อ เอื้อมไปกุมมือยุกยิกข้างนั้นมาวางบนอก 

“ปะ เป็นไปไม่ได้ ปกติฉันไม่ใช่คนนอนน้ำลายไหลซะหน่อย” หญิงสาวแย้งเสียงสูง ตั้งแต่โตเป็นสาวมานิสัยนอนน้ำลายไหลก็หายไปตามกาลเวลา จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำมาตื่นมาพร้อมกับคราบน้ำลายครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

“เธอเคยจ้องหน้าตัวเองตอนหลับรึเปล่า ถ้าไม่เคยก็ไม่มีอะไรมายืนยัน” 

“แล้วคุณมีหลักฐานอะไร คุณอาจจะพูดมั่วๆขึ้นมาเองก็ได้” ผู้ถูกกล่าวหายังคงไม่ยอมแพ้ หากเป็นคนอื่นพูดเธออาจจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่นี่คือมิเกล! คนคนนี้เคยพูดอะไรที่ถือสาเอามาเป็นจริงเป็นจังได้บ้าง

“ฉันนอนมองหน้าเธอทุกคืน บางทีก็ละเมอพูดอะไรไม่รู้” เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะ ทำราวกับว่าการแอบดูคนนอนหลับเป็นเรื่องปกติที่ใครๆก็ทำกัน

“แอบด่าคุณไง ในชีวิตจริงทำไม่ได้เลยไปด่าในความฝันแทน” เธอย่นหน้าตอบ 

“นี่เธอฝันถึงฉันด้วยเหรอ บุกรุกความเป็นส่วนตัวมากเกินไปแล้ว” 

“คุณกล้าพูดเรื่องบุกรุกด้วยเหรอ แล้วที่แอบย่องเป็นโจรเข้ามาในห้องคนอื่นนี่เรียกว่าอะไร”

“มาเยี่ยม” ตอบโดยไม่ต้องคิด โจรปัญญาอ่อนที่ไหนจะย่องเข้าบ้านตัวเอง

“…” คำตอบหน้าไม่อายขอไปทีชวนให้หมั่นไส้ยิ่งนัก มือบางยกศีรษะหนักบนตักออกทำทีจะผลักไปออก แต่แขนแข็งแรงข้างหนึ่งกลับเอื้อมขึ้นมารัดเอว บังคับไม่ให้ขยับเขยื้อน 

“ถ้าไม่พอใจ ฉันไม่ทำก็ได้ ตั้งแต่นี้ต่อไปก็ขนของย้ายไปที่ห้องฉันแล้วกัน” ชายหนุ่มยื่นข้อเสนอที่คิดว่าเข้าท่าที่สุดออกมา การได้นอนกอดร่างนุ่มๆแทบจะเป็นความเคยชินไปแล้ว ทางเลือกของหล่อนจึงเหลือแค่ย้ายไปห้องเขาหรือให้เขาย้ายตัวเองมาที่ห้องนี้ 

“คุณติดนิสัยนอนกกผู้หญิงเหรอ” เธอขมวดคิ้วถาม

“ฉันไม่เคยค้างคืนกับใคร” ไม่แม้แต่จะเสียเวลาครุ่นคิด ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าจริงจัง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คู่ขาหรือคู่ควงที่ผ่านมาหลังเสร็จกิจก็แยกย้าย มีหน้าที่แค่ร่วมเตียงไม่ใช่ร่วมหมอน

“ผู้หญิงที่ฉันอยู่ด้วยทั้งคืนมีแค่คนเดียว เจ้าตัวยังคิดว่าฉันมาแย่งที่นอนอยู่เลย” นัยน์ตาสีครามหลับตาพริ้ม ริมฝีปากบางหยักที่เอ่ยคำพูดยกยิ้มเล็กน้อย 

“ไม่ออกไปข้างนอกเหรอ สายแล้วนะ” หญิงสาวดีใจเหลือเกินที่อีกฝ่ายหลับตา ความร้อนผ่าวที่แล่นผ่านแก้มเนียนจึงยังเป็นความลับของเธออยู่เช่นนั้น หัวข้อถูกเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ไม่อยากดึงประเด็นเข้าตัว

“ให้สองคนนั้นล่วงหน้าไปแล้ว ค่อยออกไปตอนบ่ายก็ได้” เป็นครั้งแรกที่เจ้านายอย่างเขาเริ่มทำตัวเหลวไหล แต่ตัวต้นเหตุดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น  

“คุณแอบใช้วันหยุดคนเดียวได้ยังไง” เนื่องจากอดเห็นใจฝาแฝดทั้งสองไม่ได้ มือบางจึงหยิกแก้มที่เต็มไปด้วยตอหนวดเขียวครึ้มหลายที แต่เธอกลัวการแก้แค้นกลับจึงไม่ได้ออกแรงมากมายอะไรนัก สุดท้ายมือข้างนั้นจึงถูกดึงไปวางไว้บนอกแกร่งสัมผัสเสียงหัวใจหนักแน่นเป็นจังหวะ

“ไม่พอใจเหรอ” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ราวกับสัตว์ป่าลืมขึ้น คิ้วเข้มเลิกขึ้นถาม 

“ใช่” 

“งั้นก็รีบล้างหน้าแต่งตัวออกไปด้วยกัน” 

“ไปที่โกดังเหรอ ไม่เอา” เธอส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน อยู่บ้านเฉยๆถึงจะน่าเบื่อ แต่การไปที่แห่งนั้นก็ตื่นเต้นชวนหัวใจวายเกินไป 

“ถึงเธอปฏิเสธ ฉันก็ไม่ถือสาที่จะแบกเธอออกไปทั้งชุดนี้ แต่ไปใส่บราเพิ่มหน่อยก็ดี” นัยน์ตาพลันวาววับเมื่อจ้องผ่านผ้าเนื้อบางตรงหน้า โชคดีที่ช่วงหลังนี้ฝึกความอดทนไม่ขาด นอกจากมองเป็นอาหารตาจึงไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น

“น่าเกลียด!” ทั้งคำพูดและสายตาของคนตรงหน้าทำเอาผิวแก้มร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม เธอผลักศีรษะหนักออกก่อนจะกระโดดลงจากเตียงวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยความเร็วสูงสุด ไม่สนใจเสียงหัวเราะราวกับปีศาจร้ายที่ดังไล่หลังมา

“ไม่ต้องรีบนะ เดี๋ยวเลือกชุดไว้ให้”

“ไม่ต้องยุ่ง!” 

ริมฝีปากหยักยกยิ้ม กุมหัวใจที่เต้นตึกตักจนแทบทะลุออกมาด้านนอก

ถึงต้องบังคับก็เถอะ...เขาอยู่ห่างจากหล่อนไม่ได้แล้วจริงๆ


_______________________________________________________________________

สวัสดีค่าาาาาาาา ไรท์มาแล้ววววว รอกันนานรึเปล่าเอ่ยยยยยยย

ไรท์ไม่ได้ตั้งใจหายน้าาาา ยังคิดถึงรีดทุกคนเสมออออ

ช่วงนี้จะหวานๆหน่อยค่ะ ไหนๆคนใจแข็งก็ใจอ่อนลงขนาดนี้แล้ว เฮียมิเกลต้องพยายามหน่อยเนอะ

ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาาา (อย่าทิ้งไรท์น้าาาา)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น