LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

โคตรร้าย⚔️​ # 8

ชื่อตอน : โคตรร้าย⚔️​ # 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2562 16:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรร้าย⚔️​ # 8
แบบอักษร


โคตรร้าย⚔️​ # 8

“เอาอะไรอีก”

“จะซื้อให้หรอวะ”ผมถามมันออกไปอย่างตื่นเต้น ตาเป็นประกายวิบวับ อารมณ์ดีทันทีที่เหมือนได้กลับมาโลกของตัวเอง


ฮ่า~


ผู้คน เเสงไฟ สีสว่างตา เเอร์เย็นๆ...คิดถึงจังเลยยย~


นี้เเหละสวรรค  ไม่คิดเลยว่า ไปอยู่กับบีเอ็มเเค่ไม่กี่วัน จะทำให้ผมคิดถึงบรรยากาศรอบตัวเเบบนี้ขนาดนี้  


“จะเอาอะไรก็ไปหยิบมา ยืนเอ๋ออยู่นั้น” กูไม่ได้เอ๋อ!!

“....” เเต่เอาเถอะจะถือว่าไม่ได้ยินก็เเล้วกัน

“....”

“เเต่กูไม่มีตังค์”


ผมเเสร้งพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ เหมือนพึมพำกับตัวเอง เหลือบตาขึ้นไปมองมันที่ทำหน้าเบื่อหน่ายส่งมาให้ ก่อนที่มันจะตอบผมกลับมาเเบบส่งๆ


“เออๆ ไปหยิบมา เดี๋ยวกูจ่ายเอง”

“จริงเหรอ!! งั้นกูไปเดินเลือกของก่อนน่ะ” ผมหันไปยิ้มหวานให้มันอย่างเสเเสร้งเเกล้งทำ มันเองก็คงจะรู้ถึงได้ทำหน้าเหม็นเบื่อกลับมาเเบบนั้น


หึหึ^^


ในเมื่อมึงพูดเปิดโอกาสให้กูเเบบนี้ กูก็จะไม่ทำให้มึงผิดหวังเลย  


โอกาสที่ผมรอมันมาถึงเเล้วครับ หึหึ


‘มึงเปิดโอกาสเองนะบีเอ็ม...จะเล่นให้หมดตูดเลยมึง’


ผมพึมพำในใจ  เเล้วรีบเดินเเยกจากมันมา  เเอบหันไปมองมันนิดหน่อยพอเห็นว่าเเมร่งกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่  ผมเลยรีบหยิบโน้นหยิบนี้มาใส่ตะกร้าเอาไว้


จะใช้ไม่ใช้ไม่รู้หยิบๆมาก่อนเเล้วกัน คิกๆ


“....”


พอผมเดินกลับมาพร้อมกับข้าวของในมือ ไอ้บีเอ็มมันก็มองหน้าผมสลับกับตะกร้าใส่ของที่ผมถือมาด้วย เเถมภายในยังมีของอยู่มากมาย


“เเน่ใจว่าจำเป็น”มันพูดถามเสียงนิ่ง  มองหน้าผมเเล้วเเสดงสีหน้าออกมาชัดเจนเลยว่าไม่เชื่อ

“เเน่สิ”ผมว่ายิ้มๆ  ทำหน้าตาใสซื่อใส่มันก่อนจะพูดต่อ

“เนี่ยจำเป็นทั้งนั้นเลย^^” ผมว่าออกมายิ้มๆ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่เคยยิ้มให้มันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

“.....” ตอนเเรกเหมือนผมจะเห็นมันเสียจังหวะชะงักไปนิด


เเต่ผมคงคิดไปเอง-*-


เพราะตอนนี้สายตาเเมร่งจะเเดกหัวผมเเล้ว


“วีท ครีมกำจัดขน?”ไอ้บีเอ็มพูดหน้านิ่งๆ พลางหยิบของที่มันพูดถึงขึ้นมา เเล้วมองหน้าผมเหมือนตั้งคำถาม


เเก้ตัวว่าไรดีว่ะเนี่ย!


“เอ่อ...กู...กูเอาไปทาหน้า ขนที่หน้ามันขึ้นพอดี เเหะๆ” ได้เเต่โกหกกลับไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเเห้งๆ


ไอ้บีเอ็มยืนของในมือมาตรงหน้าผม ก่อนที่มันจะขยับมือออกให้ผมมองวิธีใช้สินค้าได้อย่างชัดเจน


อ้าวเวร!


ใช้กับรักเเร้เหรอว่ะ!!


“กวนตีนหรือไง!”

“ ...เเหย่เล่นนิดเดียวเอง” ผมยกมือขึ้นมาทำมือจีบเข้าหากัน เหมือนพยายามจะทำให้มันเห็นว่ามันเล็กน้อยเเค่ไหน

“กูให้เวลา 2 นาทีเลือกที่ไม่จำเป็นไปเก็บที ก่อนที่กูจะไม่ซื้อให้สักอย่าง”

“มึง...เเต่มันอาจจะจำเป็นนะ”ผมรีบเเกล้งตัว

“หึ ยาย้อมผมสีม่วง น้ำยาล้างเล็บ นี้จำเป็นของมึงหรือไง”

“เเต่มึง!!”

“....”


มันทำหน้านิ่งๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบครีมทาหน้าที่เป็นเป้าหมายหลักในการซื้อครั้งนี้มาถือเอาไว้


“ถ้ายังไม่เลิกเล่น....กูปาทิ้งดีไหม?”มันพูดขู่ พลางทำท่าจะปากระปุกครีมในมือทิ้ง

“เเต่มึงจ่ายตังค์อันนั้นเเล้ว!”

“ก็ใช่^_^ ถึงเล่นได้ไง” มันว่าออกมายิ้มๆ


... เเต่เป็นรอยยิ้มที่หลอนมากไอ้สัส


“เออๆ กูยอมเเล้ว อย่าโยนๆ”ผมว่ารีบกระโดดสุดตัวไปเเย่งกระปุกครีมในมือมันมากอดเอาไว้เหมือนกลัวว่ามันจะเเย่งเอาไปอีก

“เอาไปเก็บเร็วๆ”

“เออๆ ไปเเล้ว” ผมรีบเดินกลับมาเก็บของที่หยิบมั่วๆมาในตอนเเรก ไม่ลืมที่จะเอากระปุกครีมติดมือมาด้วย ไม่ได้หรอกเกิดมันบ้าปากระปุกครีมผมทิ้งขึ้นมาจะทำไง


ผมนี้ถึงกลับตาลีตาเหลือกรีบเก็บข้าวของที่ตอนเเรกตั้งใจจะใช้เเก้เเค้นไอ้บีเอ็ม เเต่เหมือนกรรมมันจะติดจรวดดั่งคำโบราณเขาว่าจริงครับ  เพราะยังไม่มันจะได้เเก้เเค้นมันผมก็ได้รับผลกรรมนั้นเเล้ว


โว๊ย! ไอ้นี้เอามาจากไหนว่ะ!!


ผมสบถในใจ ก่อนจะต้องรีบวิ่งเข้าซอยโน้นซอยนี้ไปทั่วเพื่อหาที่วางไอ้ของที่อยู่ในมือคืนที่เดิมไป  พอหันไปหาไอ้บีเอ็มก็เห็นมันกระตุกคิ้วกวนๆส่งมาให้


เเฮ่กๆ!


“ส...เสร็จเเล้ว!”ผมรีบวิ่งกลับไปหามัน ยกมือของตัวเองขึ้นดูเวลาว่าทันหรือเปล่า เเต่ก็ไม่รู้อีกว่าอีก่อนจะวิ่งวุ่นทั่วห้างนั้นกี่โมง

“หึ สม”มันพูดเเค่นั้นเเล้วเดินนำผมไป

“อ..ไอ้เวร!”พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะค่อยสูดลมหายใจลึกๆ เเล้วหายใจออกมาช้าๆ


พออาการของตัวเองดีขึ้นเเล้วผมถึงได้เดินตามมันไป


...เเต่เเมร่งไปไหนว่ะ???


ผมมองซ้ายมองขวาหาคนที่ควรจะต้องยืนรอเมื่อยังไม่เห็นผมเดินตามมา เเต่ก็ไม่มีเเม้เเต่เงาของมัน!


นี่มึงทิ้งกูเหรอ?!


ก๊อกๆ!


เสียงเคาะกระจกที่ดังอยู่ใกล้ๆทำให้ผมต้องหันไปมอง ก่อนจะเห็นคนที่ผมกำลังตามหาตัวมันกำลังนั่งอยู่ด้านในร้านอาหารเเห่งหนึ่ง


‘ยืนเอ๋ออะไรอีก เข้ามา’ พอเห็นผมยังยืนนิ่งมันเลย ขยับปากพูดออกมา


“...ม..มึงเป็นอะไรเปล่าว่ะ”ผมถามมันเสียงตระกุกตระกัก นั่งเเทบจะไม่ติดเก้าอี้ ลุกลี้ลุกลน

“อะไรของมึง”มันเงยหน้าจากสมุดเมนูอาหาร เเล้วถามผมนิ่งๆปนหงุดหงิดนิดหน่อยที่โดนผมขัดจังหวะ

“ก...ก็มึงพากูเข้าร้านอาหาร! ไม่สิ ตั้งเเต่เมื่อวานเเล้ว มึงให้ไอ้ลพเอาสปาเกตตี้มาให้กู”

“จะเเดกไหม?”


ผมพยักหน้าหงึกๆเเทนคำตอบ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีเเล้วหยิบเมนูอาหารที่อยู่ใกล้ๆมาดู


กินอะไรดีน่า~.


“สั่งอะไรมารับผิดชอบให้หมดด้วย”

“รู้เเล้วเเหละน่า”ผมตอบมันไปอย่างไม่สะทกสะท้าน  เเล้วเลือกเมนูอาหารต่อ


จะดีกว่านี้ถ้าได้ลงไปนั่งดื่มเหล้าสังสรรค์วันนี้ด้วยอะน่า..


เเต่เอาเถอะ เเค่นี้ก็เเฮปปี้ล่ะ^^

.

.

.

ก็พึ่งจะรู้วันนี้เองว่าผับของมันไม่ได้เปิดทุกวัน เเละวันนี้ก็เป็นวันที่ผับของมันไม่เปิดด้วย ผมเลยไม่ค่อยจะเเปลกใจเท่าไหร่ที่เห็นมันมานั่งจมอยู่ในห้องนอนเเบบนี้


ผมมองไอ้คนที่ลงไปนั่งกดจอยเกมส์อยู่ที่พื้นอย่างเมามันส์ วันนี้ผับไม่เปิดมันเลยมีเวลาว่างมานั่งเล่นเกมเเบบนี้ได้


เเต่ถึงผับจะปิดยังไง เมื่อเช้าเเมร่งก็ใช้งานผมอยู่ดี - -


ปังๆ..ปัง..ปัง!


ภาพในจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่กำลังเเสดงภาพตัวละครตัวหนึ่งที่กำลังวิ่งหนีฝูกซอมบี้ ในมือถือปืนอะไรสักอย่าง เเล้วกดรั่วๆยิงจนสมองซอมบี้พวกนั้นกระจาย…


สนุกตรงไหนว่ะ...สยองเสียมากกว่า


ผมทิ้งตัวลงนอนราบไปกับเตียง เพราะไม่อยากจะเห็นภาพชวนสยองตรงหน้า ก่อนจะต้องงโงหัวขึ้นไปอีกครั้งเมื่อจู่ๆ ไอ้คนที่ยังจริงจังอยู่กับเกมตรงหน้าพูดขึ้นมา...


“เอาสายชาตออกให้หน่อยดิ...โอ๊ย! ไอ้เหี้ยจะรุมกันทำไมวะ!!”มันพูดกับผม ก่อนจะหันกลับไปสนใจเกมของมันต่อ


ผมเลยลุกขึ้นนั่งเอื้อมมือไปหยิบมือถือของมันเเล้วถอดสายชาตออก...จะว่าไปก็หลายวันเเล้วน่ะเนี่ยที่ผมมาอยู่ที่นี้ เกือบสิบวันได้เเล้วมั้ง...โลกโซเซียลก็ไม่ได้เล่นเลย เฮ่ออ!


ถ้าขอยืมมันเล่นจะได้ไหมวะเนี่ย…


“เอ็ม..”ผมเรียกมันเสียงเบา เเต่มันก็ยังไม่หือไม่อืออะไรกลับมา

“....”

“บีเอ็ม!”

“เออ! อะไร!”มันดูหัวเสียนิดหน่อย เเล้วจะให้กูไหมเนี่ย- -

“...ช่างเถอะ”ผมวางมือถือมันลงเเล้วล้มตัวลงนอนไปอีกครั้ง

“อะไรพูดมา”


เหมือนเกมจะจบเเล้วหรือเปล่าผมก็ไม่เเน่ใจ เเต่ไอ้บีเอ็มมันวางจอยเกมลงเเล้วหันมามองผม


“กูยืมมือถือเล่นหน่อยดิ ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ งั้นกูขอออกไป…”

“เออ จะทำไรก็ทำ” ห๊ะ! ให้ยืมเหรอว่ะ!


ผมถึงกับลุกขึ้นนั่งมองหน้ามันเหวอๆ จนมันพยักหน้าไปทางโทรศัพท์ของมันเป็นเชิงอนุญาตอีกครั้งนั่นเเหละ


“จะเล่นก็เล่น”


มันพูดเเค่นั้นเเล้วหันกลับไปเล่นเกมของมันต่อ ผมเลยรีบจัดการถลาเข้าไปหามือถือของมันทันที ไม่รอช้ารีบหยิบมาถือไว้เเล้วกด


...อ้าว! ล็อครหัส


“ไอ้เอ็ม...รหัส”

“วันเกิดกู” อ้อ! วันเกิดมึงสินะ^^

.

.

.

เเล้วกูจะรู้กับมึงไหมเนี่ย- -!!


“....”

“หึหึ..0708xx”


ผมรีบกดรหัสตามที่มันบอกเเล้วก็ยิ้มได้เมื่อสามารถปลดล็อคได้...ก่อนจะกวาดสายตามองหาแอปพลิเคชั่น​ยอดฮิตอย่าง  เฟสเอย ไลน์เอย ไอจีเอย…


…..มึงไม่มีห่าอะไรเลยไอ้บีเอ็ม!!


ผมได้เเต่คิ้วกระตุก หันไปมองมันตาขวาง ก่อนจะกดเข้าไปในแอพพลิเคชั่น​เดียวที่มีในเครื่องมันอย่างยูทูป


ผมเลื่อนดูคลิปไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีอะไรที่อย่างจะดูเป็นพิเศษเพราะตอนเเรกตั้งใจจะเข้าเฟส เล่นไอจีอะไรพวกนั้นมากกว่า เเต่เครื่องของมันไม่มี ครั้นจะให้ผมโหลดเเอปพวกนั้นลงเครื่องมันก็ดูไม่ใช่เรื่องที่ควรเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงเเค่นอนดูวีดิโอนู่นนี้ไปเรื่อย


เเล้วสายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับคลิปสัตว์โลกคลิปหนึ่ง


‘ฮัสกี้ หมาอมตีน’


พออ่านชื่อคลิปเเล้วก็อดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดู


‘หลายคนอาจจะอยากเลี้ยงน้องหมาสักตัว งั้นวันนี้เรามาทำความรู้จักกับน้องหมาไซบีเรียน ฮัสกี้กันเป็นตัวเเรก’


เสียงในคลิปที่เป็นเสียงพูดของสิริ ทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยอย่างดูต่อเท่าไร เเต่เเล้วเมื่อกำลังจะกดออกจากคลิปผมก็ต้องเปลี่ยนใจ เมื่อเห็นใบหน้านิ่งๆกวนๆ ของเจ้าหมาตัวในคลิป


นิ่งๆ ดูหล่อเเละมีเสน่ห์ เเต่ก็ดูกวนตีน เเละเจ้าเล่ห์เพราะท่าทางเเละหน้าตาของมัน….

.

เหมือนเคยเห็นหน้ากวนๆเเบบนี้ที่ไหน"ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเบนสายตามองลงไปที่บุคคลซึ่งกำลังเมามันส์กับสิ่งที่กำลังเล่นอยู่...


อ้อ!...เหมือนไอ้คนที่กำลังนั่งหัวเสียอยู่ที่พื้นนี่เอง  ผมรอบมองท่าทางของมันก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางหัวเสียเเละเสียงบ่นงึมงำถึงผีซอมบี้ที่กระโดดกัดคอมันในเกม


“ไอ้เวรเอ้ย! จะถึงบอสอยู่เเล้วไอ้เหี้ย!”


มันสบถออกมาอย่างหัวเสีย เเล้วปาจอยเกมส์ลงพื้นไปอย่างไม่ใยดี เเล้วนั่งฟึดฟัด​อยู่สักพักก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบจอยเกมส์กลับมาถือเอาไว้เเล้วกดเล่นต่อ...


หึ ไอ้หมาบีเอ็ม...ไอ้หมาฮัสกี้^^



BY : ลั้น ลา


ความคิดเห็น