โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

03-3 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

ชื่อตอน : 03-3 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03-3 ถูกควบคุมด้วยความเต็มใจ
แบบอักษร

​รอยแผลเป็นที่ปรากฏอยู่บนร่ายกายเปลือยเปล่าล้วนเป็นรอยแผลเล็กๆ ทั้งสิ้น กระจัดกระจายอยู่บนเนื้อสะโพก แต่ส่วนที่เหลือกลับเป็นร่างกายที่ขาวเนียนจนน่าตกใจ ถ้าได้มองสักครั้งหนึ่งแล้วก็ยากที่จะละสายตาออกมา และยุนซองตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นแหละ 

เขาชื่นชมแผ่นหลังที่ไร้การปกปิดใดๆ ของคู่ขาอยู่สักพักหนึ่ง ถึงจะไม่แสดงออกบนใบหน้า แต่ความรู้สึกของเขาก็มากพอที่จะอธิบายออกมาได้ทั้งหมดโดยไม่ต้องพูดอะไร 

จริงๆ แล้วฮันฮีที่กำลังเปลือยเปล่าก็นิ่งพอสมควร แม้ความประหม่าเล็กน้อยจะทำให้ปลายนิ้วของเขาสั่น แต่มันก็ไม่ถึงขนาดจะถูกอีกฝ่ายจับได้ การโชว์เรือนร่างต่อหน้าใครๆ น่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่น่าเขินอายขนาดนั้น เขารู้ตัวเองดีว่ามีร่างกายเพรียวบางจนไม่สามารถหาไขมันส่วนเกินเจอ และเขาก็ไม่เคยรู้สึกหนักใจที่จะเปิดเผยมันด้วยตัวเองด้วย 

แต่ความรู้สึกตอนนี้ เขาแน่ใจว่ามันเป็นความประหม่าที่แตกต่างออกไปจากปกตินิดหน่อย รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองตั้งแต่หลังคอของเขาไล่ลงไปตามแนวกระดูกสันหลังอยู่อย่างนั้น เพราะว่าสายตาของยุนซองราวกับจะสำรวจอย่างพิถีพิถัน ไม่ว่าส่วนนั้นมันจะเล็กแค่ไหน อีกฝ่ายก็ไม่เคยพลาดเลยสักจุด มันทั้งมั่นคงและบางครั้งก็หนักแน่นด้วย แค่คิดว่าสายตาที่แหลมคมนั้นจับจ้องอยู่ตรงสะโพกแล้วล่ะก็ ฮันฮีก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรู้สึกว่าแท่งเนื้อร้อนของเขาตื่นตัวขึ้น ความเกร็งเกิดขึ้นพร้อมกันทั้งข้างหน้าและข้างหลัง 

“ดูเธอหายใจติดๆ ขัดๆ นะ” 

“ผมเหรอ ผมไม่ได้เป็นอะไรนี่ครับ” 

แน่นอนว่าโกหก ฮันฮีคลายหมัดที่กำไว้แน่นออกอีกครั้ง ด้านหน้าที่ยุนซองมองไม่เห็นน่ะ ริมฝีปากกำลังถูกทำให้ชุ่มชื้นด้วยลิ้น เจ้านายเขาอยู่ทางด้านหลังและในมือของอีกฝ่ายก็ถือเชือกสีแดงเอาไว้อยู่ด้วย 

ฮันฮีรู้ดีว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในอนาคต ยุนซองจะมัดร่างของเขาไว้ยังไงล่ะ มันเป็นวิธีที่เขาไม่เคยคิดเอาไว้ แต่ความจริงที่เขากำลังจะถูกมัด ไม่ผิดไปจากนี้แน่นอน 

“ไม่ได้เป็นอะไร...” 

เสียงแผ่วๆ ที่พูดตามคำพูดที่เขาพูดก่อนหน้านี้ ในขณะที่ฮันฮีไม่คุ้นกับความรู้สึกที่ถูกเชือกพันอยู่ตรงคอ มันก็เลื่อนขึ้นมาด้านบนนิดหน่อยจนถึงคางของเขาโดยไม่รู้ตัว เชือกที่ยุนซองลูบๆ คลำๆ อยู่ตลอดก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายผูกปมให้เหลือช่องที่สามารถเอาศีรษะสอดเข้าไปได้ไว้และทำปมเพิ่มทีละหนึ่งคืบเพื่อเป็นการเตรียมการเล่น 

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงครืดๆ หรือเสียงเชือกที่ยาวประมาณสิบห้าเมตรเสียดสีกัน ลมหายที่เริ่มจะร้อนรุ่มก็ถูกพ่นผ่านริมฝีปากอย่างระมัดระวังด้วย แน่นอนว่าไม่มีเสียงอะไรเล็ดรอดออกมา และแม้จะเป็นแค่คำพูดที่พลั้งปากออกมาด้วยความมั่นใจในตัวเองสูงนั้น แต่ฮันฮีก็จะต้องไม่เป็นอะไร 

ทว่าเขาจะสามารถทนมันได้ยังไงกันล่ะ ยุนซองน่ะอยู่ข้างหลังเขาเลย ทันทีที่เชือกสีแดงซึ่งเหมือนกับบ่วงถูกสวมเข้าที่หัว ผ่านหน้าอกลงไปจนถึงหน้าท้อง ฮันฮีก็กลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัว ยุนซองอยู่ข้างหลังแต่มือของอีกฝ่ายก็ไล้ลงมาตามหน้าอกและหน้าท้องของเขาพร้อมๆ กับเชือก ปมที่ทำไว้นั้นมองดูเหมือนกับเนินเขาที่ตั้งอยู่ในทุกๆ จุดอย่างพอดิบพอดี 

“เพราะว่าเธอดูไม่เป็นอะไรนี่แหละ ฉันก็เลยกังวล” 

“กังวลเหรอครับ” 

โกหกอีกแล้ว มือของเจ้านายเขาน่ะ ดูมีความสบายใจอย่างเต็มเปี่ยมเลยล่ะ เชือกที่ไล้ลงไปข้างล่างเหมือนกับเน็กไทด์ยาวๆ นั้น ผ่านหว่างขาของเขา และวางบนรอยแยกบนแท่งเนื้อร้อนที่อยู่ตรงกลางส่วนนั้นของฮันฮีอย่างพอดิบพอดี ยุนซองออกแรงดึงเชือกอย่างแรง 

“อึก...!” 

“จะส่งเสียงแบบไหนออกมา จะทำสีหน้าแบบไหนให้ฉันเห็น ...พอลองคิดแบบนั้น มันก็ต้องกังวลอยู่แล้วสิ” 

เสียงกระซิบนั้นใกล้จนเกินไป ฮันฮีรู้สึกถึงเชือกอีกเส้นซึ่งถูกใส่เข้ามา ระหว่างช่องว่างของเชือกที่กำลังรัดคอของเขาอยู่ และถูกดึงลงไปข้างล่าง เชือกที่ไล่ลงมาตามหลังนั้น เส้นที่อยู่ตรงกลางถูกกำหนดให้เป็นเสาหลักถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา และวกกลับขึ้นไปตรงหน้าอกอีกครั้งหนึ่ง 

เป็นการเคลื่อนไหวที่เป็นธรรมชาติและพริ้วไหว ราวกับสายวัดที่ใช้ตัดเสื้อ เพราะระยะห่างของพวกเขาทั้งคู่มันใกล้มาก มือของยุนซองเคลื่อนไหวอย่างสบายๆ ไม่รีบร้อน ฮันฮีก็พลอยยกแขนขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติตามอีกฝ่ายไปด้วย แล้วอยู่ๆ หัวใจก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น ยิ่งลมหายใจร้อนๆ ถูกปล่อยออกมา ปมของเชือกที่อยู่ในแต่ละที่ก็ยิ่งรัดร่างกายของเขา ฮันฮีกำลังถูกมัด นิ้วโป้งเท้าของเขาแอบครูดกับพื้นพรมเบาๆ 

“ถ้าประหม่า... แล้วเร้าใจด้วยไหมครับ” 

พออะไรบางอย่างที่แข็งกดลงบนแผลที่สมานไปครึ่งนึงของเขา ร่างกายของทั้งสองคนก็ยิ่งแนบชิดกันมากขึ้นไปอีก 

“แน่นอน เพราะตอนนี้ฉันน่ะ อยากเข้าไปในตัวเธอ” 

“ฮือ อึก!...” 

“แต่ก่อนหน้านั้นคงจะต้องทำให้คู่ขาของฉันอารมณ์ดีก่อน” 

ยอดอกของเขาชูชันขึ้น ร่างกายของฮันฮีหดหนีเสียงที่ได้ยินอยู่ข้างหู ในขณะเดียวกันก็รับรู้ถึงจุดประสงค์ของมือที่จับเชือกไว้อย่างเต็มที่ 

ยอดอกที่ไม่ถูกสัมผัสนั้นชูชันขึ้นมาตามคำพูดของยุนซอง มันจั๊กจี้ เป็นความรู้สึกที่เหมือนส่วนปลายถูกสะกิดเบาๆ ด้วยเล็บของใครบางคน เข่าของเขางอไปด้านในและสั่นระริกอย่างไม่รู้ตัว อยากจะถูกกระแทก เพราะไม่ว่าตรงไหนก็รู้สึกดีไปหมด เขาอยากจะถูกกระแทกแรงๆ ตรงสะโพก 

“อา อ้า...” 

ในขณะที่ปมที่ผ่ากลางลำตัวหมุนไปข้างหลังและกลับมาข้างหน้าอีกครั้ง ความคิดอื่นๆ ก็ค่อยๆ หาย ไปหมด ไม่ว่าจะเป็นที่นี่คือวิลล่าของเจ้านาย หรือสัญญาที่พวกเขาร่างขึ้นก็ตาม และแม้กระทั่งชื่อของอีกฝ่ายที่ใช้เป็นเซฟเวิร์ดก็หายไปด้วย 

ฮันฮีอ้าปากออกแล้วหุบลงไปอีกครั้ง ราวกับกำลังอดกลั้นอยู่ ความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับเชือกที่หมุนรอบและรัดสะโพกของเขาไว้อย่างแน่นหนา เชือกถูกดึงไปด้านหลังผ่านหว่างขาของเขาไปอีกครั้ง ฮันฮีพยุงเข่าที่เกือบจะหมดแรงเอาไว้อย่างยากลำบาก 

แขนถูกดึงไปด้านหลังอย่างนุ่มนวล ด้วยมือของอีกฝ่ายที่ดึงเขาขึ้นมาอย่างเงียบๆ เชือกที่ไล้ผ่านขาขาวเนียนไร้ซึ่งการปิดบังและเฉียดกับส่วนอ่อนไหวนั้น ตอนนี้กำลังมัดข้อมือทั้งสองข้างของฮันฮีที่เอนตัวไปด้านหลังอย่างแน่นหนา ส่วนที่ยังเป็นอิสระอยู่ก็มีแค่ขาทั้งสองข้างกับคอเท่านั้น ยุนซองน่ะรัดแม้กระทั่งส่วนนั้นด้วย ตอนนี้ฮันฮีไม่สามารถแกะเชือกออกได้ด้วยตัวเอง มันเป็นปมที่ซับซ้อนและแน่นมาก 

“ตอนนี้ลองเดินไปข้างหน้าดูสิ” 

แม้ว่าจะมัดทุกส่วนแล้ว แต่ความยาวเชือกก็ยังเหลืออยู่อีก 2 เมตรกว่าๆ ยุนซองจับส่วนปลายของมันไว้ กระซิบบอก แล้วกระชากเชือกให้แน่นขึ้นอีก 

“อึก........” 

“จะรีบแค่ไหน ก็ต้องไปให้ถึงเตียงนะ” 

เตียงที่อีกฝ่ายพูดถึงน่ะ อยู่ห่างไปประมาณ 20 ก้าว แม้มันจะไม่ใช่ระยะทางที่ไกลขนาดนั้น แต่มันก็รู้สึกเหมือนไกลลิบโลกสำหรับฮันฮี เขารู้สึกเสียวซ่านกับความคิดที่ว่า จะต้องไปถึงตรงนั้นด้วยสภาพแบบนี้น่ะเหรอ เชือกนั้นผ่านระหว่างกลางบั้นท้ายของเขาอย่างพอดิบพอดี หากขยับแม้เพียงนิดเดียว ส่วนที่ถูกมัดไว้ทั้งหมดก็เหมือนกับถูกบิดให้แน่นขึ้น 

ฮันฮีก้าวไปแต่ละก้าวอย่างยากลำบาก ร่างกายที่ถูกมัดนั้นรู้สึกไม่สบายเลยสักนิด แต่มันก็เป็นหน้าที่ เขาไม่สามารถยืนอยู่เฉยๆ อย่างนั้นได้ จะต้องไปให้ถึง ฮันฮีเช็กตำแหน่งของเตียงแล้วเริ่มเดินอีกครั้ง 

“ฮือ อึก....” 

เสียงที่หายไปก็หลุดออกมา ถึงจะพยายามกลั้นเอาไว้แต่เขาก็หมดหนทาง การเคลื่อนไหวของเขาถูกจำกัด แม้จะขยับนิดเดียวทว่าเชือกกลับยิ่งรัดตัวของเขาแน่นขึ้นไปอีก แม้กระทั่งส่วนที่ไม่โดนเชือก และไม่ถูกสัมผัสก็ร้อนวูบวาบขึ้นมา ก้าวเดินที่สั่นไหวนั้น เดินไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว 

จะเดินแบบนั้นไปถึง 5 ก้าวไหมนะ อยู่ๆ ยุนซองที่ยืนนิ่งอยู่กับที่นั้นก็ดึงเชือกอย่างแรง 

“อ๊า อึก...!” 

“ต้องจับส่วนที่สำคัญแบบนี้ไว้ให้ดีๆ สิ จะได้ไม่ล้มไง” 

หน้าไม่อาย เป็นยุนซองนั่นแหละที่จะทำให้ฮันฮีล้ม พอเชือกถูกกระชากเข่าที่ไม่มีแรงของเขาก็ทรุดลงไปข้างล่างทันที ข้อต่อต่างๆ ที่ถูกกระแทกอย่างแรง พอๆ กับเสียงดังพอสมควรที่ออกมานั้น มันเจ็บแปลบแต่ก็พอจะทนได้ ถือว่าโชคดี เพราะอย่างน้อยยุนซองจับปลายเชือกไว้อยู่ ฮันฮีก็เลยไม่ล้มลงไปกองกับพื้น 

ถึงจะบอกอย่างนั้น แต่การกระทำของยุนซองเมื่อครู๋นี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะทำเป็นไม่มีอะไรได้ เพราะตอนนี้ผู้กุมอำนาจร่างกายของเขาคือยุนซอง ส่วนที่เป็นอิสระสำหรับฮันฮีนั้น มีแค่ขากับเข่าทั้งสองข้าง เท่านั้น แม้แต่มือก็ยังถูกมัดอยู่ด้านหลัง จึงยากที่จะลุกขึ้นมาด้วยแรงของตัวเอง ไม่สิ ถึงแม้จะสามารถทำอย่างนั้นได้ แต่ทุกๆ ครั้งที่ขยับตัวฮันฮีก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เพราะเชือกที่รัดร่างกายเขาจากรอบด้าน 

และยุนซองก็ไม่ใช่คนที่ช่วยพยุงตัวเขาขึ้นมาเลย ปากของฮันฮีที่ถูกกัดอย่างแรง สั่นพั่บๆ ลมหายใจก็ค่อยๆ รุนแรงขึ้นทีละนิด ทีละนิด... 

ความคิดเห็น