โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : Memorize นิยายเกาหลี นิยายแฟนตาซี เกม

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2561 13:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

“หากท่านกำลังคิดถึงผู้เล่นคิมยูฮยอนและผู้เล่นฮันโซยองแล้วล่ะก็... ข้าก็รู้ความปรารถนาของท่าน ผู้เล่นคิมซูฮยอน สำหรับข้านั่นคือความชอบธรรมแล้ว GP ที่ท่านครอบครองในตอนนี้ก็สามารถขับเคลื่อนความปรารถนาได้ แม้ว่าท่านจะไม่ต้องใช้ซีโร่โค้ดเพื่อย้อนกลับไปอดีตก็ตาม...”

‘ถึงจะไม่อยากยอมรับแต่ยัยนี่ก็พูดถูก’

คิดไว้แล้วว่าต้องพูดแบบนี้ ก่อนที่เซราฟจะพูดจบประโยค ปลายดาบก็ถูกสะบัดด้วยกำลังทั้งหมด

ควับ!

เสียงดาบแหวกผ่านอากาศ การเคลื่อนไหวนั้นทำให้แท่นพิธีที่เซราฟนั่งอยู่สั่นไหวอย่างรุนแรง แต่ก็แค่นั้น การเคลื่อนไหวนั้นค่อยๆ จางหายพร้อมกับไม่อาจสร้างร่องรอยให้กับเกราะป้องกันสีขาวบริสุทธิ์ที่เซราฟร่ายขึ้นมาได้

“ผู้เล่นคิมซูฮยอน ข้าเข้าใจความรู้สึกของท่านแต่นี่เป็นการกระทำที่ไร้ความหมาย ข้าคิดว่านี่น่าจะเป็นเรื่องที่ท่านรู้ดีอยู่แล้ว”

รู้อยู่แล้วล่ะว่าผู้เล่นไม่อาจทำอันตรายทูตสวรรค์ได้ แต่การสะบัดดาบนี่ก็แค่แสดงว่าไม่มีวันเปลี่ยนแปลงความตั้งใจอันแรงกล้านี้ก็เท่านั้น

“ก่อนที่แอสทรอทจะตาย เขาเองก็เคยพูดไว้ว่าสุดท้ายพวกคุณก็เหมือนกันหมด”

“ตอนนี้เชื่อฟังคำพูดของปีศาจแล้วงั้นรึ ทั้งที่เป็นท่านเองไม่ใช่ใครอื่นงั้นรึ”

“ก็มันเรื่องจริงนี่ นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ ไม่ว่าทางไหนสุดท้ายก็ไม่ต่างไปจากเดิม”

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว ข้าคิดว่า... ข้าอธิบายเรื่องคำร้องขอของท่านมามากเกินพอแล้ว”

“บอกว่าไม่มีคุณสมบัติ บอกว่าทำไม่ได้เพราะไม่มีคุณสมบัติ พูดแบบนั้นก็เลยจะย้อนเวลากลับไปเพื่อสร้างคุณสมบัติอีกครั้งหนึ่งไง ไม่พอใจตรงไหนไม่ทราบ”

“ซูฮยอน!”         

ควับ! ควับ!

“อย่าตะโกนเสียงดัง หูไม่ได้หนวกสักหน่อย แล้วก็เรียกผู้เล่นกับชื่อติดกันเหมือนที่คุณทำมาตลอดด้วย”

อีกครั้งที่กระแสดาบถูกสะบัดใส่และค่อยๆ จางหายไป เซราฟไม่คิดว่าจะได้เจอพฤติกรรมแบบนี้ได้แต่จ้องมองผมด้วยสายตาเจ็บปวด

จะอย่างไรก็ตามผมกระชับดาบที่ส่องประกายเจิดจ้าพุ่งเป้าไปที่เธอก่อน จากนั้นก็เริ่มร่ายเวทมนตร์เต็มกำลังทำให้ดาบค่อยๆ เพิ่มประกายความเหี้ยมโหดมากขึ้น เซราฟมองปลายดาบนั้นแล้วได้แต่ปิดปากแน่น

“ข้าขอเตือนท่านเป็นครั้งสุดท้าย ขอให้ท่านเก็บดาบเดี๋ยวนี้ แม้ว่าท่านสามารถทำอะไรก็ได้ แต่อย่าลืมว่าท่านเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา หากท่านคิดว่าจะสามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่แตกต่างจากท่านมากได้ล่ะก็ ขอบอกเลยว่าท่านคิดผิดมหันต์ทีเดียว”

“งั้นเหรอ งั้นเรามาลองดูสักตั้งกันไหม ผมจะล้มเลิกทั้งหมดแล้วขอพลังที่สามารถทำลายพวกคุณจากซีโร่โค้ดแทน แค่นั้นก็เรียบร้อย”

“แน่นอนว่าท่านสามารถใช้สิทธิ์นั้นได้ การใช้ซีโร่โค้ดเพื่อเขี่ยพวกเราให้พ้นทางนั้นย่อมได้ ได้แต่หวังว่าท่านจะตื่นจากฝันอันไร้สาระนั่นเสียที”

“มั่นใจจังนะ ไม่มีทางอื่นเลยสินะ”

“ซู... ผู้เล่นคิมซูฮยอน นี่... เป็นการโต้เถียงที่ไร้ประโยชน์ ถึงอย่างนั้น...”

เซราฟเปิดปากราวกับต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่แค่ครู่เดียวก็ปิดปากสนิท เมื่อมองเห็นความโกรธเกรี้ยวและความเย็นชาที่ส่องประกายออกมาจากดาบซึ่งเชื่อมต่อกับจิตใจของผม

“...”

“...”

แค่ครู่เดียวความเงียบงันก็ห้อมล้อมพวกเราอีก ผมพยายามกดทับความเคร่งเครียดที่เอ่อล้นออกมาแล้วค่อยๆ ลดดาบลง ส่วนมือซ้ายก็ถือซีโร่โค้ดพร้อมกับจ้องมองด้วยความขมขื่น ลูกแก้วเล็กๆ ส่งประกายสีน้ำเงินเข้มออกมา นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่...

“เซราฟ ผมไม่อยากทะเลาะแล้วก็ไม่อยากพูดอีกแล้ว หากคุณบอกว่าเข้าใจความรู้สึกของผม บอกว่าคิดเพื่อผมจริงๆ แล้วล่ะก็ ขอร้องล่ะ”


ชั่วขณะที่พูดคำว่าขอร้อง นัยน์ตาของเซราฟก็ฉาบไปด้วยความเศร้า ผมหันไปหาเธอและยื่นมือที่ถือซีโร่โค้ดออกไป ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

“ผมขอร้องอีกครั้งล่ะ ผมอยากย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีก่อน ย้อนกลับตอนที่ผมมาถึงที่นี่ครั้งแรก”

หรือว่าอ่านความตั้งใจอันแน่วแน่ของฉันอยู่ วินาทีนั้นเองซีโร่โค้ดที่ส่องประกายอยู่ก็เริ่มเปล่งแสงเจิดจ้าจนมือที่กำลูกแก้วอยู่ต้องคลายออก ทันใดนั้นลูกแก้วก็สั่นไหวพร้อมกับเปล่งลำแสงออกมา ลำแสงนั้นพุ่งออกมาจากมือวาดเป็นเส้นโค้งตรงเข้าหาเซราฟที่นั่งงุนงงอยู่บนแท่นพิธี

เมื่อสายตาว่างเปล่าของเซราฟประสานเข้ากับสายตาของผมความว่างเปล่าในตอนแรกกลับกลายเป็นความยุ่งเหยิง

พวกเราจ้องหน้ากันนานเท่าไหร่แล้วนะ ขณะนั้นริมฝีปากของเธอก็ค่อยๆ ขยับขึ้นช้าๆ ช้ามาก

“หากนั่นคือความปรารถนาจริงๆ ล่ะก็”

“...”

“ข้าก็เคารพการตัดสินใจของท่าน”

“เซราฟ”

เซราฟทอดสายตามาที่ผมพร้อมกับเอื้อนเอ่ยคำพูดต่อไป

“อย่าเข้าใจผิดและโปรดตั้งใจฟังให้ดี ถึงข้าจะเสียดาย แต่ตอนนี้ผู้เล่นคิมซูฮยอนกำลังรักษาปริมาณของ GP ได้อย่างเหมาะสม การยกเลิกทุกอย่างนั้นจึงไม่ใช่การกระทำตามหลักเหตุและผลเลยสักนิด”

ผมถึงกับส่ายหน้าไม่ยอมรับคำพูดของเซราฟ ไม่ว่าอย่างไรเมื่อย้อนกลับมาอดีตแล้ว โกลด์ พอยท์ (Gold Point=GP)จะมีประโยชน์อะไรเล่า แต่ความคิดของเซราฟต่างออกไป เธอวางแผนทำอะไรบางอย่างที่กำลังหลบซ่อนสายตาอยู่

“แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อ แต่ซี่โร่โค้ดได้ตอบรับความต้องการของท่านแล้ว ดีเลย ข้าในฐานะผู้ช่วยของท่านจะปรับรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ ตามความต้องการของท่าน แน่นอนว่าไม่เป็นอันตรายกับผู้เล่นคิมซูฮยอนแม้แต่ปลายนิ้ว ดังนั้นหลังจากเสร็จสิ้นแล้ว เราจะได้พบกันอีกครั้ง”

เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว จะได้พบกันอีกครั้งงั้นเหรอ ใจจริงอยากถามว่ากำลังทำอะไรอยู่เพราะผมไม่เข้าใจที่หล่อนพูดเลยแม้แต่นิดเดียว ชั่วขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด กลับเกิดเสียงดังสะเทือนไปทั่วห้องอัญเชิญแบบที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ตอบรับความต้องการของผู้เล่น คิมซูฮยอน 27%, 58%, 77% 100% กำลังดาวน์โหลด ดาวน์โหลดเสร็จสิ้น ดำเนินการเรียบร้อย ขณะนี้กำลังดำเนินการภายใต้รหัสชื่อ Zero โปรดเตรียมตัว”

กึง กึงง

ในตอนนั้นผมได้ยินเสียงเหมือนเครื่องจักรที่ขึ้นสนิมกำลังเริ่มทำงานจากที่ไหนสักแห่ง ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ซีโร่โค้ดในอ้อมกอดของเซราฟเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นมา

แว้บ!   

แสงสว่างเจิดจ้าบดบังสายตาทั้งหมด ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นเสียงเครื่องจักรขึ้นสนิมหรือความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่อาจพูดออกมาได้กลับแล่นไปทั่วทั้งร่าง

ไม่รู้สึกแปลกอะไร ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่อากาศสั่นสะเทือนกับความรู้สึกว่าอะไรบางอย่างแล่นผ่านร่างกายอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดคล้ายกับว่าผมได้ย้อนกลับไปยังบรรยากาศของนรกแห่งการต่อสู้อีกครั้ง รู้สึกราวกับว่าโลกนี้ได้ถูกบิดเบี้ยวไป

ยิ่งเวลาผ่านไปแสงสว่างที่เคยเจิดจ้าก็ค่อยๆ ดับลง จนเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งร่างกายของเซราฟก็หายไป ผมได้แต่ปิดตาแน่นเพื่อรอให้ทุกอย่างสิ้นสุดลง


เมื่อแสงสว่างที่กำลังเจิดจ้าในสายตาค่อยๆ เลือนหายไป ดวงที่ตาปิดอยู่ก็ค่อยๆ เปิดขึ้น และพบว่าห้องที่เคยเต็มไปด้วยแสงสว่างเจิดจ้ากลับเหลือเพียงแสงระยิบระยับเท่านั้น

ผมลองกะพริบตาครั้งสองครั้งเพื่อปรับสายตาให้เห็นภาพตรงหน้าชัดขึ้น จากนั้นก็ค่อยๆ เริ่มใช้สายตาสำรวจบริเวณรอบๆ ที่ตนเองยืนอยู่

‘ต่างไปจากเดิมแฮะ’

แค่พริบตาเดียวเท่านั้น แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปมาก ไม่ว่าจะเป็นถือดาบที่เคยถืออยู่ในมือข้างซ้าย ชุด และอุปกรณ์ทั้งหมดที่เคยใส่กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อทอดมองบนมือที่ว่างเปล่ากลับพบว่าเสื้อผ้าที่ตนเองสวมอยู่ก็เป็นชุดเครื่องแบบลายพรางของทหาร ชั่วขณะที่มองเห็นว่าหน้าอกด้านซ้ายมีป้ายแปะอยู่ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกับนึกขึ้นได้ว่า ตอนนั้นนั่นเอง

“รหัส ซีโร่ เสร็จสมบูรณ์ ยืนยันสถานะของซีโร่โค้ด ยืนยันการดำเนินการ ขอแสดงความยินดีกีบผู้เล่นคิมซูฮยอน”

น้ำเสียงคุ้นเคยทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้น และเห็นเซราฟที่เคยนั่งมองผมจากแท่นพิธีมาปรากฏตัวตรงหน้า ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ว่าจะมองร่างกายของเธออย่างไรก็เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเธอนั้นไม่ปกติ

“ทำไมถึงมองแบบนั้น”

ปีกสีขาวที่เคยขยับไปมาอย่างงดงามด้านหลังเลือนรางจนแทบมองไม่เห็น แถมร่างกายยังโปร่งแสงจนเกือบจะกลายเป็นโปร่งใสนั่นอีก เหลือแค่ใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์เท่านั้นที่ยังแสดงออกเหมือนเดิม

เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมเซราฟจึงได้เริ่มต้นพูด

“นานแล้วนะที่ข้าไม่ได้รับสายตาเป็นห่วงเป็นใยจากท่าน แต่ไม่เป็นไรหรอก วันนี้คือวันพฤหัสบดีที่ 27 ธันวาคม ปี ค.ศ. 2011 ตามความปรารถนาของผู้เล่นคิมซูฮยอนที่ต้องการย้อนกลับมายังช่วงเวลาก่อนหน้าที่จะเดินทางเข้าสู่ห้องอัญเชิญ หากจะให้พูดซ้ำอีกครั้งก็คือ ผู้เล่นคิมซูฮยอนได้เดินทางกลับมายังอดีตเรียบร้อยแล้ว”

“งั้นเหรอ แบบนี้นี่เอง ว่าแต่เซราฟ ทำไมเธอถึงย้อนกลับมาด้วยล่ะ”

เซราฟเอ่ยปากตอบพร้อมกับส่ายหน้าไปมาช้าๆ      

“ข้าไม่สามารถบอกทุกอย่างได้ แต่คงตอบได้แค่คำว่า ไม่ ส่วนที่เหลือที่จะต้องอธิบายให้ผู้เล่นซูฮยอน ข้าถึงกับขอร้องซีโร่โค้ดอยู่พักใหญ่ ข้าคิดว่าซีโร่โค้ดเห็นด้วยกับข้าจึงได้ตอบรับการร้องขอนั้น”

“อธิบายงั้นรึ”

“ถูกต้อง”



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น