ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 พยายามไม่รัก [40%]

ชื่อตอน : บทที่ 18 พยายามไม่รัก [40%]

คำค้น : สามี, ซ่อนรัก, ดราม่า, ลัลน์

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2561 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 พยายามไม่รัก [40%]
แบบอักษร

บทที่ 18

พยายามไม่รัก



“เธอเข้ามาในนี้ทำไม”

“เอ่อ...ซิน” เธออ้ำอึ้ง 

ตอนนั้นเขานึกไปถึงคำบอกเล่าของกิ่งแก้วที่ว่าเห็นสลิสาชอบไปวุ่นวายอยู่ตามสำนักงานในไร่ทั้งที่ไม่ได้มีหน้าที่อะไรในนั้นแล้ว

“เธอเข้ามาค้นอะไร!”

“ปละ เปล่านะคะ”

ละล่ำละลักบอกพร้อมกับที่คำขู่พุ่งเข้ามาในสมอง ตอนนี้เธอก็ไม่ได้อุ้มลูกแล้วจึงรีบหมุนตัวเดินกลับหากคนตัวใหญ่ไวกว่ามากนักจึงเข้ามาคว้าร่างเธอเอาไว้ได้

“บอกมาว่ามาหาอะไร”

“ไม่ได้หาอะไรค่ะ”

เธอกลัวมากแต่ก็ต้องทำเหมือนไม่กลัวเพราะไม่อย่างนั้นจะมีพิรุธ อนลกอดรัดร่างแน่งน้อยแน่นขึ้นอีกราวกับจะคาดคั้นให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

“อย่ามาสตอ”

“ซินแค่คิดถึงแม่เลี้ยง”

“หึ” 

เธอนึกว่าเขาไม่รู้หรือว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร แต่ในเมื่อสลิสาเข้าใจแบบนั้นเขาก็จะเล่นตามน้ำเสียหน่อย 

“เธอคิดถึงฉันมากกว่า อยากก็บอกมาตรงๆ เถอะ”

“สมองพ่อเลี้ยงคิดเป็นแต่เรื่องพวกนี้หรือไง”

หญิงสาวโมโหจนเลือดขึ้น แต่คนตัวใหญ่กลับเหวี่ยงเธอลงไปบนที่นอนก่อนจะตามลงไปทาบทับร่างเล็กเอาไว้

“พ่อเลี้ยงปล่อย!”

“ถ้าฉันไม่ใช้ไม้แข็งคนอย่างเธอก็คงจะไม่เข็ดหลาบ เพราะฉะนั้นจงจำเอาไว้ว่าที่โดนวันนี้เพราะความรนหาที่ของตัวเอง!!!”

เสื้อผ้าของหญิงสาวถูกฉีกทึ้งออกจากร่างกายขาวนวลอย่างโหดร้าย ชายหนุ่มทาบทับเบียดแทรกเข้าไปในกายงามอย่างป่าเถื่อน

ลืมสิ้นที่เคยพูดไว้ว่าจะไม่ล่วงเกินกร้ำกรายเรือนร่างนี้ แต่บัดนี้ความโกรธ น้อยใจ และเจ็บช้ำจากถ้อยคำของเธอซึ่งสุมในอกมาหลายวันทำให้เขาขาดสติย่ำยีหญิงสาวชนิดที่ไร้ความปรานี

สิ่งที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้อนลรู้ว่าเขาโหยหาหล่อนมากเพียงใด แต่กับหล่อนนั้นมันตรงกันข้ามเพราะตอนนี้ความรักที่มีมันไม่ได้มากพอที่จะอภัยให้เขาได้เหมือนครั้งก่อนๆ อีกแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวกลัวว่าเธอจะเกลียดคนที่เคยรักจนเข้ากระดูกดำสักวัน


---------

สิงหรารู้ว่าหลานสาวกำลังนอยด์เรื่องที่อนลหายไปหลายเดือนๆ ไม่ติดต่อมาแถมยังห้ามไม่ให้ไปหาอีกก็เลยช้อปปิ้งย้อมใจแต่เขาก็ต้องยอมใจหล่อนเพราะแต่ละวันหล่อนหมดเงินไปกับการซื้อของสิ้นเปลืองไปหลายแสน

“น้อย ทำไมซื้ออะไรมาเยอะแยะขนาดนี้ แกไม่เก็บเงินแกไว้ใช้ยามลำบากบ้างเลยหรือ”

นาราชักสีหน้านิดหนึ่งก่อนจะเข้าไปหาคุณตาซึ่งนั่งเช็ดปืนอยู่ที่โซฟาแล้วพูดจาออดอ้อน 

“ก็ทำไมน้อยจะต้องกลัวว่าตัวเองจะลำบากล่ะคะในเมื่อคุณตาของน้อยรวยล้นฟ้าออกอย่างนี้ ใช่ไหมคะคุณตา”

“จ้ะหลานรัก”

เสี่ยโมกข์ยีหัวหลานสาวอย่างแสนเอ็นดู ก่อนจะหันไปหาบุตรชาย

“แกก็อย่าไปบ่นหลานนักเลย ซื้อนิดซื้อหน่อยไม่เป็นไรหรอก แกรีบไปเตรียมตัวได้แล้ว วันนี้ส่งของล็อตใหญ่อย่าให้พลาดเชียว”

สิงหราได้แต่ทอดถอนใจ นิดหน่อยที่ท่านว่านี่คือวันละสองสามแสนเลยทีเดียว

แต่สิงหราก็ไม่คิดจะพูดมากเพราะไม่อยากมีปัญหาจึงไม่สนใจแล้ว ทั้งที่ชีวิตมันไม่แน่นอนแทนที่ทั้งสองจะคิดถึงอนาคตแต่กลับชะล่าใจแบบนี้

ช่างเถอะ...

เขาจะคิดถึงแค่คนที่เขาควรคิดถึงก็พอแม้หล่อนอาจจะไม่เคยคิดถึงเขาเลยก็ตาม 

“ผมคิดถึงนับนะ”

มองรูปในกระเป๋าสตางค์แล้วยกขึ้นมาแนบหัวใจ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกหรือจะไม่มีโอกาสได้เจอกันแล้วก็ไม่แน่ใจ งานที่จะต้องไปทำวันนี้มันอันตรายเหลือเกิน

เขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับมา...


---------

เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นทำให้สลิสาไข้ขึ้นติดต่อกันถึงสองวัน เธอต้องแยกกันอยู่คนละห้องกับลูกเพราะเดี๋ยวน้องอินทร์จะติดไข้ แน่นอนว่าคนเป็นพ่อคงฉวยโอกาสนี้อยู่กับลูกเป็นแน่ แต่เขาจะทำอะไรก็ช่างเถอะตราบใดที่เขาไม่ได้คิดร้ายกับลูกเธอย่อมรับได้

“กินยาหรือยัง”

เขาอุตส่าห์แวะมาถามเธอถึงในห้อง แบบนี้สลิสาต้องดีใจหรือเปล่านะ

“ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง” 

ตอบเพียงเท่านั้นก็หันหลังให้เขาเสีย ต้องการบอกให้รู้ว่าเหม็นหน้าเขาแค่ไหน 

อนลมองแผ่นหลังบอบบางนั้นแล้วรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก เขาอยากกอดเธอและน่าแปลกที่ครั้งนี้ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้เลย 

ทว่าในจังหวะที่ขยับเข้าไปชิดใกล้ร่างบาง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

เบอร์ของนารานี่นา...


*************************


ยายคุณน้อยจะโทร.มาทำไมตอนนี้นะ

ความคิดเห็น