Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อุปสรรค

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2561 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อุปสรรค
แบบอักษร

รุ่งเช้า

"อืออออ"ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนก่อนจะตกใจลนลานลงจากเตียงเมื่อเห็นว่าในห้องนี้ไม่ได้มีแค่นางคนเดียว!

"องค์ชาย!!เมื่อคืนไม่ได้กลับตำหนักหรือเพคะ!!"

"อืมม เยว่จือตะโกนอะไรของเจ้าแต่เช้าหื้ม"ร่างสูงงัวเงียตอบหน้าตาเฉย

"ก็องค์ชายไม่ได้กลับตำหนัก!"

"ก็ใช่ ทำอย่างกับเจ้าเป็นสนมที่ข้าแอบมาหาแล้วกลัวชายาเอกของข้าจับได้อย่างนั้นแหละ"เขาพูดติดตลกแต่นางกับไม่ได้ตลกเลย!

"องค์ชายถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะทำเช่นไรเพคะ คนคงจะเอาไปพูดกันเสียๆหายๆเป็นแน่"

"ก็ดีสิข้าจะได้แต่งกับเจ้าเร็วขึ้นอีกนิด^^"

"องค์ชาย!" 

เพี๊ยะ!

นางตีแขนเขาแรงๆไปหนึ่งที คนตัวโตทำร้องโอดโอยราวกับมันเจ็บหนักหนา เหอะคิดว่ามันน่ารักมากงั้นรึ ใช่!มันดูน่ารักมากแต่มันผิดเวลา!

"โถ่ เจ้าอย่าทำหน้าตาดุนักสิ ไม่มีใครเห็นหรอก ลืมไปแล้วรึข้าเป็นถึงองค์ชายสองเชียวนะ"

"ถึงอย่างนั้นก็เถิด ข้ากับองค์ชายยังไม่ได้แต่งกันจะนอนร่วมเตียงไม่ได้นะเพคะ"

"ทำไมจะไม่ได้ ตอนนั้นเจ้ากับข้าก็นอนด้วยกันมาแล้ว จะบอกอะไรให้เจ้าหนอนหนุนตักข้าหลับสบายเสียด้วยซ้ำ"เยว่จือถึงกับพูดไม่ออก นี่ถึงกับขุดเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนถูกลักพาตัวมาพูดเนี่ยนะ! องค์ชายท่านช่างความจำดียิ่งนัก!

"เห้ออ จะว่าไปตื่นเช้าก็ดีเหมือนกัน ข้าจะไปทูลขอเจ้าจากเสด็แม่วันนี้เลย"

"!!!!"

"วะ วันนี้เลยหรือเพคะ"เยว่จือถึงกับทำตัวไม่ถูก ทุกอย่างมันดูปุบปับรวดเร็วมากจนนางไม่ทันตั้งตัว เมื่อวานขอนางแต่งวันนี้จะไปทูลขอนางกับฮองเฮาไม่เร็วไปหรือ?

"วันนี้น่ะสิเจ้ามีอะไรรึ?"ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

"มะ มันเร็วไป ข้าเตรียมใจไม่ทันเพคะ"

"เตรียมใจอะไรของเจ้าเล่า เตรียมมาเป็นชายาเอกของข้าดีกว่านะ"ตอบอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินอ้อมจากอีกฝั่งของเตียงมาหานาง

เยว่จือถอยหนีจนชนกับโต๊ะเครื่องสำอางค์ นางไม่ชินกับการที่เขาชอบเข้าหาแบบนี้เสียที มันน่าขนลุกเกินไป

เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆจนประชิดตัวนาง เห็นร่างบางหลับตาปี๋อยู่ก็นึกขันอยากแกล้งนางขึ้นมา ริวฝีปากหนาเป่าลมใส่หูของนางเบาๆจนนางขนลุก เห็นนางกำมือสองข้างแน่นก็อมยิ้มที่แกล้งนางได้สำเร็จ

ฟอดดด

"ไปเตรียมตัวได้แล้ว ว่าที่พระชายา^^"

พูดจบก็ออกจากเรือนพักไปทางด้านหลัง เยว่จือยังคงอึ้งอยู่กว่าจะรู้ตัวว่าถูกแกล้งคนแกล้งก็หายไปเสียแล้ว!

ตำหนักฮองเฮา

"ว่าแล้วเชียวว่าลูกคนนี้จะต้องมีสตรีที่หมายตาเอาไว้แล้ว ฮ่าๆๆเจิ้นล่ะอยากรู้จริงๆใครกันที่ทำให้องค์ชายสองของเจิ้นตกหลุมรักได้สำเร็จ"ฮ้องเต้เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี เขาเคยคิดจะให้เทียนจินและเฟยเทียนออกเรือนอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จทุกครั้งไป ทั้งสองไม่ยอมถูกคลุมถุงชนโดยการเอาผลชนะสงครามมาต่อรองทุกทีไป

"เป็นบุตรีใต้เท้าซือเพคะฝ่าบาท คนที่เคยถูกจับตัวไปพร้อมกับเทียนจินเมื่อครั้งที่อายุแปดขวบปี^^"

"โอ้ เช่นนี้นี่เอง ตอนนั้นเด็กคนนี้ถึงกับไปขอสุนัขจากเจิ้นเป็นของปลอบใจเจ็ดตัว สุดท้ายก็รู้มาว่ายกให้เด็กที่ถูกจับตัวไปพร้อมกัน ที่แท้ก็รักกันมานานแล้วนี่เอง ดี! ช่างดียิ่งนัก!"โอรสสวรรค์หัวเราะอย่างชอบใจ นี่สิความรักที่ยืนยาวมั่นคง มิน่าไม่ยอมออกเรือนที่แท้ก็รอนางอยู่นี่เอง

"ถวายพระพรทั้งสองพระองค์ ไม่คิดว่าวันนี้เสด็จพ่อจะอยู่ที่นี่ด้วย"

"เจิ้นจะมาขอนางกำนัลคนนึงจากฮองเฮาไปเป็นสนมเสียหน่อย คนที่ปักชุดของฮองเฮาเมื่อคืนนี้ ชื่ออะไรนะ เยว่จือใช่รึไม่^^"

"ใช่เพคะ^^"เมื่อเห็นสวามีเล่นมาเช่นนี้มีหรือจะไม่เล่นตอบ นางก็อยากจะรู้เช่นกันว่าโอรสของนางจะมีท่าทีอย่างไร

"คงไม่ได้พ่ะยะค่ะ!!"เทียนจินถึงกับควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ที่ได้ยินเช่นนั้น จะให้คนของเขาไปเป็นสนมรึ!ไม่มีทาง!

"เหตุใดจะไม่ได้เล่า?"เห็นโอรสที่เคยเงียบขรึมไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาไม่ว่าจะเรื่องใดมีท่าทีเช่นนี้ก็อดจะแกล้งต่อมิได้ ดูซิว่าจะทำเช่นไรต่อ

"เพราะนางไม่ใช่คนของเสด็จแม่พ่ะยะค่ะ นางเป็นของกระหม่อมแล้ว และกระหม่อมคงยกนางให้เสด็จพ่อไม่ได้ต้องขอพระราชทานอภัยโทษด้วย"

"หึๆ เช่นนั้นรึ"

"เอ่อ..ถวายพระพรเพคะ"เยว่จือที่เพิ่งเดินเข้ามารีบทำความเคารพทั้งสองพระองค์ พลันสายตาเหลือบไปเห็นคนข้างที่ดูเหมือนไม่พอฝจอะไรอยู่ก็งุนงงขึ้นมา หรือเพราะองค์ชายมาขอนางจากฮองเฮาแต่ฮองเฮาไม่ทรงยกให้งั้นหรือ?

"มาพอดีเชียว เยว่จือฝ่าบาทมาขอเจ้าไปเป็นสนมแน่ะ^^"

"!!!!"

"เสด็จแม่!!!"

"ขอพระราชทานอภัยโทษด้วยเพคะ หม่อมฉันคงเป็นสนมของฝ่าบาทไม่ได้"

"หืม เหตุใดจะไม่ได้ ในเมื่อทุกสิ่งในแผ่นดินนี้ล้วนเป็นจองเจิ้นทั้งสิ้น เป็นสนมของเจิ้นเจ้าจะได้ทั้งอำนาจ ทรัพย์สมบัติ ไม่ดีรึ?"

"หม่อมฉันไม่สนใจของนอกกายเหล่านั้นเพคะ เป็นความจริงที่ทุกสิ่งในแคว้นนี้เป็นของ ฝ่าบาท แต่ไม่ใช่หม่อมฉันเพคะ ชีวิตของเยว่จือผู้นี้เป็นขององค์ชายสองและไม่สามารถเป็นของใครได้อีก หากทำให้ไม่พอพระทัยขอฝ่าบาทลงโทษหม่อมฉันได้เลยเพคะ!"

"ลงโทษงั้นรึ! ได้!ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาเดี๋ยวนี้!"สิ้นคำสั่งทหารองครักษ์ก็กรูเข้ามาทันที

"ใครแตะต้องนางข้าจะสังหารทิ้งทั้งตระกูล!"สิ้นเสียงประกาศกร้าวก็ไม่มีใครกล้าเขามาใกล้นางจริงๆ ใครๆก็รู้ถึงฝีมือขององค์ชายผู้นี้ 

"เสด็จพ่อเรื่องอื่นข้ายอมได้ แต่เรื่องนี้ข้าขอพ่ะยะค่ะ!"

"จะขัดคำสั่งเจิ้นแน่รึ!?"

"พ่ะยะค่ะ!"

"แต่เจิ้นกำลังจะนำตัวนางไปเตรียมเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้านะองค์ชายเทียนจิน^^"

"ฝะ ฝ่าบาท!"

"เสด็จพ่อ!"

"คิกๆ นึกถึงตอนเสด็จพี่ไปขอหม่อมฉันจากท่านพ่อเลยเพคะ ไปขอแท้ๆแต่ดันขู่ท่านพ่อเสียอย่างนั้น^^"

"พี่แค่ขู่ โอรสเจ้าสิคิดังหารองครักษ์พี่ทั้งตระกูลเชียว ไม่รู้จะดีใจรึเสียใจดี^^"

"สรุปคือทั้งสองพระองค์ทรงโกหกกระหม่อม?"เทียนจินมองทั้งสองอย่างไม่พอใจนัก เล่นแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยรึ!

"แล้วจะแต่งรึไม?"

"แต่งพ่ะยะค่ะ!"แม้จะไม่พอใจนักแต่ก็ตอบตกลง ไหนๆก็ไหนๆดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอีก อย่างไรเสียเขาก็อยากแต่งกับนางใจจะขาดอยู่แล้ว ยิ่งได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่มเมื่อคืนยิ่งทำให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป!

"ฮ่าๆๆ เช่นนั้นก็เตรียมตัวไว้ได้เลย!"องครักษ์ถึงถอนหายใจอย่างโล่งอก กลัวถูกประหารเพราะขัดคำสั่งก็กลัว อีกใจก็กลัวถูกฆ่าล้างตระกูล เห้อออสองคนพ่อลูกน่ากลัวทั้งคู่!

"เห้ออ ได้สตรีเช่นเจ้าเป็นชายาของโอรสข้านับว่าโชคดีจริงๆ จะมีกี่คนที่ไม่สนใจอำนาจทรัพย์สมบัติ"ฮองเฮาพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ลูกของนางได้พบคนดีๆเช่นนี้

 "หม่อมฉันคิดเช่นนั้นจริงๆเพคะ ท่านพ่อสอนหม่อมฉันเรื่องนี้เสมอ ท่านสอนหม่อมฉันเช่นนี้มาตลอดจนหม่อมฉันเข้าวัง"

"ที่แท้ก็ได้ความซื่อสัตย์ เถรตรงไม่เห็นแก่ผลประโยชน์มาจากบิดาของเจ้านี่เอง"ครานี้เป็นฮ้องเต้ที่กล่าวขึ้นมา

"เอาหล่ะ! วันนี้เจิ้นจะส่งคนไปสู่ขอเจ้าจากบิดาของเจ้าให้เรียบร้อย ดูจากอาการโอรสเจิ้นแล้วคงอยากแต่งเต็มแก่แล้วกระมัง^^"

เทียนจินตีสีหน้าเรียบเฉยตามเดิมแต่ใบหู กลับขึ้นสีแดงด้วยความอายที่ถูกบิดาเย้าเล่นเรื่องจริงงออกมาเช่นนี้ ก็ดี!รีบแต่งรีบเข้าหอ!

เขาปล่อยนางรอดมาสิบกว่าปีนับว่าใจเย็นมากพอแล้ว ยิ่งมีพวกแมลงน่ารำคาญตามมา ดอมดมดอกไม้ดอกนี้ของเขายิ่งต้องรีบไล่ไปเสีย ให้มันรู้เสียบ้างว่านางเป็นของใคร!

--------------------------

หายไปสองวันอาหารเป็นพิษ5555ทั้งมึนทั้งอ้วกเลยไม่ได้อัพเลยขอโทษน้าา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น